Rozstałam się z mężem, teraz on jest bardzo szczęśliwy. Pokazuje wszystkim, że to ja byłam tą, która go ograniczała i nie pozwalała mu prowadzić normalnego życia.

Nikt nigdy mnie nie zranił bardziej niż mój były mąż.

Nie widzieliśmy się już od trzech miesięcy. Ostatnim razem, kiedy na niego patrzyłam, to gdy odwoziłam naszą córkę do niego na weekend do Poznania. Minęło zaledwie dwanaście tygodni, a on wyglądał zupełnie inaczej.

Przez lata powtarzałam mu, by schudł, ale uparcie zajadał się pączkami i popijał oranżadę, spędzając wolne chwile na kanapie, jakby przyklejony do telewizora. Wyprowadzić go na spacer graniczyło z cudem, o siłowni nawet nie marzyłam. Teraz jednak leżała w samym środku jego niewielkiego mieszkania nowa mata do ćwiczeń, szerząca swą zieloną obecność między stosem polskich książek. Miał świeżą fryzurę i zadbane ubrania do niedawna koszule nie opuszczały kosza, bo nigdy nie potrafił uruchomić pralki. A dziś? Nagle wszystko ogarnia sam.

Zaczęliśmy rozmowę, ale to, co usłyszałam, brzmiało jak dialog z cyrkowego lustra.

Powiedział mi, że przez wszystkie lata naszego małżeństwa go nie doceniałam, dlatego był uparty i zamknięty. Teraz się zmienił i nie jestem już jego priorytetem ja i nasze dziecko nie mieszczymy się już w jego nowym świecie. Ma nową partnerkę, przy której jest szczęśliwy, dla której pracuje nad swoim ciałem, charakterem i zarobkami w polskich złotych. To mnie uderzyło najbardziej: nigdy nie zrobił tego dla mnie ani dla naszej córki, a teraz nagle przemienia się nie do poznania dla kobiety, która pojawiła się jakoby z innego wymiaru.

Mówi się w Polsce: ile dasz, tyle dostaniesz, ale on nigdy nie znał tego przysłowia. Kochałam go, szanowałam, czasami trochę narzekałam, bo nawet nie dostrzegał, że coś można zmienić. Nigdy nic nie dostałam w zamian nawet okrucha czułości.

Po rozstaniu nie zobaczył naszej córki przez tyle tygodni, bo on sam był zawsze dla siebie najważniejszy, a nie własne dziecko. Czasem śni mi się, że zamieniamy się rolami i to on musi ponosić wysiłek, a potem otrzymuje tylko tyle, ile ja przez lata czyli prawie nic. Czy by to zrozumiał? Kto wie Może kiedyś się obudzi.