Sąsiadka przekroczyła granicę – jak sobie z tym poradzić?

Kasia zastygła w drzwiach wejściowych, trzymając klucz w dłoni. Z mieszkania dobiegał szelest i ciche mamrotanie. Tomek był w pracy, a ona wróciła wcześniej, chcąc zrobić sobie pół dnia wolnego po wyczerpującym tygodniu. Teraz serce waliło jej jak młotem. Złodzieje? Ostrożnie uchyliła drzwi i usłyszała znajomy głos:

Oj, Kasia, Tomek, ale u was bałagan! Kurz na parapetach, zasłony pogniecione! Powinniście zatrudnić sprzątaczkę, bo to nie wygląda jak dom!

W przedpokoju, z miotłą w ręku, stała ciocia Wanda, ich sąsiadka. Kasia oniemiała.

Ciociu Wando? Jak się tu pani dostała? głos Kasi drżał z mieszanki zaskoczenia i irytacji.

No po sąsiedzku, kochanie! ciocia Wanda rozpromieniła się, jakby jej obecność w cudzym mieszkaniu była oczywistością. Zobaczyłam, że drzwi uchylone, pomyślałam, sprawdzę, czy wszystko w porządku. A tu taki nieporządek! No to postanowiłam posprzątać.

Drzwi były zamknięte zimno odcięła Kasia, ściskając torbę. Dokładnie pamiętam.

Oj, daj spokój, zamknięte, niezamknięte ciocia Wanda machnęła ręką, jakby odpędzała muchę. W naszym bloku wszyscy swoi, czego się bać? Ważne, że to ja, a nie jakiś chuligan!

Kasia nie wiedziała, co odpowiedzieć. Jej nowy dom, ich pierwsze własne mieszkanie z Tomkiem, nagle wydał się obcy. Wybełkotała coś o dziękuję i wyprowadziła sąsiadkę, ale w środku buzowała złość. Skąd ciocia Wanda miała dostęp do ich mieszkania? I dlaczego zachowywała się, jakby miała do tego prawo?

Ta historia zaczęła się pół roku temu, gdy Kasia i Tomek, młode małżeństwo, wprowadzili się do starego, ale przytulnego bloku na obrzeżach Warszawy. Mieszkanie było ich dumą: trzy lata oszczędzali na wkład własny, wzięli kredyt, odmawiali sobie wszystkiego, od kawy po wakacje. Gdy w końcu dostali klucze, Kasia o mało nie płakała ze szczęścia, a Tomek, zwykle powściągliwy, kręcił ją po pustym pokoju, śmiejąc się.

To nasz dom, Kas! Nasz! mówił, a jego oczy błyszczały.

Urządzali się powoli: kupili kanapę, powiesili jasne zasłony, postawili na parapecie doniczkę z fikusem. Najbardziej cieszyły ich drobiazgi poranna kawa w maleńkiej kuchni, wieczorne filmy pod kocem, plany o remoncie.

Drugiego dnia po wprowadzeniu się zadzwonili do drzwi. Na progu stała niska kobieta po sześćdziesiątce, z elegancką fryzurą i koszykiem w rękach.

Dzień dobry, młodzi! Jestem Wandą Nowak, wasza sąsiadka z trzeciego piętra. Ciocia Wanda, mówiąc prościej uśmiechnęła się tak szeroko, że Kasia mimowolnie odpowiedziała uśmiechem. Przyniosłam wam pierogi z kapustą. Po sąsiedzku!

Och, dziękujemy bardzo! Kasia przyjęła koszyk, czując się nieco skrępowana. Wpadnie pani na herbatę?

Nie na długo ciocia Wanda weszła, rozglądając się po mieszkaniu z ciekawością. Oj, macie ciekawy układ! Tylko ściany by pomalować, bo tapety już stare. I kuchnia trochę ciasna, co?

Kasia zmieszała się, ale grzecznie skinęła głową. Tomek, zaparzając herbatę, dodał:

Planujemy remont, ale na razie budżet nie pozwala. Powoli się urządzimy.

No to dobrze, brawo! ciocia Wanda poklepała Kasię po ramieniu. Jak coś, pytajcie, ja tu wszystkich znam, podpowiem, gdzie taniej kupić materiały.

Pierogi były pyszne, a ciocia Wanda gadatliwa. Opowiadała o sąsiadach, o tym, jak budowano blok za jej młodości, nawet dała radę, jak namówić dozor