Sąsiad (51 lat) od 12 lat mieszka samotnie. Wczoraj zapytałem go — dlaczego nie szuka sobie partnerki? Wyjaśnił mi 6 powodów. Zrozumiałem, że ma rację

Wczoraj odwiedziłem sąsiada, pana Marka, żeby pożyczyć wiertarkę. Otworzył mi w drzwiach ubrany w dresowe spodnie i T-shirt.

Wejdź, właśnie kończyłem kolację powiedział, zapraszając mnie do środka.

Wszedłem do środka. Mieszkanie zadbane, w kuchni pachnie smażonym kurczakiem. Na stole laptop, obok kieliszek czerwonego wina.

Marek ma pięćdziesiąt jeden lat. Od dwunastu lat rozwiedziony. Mieszka sam. Pracuje jako inżynier, zarabia sześć tysięcy złotych miesięcznie.

Znam go od pięciu lat, odkąd zamieszkałem w tym bloku. Nigdy nie widziałem u niego kobiety, nawet w odwiedzinach.

Oddał mi wiertarkę, nalał whisky.

Posiedź chwilę, dawno nie rozmawialiśmy.

Usiedliśmy w kuchni i wypiliśmy po kieliszku.

Zapytałem:
Marek, czemu wciąż jesteś sam? Nie szukasz nikogo?

Zaśmiał się krótko:
Nie szukam specjalnie. Wiesz, Piotr, dwanaście lat samodzielności nauczyło mnie, że tak jest mi najlepiej.

Dlaczego?
Nalał jeszcze whisky, odsunął się wygodnie na krześle:
Opowiem ci. Jest sześć powodów. Konkretnych powodów, które odczułem na własnej skórze.

Powód pierwszy ryzyko bankructwa przy rozwodzie

Marek zaczął:
Rozwiodłem się dwanaście lat temu. Po osiemnastu latach małżeństwa z Iwoną. Mamy córkę, teraz ma dwadzieścia osiem lat, mieszka osobno.

Upił łyk i kontynuował:
Rozwód był przez jej zdradę. Przyłapałem ją z kolegą z pracy. Złożyłem pozew.
I co było?
Sąd podzielił mieszkanie na pół. Mimo że to ja spłacałem duże raty kredytu. Sprzedaliśmy je, podzieliliśmy pieniądze, a ja kupiłem tę kawalerkę.

Spojrzał na mnie:
Piotr, straciłem połowę majątku przez jej romans. I prawo mówi, że tak ma być. Ja pracowałem i płaciłem raty, ona zdradzała, a i tak dostała połowę.
No ale tak działa rozwód…
Własnie. Więc powiedz mi: po co mam znów ryzykować? Załóżmy, że poznam kobietę, zamieszkamy razem, weźmiemy kredyt na samochód czy inny zakup. Po trzech latach rozwód, kolejny podział? Po co ten stres?

Milczałem, a Marek mówił dalej.

Powód drugi kobiety nie wspierają marzeń

Wiesz, Piotr, mam marzenie. Chciałbym kupić stary motocykl. Wyremontować, jeździć w weekendy.
Fajne marzenie.
No właśnie. Odkładam od roku, za pół roku biorę WSK z lat 70. Sam wszystko zrobię.

Przylał wody do szklanki, przepijając whisky.

Gdy byłem żonaty, miałem marzenia. Chciałem się nauczyć grać na gitarze. Iwona powiedziała a po co, przecież nie będziesz jak Niemen. Odpuściłem. Chciałem pojechać na spływ kajakowy na Mazury. Ona: Zwariowałeś? Kredyt mamy, a tobie wakacje w głowie. Zrezygnowałem.

Wyjrzał przez okno:
Kobiety nie traktują męskich marzeń poważnie, uważają je za dzieciństwo. Teraz sam decyduję, co robię. Kupię motor i nikt nie powie, że jestem niepoważny.

Powód trzeci wygórowane oczekiwania kobiet

Marek mówi dalej:
Trzy lata temu próbowałem portali randkowych. Wpisałem uczciwie wiek, pracę, dochody i zainteresowania.
I jak?
Pisałem z kilkoma paniami. Anna, czterdzieści sześć lat, administratorka w salonie urody, zarabia dwa i pół tysiąca. Mówi: Jest pan ciekawy, ale szukam kogoś, kto zarabia od dziesięciu tysięcy wzwyż.

Zaśmiał się:
Odpisałem jej A Pani ile ma dochodu?. Obraziła się i mnie zablokowała.
Naprawdę?
Tak, Piotrze. Współczesne Polki, nawet z niewielkimi zarobkami i wynajmowanym mieszkaniem, oczekują mężczyzny z wielką kasą, samochodem, dwupokojowym lokalem. Co same oferują? Kobiecą energię.

