Rodzinne wyzwanie

Rodzinny sprawdzian

Renata nie pamiętała, kiedy ostatni raz czuła się tak szczęśliwa! Lata samotności, kiedy każdy dzień zlewał się z kolejnym, odeszły wreszcie w niepamięć. W jej życiu pojawił się Wiktor facet, który postawił jej świat na głowie. Był zupełnie inny niż wszyscy dotychczasowi. Czuły, troskliwy, serdeczny…

Renata widziała w nim same zalety. Potrafił ją wesprzeć, gdy było ciężko. Z Wiktorem mogła rozmawiać o wszystkim od światowych problemów po najdrobniejsze bzdury. Nie obrażał się, nie robił scen zazdrości, nie próbowal dominować. Wreszcie myślała, że znalazła tego jedynego, na którego tyle czekała.

Był jednak pewien szczegół, którego nie mogło przeoczyć otoczenie: Wiktor był od Renaty młodszy o osiem lat. Co z tego? Dla niej to była tylko liczba. Czuła, że prawdziwa bliskość rodzi się z szacunku i ciepła, które sobie dawali, nie z metryki.

Za to sąsiadki zwłaszcza te z kółka gospodyń i seniorów nie odpuszczały ani na chwilę okazji do plotek. Kręciły głowami za każdym razem, gdy Renata przechadzała się z Wiktorem przez blokowe podwórko. Szeptały, kiwały z dezaprobatą, czasem nawet mówiły wprost, co im leżało na wątrobie.

Ty patrz, wzdychała pani Zdzisława, półprzymykając oczy żeby się bieda nie stała. Twoja Aldonka już piętnastka na karku, a jaka ładna, zgrabna. Pewna jesteś, że ten twój kawaler nie ma na nią chrapki?

Renata tylko wywracała oczami i starała się zachować spokój. Wiedziała, że to zwykłe gadanie podszyte nudą i chęcią roztrząsania cudzych dramatów.

Nie gadajcie głupot odpowiadała ostro. Wiktor to dorosły, mądry mężczyzna i kocha mnie. Tyle w temacie.

Z jej tonu przebijała pewność siebie. Wierzyła w Wiktora, w ich związek! Liczyło się tylko to, co sami do siebie czują, nie cudze wymysły.

Wiktor na podwórku trzymał fason, udając, że sąsiadki to dla niego tło jak stary kremowy żyrandol na klatce schodowej. Jedynie lekko unosił brew, jakby myślał: Szkoda czasu. Jednak gdy zostawali z Renatą sami, jego wstrzemięźliwość pryskała w jednej sekundzie. Nerwowo przejeżdżał ręką po włosach i wybuchał:

No popatrz tylko! Ludzie chyba nudzą się tak, że najchętniej zrobiliby z naszego życia telenowelę. Nie ogarniam, po co im to wszystko komentował z irytacją.

Renata zawsze wtedy delikatnie ściskała jego dłoń i mówiła z ciepłym spokojem:

Daj spokój. Za dużo TvNu oglądają, to zaraz wymyślają głupoty. Jak cię poznają, to jeszcze przeproszą.

Ale jeśli Renata i Wiktor jakoś umieli machnąć ręką na podwórkowe pogaduszki, to dla Aldony ta sytuacja była jak drzazga pod paznokciem. Dziewczyna była przyzwyczajona być centrum uwagi mamy, a teraz Mamy nie poznawała! Wieczorem siedziała w swoim pokoju nasłuchując, co się dzieje za ścianą, zamiast jak dawniej plotkować z mamą przy gorącej herbacie.

Najgorzej było, gdy Wiktor śmiał się wtrącić do jej spraw.

Jeden wieczór do dziś brzmi Renacie w głowie: Wiktor upomniał Aldonę, że w jej wieku lepiej nie błąkać się po nocy. Aldonka nie wytrzymała. Wpadła do pokoju, wymachując rękami:

Mamo! Po co on nam? Tak też nam było dobrze! Same decydowałyśmy! Przyszedł obcy i od razu rządzić próbuje!

Renata westchnęła, starając się nie eksplodować zniecierpliwieniem. Odchyliła się na kanapie i spojrzała na córkę spokojnie, choć z nutą stanowczości:

Wiktor słusznie zauważył, że w twoim wieku jest niebezpiecznie szwendać się nocami. Otwórz internet, włącz wiadomości, zobaczysz sama…

Ale ja nie sama, tylko z koleżankami! wrzasnęła Aldona, tupiąc dla podkreślenia dramatyzmu.

A te twoje koleżanki, co one mogą zdziałać w razie kłopotów? nie poddawała się Renata.

