Skomplikowane szczęście

Trudne szczęście

Słucham? Jak to się rozwodzimy? Darek, żartujesz sobie?

Małgorzata patrzyła na męża i nie mogła uwierzyć. Rozwód? Oni prawie ćwierć wieku razem! Za dwa tygodnie mieli świętować rocznicę czy już nie będą? Myśli kłębiły się bez ładu. A co z przyjęciem, gośćmi? Zaproszenia dawno wysłane Wszyscy przyjadą. Rodzina, przyjaciele. Wszyscy pytają, co przynieść A Hanka, jej najbliższa przyjaciółka, już przesłała prezent. Szkoda, że jej nie będzie za daleko, a i z szóstym miesiącem ciąży do samolotu się nie wsiada. Może następnym razem. To przecież Hanka poznała Małgosię z Darkiem, swoim kolegą ze studiów. A na weselu to ona najgłośniej krzyczała Gorzko!, chowając się za bukietem Panny Młodej, którego Małgorzata nie rzuciła po prostu dała go Hance.

Nie rozumiem, czemu twój Piotrek tak się ociąga? Przegapi taką dziewczynę!

Gdzie on odejdzie? Hanka poprawiała Gosi fryzurę. Na wszystko przyjdzie czas, Gosiu. On jeszcze nie dojrzał. A po co mi zielony mąż? Nasłuchać się zgryzot i rozwieść się po paru latach? Dzielić mieszkanie, dziecko, rodzinę, która mnie przecież wtedy pokocha? Nie! Poczekam na żniwa. I po co tyle planów na dwa lata? Małgorzata śmiała się, patrząc jak przyjaciółka z powagą poprawia makijaż.

Ja lubię robić wszystko od razu, jeśli już coś robię!

A dzieci, Haneczko? Od razu dzieci? A nie jedno?

Dwoje! Chcę bliźniaki! Raz przetrwam i mam komplet! Mam szansę i ja, i Piotr mamy w rodzinach przypadki bliźniąt. Ale komplet potem trzeba wychować.

Dwójkę łatwiej niż jedno podsumowała Hanka z powagą.

Czemu tak sądzisz? Małgorzata słuchała jej z uwagą. Hanka zawsze była rozsądna, wszystko rozplanowane do najmniejszego szczegółu. W dzieciństwie, gdy psociły, to Hanka zawsze wychodziła na czysto, a nawet jeśli już kogoś przycięło, zwykle brała całą winę na siebie. Jeśli jednak ktoś się postawił i wymyślił coś po swojemu Hanka już się nie mieszała i patrzyła z boku, jak spada na winnego kara od rodziców.

To proste, Gosiula! Zdrowa konkurencja, partner do zabawy i sukces wychowawczy matka roku za dwójkę naraz! Mało? Mogę wymieniać dalej.

Dość już! Małgorzata śmiała się, ale niemal nie wątpiła, że Hance się uda.

Tak też się stało tylko los miał więcej poczucia humoru niż ona, bo urodziła trojaczki. Niebo postanowiło wystawić Hankę na próbę.

Poradziła sobie świetnie. Rodzina Piotrka naprawdę ją pokochała; Hanka nie była służalcza, lecz pomocna i serdeczna, gotowa zawsze wesprzeć. Najczęściej pomoc polegała na odpowiednim zmotywowaniu Piotrka, by pomógł rodzinie. Czas przyjdzie, kiedy nam będą potrzebne ręce do pracy, i co wtedy? Obrażą się czy po prostu odeślą z kwitkiem? Kochany, chcesz na kolację pieczonych ziemniaków z grzybami, to jedź do mamy i napraw jej szafę!

I gdy Hanka potrzebowała pomocy przy dzieciach były dwie babcie i dziadek, do akcji. Trojaczki, chociaż drobne, urosły pod troskliwą opieką. Potem, prowadząc dom, Hanka poszła na studia.

Oszalałaś?! Kiedy ty to wszystko łączysz? Małgorzata była pełna podziwu.

Kto da złą ocenę matce trojaczków? Mózg mi nie zaniknie, a potem będę specjalistką od wszystkiego! Jak źle?

Ukończyła studia, pracę też znalazła. Przekonała szefową, że jej pensja starczy na nianię.

Hanka, to na styk! Co ci zostanie po niani?

Niań na razie nie potrzebuję babcie dają radę. Ale szefowej wiedzieć o tym nie trzeba. Muszę zdobywać doświadczenie, certyfikat to za mało. Jak posiedzę parę lat na minimalnej, potem będę mogła sama szukać najlepszych ofert.

