Rodzinne świętowanie – wstęp bez granic

Święto w rodzinie drzwi zawsze otwarte

Subskrybuj i czytaj więcej ciekawych opowieści:
Wesprzyj kanał

No masz ci los Wioletta ostrożnie podniosła odłamek bolesławieckiego wazonu i, nie mogąc się zdecydować na wyrzucenie go, odłożyła na parapet. Ciociu Lidio, wybacz, wymamrotała już w pustce.

Mieszkanie pachniało szamponem, szampanem i jakimś cudem mandarynkami, choć ostatnio nikt mandarynek nie obierał. Na dywanie za kanapą leżał plastikowy wianek z cekinami. W szufladzie pod stolikiem do kawy znalazła związany jedwabny szalik z napisem Wieczór Panieński Najlepszy!.

A pod kaloryferem nieśmiało leżała samotna różowa gumowa rękawiczka z odrapaną kokardką wyglądała, jakby próbowała uciec przed wczorajszym wieczorem i ugrzęzła.

Wioletta, w wymiętym szlafroku z prużącym się sznurkiem, przemierzała pokój z workiem na śmieci. Każdy krok wydawał cichy szelest cukierkowych papierków.

Na parapecie tkwił kieliszek z zeschłą na dnie rubinową plamą wina. W wazonie zamiast kwiatów sterczały trzy plastikowe rurki z błyszczącymi gwiazdkami. Na ścianie rozciągał się girlanda z papierowych serduszek, z których jedno było wyraźnie nadgryzione.

W kuchni czekała na nią osobna wojna.

Na stole samotnie trwała połowa piętrowego tortu. Krem spływał jak topniejący bałwan, a po boku wciśnięte były świeczki ułożone na chybił trafił w liczby 3 i 8, choć świętowały nie czyjeś urodziny, lecz po prostu babskie spotkanie.

W zlewie wyziębły kieliszki ze śladami szminki. Obok mokły talerzyki ze śladami po hummusie. Na krześle walała się talia do wróżb połowa kart twarzą w górę, reszta w dół, jak po nieudanej przepowiedni

***

Wioletta automatycznie podniosła jedną kartę król karo patrzył na nią z lekko ironiczną wyższością. Wczoraj dziewczyny układały z tych kart przyszłe śluby, przeprowadzki i tajemniczych cudzoziemców. Szeptały, a potem śmiały się głośno, popijając wróżby musującym winem.

Schyliła się, by podnieść z podłogi cekin i niespodziewanie wyciągnęła spod kanapy coś miękkiego czyjaś koronkowa pończocha z urwanym ściągaczem trofeum po tańcu na taborecie. Wioletta pokręciła głową i poszła do sypialni, gdzie przynajmniej było cicho.

W sypialni panował względny porządek, o ile nie liczyć trzech poduszek na ziemi i kołdry zwiniętej w kształt wielkiego ślimaka. Poprawiła poduszkę po swojej stronie łóżka i pod nią znalazła złożony różowy list.

Serce jej zakuło nieprzyjemnie.

Może to znowu jakaś zapomniana kartka od któregoś Artura z baru do którejś z koleżanek Oliwii? Ale charakter pisma był znajomy duże, pochylone litery, a każde o Oliwia rysowała jak malutką piłkę.

Jesteś najlepszą gospodynią świata! Oliwka.

Wioletta zawiesiła wzrok na wykrzykniku. Zdawał się lekko drżeć. Uśmiechnęła się jednym kącikiem ust. Najlepsza gospodyni z rozbitym wazonem cioci Lidii i cekinami w łazience, gdzie teraz każdy prysznic zamieniał się w fajerwerki.

Ile razy to sobie obiecywałam nigdy więcej mruknęła, opadając na skraj łóżka.

***

Coś nieprzyjemnie zachlupotało pod jej stopą.

Wioletta drgnęła, odsunęła kapcie i zobaczyła w jednym ułożoną mandarynkę. Całą, w błyszczącej, lekko napiętej skórce. Do niej gumką przymocowano karteczkę: żeby życie było słodkie.

Wczoraj żartowały z tą dedykacją. Teraz mandarynka wyglądała na złośliwy żart losu.

Telefon zawibrował na nocnej szafce. Na ekranie pojawiło się: Oliwia (nasz żywioł).

No pewnie, powiedziała Wioletta do pustego pokoju, po czym odebrała, odchrząkując. Halo?

Wioluś! w słuchawce był jeszcze gwar, jakby impreza przeniosła się w inne miejsce. Jesteś boginią, poważnie! Dziewczyny zachwycone! Tu jeszcze Sylwia-manicurzystka nie pojechała i wspominamy, jak wystraszyłaś ducha z szafy!

