Sąsiad uwielbiał słuchać rocka o 2 w nocy. Kupiłam synowi skrzypce i zaczęliśmy ćwiczyć gamy punktualnie o 8 rano, gdy sąsiad właśnie zasypiał.

Mój sąsiad uwielbiał słuchać rocka o drugiej w nocy. Kupiłem synowi skrzypce i zaczęliśmy codziennie ćwiczyć gamy punktualnie o ósmej rano, kiedy sąsiad właśnie zasypiał.

Dokładnie o wpół do drugiej w nocy sufit mojej sypialni zaczynał zachowywać się podejrzanie. Najpierw dobiegał głuchy pomruk, jakby zbliżała się burza, potem uderzały niskie tony i basy z taką siłą, że kryształy w kredensie drgały nerwowo do rytmu perkusji.

Mój sąsiad z góry, pan Wiktor, był zagorzałym fanem twórczości, której istotą było nieustanne i drobiazgowe słuchanie całej dyskografii zespołów Behemoth i TSA przy dość przeciętnym piwie, o każdej porze dnia i nocy.

Z natury jestem człowiekiem spokojnym, pracuję jako księgowy, samotnie wychowuję siedmioletniego syna Janka, a najbardziej na świecie marzę po prostu o dobrym śnie. Jednak gdy wybudza cię uczucie, że Nergal wrzeszczy ci wprost do ucha O Father O Satan O Sun!, nawet najbardziej pokojowe nastawienie szybko się ulatnia.

Pierwszy raz poszedłem do niego koło drugiej w nocy w szlafroku i kapciach. Drzwi otworzył lekko rozczochrany mężczyzna, około trzydziestki, z mętnym spojrzeniem. Z mieszkania pachniało papierosami i ciężkim rockiem.

Wiktor, zachowaj trochę rozsądku powiedziałem, starając się mówić spokojnie. Jest środek nocy, jutro idę do pracy, Janek do szkoły.
A o co chodzi? zdziwił się szczerze, opierając się o framugę Przecież nie jest głośno, sprzęt porządny, basy miękkie.
U mnie żyrandol już się rusza odparłem.
Dobra, przyciszę mruknął i trzasnął drzwiami.

Cisza wytrwała dziesięć minut. Potem wszystko wróciło do normy.

Następnego dnia postanowiłem zadziałać zgodnie z przepisami. Zadzwoniłem na policję. Patrol przyjechał po półtorej godziny, kiedy muzyczny maraton już się skończył, a Wiktor spał w najlepsze. Policjanci tylko wzruszyli ramionami: Cisza, nic nie możemy zrobić. Proszę pisać do dzielnicowego, on pogada.

Dzielnicowy faktycznie przyszedł, ale dopiero po tygodniu.
Rozmawiałem z nim oznajmił przez telefon. Obiecał się wyciszyć, ale wie pan, nasze mandaty są symboliczne, jemu to rybka.

I wszystko trwało. Każdej nocy ten sam rytm wykańczał moje nerwy: bum-bum-bum. Zacząłem łykać melisę, chodzić do pracy zmęczony, nienawidzić tego bloku, Wiktora i własnej bezradności.

Zdolności dziecka trzeba rozwijać
Pomysł pojawił się niespodziewanie, w sobotni poranek. Siedziałem w kuchni z kawą i patrzyłem na ciemne podkrążone oczy syna. Janek też był niewyspany.
Tato, mogę się nauczyć grać na skrzypcach? zapytał nagle, przewijając coś w telefonie.

Czy ktoś z was słyszał skrzypce w rękach początkującego? To nie muzyka, to dźwięk, który zmusza do ewakuacji: wysoki pisk, jakby sama przestrzeń pękała.

Oczywiście, synu odpowiedziałem, pierwszy raz od miesiąca szczerząc się jak lis. Kupimy najlepszy instrument.

Do sklepu muzycznego poszliśmy tego samego dnia. Sprzedawca, elegancki starszy pan, długo dobierał ćwiartkę.
Dziecko ma słuch? spytał.
Ma znakomitą motywację odparłem.

Równolegle dokładnie przestudiowałem lokalny Kodeks ciszy. W tygodniu można hałasować od ósmej rano, w weekendy trochę później.

Wiktor zwykle cichł około czwartej nad ranem. O ósmej spał mocno.

Poniedziałek. Rano. Stoimy z Jankiem na środku pokoju.
Dawaj, synku, gama C-dur. Głośno. Z uczuciem.

To, co się wydarzyło, trudno opisać. Brzmienie przypominało miauczenie kota przytrzaśniętego drzwiami, połączone z zgrzytem gwoździa o szybę. Skrzypce, niczym nie tłumione, doskonale rezonowały w betonowych stropach, wysyłając pozdrowienia prosto do sąsiada nad nami.

Po dziesięciu minutach na górze coś głośno upadło. Prawdopodobnie sam Wiktor. Po kolejnych pięciu minutach ktoś uderzał w kaloryfer. Nie przestaliśmy prawo było po naszej stronie.

O 08:20 zadzwonił dzwonek. Otworzyłem. W progu stał Wiktor w podkoszulku i bokserkach, z czerwonymi oczami, twarzą jak po katastrofie.

Co się tu dzieje?! zachrypiał. Jest ósma rano! Ludzie śpią!
Dzień dobry, Wiktor! odpowiedziałem raźno. Ćwiczymy. Janek ma talent, nauczyciel zalecił codzienną próbę przed szkołą. Minimum godzina.
Żartujecie? Głowa mi pęka!
Dziwne udawałem zdziwienie. Przecież nie jest głośno. Jak ci się podobało O Father O Satan O Sun! dziś w nocy? Myślę, że basy były trochę za słabe.

Spojrzał na mnie, potem na Janka, który stał w korytarzu ze skrzypcami i smyczkiem, niczym mały wojownik.
To specjalnie?
To sztuka, Wiktor. Wymaga poświęceń.

Muzyka łagodzi obyczaje
Ćwiczyliśmy tydzień, każdego poranka. Już trzeciego dnia nocne koncerty u góry ustały Wiktor miał nadzieję, że jeśli będzie cichy, my też przestaniemy. Ale procesu nauki nie można przerywać.

W piątek wieczorem sam zszedł. Trzeźwy, w jeansach i koszuli.
Słuchaj, sąsiedzie powiedział zmęczony. Może się dogadamy? Nie wytrzymam, ten pisk mam w głowie nawet za dnia.
Słucham pana, odpowiedziałem i zaprosiłem go do kuchni.

Położyłem kartkę i długopis na stole.
Warunki są proste. Całkowita cisza po 22:00.
A goście? próbował negocjować.
A jeżeli Janek natchnie się w niedzielę o siódmej rano? odparłem spokojnie.

Wiktor drgnął wyraźnie.
Dobra. Po dziesiątej cisza. Umowa stoi. Skrzypce sprzedacie?
Nie powiedziałem. Zostaną. Jako gwarancja dotrzymania umowy. Będą leżeć na szafie, gotowe do użycia.

Podpisaliśmy ten domowy pakt o ciszy. Działa już od pół roku. Janek od dawna odstawił skrzypce teraz pasjonuje się szachami.

W klatce zrobiło się spokojnie. Czasem witamy się z Wiktorem przy windzie. Patrzy na mojego syna ostrożnie, a na mnie z szacunkiem. Wygląda na to, że zrozumiał: spokojny księgowy z dobrze wychowanym dzieckiem potrafi być groźniejszy niż niejeden rockowy fan.