SkazaThe skaza deepened with every passing day, a silent crack that whispered of something ancient and forgotten beneath the surface.

Gdy jeźdźcy się zbliżyli, pies uniósł łeb, a w jego oczach tliła się taka rozpacz, że serce Marii na chwilę stanęło, a łzy same napłynęły do oczu.

Maria zarzuciła uwiąz na łeb klaczy i wyprowadziła ją z boksu. Zaciągnąwszy węzeł lonży na przyrządzie w korytarzu stajni, przez chwilę podziwiała wierzchowca.

Wrony, z równymi, białymi koziołkami na wszystkich czterech zgrabnych nogach, Wilanów był spełnieniem marzeń niejednego jeźdźca.

Chwyciwszy szczotkę, zaczęła czyścić konia, zachwalając go przy tym. Wilanów nerwowo przestępował z nogi na nogę, podrzucał głowę, nasłuchując.

Maria pogłaskała klacz po szyi, nie rozumiejąc, co się z nią dzieje:

— Co się stało, Wilu? Co cię niepokoi?

— Rozmawiasz z koniem? — zagadnął zbliżający się stajenny.

— Wujku Wincenty, coś z nią jest dziś nie tak — Maria gładziła lśniącą szyję klaczy. — Przywieźli ją miesiąc temu, a przez ten czas nigdy się tak nie zachowywała…

— Coś ją trapi — przyznał starszy mężczyzna, obrzuciwszy klacz doświadczonym spojrzeniem. — Cudne stworzenie!

— I charakter ma wspaniały — potwierdziła Maria. — I ujeżdżona jest świetnie, do dziś nie rozumiem, jak poprzednia właścicielka mogła rozstać się z takim koniem.

— Więc ma jakiś ukryty defekt — zadumał się Wincenty.

— Ona nie ma żadnego defektu! — rzuciła się w obronie ukochanej Maria.

Wilanów zatrząsł głową, jakby potwierdzając słowa właścicielki.

— I patrz, obraziła się — uśmiechnął się Wincenty, oddalając się w swoje sprawy.

Osiodławszy Wilanów, Maria wyprowadziła ją na zewnątrz. Klacz bacznie nasłuchiwała otaczających dźwięków, czujnie spoglądając w stronę drogi, za którą rysował się las.

— To właśnie tam dzisiaj skierujemy się — zauważając, gdzie patrzy koń, powiedziała Maria. — Na placu prowadzisz się świetnie, czas poznać naszą przyrodę.

Maria sprawnie wskoczyła w siodło, zebrała wodze i skierowała konia ku lasowi.

W ten czerwcowy poranek nie było jeszcze upału, jazda w chłodzie sprawiała przyjemność. Wilanów posłusznie szła tam, gdzie prowadziła jeźdźczyni. Co jakiś czas stawała i wytężała słuch, nasłuchując leśnych odgłosów.

Puściwszy konia kłusem, Maria skierowała Wilanów na ścieżkę, którą zawsze lubiła jeździć na Borysie.

Dziewczyna przypomniała sobie, jak dwa miesiące temu jej koń dostał niepomyślną diagnozę i musiała rozstać się z wiernym przyjacielem. Wysłano go do gospodarstwa na wieś, gdzie powietrze było czystsze, a ataki kaszlu znacznie rzadsze.

Do startów potrzebowała konia i wraz z trenerką zaczęły szukać odpowiedniej opcji. Poszukiwania zakończyły się w dniu, gdy Maria zobaczyła Wilanów w jednym z warszawskich klubów i, przejechawszy na niej, zrozumiała, że to jest to.

Klacz była pięknie ujeżdżona i miała łagodne usposobienie. Klub jeździecki wyasygnował fundusze, a Wilanów zmienił stajnię.

Teraz, wspominając moment zakupu, Maria przypomniała sobie, jak dziwnie zachowywała się poprzednia właścicielka. Spieszyła się z transakcją, jakby chciała jak najszybciej pozbyć się Wilanów.