W tle ktoś zawołał: Powiedz Wioli, że rodzić będę tylko u niej! i wybuch śmiechu.

Dzięki, Wioluś, dodała ciszej Oliwia. Ty wiesz U ciebie jak w domu.

Wioletta patrzyła na mandarynkę w kapciu.

Uhm, powiedziała. U mnie jak w domu.

Dobra, nie przeszkadzam! Odpoczywaj, królowo bufetów! i linia zamilkła, zostawiając ciszę.

***

Wioletta zdjęła okulary, położyła obok kartki od Oliwii. W lustrze szafy zobaczyła kobietę około pięćdziesiątki, ze zmęczoną twarzą, zaskakująco młodymi zielonymi oczami i włosami zebranymi w niedbały kok, z którego sterczał cekin. Jeden, uparcie kręcący się.

Telefon znów ożył, już z innym, melodyjnym dźwiękiem. Tosia córka.

Wioletta westchnęła, przegarnęła włosy, ale cekin nie chciał się poddać.

Tak, córeczko? odebrała rozmowę, a na ekranie pojawiła się twarz Tosi z rozczochraną grzywką i kubkiem kawy.

Mamo! Tosia zmrużyła oczy, wpatrując się. Wiedziałam. Znów cekiny na kocie?

Na mnie, poprawiła ją Wioletta. Kotka chyba się schowała po wczorajszych tańcach z kartami. Pewnie znów siedzi w szufladzie z bielizną

Opowiedziała córce szczegóły.

Mamo, Tosia się uśmiechnęła, ale zaraz spoważniała. Ty siebie słyszysz? Kotka się chowa, bolesławiec na kawałki, mandarynki w kapciach Może wreszcie potrafisz powiedzieć Oliwii nie?

Wioletta poczuła mieszankę czułości i zniecierpliwienia w głosie córki, jakby dwa wahadła.

Ona jej ciężko, odpowiedziała odruchowo.

A tobie nie? przerwała łagodnie Tosia. Kiedy ostatni raz odpoczęłaś, zamiast gościć gości?

Wioletta spojrzała na różową rękawiczkę pod kaloryferem, na kartkę pod ręką i na pustą już dziś, lecz pełną wczorajszych śmiechów, kawalerkę.

Nie wiem, przyznała. Chyba też gdzieś się schowałam. Razem z kotką.

Tosia cicho parsknęła.

Mamo, kocham cię. Ale, serio, pomyśl. Może następnym razem po prostu wypijemy herbatę we dwie. Bez wróżb i cekinów.

Obraz zawiesił się na sekundę, po czym wrócił. Przerwa zawisła między nimi jak niedopowiedzenie.

Zobaczymy, odpowiedziała Wioletta.

I pierwszy raz od dawna to zobaczymy nie brzmiało jak grzecznościowe oczywiście, Oliwia, lecz jak początek czegoś nowego.

***

Oliwia, kuzynka z dzieciństwa, pierwszy raz przyszła do Wioletty ot tak, wczesną wiosną, gdy za oknem leżał jeszcze brudny śnieg, a na parapecie Wioli kiełkowały zielone listki.

Wiola, otwieraj przynoszę pokój i placek! jej głos zabrzmiał w wizjerze jeszcze przed dzwonkiem. Domowy z kapustą, jak u babci, pamiętasz?

Wioletta otworzyła i cofnęła się, bo do mieszkania niemal wpadła Oliwia, pachnąca waniliowymi perfumami i mroźnym powietrzem. W rękach trzymała wielką blachę z rumianym ciastem.

Przechodź, rozbierz się przyjęła ją Wiola, zdejmując placek. O rany, ciężki.

Jak moje życie, machnęła ręką Oliwia, ale w oczach śmiała się wciąż. Wiesz, Wiola, pomyślałam U mnie to okropne ściany na głowie, kuchnia sześć metrów, sąsiad z góry drze się, z dołu wiertarka. A tutaj

Obróciła się wokół własnej osi w saloniku z małym stołem i szeroką kanapą pod oknem.

Tutaj czuć powietrze! rozłożyła ręce. Grzechem byłoby tu siedzieć samo. Zróbmy spotkania! Tylko my w duecie. Plus dwie moje koleżanki są ekstra, słowo!

Słowa grzech siedzieć samej ukłuły Wiolę jak przypadkowa drzazga.

Przypomniała sobie długie wieczory, gdy faktycznie siedziała sama na tej kanapie, telewizor leciał w tle, a ona dziergała kolejny szalik, gdy Tosia była u siebie. Rodzina przypominała sobie o niej głównie przy okazji świąt.

