SkazaW tej skazie kryła się jednak prawda, której nikt nie chciał dostrzec.

Gdy jeźdźcy się zbliżyli, pies uniósł głowę i spojrzał na nich oczami pełnymi takiego bólu, że serce dziewczyny na moment stanęło, a łzy napłynęły jej do oczu…

Zosia nałożyła ogłowie na głowę konia i wyprowadziła go ze stajni. Zacisnąwszy węzeł uwięzi na przywiązaniu w korytarzu stajni, dziewczyna podziwiała klacz.

Maści kruczej, z równymi białymi nadpęciami na wszystkich czterech zgrabnych nogach, Kasztanka była marzeniem niejednego jeźdźca.

Chwyciwszy szczotkę, zaczęła czyścić konia, nie przestając go przy tym chwalić. Kasztanka nerwowo przestępowała z nogi na nogę, podrzucała łeb, nasłuchując.

Zosia pogłaskała klacz czule po szyi, nie rozumiejąc, co się z nią dzieje:

— Co się stało, Kasztanko? Co cię niepokoi?

— Rozmawiasz z koniem? — zapytał zbliżający się stajenny.

— Wujku Staszku, dzisiaj dzieje się z nią coś dziwnego — Zosia nadal głaskała lśniącą szyję klaczy. — Przywieźli ją miesiąc temu, a przez cały ten czas nigdy się tak nie zachowywała…

— Z jakiegoś powodu jest niespokojna — zauważył starszy mężczyzna, obrzucając klacz doświadczonym spojrzeniem. — Cudownie piękna!

— I ma wspaniały charakter — potwierdziła Zosia. — Jest doskonale ujeżdżona, do tej pory nie rozumiem, jak poprzednia właścicielka mogła rozstać się z takim koniem.

— Znaczy, ma ukrytą wadę — powiedział w zamyśleniu Stanisław.

— Ona nie ma żadnej wady! — natychmiast rzuciła się w obronę ukochanej Zosia.

Kasztanka zatrzęsła łbem, jakby potwierdzając słowa właścicielki.

— Patrzcie, obraziła się — uśmiechnął się Stanisław, oddalając się w swoje sprawy.

Osiodławszy Kasztankę, Zosia wyprowadziła ją ze stajni. Klacz uważnie nasłuchiwała otaczających dźwięków, czujnie spoglądając w stronę drogi, za którą widniał las.

— Właśnie tam dzisiaj się wybierzemy — zauważywszy, gdzie patrzy koń, powiedziała Zosia. — Na placu zachowujesz się doskonale, czas poznać naszą przyrodę.

Zosia zwinnie wdrapała się do siodła i, zebrawszy wodze, skierowała konia w stronę lasu…

Tego czerwcowego poranka nie było jeszcze upału i miło było przejechać się konno w chłodzie. Kasztanka posłusznie szła tam, dokąd kierowała ją jeźdźczyni. Od czasu do czasu zatrzymywała się i uważnie wsłuchiwała w odgłosy lasu.

Puściwszy konia kłusem, Zosia skierowała Kasztankę na ścieżkę, którą zawsze lubiła jeździć na Gromosławie.

Dziewczyna przypomniała sobie, jak dwa miesiące temu jej koń otrzymał niepomyślną diagnozę i musiała rozstać się z wiernym przyjacielem. Został wysłany do gospodarstwa na wieś, gdzie powietrze było czystsze, a ataki kaszlu zdarzały się znacznie rzadziej.

Do zawodów potrzebowała konia i wraz z trenerką zaczęły szukać odpowiedniej opcji. Ich poszukiwania zakończyły się w dniu, gdy Zosia zobaczyła Kasztankę w jednym z warszawskich klubów jeździeckich, a przejechawszy na niej konno, zrozumiała, że to jest ta jedyna.

Koń był doskonale ujeżdżony i miał łagodne usposobienie. Klub jeździecki przeznaczył fundusze i Kasztanka zmieniła dom.

Teraz, wspominając moment nabycia konia, Zosia przypomniała sobie, jak dziwnie zachowywała się poprzednia właścicielka. Spieszyła się z sfinalizowaniem transakcji, jakby chciała jak najszybciej pozbyć się Kasztanki.