Aldona zgasła w jednej chwili czerwień wściekłości wylała jej się na twarz. Zacisnęła pięści, obróciła się na pięcie i rzuciła przez ramię:

O matko jedyna… Idę do siebie! Jeść nie będę!

Trzasnęła drzwiami, aż szklanki w kuchni zadźwięczały. Renata została w ciszy, wpatrzona w kanapę o co jej chodzi? Co takiego złego zrobiła?

Nie potrafiła zrozumieć Aldony przecież tylko chciała być jeszcze kobietą kochaną, potrzebną, docenioną po tylu latach samotności.

Dlaczego jej własna córka traktuje Wiktora jak wroga? Próbowała spojrzeć na wszystko jej oczami piętnaście lat, burza hormonów, każda zmiana to osobista apokalipsa. Przedtem tylko mama powierniczka, ostoja, towarzyszka kuchennych ploteczek. A teraz ktoś obcy kto nie tylko ogranicza mamę, ale i wprowadza własny porządek.

No przecież ona musi zrozumieć, że matka też czasem chce trochę czułości myślała Renata patrząc w siną dal za oknem, na różowiejące niebo. Bardzo chciała, by córka podzielała jej radość i zobaczyła, jaki naprawdę jest Wiktor oddany, troskliwy, niezawodny. Zamiast tego obraza, trzaskanie drzwiami, foch na maksa.

Pamiętała, jak jeszcze parę miesięcy temu wieczory spędzały przy herbacie, gawędząc o szkole, weekendach, marząc. Teraz to było jak odległe poprzednie życie. Aldona coraz częściej zamykała się w swoim pokoju na klucz.

Renata westchnęła głęboko próbując się zebrać do kupy. Musiała znaleźć właściwe słowa nie żeby się tłumaczyć, ale żeby Aldona przestała czuć się porzucona. Żeby zrozumiała: mama jest blisko, po prostu już nie sama.

Tylko jak zacząć tę rozmowę? Jak skruszyć mur dziewczęcej urazy? Renata nie miała pojęcia. Pozostało jej tylko mieć nadzieję, że czas i cierpliwość znajdą język porozumienia, że Aldona spojrzy na Wiktora inaczej, może kiedyś dostrzeże w nim kogoś, kto chce dobrze dla nich obu…

***************************

Poranek był szary jak zmęczony śnieg w marcu. Renata ledwo otworzyła oczy, już nad jej głową pojawiła się Aldona, cała rozczochrana i najeżona jak jeż po kąpieli:

On nie puszcza mnie do Lenki na działkę! wypaliła, głos jej drżał od emocji. Słyszysz, mamo? Wiktor nie ma prawa mi niczego zabraniać!

Wiktor stał w drzwiach, ramiona skrzyżowane na piersi, twarz spokojna, choć oczy miał twarde jak kamień. Nie zamierzał się wtrącać wiedział, że jak coś, to tylko pogorszy sprawę.

Renata uniosła się na łóżku, przeczesała włosy palcami, próbując pozbierać myśli. Sen uciekł gdzie pieprz rośnie.

I dobrze zrobił, powiedziała, starając się mówić spokojnie, chociaż już czuła ciśnienie. Sama bym cię nie puściła. Lenka wywija w całym Wrocławiu, a myślisz, że ja pozwolę tobie z takimi się zadawać?

Ja już nie dzieciak! wrzasnęła Aldona, tupiąc. Mam piętnaście lat! Umiałam zadbać o siebie!

Renata wstała, narzuciła szlafrok, spojrzała córce prosto w oczy:

Najpierw skończ szkołę, zawód zrób, zacznij zarabiać w złotówkach, to se rób co chcesz. Póki cię utrzymuję, żyjesz na moich zasadach.

Aldona zaniemówiła, zszokowana. Czerwień napłynęła jej z powrotem na policzki, dolna warga drżała.

Twoje zasady? szepnęła, po czym wykrzyczała z goryczą: Tylko ci dobrze z nim, a ja nie mogę nic!

Renata poczuła, jak wszystko w niej się ściska. Zdania te bolały, ale trzymała fason.

Aldona, nie robię ci na złość, troszczę się tylko o ciebie. Jesteś moją córką i nie zniosłabym, gdyby coś ci się stało.

A ja chcę żyć po swojemu! przerwała jej Aldona. Tobie nie chodzi o mnie, tylko o to, żeby Wiktor był zadowolony!

Wiktor podniósł się z krzesła, ale Renata rzuciła mu jedno krótkie spojrzenie. Nie wtrącaj się. Zrozumiał i znowu się cofnął.