Spotkanie? powtórzyła. Hmm a czemu nie? Mam właśnie placek, puściła oczko.

Oliwia uniosła brwi.

Naprawdę się zgadzasz? Myślałam, że z tym plackiem muszę długo cię przekupywać, zaśmiała się. W sobotę? Bez oficjalnej okazji ćwiczenie wieczoru panieńskiego!

Wioletta włożyła placek do piekarnika do lekkiego podgrzania. Sobota wydawała się odległa, jak coś teoretycznie możliwego, ale nieprawdziwego.

Dobrze, powiedziała. W sobotę. Coś przygotuję.

Wiola, jesteś złotem! Oliwia objęła ją tak mocno, że aż żebra chrupały. W końcu prawie jesteśmy siostrami.
Słowo prawie zabrzmiało dziwnie, ale Wioletta przełknęła je z kęsem placka.

***

W tamtym roku Wielkanoc też zorganizowały u Wioli. Pomysł oczywiście należał do Oliwii.

U Wioli zawsze prawdziwy dom! zapewniała wszystkich. Babki jak z książki, pisanki jak z katalogu. I kot, który chodzi dumny i wszystko pilnuje.

Kot pręgowana kotka Mania bardziej przypominała zmęczonego stróża, ale dumnie brzmiało lepiej.

Oliwia przyszła nie sama, tylko z trzema koleżankami.

Wioletta, przyzwyczajona do spokojnych rodzinnych biesiad, lekko się zagubiła, gdy do przedpokoju wpadły naraz głośna ruda dziewczyna w żółtym płaszczu, wysoka brunetka w skórzanej kurtce i delikatna szatynka z donośnym śmiechem.

To Lena, to Iga, to Marta, przedstawiła Oliwia. Dziewczyny, to właśnie Wiola, u której zawsze jest przytulnie i smacznie.

Gościom zaczęła podawać kapcie, wieszała kurtki. Myślami liczyła krzeseł wystarczy, babki dwie, pisanek jedenaście, do tego sałatki i galaretka na powagę.

Za mało. Po godzinie Oliwia nagle chwyciła za telefon.

Ojej! Zapomniałam, Kaja i Julka są tuż obok! Zaraz dojadą, Wioluś, nie masz nic przeciwko? Same przywiozą pisanki!

Wioletta otworzyła usta, by coś dodać, ale właśnie piekarnik zadzwonił żałośnie. Odruchowo poleciała ratować baby. Gdy wróciła, telefon Oliwii już leżał na stole, a ona rozpromieniona oznajmiła:

Za pół godzinki będą!

***

Święto zmieniło się w głośny jarmark.

Dziewczyny kłóciły się o prawdziwe ciasto drożdżowe i dzieciństwo na piecu kaflowym. Lena podrzuciła miskę z polewą czekoladową, rozchlapiując kakao aż na białą serwetę Wioletty.

Ups! Lena zamrugała winna. To na szczęście?

Oliwia wybuchnęła śmiechem, reszta dołączyła. Wioletta automatycznie chwyciła chusteczkę, ale plama już nie chciała zejść.

Nic nie szkodzi, powiedziała. Spierze się.

W tym momencie zobaczyła na sobie wdzięczne, ciepłe spojrzenie Oliwii. Jakby ratując obrus, ocaliła świat.

Wieczorem parapet zastawiony był kolorowym mozaiką pisanek, na ścianie wisiał wianek z serwetek, pod stołem walały się sandały. Oliwia, wznosząc kieliszek z winem, oznajmiła:

Dziewczyny! Oficjalnie u Wioli zawsze trwa prawdziwe święto!

Wszyscy bili brawo, a Wioletta czuła pod żebrami dziwną, nieznaną satysfakcję. Jej cichy salon naprawdę stał się sceną czegoś ważnego.

***

W dzieciństwie wszystko było odwrotnie u Oliwii były prawdziwe święta.

Oliwia zawsze była liderką towarzyska, głośna, trochę bezczelna, ale przez to jeszcze bardziej magnetyczna.

Wspólny blok tętnił życiem właśnie pod jej klatką. Organizowała pokazy mody w mamowym szlafroku, zakładała tajne kluby pod schodami. Nawet sąsiadki nazywały ją nasza artystka.

Wioletta była cicha, niewidoczna. Zawsze wracała o czasie, oddawała książki do biblioteki bez zagiętych rogów, buty czyściła na błysk.