Co się stało? Dlaczego zdecydowała się sprzedać tak wspaniałego konia?

Wilanów gwałtownie stanęła. Maria ledwo utrzymała się w siodle, tak bardzo pogrążyła się w myślach. Klacz zamarła w miejscu i, jak bardzo jeźdźczyni nie próbowała ją popędzić, nie ruszała się z miejsca.

— Dlaczego nie chcesz iść dalej?

Wilanów cicho parsknęła, stojąc w miejscu. Lekko odwróciła łeb, spoglądając w prawo.

Maria też spojrzała w tamtą stronę, ale nie widziała nic oprócz trawy i drzew. Co mogło przykuć uwagę konia?

— Chcesz iść w tamtą stronę? — Maria poluzowała wodze, dając Wilanów swobodę wyboru kierunku. — Niech będzie po twojemu.

Wilanów skręciła ze ścieżki i stępem ruszyła w kierunku, z którego dochodził ledwie słyszalny pisk, który wkrótce usłyszała i Maria.

Klacz zatrzymała się przy brzozie. Na trawie stał karton, przygnieciony u góry grubymi gałęziami. Z kartonu dochodził pisk.

Maria pospiesznie zeskoczyła z konia. Zrzuciwszy gałęzie z pudła, otworzyła je. W środku były trzy kocięta, ledwo otworzyły oczka. Żałośnie płakały, wołając mamę, od której zostały tak okrutnie oderwane.

Maria poczuła, jak wzbiera w niej fala oburzenia:

— Jak można być tak okrutnym?! — Dziewczyna podniosła karton i podeszła do konia. — Wilu, szybko do domu!

*****

— Niesamowite! — wykrzyknęła Irena, trenerka Marii.

— Wilu zaprowadziła mnie prosto do kartonu — podsumowała swoją opowieść Maria.

Pośpiesznie dowiozła kocięta do klubowego weterynarza. Maluchy były zdrowe, a na dwa już znaleźli się przyszli właściciele. Trzeciego malucha Maria wzięła do siebie.

Czarny kotek z białymi łapkami oczarował ją swoim podobieństwem do Wilanów. Gdy kocięta podrosną, rozjadą się do domów.

— Wilanów to szlachetny koń! — z podziwem powiedziała Irena. — Ludzie przechodzą obok, a koń nie.

Tymczasem Maria i Wilanów zanurzyły się w przygotowaniach do zbliżających się startów. Klub oczekiwał od pary wysokich wyników.

Przygotowania zabierały mnóstwo czasu, para zawsze trenowała na placu. W lipcu udanie wystąpiły na lokalnych zawodach, zdobywając drugie miejsce w średniej stawce.

W sierpniu odbyły się wojewódzkie zawody w sąsiednim regionie, skąd para wróciła zwycięsko. Przed nimi czekał start w stolicy regionu, do którego zaczęły wytężone przygotowania.

— Mario, czekam na ciebie za czterdzieści minut — powiedziała Irena, zaglądając do stajni.

Wilanów stała w korytarzu i nerwowo przestępowała z nogi na nogę. Koń drżał całym ciałem, a jego głośne rżenie roznosiło się po okolicy.

— Cicho! Cicho! — Maria próbowała uspokoić klacz.

— Co się z nią dzieje? — z niepokojem zapytała trenerka, która nigdy nie widziała Wilanów w takim stanie.

— Zachowuje się dokładnie tak samo, jak w dniu, gdy znaleźliśmy kocięta w lesie — odrzekła Maria.

— Wyjedź z nią poza teren klubu, może coś się stało — Irena się rozejrzała. — Weź ze sobą Wincentego.

Dwadzieścia minut później dwóch jeźdźców wyjechało z terenu klubu. Maria pozwoliła Wilanów być nawigatorem w tej wyprawie.

Minęli równy rząd domów na obrzeżach miasta i wyjechawszy na drogę, skierowali się ku lasowi.