Córeczko, posłuchaj mnie, zaczęła łagodniej, choć chciała zachować stanowczość. Ja nie chcę cię więzić. Po prostu się boję o ciebie. Jeszcze nie rozumiesz, jak szybko mogą sprawy się skomplikować.

Ale nie chcę, żebyś ty decydowała za mnie! wybuchła Aldona. Nawet nie próbujesz mnie zrozumieć!

Z impetem zniknęła za drzwiami, na korytarzu jeszcze odwróciła się z okrzykiem:

I tak pojadę! Bez pozwolenia!

Renata opadła na stołek, czując, jak rozlewa się w niej fala zmęczenia. Wiktor podszedł, delikatnie położył dłoń na jej ramieniu.

Może pójść za nią? zapytał cicho.

Renata pokręciła głową.

Nic teraz nie wskóramy. Niech ochłonie. Potem pogadamy. Na spokojnie.

Spojrzała przez okno. Siny poranek powoli ustępował pierwszym promieniom słońca. Miała nadzieję, że i w domu trochę się przejaśni.

Aldona z trzaskiem zatrzasnęła drzwi, aż obrazy na ścianach podskoczyły. Rzuciła się na łóżko, grzebiąc w poduszce i nie wychodziła do wieczora. W brzuchu burczało, ale dumy też nie miała mało nie da się złamać żadną kanapką!

Czas wlekł się okrutnie wolno. Za oknem ciemniało, w pokoju gęstniały cienie. Aldona leżała, raz nakrywała się kołdrą, raz ją ściągała, znów brała telefon i rzucała na dywan. Dlaczego oni nie rozumieją? Czemu decydują za mnie? Przecież już nie mam siedmiu lat!

Wieczorem złość zaczęła topnieć zrobiło się tylko smutno i pusto. Z bólem rozczochranych włosów usiadła, spojrzała w lustro. Zobaczyła opuchniętą twarz i trochę jej żal się zrobiło. Westchnęła, ruszyła do kuchni, bo głód wygrał z dumą. Przygotowała sobie kromkę z serem, nalała soku. Nawet zaczęła coś pod nosem gwizdać.

Nagle weszła Renata. Spojrzała zaskoczona na wracającą do świata córkę, jakby ta była zupełnie inną osobą niż ta, która rano urządzała histerie.

Widzę, że humorek ci się poprawił, mruknęła, bardzo spokojnym głosem. Przeprosić nie zamierzasz?

Aldona spojrzała bokiem, z rozbawieniem uniosła brew:

A za co? Przecież nic nie zrobiłam…

Renata zacisnęła usta, żeby nie parsknąć. Oparła się o blat kuchenny:

Pewna? zapytała twardo, bez tonu groźby, ale ostrzegawczo. My z Wiktorem wychodzimy do znajomych. Skoro nie widzisz winy, siedzisz dziś w domu.

Aldona wzruszyła ramionami.

I tak nie chciałam iść. Bawcie się póki możecie.

Ostatnie słowa powiedziała niemal szeptem, ale Renata je wychwyciła. Zatrzymała się w drzwiach:

Słyszałam coś?

Aldona podniosła spokojnie wzrok.

Nie, przewidziało ci się.

Renata popatrzyła jeszcze moment, po czym wyszła. Aldona wróciła do swojej kolacji, ale gwizdała już mniej beztrosko. Wiedziała swoje: Wiktor długo pod tym dachem miejsca nie zagrzeje.

Póki możecie…

*************************

Renata wertowała teczki w pracy, kiedy telefon nagle zaczął wibrować. Spojrzała zaskoczona Wiktor w środku dnia prawie nie dzwonił, wiedział, że w biurze nie odrywa się od roboty.

Odebrała.

Wiktor? Co się stało?

Od słuchawki odezwał się spokojny, rzeczowy głos kobiety:

Tu pielęgniarka ze Szpitala Wojewódzkiego we Wrocławiu. Trafił do nas mężczyzna, właściciel tego telefonu. Czy może pani przyjechać?

Świat się na chwilę zatrzymał. Renacie ścisnęło gardło, jej dłoń mocniej ścisnęła aparat.

Już jadę… ledwo wydusiła. Nie czekała na instrukcje, zerwała się z krzesła, zabrała torebkę i popędziła na parking. Pracownicy patrzyli zdziwieni, ale była już myślami kilometry dalej. Liczyło się jedno: żeby z Wiktorem było wszystko w porządku.

