Sąsiad uwielbiał słuchać rocka o 2 w nocy. Kupiłam synowi skrzypce i zaczęliśmy ćwiczyć gamy dokładnie o 8 rano, kiedy sąsiad właśnie zasypiał.

Sąsiad uwielbiał słuchać rocka o drugiej w nocy. Kupiłam synowi skrzypce i zaczęliśmy ćwiczyć gamy dokładnie o ósmej rano, kiedy sąsiad dopiero zasypiał.

Dokładnie o wpół do drugiej nad ranem mój sufit zaczynał wykazywać podejrzaną aktywność. Najpierw rozlegał się głuchy pomruk, jakby gdzieś daleko grzmiało, potem dołączały niskie tony, a basy chodziły taką falą, że kryształy w kredensie dzwoniły nerwowo w rytm perkusji.

Sąsiad z góry miał na imię Wojciech. Był wielkim entuzjastą twórczości, która polegała na nieustannym słuchaniu dyskografii Kultu i wczesnego TSA przy wątpliwym piwie z Biedronki, o dowolnej porze dnia i nocy.

Jestem z natury osobą pokojową. Pracuję jako księgowa, samotnie wychowuję siedmioletniego syna, Janka, i marzę tylko o normalnym śnie. Ale kiedy budzisz się z wrażeniem, że Kazik Staszewski wrzeszczy ci Polska prosto do ucha, wewnętrzny pacyfista szybko się poddaje.

Pierwszy raz podeszłam do niego koło drugiej w nocy w szlafroku i kapciach. Drzwi otworzył mężczyzna w wieku około trzydziestu lat, potargany, z niepewnym spojrzeniem. Od progu waliło dymem papierosowym i ciężkim rockiem.

Wojciech, miej pan trochę empatii powiedziałam, starając się brzmieć spokojnie. Noc, jutro muszę do pracy, dziecko do szkoły.
Ale o co chodzi? szczerze się zdziwił, opierając o framugę. Przecież nie jest głośno, sprzęt dobry, basy miękkie.
U mnie żyrandol się rusza odpowiedziałam.
Dobra, ściszę rzucił i trzasnął drzwiami.

Cisza trwała dokładnie dziesięć minut. Potem wszystko wróciło do normy.

Następnego dnia postanowiłam postawić na regulamin. Zadzwoniłam po policję. Patrol pojawił się po półtorej godziny, kiedy maraton muzyczny już się skończył, a Wojciech chrapał spokojnie. Policjanci rozłożyli ręce: Nie słychać, nie ma co spisywać. Napiszcie do dzielnicowego, on pogada.

Dzielnicowy rzeczywiście przyszedł ale dopiero za tydzień.
Rozmawiałem z nim poinformował mnie przez telefon. Obiecał być ciszej, ale proszę pani, mandaty to grosze, jemu wszystko jedno.

I tak wszystko trwało dalej. Każdej nocy moje nerwy masował ten sam rytm: bum-bum-bum. Zaczęłam popijać melisę, przychodzić do pracy szara na twarzy i nienawidzić ten blok, Wojciecha i własną bezradność.

Talent dziecka trzeba wspierać!
Pewnego sobotniego poranka olśniło mnie niespodziewanie. Siedząc przy kuchennym stole z kawą, patrzyłam na ciemne podkrążone oczy Janka. Też się nie wysypiał.
Mamo, a mogę nauczyć się grać na skrzypcach? zapytał, przewijając coś na telefonie.

Słyszeliście kiedyś skrzypce w rękach początkującego? To nie muzyka. To dźwięk, od którego chce się natychmiast ewakuować: wysokotonowy pisk, jakby rwała się sama rzeczywistość.

Oczywiście synku powiedziałam i po raz pierwszy od miesiąca uśmiechnęłam się naprawdę drapieżnie. I kupimy najlepszy instrument.

Do sklepu muzycznego poszliśmy tego samego dnia. Sprzedawca, elegancki starszy pan, długo dobierał nam ćwiartkę.
Czy chłopiec ma słuch? zapytał.
Ma fantastyczną motywację odpowiedziałam.

Równolegle przejrzałam dokładnie wojewódzki Regulamin Ciszy. W tygodniu hałasować wolno od ósmej rano, w weekend trochę później.

Wojciech zwykle ucichał około czwartej nad ranem. O ósmej spał wyjątkowo mocno.

Poniedziałek. Rano. Stoimy z Jankiem pośrodku pokoju.
Dawaj, synku, gama C-dur. Głośno. Z pasją.

To, co nastąpiło potem, trudno opisać. Dźwięk przypominał pisk kota przytrzaśniętego drzwiami, połączony ze skrzypieniem paznokcia po szybie. Skrzypce, niczym nie stłumione, doskonale odbijały się w betonowych stropach, wysyłając serdeczne pozdrowienia prosto przez podłogę do sąsiada na górze.

Po dziesięciu minutach z góry coś gruchnęło. Najpewniej sam Wojciech. Jeszcze pięć minut i zaczęto stukać w rury. Nie przerywaliśmy prawo było po naszej stronie.

O 08:20 dzwonek do drzwi. Otwieram. Na progu stoi Wojciech w podkoszulku i bokserkach, z czerwonymi oczami i miną ofiary tsunami.

Co wy wyprawiacie?! zachrypiał. Ósma rano! Ludzie śpią!
Dzień dobry, Wojciechu! radośnie odpowiedziałam. Ćwiczymy. Janek ma talent, nauczyciel kazał codziennie grać przed szkołą. Minimum godzina.
Wy żartujecie? Głowa mi pęka!
Dziwne zdziwiłam się. Przecież nie jest głośno. A Polska w nocy? Wydawało mi się, że basy były trochę słabe.

Spojrzał na mnie, potem na Janka, który stał w korytarzu z instrumentem i smyczkiem, jak mały wojownik.
Robicie to celowo?
To sztuka, Wojciechu. Sztuka wymaga ofiar.

Muzyka buduje mosty
Ćwiczyliśmy tydzień. Codziennie, punkt ósma. Już trzeciego dnia nocne koncerty ustały Wojciech liczył, że jeśli będzie cicho, my też przestaniemy. Ale szkolny program wiadomo nie można przerwać.

W piątek wieczorem pojawił się sam. Trzeźwy, w jeansach i koszuli.
Słuchaj, sąsiadko powiedział zmęczonym głosem. Musimy się dogadać. Nie wytrzymam. Ten pisk dzwoni mi w głowie nawet za dnia.
Słucham uważnie powiedziałam i zaprosiłam go do kuchni.

Wyjęłam kartkę i długopis.
Warunki są proste. Po 22:00 całkowita cisza.
A jeśli goście? próbował negocjować.
A jeśli Janek poczuje wenę w niedzielę o siódmej? odparłam spokojnie.

Wojciech wyraźnie się wzdrygnął.
No dobra. Po dziesiątej cisza. Zgoda. A skrzypce sprzeda pani?
Nie odpowiedziałam. Zostają. Jako gwarancja umowy. Będą leżeć na szafie, gotowe do użycia.

Podpisaliśmy ten prowizoryczny pakt o ciszy. Działa już pół roku. Prawda, Janek rzucił skrzypce teraz pasjonuje się szachami.

Na klatce zrobiło się cicho. Czasami mijamy się z Wojciechem przy windzie. Patrzy na Janka z niepokojem, na mnie z poważaniem. Chyba zrozumiał, że spokojna księgowa z dobrze wychowanym synem bywa groźniejsza niż niejedna rockowa dusza.