Co się stało? Dlaczego właścicielka postanowiła sprzedać tak wspaniałego konia?

Kasztanka gwałtownie się zatrzymała. Zosia ledwo zdołała utrzymać się w siodle, tak bardzo pogrążona we własnych myślach. Klacz zamarła w miejscu i choćby jeźdźczyni nie wiem jak próbowała ją przynaglić, ta nie ruszała się z miejsca.

— Dlaczego nie chcesz iść dalej?

Kasztanka cicho parsknęła, nadal stojąc w miejscu. Lekko odwróciła łeb, spoglądając w prawo.

Zosia również spojrzała w tamtą stronę, ale nie zobaczyła niczego poza trawą i drzewami. Co mogło przyciągnąć uwagę konia?

— Chcesz pójść w tamtą stronę? — Zosia poluzowała wodze, pozostawiając Kasztance swobodę wyboru kierunku. — Niech będzie po twojemu…

Kasztanka skręciła ze ścieżki i stępa ruszyła w stronę, z której dochodził ledwie słyszalny pisk, który wkrótce usłyszała także Zosia.

Koń zatrzymał się przy brzozie. Na trawie stało pudełko, przyciśnięte z góry grubymi gałęziami. Z pudełka dochodził pisk.

Zosia pospiesznie zeskoczyła z konia. Zrzuciwszy gałęzie z pudełka, otworzyła je. W środku znajdowały się trzy kocięta, które ledwo otworzyły oczy. Żałośnie płakały, wołając mamę kotkę, od której zostały tak okrutnie oderwane.

Zosia poczuła, jak wzbiera w niej fala oburzenia:

— Jak można być tak okrutnym?! — dziewczyna podniosła pudełko i podeszła do konia. — Kasztanko, szybko do domu!

*****

— Niewiarygodne! — wykrzyknęła Jadwiga Kowalska, trenerka Zosi.

— Kasztanka zaprowadziła mnie prosto do pudełka — podsumowała swoją opowieść Zosia.

Pospiesznie dostarczyła kocięta do klubu jeździeckiego do miejscowego weterynarza. Maluchy okazały się zdrowe, a na dwoje już znaleźli się przyszli właściciele. Trzeciego malucha zgłosiła się zabrać Zosia.

Czarny kotek z białymi łapkami oczarował ją swoim podobieństwem do Kasztanki. Gdy kocięta podrosną, rozjadą się do domów.

— Kasztanka to szlachetny koń! — z podziwem powiedziała Jadwiga Kowalska. — Ludzie przechodzą obojętnie, ale koń nie.

Tymczasem Zosia i Kasztanka z zapałem przygotowywały się do nadchodzących zawodów. Klub oczekiwał od pary wysokich wyników.

Przygotowania do zawodów zabierały mnóstwo czasu i para zawsze trenowała na placu. W lipcu z powodzeniem wystąpiły na lokalnych zawodach, zajmując drugie miejsce w średniej stawce.

W sierpniu odbyły się zawody wojewódzkie w sąsiednim regionie, skąd para wróciła ze zwycięstwem. Przed nimi czekał start w stolicy województwa, do którego rozpoczęły staranne przygotowania.

— Zosiu, czekam na ciebie na placu za czterdzieści minut — powiedziała Jadwiga Kowalska, zaglądając do stajni.

Kasztanka stała w korytarzu stajni i nerwowo przestępowała z nogi na nogę. Koń drżał całym ciałem, a jego głośne rżenie roznosiło się po całej okolicy.

— Cicho! Cicho! — Zosia próbowała uspokoić klacz.

— Co się z nią dzieje? — z niepokojem zapytała trenerka, która nigdy nie widziała Kasztanki w takim stanie.

— Zachowywała się dokładnie tak samo w dniu, gdy znalazłyśmy kocięta w lesie — odpowiedziała dziewczyna.

— Jedź z nią poza teren klubu, może coś się stało — Jadwiga Kowalska rozejrzała się. — Weź ze sobą Stanisława.

Dwadzieścia minut później dwóch jeźdźców wyjechało z terenu klubu jeździeckiego. Zosia pozostawiła Kasztance rolę navigatorki w tej podróży.