W pół godziny potem była już na miejscu. Zaprowadzono ją do sali. Widok Wiktora na łóżku, ze spuchniętym okiem i rozciętą wargą, był jak cios w serce. Ale był przytomny nawet próbował się uśmiechnąć.

Wiktor! Renata rzuciła się do niego. Co się stało?

Westchnął cicho, odwrócił głowę:

Nawet nie wiem o co mu chodziło, wyszeptał. Krzyczał coś o Aldonie… Chyba go nie kojarzę.

Renata aż się zagotowała w środku. Natychmiast domyśliła się, kto był sprawcą: Jarek. Były mąż, przed którym chroniła siebie i córkę latami.

Nie przejmuj się, zaraz wszystko wyjaśnię powiedziała stanowczo, ściskając jego dłoń. Jadę do niego.

Wiktor gwałtownie się podniósł, mimo że go bolało.

Renata, nie jedź sama, w jego głosie zabrzmiała rzadko spotykana surowość. Dzwoń do swojego brata. Sama nie powinnaś z nim rozmawiać. To może być niebezpieczne!

Patrzyła na niego chwilę. Był poturbowany, ale myślał o niej, nie o sobie. To było rozczulające do łez.

Dobrze przytaknęła spokojnie. Ale ty już leż spokojnie. Zaraz zadzwonię.

Wyjęła telefon, wykręciła numer do brata, wyjaśniła szybko sytuację. W międzyczasie znów spojrzała na Wiktora. Oczy miał zamknięte, ale jego dłoń wciąż była ciepła i silna.

Wszystko będzie dobrze, szepnęła, bardziej do siebie niż do niego.

*********************

Renata prawie wpadła do mieszkania Jarka byłego męża. Stanął w przedpokoju, ręce głęboko w kieszeniach, minę miał jakby przegrał ustawiony mecz.

Siądziesz? syknęła, prosto patrząc mu w oczy. Bo zaraz ci dam popalić.

Jarkowi momentalnie skoczyło ciśnienie zrobił się czerwony jak burak, zacisnął pięści:

Ty się w ogóle zastanowiłaś, kto to jest? Myślałaś czasem o córce, a nie tylko własnych zachciankach?

Renata już słyszała te teksty dziesiątki razy, więc odpowiadała bez emocji:

O córce myślałam przez piętnaście lat, kiedy o nas zapomniałeś. Zostawiłeś nas, jak Aldona miała dwa lata, a teraz święcenia mi robisz?

Jarek uderzył pięścią w ścianę, aż zdjęcia z komunii na półce się przemieściły.

On leci na Aldonę, rozumiesz?! Zabiję go!

Renata skrzyżowała ręce, spojrzała na niego chłodno jak styczniowa noc.

Kiedy niby miałby mieć na to czas? Nigdy nie byli sami w domu! Wiktor wraca później niż ja i razem spędzamy wolne. Aldonie po prostu się nie podoba, dlatego kłamie.

Moja córka nie kłamie! wrzasnął Jarek, podchodząc bliżej. Jak tak dalej pójdzie, zabieram ją do siebie!

Renata wzruszyła ramionami z kpiącym uśmiechem.

Myślisz, że będzie chciała? Masz pieniądze na jej fanaberie? Po tygodniu ucieknie z powrotem.

Jarek zmrużył oczy, jakby miał ciche nadzieje na sukces.

Nie ucieknie. I powiem ci coś jeszcze samą mnie poprosiła, żebym ją zabrał. Nie chce z tobą mieszkać, bo się boi tego twojego faceta.

Renata na chwilę zamarła. W środku aż ścisnęło, jednak szybko się pozbierała.

Tak? retorycznie zapytała. Dobrze. Niech mieszka z tobą. Tyle że, poczekam aż sama wróci.

Nie wróci burknął Jarek, ale jakoś niepewnie.

Renata podeszła do okna, patrzyła na dzieci bawiące się na podwórku. Myśli się kłębiły znała Aldonę na wylot: jej fochy, urazy, złości. Przez piętnaście lat była jej przyjaciółką, matką i opiekunką, a teraz dziewczyna wybiera prawie obcego człowieka

Ty w ogóle rozumiesz, co robisz? szepnęła. Używasz jej jak narzędzia w wojnie ze mną. Aldona to żywa dziewczyna, jeszcze dziecko.

To moja córka, mam prawo odburknął Jarek, jak zawsze.

Renata odwróciła się błyskawicznie.

To udowodnij, że naprawdę chcesz być ojcem, nie tylko zemścić się na mnie. Pokaż, że jej dobro cię interesuje, nie twoja urażona duma!