Małgorzata patrzyła, jak żyje Hanka robi wszystko naraz, nie narzeka, nie zatrzymuje się jak to jej się udaje? Sama zawsze miała kłopot z decyzjami. Nawet wybrać rajtuzki na przedszkole to był dla niej dylemat.

Ale jak już coś postanowisz, to na sto procent! Nie to co ja, roztrzepana Hanka uspokajała Małgosię. Ty jesteś konserwatystką a to najbardziej niezawodni ludzie pod słońcem.

Niezawodni Tak. Darek docenił tę niezawodność! Jak on mógł? Po co? Przecież żyli dobrze Dzieci nie było z tym się pogodzili po prostu nie wszystkie marzenia się spełniają. Małgorzata przez jakiś czas pomagała w domu dziecka, ale zrozumiała, że nie potrafi adoptować obcego dziecka. Nie przez brak siły czy pieniędzy po prostu czuła, że nie byłaby prawdziwą matką. Bała się, że nie pokocha jak trzeba.

Nie spotkała pani jeszcze swojego dziecka mówiła dyrektorka domu dziecka, pani Barbara. Jak zobaczy pani swoje dziecko, to wszystko się zmieni, nikt pani nie zatrzyma

A jeśli nie zobaczę? Jeśli to nie dla mnie? Małgorzata odwróciła się, zaczęła sortować prezenty przywiezione dzieciom.

To znaczy, że nie dla pani. Lepiej tak niż wziąć odpowiedzialność i zawieść dziecko. Wtedy zamiast jednego smutnego człowieka, będą dwie osoby pani i dziecko. Takich historii widziałam dużo. Patrzy pani na Marka? Oddali go dwa razy.

Boże Ale jak to można? On ma pięć lat?

Wkrótce sześć. Najpierw był własnym dzieckiem jednej z rodzin adoptowali, potem urodziło im się własne. To się zdarza. Potem była dobra rodzina własna dwójka i trójka przyjętych dzieci. Marek był czwartym i zabrakło miłości Po roku przestał jeść i poprosił, żeby go oddać z powrotem.

To przygnębiło Małgosię tak, że niemal od razu chciała zaadoptować Marka. Ale to, co usłyszała od Hanki: Jesteś pewna, że masz w sobie tyle miłości? Lepiej się zastanów. Nie chodzi tylko o współczucie, bo go zranisz Pomyśl, ja mogę ci pożyczyć jednego ze swoich na próbę otrzeźwiło ją.

Odtąd pomagała z daleka, ale Marka nie zapomniała stał się dla niej swoistym drogowskazem: żyć trzeba tak, by nie sprawić cierpienia innym. Tego się nauczyła na całe życie.

Objęła się ramionami. Zimno Przecież to dopiero jesień i kaloryfery już grzeją! Co teraz? Może pomóc Darkowi się spakować? Jakie rzeczy wybrać? Ciepłe? Jeszcze nie tak zimno, ale tu lato krótkie, zaraz listopad i mróz. Niby nie Syberia, ale przecież nie Gdynia, gdzie mieszkała mama tam zimy nie czuło się tak mocno Co najbardziej by teraz chciała? Do mamy. Uciec z nią w góry na parę dni, gdzieś daleko, tylko one i spokój Ale mamy już nie ma. I Darka nie będzie

Nie była jej potrzebna ta wolność! Chciała męża obok. Wszystko jak dawniej kawa rano, rozmowy po nocach, wyskoki do teatru, wyjazdy za miasto, to wszystko, czego nie da się zaplanować. Darek zadzwoniłby w środku dnia i spytał:

Gosiu, co robisz?

Mam dwa spotkania i muszę do banku.

A może pojedziemy gdzieś? Pospacerować?