Wypił łyk whisky:

Zarabiam sześć tysięcy. Mam własną kawalerkę, samochód. Dla wielu i tak jestem przegrywem, bo nie mam majątku i willi. Po co mam walczyć o uznanie kobiet, które nie widzą mojej wartości?

Powód czwarty niepotrzebna pomoc w domu

Zapytałem:
Nie brakuje ci domowej atmosfery, gotowania dla dwojga?

Marek zaśmiał się:
Piotr, rozejrzyj się. Jest czysto? Jest. Sprzątam raz w tygodniu, godzinę. Gotuję? Gotuję dzisiaj pierś z kurczaka z warzywami, pół godziny. Pranie? Automat wszystko robi, ja tylko wkładam rzeczy.

Wstał i wskazał kuchnię:

Nie potrzebuję kobiety do pilnowania domu. Radzę sobie. Widzisz, ile dzisiaj Polek nie umie gotować? Połowa! Zamawia catering albo je gotowce.
Ale bywają gospodynie…

Bywają, ale rzadko. A jeśli są, to często oczekują, że utrzymasz je za wszystko. Wolę gotować sam.

Powód piąty strach przed manipulacją i kłamstwem

Marek dolał whisky do naszych szklanek:
Piotr, po rozwodzie spotykałem się z dwiema kobietami. Krótko. Obie kłamały.
Jak?
Pierwsza, Ewa, twierdziła, że jest po rozwodzie. Spotykaliśmy się miesiąc, a okazało się, że ma męża i szuka kogoś na boku, bo jej partner mało zarabia.
Upił łyk.

Druga, Dorota, mówiła, że nie ma dzieci. Spotykaliśmy się dwa miesiące. Potem się wydało dwoje dzieci, nie powiedziała, żeby mnie nie przestraszyć.
Mocne…
No właśnie. Mam dość oszustw. Kobiety łatwo mijają się z prawdą, bo wydaje im się to normalne, by przyciągnąć faceta. A potem nie rozumieją, czemu nie budzimy zaufania.

Powód szósty kara za inicjatywę

Marek rozsiadł się na krześle:
Ostatni raz próbowałem podejść do kobiety rok temu. W Empiku. Kobieta przy dziale klasyki, wybierała książki, ładna, około czterdziestu pięciu lat.
I co?

Podszedłem: Dzień dobry, lubi Pani klasykę, mogę coś polecić. Popatrzyła na mnie jak na dziwaka. Rzuciła zimno: Poradzę sobie. Odwróciła się i poszła.

Uśmiechnął się gorzko:
Piotr, dzisiaj każda inicjatywa mężczyzny to od razu nachalność. Podchodzisz dziwak, piszesz na Facebooku natręt, zapraszasz na kawę utrzymanek.
Ale przecież nie wszystkie tak mają…

Nie wszystkie, ale większość. Mam dość zimnych spojrzeń i odmów. Już nie inicjuję kontaktu. Jeśli kobieta jest zainteresowana niech sama to pokaże. Ja nie zamierzam się narzucać.

Dlaczego się zastanowiłem i co zrozumiałem

Marek dolał whisky, spojrzał na mnie:
Piotrze, nie mówię, że wszystkie kobiety są złe. Dobre się zdarzają, ale znaleźć je to, jak znaleźć igłę w stogu siana. A ryzyko błędu jest ogromne: straty, stres, czas.

Wstał:
Mam pięćdziesiąt jeden lat, dobrą pracę, swoje mieszkanie, samochód, hobby, przyjaciół. Jest mi dobrze samemu. Nie zamierzam ryzykować tego spokoju dla związku, który z dużym prawdopodobieństwem skończy się rozwodem i stratą wszystkiego.

Wróciłem do siebie. Położyłem się spać i myślałem nad tym, co powiedział.

Mam czterdzieści dziewięć lat. Jestem żonaty od dwudziestu trzech lat. Z żoną wszystko OK. Ale gdybym był sam… czy poszedłbym drogą Marka?

Chyba tak.

Czy Marek ma rację, żyjąc dwanaście lat sam i nie szukając kobiety przez strach przed stratą, czy po prostu boi się relacji?

Czy prawdą jest, że rozwód rujnuje mężczyznę nawet po zdradzie żony, czy jest to przesada?

Czy słuszne jest, by mężczyzna po pięćdziesiątce rezygnował ze związków, bo cena pomyłki jest za wysoka, czy to zwykły egoizm i strach przed życiem?

Czy naprawdę kobiety nie wspierają marzeń mężczyzn i uważają je za głupotę, czy to panowie źle wybierają partnerki?