Nagle Wilanów gwałtownie się odwróciła i popędziła wzdłuż drogi. Po szosie pędziły samochody, ktoś trąbił, obawiając się, że jeźdźcy mogą wjechać na jezdnię.

— Co za fanaberia, iść na pasku u klaczy! — burczał Wincenty, nie rozumiejąc, czego szukają.

— Lepiej sprawdzić, co tak niepokoi Wilę, niż potem żałować — Maria nie dokończyła.

Na poboczu drogi leżał potrącony przez samochód owczarek. Gdy jeźdźcy się zbliżyli, pies uniósł łeb, spojrzał na nich oczami wypełnionymi takim bólem, że serce Marii na chwilę stanęło, a na oczy napłynęły łzy.

Znaleźli przyczynę niepokoju Wilanów.

Maria zeskoczyła z Wilanów, nadal ją wychwalając. Właśnie wystąpiły na regionalnych zawodach w ujeżdżeniu w średniej stawce i dziewczyna była zadowolona z wyniku.

— Wspaniały występ! — podbiegła do nich Irena.

— Wilu cudownie czuje muzykę! — poprawiając strzemiona, z zachwytem odrzekła Maria. — To najpiękniejszy koń we wszechświecie!

— To koń z wielkim defektem! — za plecami dziewczyny rozległ się ostry kobiecy głos.

Maria się odwróciła. Na gniadym koniu siedziała kobieta we fraku, szykując się do występu. Twarz wydała jej się niejasno znajoma.

— Dlaczego pani tak mówi? — odpowiedziała Maria zdecydowanie nieprzyjaznym tonem. — Nie zna pani Wilanów wcale! To szlachetny koń…

— Z defektem! — kobieta przerwała Marii. — Znam tę klacz doskonale!

— Była właścicielka… — powiedziała Irena, poznając poprzednią posiadaczkę Wilanów.

— Jak może pani tak o niej mówić?! — Maria kategorycznie nie zgadzała się z opinią kobiety.

— Przez rok posiadania tego konia, przyprowadziła do mnie kilka bezdomnych psów i kotów — jakby wypluwając słowa, odrzekła kobieta. — Dwaj poprzedni właściciele zrezygnowali z niej właśnie z tego powodu, jak się okazało.

— Wszyscy po prostu nie zdołali zrozumieć i uświadomić sobie, jak szlachetny jest ten koń! — sprzeciwiła się Irena. — To się nazywa nie „defekt”, a szlachetność!

Do Marii podbiegł owczarek i, radośnie merdając ogonem, spojrzał na właścicielkę oddanymi oczami.

Oskar był właśnie tym psem, do którego w zeszłym roku Wilanów sprowadziła pomoc. Poszukiwania pana psa nie dały rezultatu i Maria postanowiła zatrzymać go u siebie.

W domu czekał na ich powrót podrośnięty, czarny kotek z białymi łapkami, któremu Maria dała imię Kosmos.

Wincenty został dumnym właścicielem szczeniaka, którego Maria z Wilanów podrzuciły poprzedniej jesieni.

Irena miała trójkolorową kotkę przywiezioną z poprzednich startów.

I jeszcze trzy psy i cztery koty, ocalone przez Wilanów, którym z sukcesem znaleziono właścicieli. I to wszystko nazywa się „defektem”?

— Może to w pani jest defekt… — obrzuciwszy kobietę chłodnym spojrzeniem, Maria poprowadziła Wilanów z dala od byłej właścicielki.

Tego dnia Maria i Wilanów zajęły pierwsze miejsce. Wracając wieczorem do domu po zawodach, Irena i Maria usłyszały, jak koń bije kopytem w podłogę koniowozu, najwyraźniej chcąc zwrócić na siebie uwagę.

Zatrzymawszy samochód, pospiesznie otworzyły drzwi koniowozu. Wilanów odpowiedział im głośnym rżeniem. Ktoś pilnie potrzebował pomocy.

Źródło.