I odpuszczała wszystko, a po godzinie byli razem w lesie, czasem milcząc, czasem żartując, i było dobrze

Dzisiaj to wszystko zostało w przeszłości Jej przeszłości. Ona będzie pamiętać, on już pewnie nie. Przed nim nowe życie z tą nową kobietą, która spodziewa się dziecka To przez dziecko? Czy dlatego, że całe ich małżeństwo było złudzeniem? To pierwsze Gosia jeszcze mogłaby zrozumieć, drugiego nigdy. Bo to znaczyłoby, że sama jest nic nie warta, nie kobieta

Stała w kuchni, przytulona kolanami do kaloryfera, nie mogąc zmusić się do ruchu. Słyszała kroki Darka, trzaskające drzwi i szuflady, dźwięk zamykanych walizek. Drżała tak, że doniczka z jedynym kwiatem, który przyniosła jej Hanka, przesunęła się na skraj parapetu. Kiedy wreszcie trzasnęły drzwi, Małgorzata opuściła ręce i wcisnęła palce w gładką powierzchnię parapetu, jakby chciała go złamać, potem machnęła ręką i strąciła kwiatek na podłogę, krzycząc z rozpaczy.

Nie zrobiło się lepiej. Ziemia zmieszana z kawałkami ceramiki rozsypała się po kuchni, jakby przywracając ją do rzeczywistości. Wszystko jest teraz czarne, ciemne Nie ma już światła, odeszło wraz z Darkiem, zostawił ją całkiem samą. Dalej trzeba będzie iść po ciemku, na oślep, bo nie ma już punktów odniesienia.

Poza jednym

W końcu oderwała się od kaloryfera, przeszła przez odłamki do sypialni, zdjęła telefon z ładowarki.

Haaaania

To nawet nie był płacz, bardziej wycie rozpaczy, zwierzęcy skowyt bólu. Ale Hance nie trzeba było słów.

Darek odszedł?

Taaaak

Dobrze. Czekaj na mnie jutro.

Oszalałaś! Małgorzata przytomnie zareagowała słysząc dyspozycję Hanki. Nie wolno! Ja sobie nie daruję, jeśli coś ci się stanie albo dziecku Poczekaj Ty wiedziałaś?!

Coś przeczuwałam. Ostatnio on unikał mojego wzroku. Teraz mi się układa Gosiu, wszystko wyjdzie na dobre.

Jak na dobre? Ja nie mam już nic! Wszystko przepadło! Życie mi się rozpadło Co mam robić?

Kup sobie sukienkę!

Co?!

Tak, jak słyszysz. Kup tę, której ci było żal. Teraz. Potem mi pokaż. Nie siedź w domu i nie wyj! To nic nie da! Wsiądź w pociąg lub samolot i przyjeżdżaj. W góry pójdziemy.

Jakie góry, Hania?! Przecież rodzisz za chwilę!

Nigdy nie wybaczę ci, jeśli nie przyjedziesz! przerwała Hanka i się rozłączyła.

Małgorzata patrzyła w telefon, nie wiedząc, co robić.

Odpowiedź przyszła sama. Podeszła do lustra. Oto ona już nie dziewczyna, ale i nie staruszka. Przecież nie koniec świata! Młodość dawno minęła, lecz to nie znaczy, że ma się poddać. Jeśli Darek sądzi, że ona zaszyje się w kącie nie doczeka się! Hanka miała rację.

Przebiegła palcami po włosach, otrzepała się z resztek łez. Trzeba działać bo jak siądzie, to już nie wstanie.

Telefon w dłoń kilka wiadomości do klientów, rezygnacja z restauracji. Gotowe!

Chwyciła za miotłę i ścierkę zapomniała, że ma dwa odkurzacze sprzątnęła kuchnię. Doniczki kupi nową, nie czas na to.

Sukienka leżała jak ulał, czerwona, rzucająca się w oczy taka inna niż wszystko, co ostatnio nosiła. Do tej pory wolała stonowane barwy, zostawiając soczyste i ekstrawaganckie Hance. Teraz nagle zapragnęła zmiany czemu nie?

W lustrze widziała inną siebie zmęczoną, smutną, ale nie złamaną. Jest w niej coś jeszcze coś, czego nikt już jej nie odbierze. Chciałaby się zezłościć, zalać emocjami wszystko, ale nie potrafi Może rozumie, czemu Darek odszedł? Byli sobie bliscy jak przyjaciele, a zdrada przyjaciela boli najbardziej Ach, Darek, po co?

Lot był z przesiadką, podróż długa, ale nie żalowała. Odwróciła myśli od smutku.

Wyjazd się udał. Z Hanką przeszły wszystkie szlaki, dużo mówiły, śmiały się, czasem milczały. Hanka potrafiła odwrócić punkt widzenia, pokazać, że to, co wydawało się ważne, przestaje takie być, a to, co drobne urasta do rangi sprawy najistotniejszej.