Otworzył usta, ale zamarł. Na twarzy mignęła refleksja czy rzeczywiście przez te lata był ojcem? Szybko jednak znowu się opanował.

Będziesz mnie jeszcze uczyć szczęścia? prychnął. Sama życie rozwaliłaś.

Renata odetchnęła głęboko, powstrzymując gorycz.

Starałam się tylko o normalną rodzinę dla mnie i córki. Ty zacięła się. Ty chcesz mieć tylko ostatnie słowo.

Jeszcze zobaczymy, kto wygra, rzucił, wychodząc. Aldona sama zadecyduje!

*********************

Wiktor wyszedł ze szpitala w jeden z tych typowo polskich, dżdżystych dni. Wziął głęboki wdech, aż aż mu porządnie przemroziło zatoki. Ale uśmiechnął się sam do siebie żyć. Po prostu żyć, to już coś.

Renata czekała pod wejściem, otuliwszy się szczelnie płaszczem. Zobaczyła go i prawie rzuciła mu się na szyję, ale się powstrzymała nie chciała zrobić mu krzywdy. Jej spojrzenie mówiło wszystko ulga, troska i wdzięczność, że znów są razem.

No, wracamy na wolność zażartował Wiktor, ściskając jej rękę. Od dzisiaj nikt nas nie zatrzyma.

Nie wspominał o Jarku z wyrzutem. Przeciwnie uspokajał Renatę, gdy ona zaciskała pięści i wyglądała, jakby ktoś miał zaraz oberwać wałkiem do ciasta.

To nie twoja wina, powtarzał stanowczo. Nie mogłaś tego przewidzieć.

Kiedy znajomi pytali, dlaczego nie zgłasza sprawy na policję, Wiktor rozkładał spokojnie ręce:

Na miejscu każdegom ojca, podejrzewając coś złego wobec dziecka, sam bym nie wytrzymał. Bronił córki. To odruch.

Nie chował urazy do Jarka. Po prostu wrzucił ten rozdział do szufladki z napisem Trudne, przeżyte.

A kilka dni później w ich mieszkaniu pojawiła się Aldona. Weszła ciszej niż zwykle, oczy miała wbite w podłogę, w ręku trzymała siatkę z owocami mały, ale szczery znak pojednania.

Przyszłam pogadać, rzuciła, nadal nie patrząc w oczy.

Wiktor i Renata spojrzeli po sobie. Kiwnął, żeby pierwsza mówiła mama.

Córciu zaczęła Renata ostrożnie.

To ja wszystko sobie wymyśliłam, wypaliła nagle Aldona, patrząc w końcu na Wiktora. Od początku do końca. Nie sądziłam, że tak wyjdzie. Naprawdę. Chciałam tylko żeby on poszedł sobie. Tak bardzo tęskniłam za tym co było.

Głos jej zadrżał. Przełknęła ślinę, nie chcąc się rozpłakać.

Nie chciałam żeby go pobili. Myślałam, że tata pogada, postraszy. Jak się dowiedziałam, że jest w szpitalu… było mi i strasznie, i wstyd.

Wiktor powoli podszedł, jakby się bał ją spłoszyć.

Ja nie mam do ciebie pretensji, powiedział cicho. Bałaś się, pogubiłaś. Teraz się przyznajesz to ważne.

Aldona wybuchnęła płaczem.

Nie widziałam, że mama jest naprawdę szczęśliwa. Myślałam, że on ją mi zabiera. Dopiero teraz rozumiem, że to nie tak.

Renata objęła córkę i przytuliła do siebie.

Damy radę, wyszeptała. Razem.

Aldona skinęła głową.

Po tej rozmowie podjęła decyzję. Przez jakiś czas zostanie z ojcem. Da mamie szansę na nowe życie, bez walki o względy i nieustannej walki z poczuciem winy.

Pójdę do taty powiedziała tego wieczoru, gdy Wiktor już spał. Jemu też potrzeba czasu. Może damy radę odbudować choć trochę rodzinę.

Renata ścisnęła jej dłoń.

Jesteś dzielna, Aldonko powiedziała przez łzy.

Aldona uśmiechnęła się delikatnie.

Już wiem, że twoje szczęście to też moje szczęście. A jeśli jesteś szczęśliwa z nim… to tak musi być.

Ten wieczór był wyjątkowo cichy. Po raz pierwszy od dawna cisza w mieszkaniu była dobra nie gniotła, nie wywoływała niepokoju. Była ciepła, łagodna, obiecująca jakby ktoś szeptał: wszystko się jeszcze ułoży. Rana się zagoi. Wszystko zacznie się na nowo.