Minęły równy rząd domów na obrzeżach miasta i, wydostawszy się na drogę, skierowały się w stronę lasu.

Nagle Kasztanka ostro zawróciła i popędziła wzdłuż drogi. Po szosie pędziły samochody, ktoś trąbił, obawiając się, że jeźdźcy mogą wyjechać na jezdnię.

— Co za fanaberia, iść na pasku klaczy! — burczał Stanisław, nie rozumiejąc, czego lub kogo szukają.

— Lepiej sprawdzić, co tak niepokoi Kasztankę, niż potem żałować… — Zosia nie dokończyła.

Na poboczu drogi leżał potrącony przez samochód owczarek. Gdy jeźdźcy się zbliżyli, pies uniósł głowę i spojrzał na nich oczami pełnymi takiego bólu, że serce dziewczyny na moment stanęło, a łzy napłynęły jej do oczu.

Znalazły powód niepokoju Kasztanki…

Zosia zeskoczyła z Kasztanki, nadal ją chwaląc. Właśnie wystąpiły na regionalnych zawodach w ujeżdżeniu w średniej stawce i dziewczyna była zadowolona z wyniku.

— Wspaniały występ! — podbiegła do nich Jadwiga Kowalska.

— Kasztanka cudownie czuje muzykę! — zapinając strzemiona, z entuzjazmem odpowiedziała Zosia. — To najwspanialszy koń we wszechświecie!

— To koń z wielką wadą! — rozległ się za plecami dziewczyny ostry kobiecy głos.

Zosia odwróciła się. Na rudym koniu siedziała kobieta we fraku, szykując się do występu. Twarz wydała jej się mgliście znajoma…

— Dlaczego pani tak mówi? — niezbyt przyjaznym tonem odpowiedziała Zosia. — Nie zna pani Kasztanki! To szlachetny koń…

— Z wadą! — kobieta przerwała Zosi. — Doskonale znam tę klacz!

— Była właścicielka… — powiedziała Jadwiga Kowalska, poznając poprzednią właścicielkę Kasztanki.

— Jak może pani tak o niej mówić?! — Zosia kategorycznie nie zgadzała się z opinią kobiety.

— Przez rok posiadania tego konia, przyprowadziła do mnie kilka bezdomnych psów i kotów — jakby wypluwając słowa, odpowiedziała kobieta. — Dwaj poprzedni właściciele zrezygnowali z niej właśnie z tego powodu, jak się okazało…

— Po prostu nie zdołali państwo zrozumieć i uświadomić sobie, jak szlachetny jest ten koń! — zaprotestowała Jadwiga Kowalska. — To się nazywa nie „wada”, ale szlachetność!

Do Zosi podbiegł owczarek i, przyjaźnie machając ogonem, spojrzał na właścicielkę wiernymi oczami.

Burek był właśnie tym psem, do którego w zeszłym roku Kasztanka przyprowadziła pomoc. Poszukiwania właściciela owczarka nie dały rezultatu i Zosia postanowiła zatrzymać psa u siebie.

W domu na ich powrót czekał podrośnięty czarny kotek z białymi łapkami, którego Zosia nazwała Gwiazdorem.

Stanisław został dumnym właścicielem szczeniaka, którego Zosia z Kasztanką podjęły ubiegłej jesieni.

Jadwiga Kowalska przygarnęła trójkolorową kotkę, przywiezioną z poprzednich zawodów.

I jeszcze trzy psy oraz cztery koty, uratowane przez Kasztankę, którym z powodzeniem znaleziono właścicieli. I to wszystko nazywa się „wadą”?

— Może to w pani jest wada… — obrzuciwszy kobietę chłodnym spojrzeniem, Zosia poprowadziła Kasztankę z dala od byłej właścicielki.

Tego dnia Zosia i Kasztanka zajęły pierwsze miejsce. Wracając wieczorem do domu po zawodach, Jadwiga Kowalska i Zosia usłyszały, jak koń wali kopytem w podłogę koniowozu, wyraźnie chcąc zwrócić na siebie uwagę.

Zatrzymawszy samochód, pospiesznie otworzyły drzwi koniowozu. Kasztanka odpowiedziała im głośnym rżeniem. Ktoś pilnie potrzebował pomocy…