Wróć do Warszawy. Po co ci samotność tutaj? Biznes możesz prowadzić wszędzie, dzieci i przedszkola potrzebne są wszędzie. Obok budują nową dzielnicę możesz otworzyć nawet dziesięć! A tata twój coraz słabszy Przeprowadź się do niego, albo choć zamieszkaj blisko. Przemyśl to.

Małgorzata przemyślała i szybko podjęła decyzję wraca.

Rozwód, sprzedaż mieszkania i auta, formalności w firmie, którą budowała całe lata wszystko poszło sprawnie. Emocje oddzieliła od reszty, z Darkiem widziała się tylko tyle, ile konieczne, a potem usunęła go z kontaktów, nakazując sobie zapomnieć.

Gdynia przywitała ją wiosennie, kwiatami na drzewach i słońcem. Oddychało się lżej. Nie zamieszkała z ojcem kupiła mieszkanie po sąsiedzku. Poznała tam panią Halinę, która bez cienia zazdrości, z ciepłem wyciągnęła rękę i była cicha i życzliwa. Miłości nie trzeba się bać nawet dla rodziców po śmierci mamy.

A pan Henryk to jeszcze niczego sobie, co? śmiała się pani Halina, patrząc zakochanym wzrokiem na ojca Małgosi. To dawało nadzieję, że może jej własny człowiek gdzieś czeka, choć ona jeszcze go nie widzi.

Minął rok, jakby go nie było. Dwa przedszkola, które otworzyła, tętniły życiem. Było mnóstwo spraw, by nie myśleć o przeszłości. Florę zmieniła, sposób patrzenia na świat też a nawet, po latach marzeń, przygarnęła psa, sznaucera Frycka. Ale tęsknota wracała wieczorami, ciemna i ciężka. Siedziała wtedy na kuchni, przestawiając filiżankę zimnej herbaty, i myślała, że oddałaby wszystko, gdyby tylko Darek znowu nacisnął włącznik, położył dłoń na ramieniu i zapytał: Źle ci? To zrobię herbaty, opowiesz mi wszystko. Zdawała sobie sprawę, że trzeba zostawić przeszłość, ale kawałek duszy nie pozwalał odejść Darkowi na zawsze.

Kiedy po półtora roku urząd skarbowy zażądał wyjaśnień po sprzedaży firmy, Małgorzata się ucieszyła. Będzie ruch, sprawy do załatwienia!

Sytuację wyjaśniła w dzień, a że miała jeszcze czas przed powrotem, poszła na spacer po Warszawie, dalej do dawnej dzielnicy, gdzie kiedyś mieszkała. Co ją tam ciągnęło? Chciała jeszcze raz popatrzeć na miejsca, w których była szczęśliwa i nieszczęśliwa.

Jedno jej przedszkole już nie istniało, drugie dalej działało. Zajrzała przez okno dzieci rysowały, a nauczyciel udawał niedźwiedzia i dzieci piszczały z zachwytu. Dobre miejsce

Przeszła obok starego domu. Był plac zabaw, park, do którego przychodziła z Darkiem w niedziele.

Nie wiedzieć czemu skręciła w alejkę parkową. Siedział tam Darek wyraźnie starszy, posiwiały, z wózkiem przed sobą, patrzył gdzieś w bok, bujał córkę. Gosia podeszła instynktownie, zatrzymała się na chwilę, po czym usiadła obok niego, serce biło jej jak oszalałe.

Cześć, Darku.

Drgnął, spuścił głowę, nie podnosząc oczu.

Cześć, Gosiu.

Jak tam?

Zabrzmiało to głupio, ale została, patrząc na niego.

Źle, źle, Gosiu.

Dlaczego?

Bo jestem sam. Bo wszystko zgubiłem, co dobre, przez głupstwo.

To nieprawda. Masz więcej, niż myślisz.

Wskazała na wózek.

Syn czy córka?

Córka. Ewa.

Młoda żona, dziecko szczęścia ci trzeba?

Nie mam już żony. Milena nie przeżyła porodu.

Gosia odetchnęła ciężko. Nie była teraz ważna nowa, przez którą wszystko runęło. Było jej tylko żal tej młodej dziewczyny Darek znów zaczął bujać wózek, jakby bał się, że dziecko się obudzi.

Zamilkli na długo. Kiedy już zaczęli rozmawiać, okazało się, że tak wiele mają sobie do powiedzenia, że mała Ewa zdążyła się obudzić i zobaczyć zapalone lampy parku i pierwsze gwiazdy.

Gosia wstała, by spojrzeć na dziewczynkę i nagle przypomniały jej się słowa pani Barbary: Jak zobaczysz swoje dziecko, wszystko się zmieni!

Pół roku później pani Basia, dyrektorka z domu dziecka, przyprowadziła do swojego gabinetu poważnego, ciemnowłosego chłopca i zostawiła ich razem.

Marek, wiesz po co przyszłam?

Po mnie.

Chciałbyś mieszkać ze mną?

Nie wiem. Nie sądzę, żeby pani mnie wzięła.

Patrzył prosto, z cieńką nadzieją w oczach. Kiedy pokazała mu zdjęcia, spojrzał raz jeszcze: To pani mąż?

Tak.

To pani córka?

Nie, Marka. To nie moje dziecko.

Wtedy zabłysła iskierka nadziei i Gosia już nie pozwoliła jej zgasnąć.

To nie moja córeczka, ale zostanę dla niej mamą. I dla ciebie, jeśli będziesz chciał.

Odda mnie pani.

Dlaczego?

Wszyscy oddają.

Ja nie wszyscy. Wiesz dlaczego?

Nie.

Bo wiem, co znaczy stracić wszystko. Kiedy nie zostaje nic i nikt nie kocha. To bardzo boli.

Ja też już wiem

Wiesz, kto to mama, Marku?

Nie wiem.

To jest ta, która nie pozwala, żeby dziecko cierpiało.

Pani mnie żałuje?

Małgorzata spojrzała mu w oczy i powoli pokręciła głową:

Nie. Nie chcę cię żałować. Chcę cię kochać. I chcę, żeby Ewa miała starszego brata odważnego, silnego. Pomożesz mi?

Marek milczał, dotknął rękawka jej czerwonej sukienki, jakby sprawdzając, czy to prawda.

Podoba ci się?

Bardzo.

Mnie też. Kupiłam ją, kiedy było mi bardzo źle i wiesz, co? Pomogło.

I mi się podoba Spróbuję.

Nie, Marku, nie próbujemy. Robimy. Tak trzeba. I ja cię nie oddam. Ale ty mi też pomóż bo być mamą to dla mnie nowość. Bardzo tego pragnę. Dla ciebie i dla Ewy. Pomożesz?

Kiwnął głową, a Małgorzata odetchnęła.

Parę lat później cała rodzina wędrowała ścieżką po bieszczadzkich górach. Chudy, ciemnowłosy chłopiec pilnował żywej Ewy, tej małej, która wciąż uciekała rodzicom.

Ewa, a tam w lesie wilki!

Nie!

I niedźwiedzie! Wielkie i bardzo głodne.

Bo ich mama nie gotowała kaszy?

Tak, nie umiała.

A nasza umie.

Hej, mama, Ewa mówi, żebyś misiom ugotowała kaszy!

Mamusi, manny? Małgorzata, lekko zadyszana, dogoniła dzieci.

Ale manny ty nie umiesz, z grudkami! obruszyła się Ewa, aż zapomniała o motylu w krzakach.

Widocznie tylko ty nie lubisz, a misie pewnie się ucieszą nawet z grudkami. Zaśmiała się Małgorzata, całując córeczkę.

Oddaj im moją porcję! I miód, który mamusia wczoraj kupiła!

Co to, to nie! Ja sama lubię miód. A ty dokąd chcesz? Na rękach czy dalej na nogach?

Na rękach!

To do taty! przekazała Ewę Darkowi, a synowi potarmosiła włosy. A ty co, Michał, gotowy na kaszę dla niedźwiedzi?

Mamusiu, jeszcze nie chcę do domu. Jeśli Ewa będzie dokarmiać zwierzaki, to potem się z hotelu nie wydostaniemy. Może lepiej niech pochodzi głodna?

Małgorzata roześmiała się i spojrzała po dzieciach:

Ewa, zostawimy kaszę na potem, dobrze? Nauczę się bez grudek.

Dobrze! zgodziła się Ewa, aż Michał spojrzał na nią z przekąsem.

O rany, mama! przewrócił oczami.

O rany, synu! zaśmiała się. Pilnuj jej dobrze, bo tu nie tylko misie trzeba dokarmiać, może i yeti spotkamy a ta by wszystkich do domu zabrała, bo głodni i trzeba ich kochać

Ich śmiech zaniósł się nad polaną, odbił się echem i zaginął wśród wzgórz. To miał być pogodny dzień.