Wioluś, ty nasza prymusko, mawiała ciocia Lidia, mama Oliwii i siostra mamy Wioletty. Posiedź z Oliwią, może się czegoś od ciebie nauczy.

W liceum ich drogi się rozeszły Oliwia szybciej wróciła do bloku z torbą historii z dyskotek, Wioletta poszła do technikum, potem na zaoczne studia, potem do księgowości.

Widywały się rzadko rodzinne święta, stół dla całej rodziny.

Później zmarła ciocia Lidia pogrzeb, stypa, zmęczone twarze i stare urazy. Wtedy pierwszy raz od lat siedziały razem na kuchni do trzeciej nad ranem, popijając gorycz słodką herbatą.

Mam wrażenie, że wraz z mamą zmarł ten dom, powiedziała wtedy Oliwia, gapiąc się w kubek. Ja nie umiem tu być bez niej.

Wioletta, która sama już od czterech lat mieszkała bez mamy, odparła cicho:

To po prostu działa inaczej. Nie lepiej, nie gorzej. Po nowemu.

Po tym zaczęły dzwonić częściej. Najpierw w sprawach urzędowych dokumenty, spadek. Potem już bez powodu pogadać.

Stopniowo Oliwia wciągnęła ją w swój świat, jak prąd wciąga liść.

Co, krewni, a będziemy żyć obok siebie? śmiała się. Ja do ciebie, ty do mnie.

Ale to ona Oliwia wpadała do Wioletty. U Oliwii Wiola bywała rzadko praca, Tosia, zmęczenie. Ale Oliwia prawie już mieszkała u niej.

***

Formuła u Wioli stała się uniwersalna.

Dziewczyny, wiadomo, że u Wioli, Oliwia przeglądała terminarz przez telefon. Po co do mnie? U mnie kuchnia to klitka, a u Wioli salon połączony z jadalnią, marzenie każdej blogerki!

Gdzie Sylwester? pytano Oliwię.

U Wioli! Girlanda wkoło i śledź pod pierzynką jak tort.

Wielkanoc? U Wioli.

Urodziny Marty? U Wioli, postawimy tort ładnie.

Wieczór tak o, z winkiem? No gdzie, dziewczyny, tylko u Wioli smacznie.

Na początku Wioletta była dumna.

Jej uporządkowany dom stawał się centrum czyjegoś życia, miejscem, do którego lgnęli ludzie. Lubiła wybierać serwetki, szukać przekąsek, próbować nowych przepisów. Podobały jej się zachwyty koleżanek i słowa:

Wioletta, u ciebie jak z magazynu!

Stopniowo jednak wszystko zaczynało być zbyt gęste. Goście pojawiali się już nie tylko z zaproszenia Oliwii.

Cześć, Wiola! Tu Lena, z Oliwią wczoraj byłyśmy, pamiętasz? Wpadnę z Igą na godzinkę, ona ma świetne wieści. O! A Oliwia u fryzjera. Jesteś?

Pewnego dnia, już trzeci raz w tygodniu usłyszawszy dzwonek, otworzyła i na progu stała kobieta, którą od razu poznała.

Nadzieja. Stara koleżanka Oliwii z dawnych czasów kiedyś obwiniła Wiolę niesłusznie i zrobiła jej publiczną awanturę. Od lat unikały się.

O, hej, nieśmiało powiedziała Nadzieja. Właściwie Oliwia mówiła, żeby wcześniej przyjść, pomóc

Wioletta czuła, jak dawne upokorzenie wspina się z pięt w gardło. Miała na końcu języka: Oliwia się pomyliła, nikogo nie oczekuję. Ale odsunęła się.

Wchodź, powiedziała. Napijesz się herbaty?

Uchwyt kuchennej ściereczki zacisnęła jak linę.

***

Pierwszy bunt był śmieszny, niemal dziecinny.

Chcesz zepsuć wszystkim nastrój? Kup złe ciastka, powiedziała sobie.

Zamiast swoich ulubionych sucharów z rzemieślniczej piekarni chrupiących, lekko słodkawych specjalnie wybrała najtańsze ciasteczka z supermarketu, obsypujące się już przy otwieraniu.

Zobaczą, że nie wszystko u Wioli jak w restauracji, pomyślała uparcie, przekładając je do miski.

Rozumie się, że impreza wyszła znakomicie. Koleżanki Oliwii zajadały kiepskie ciastka z dobrymi nowinami, ktoś przyniósł ser, ktoś oliwki, a Oliwia tradycyjną sałatkę pomidory pod pierzynką.

W pewnej chwili Marta, śmiejąc się, powiesiła swoje wielkie plastikowe korale na klamce wejściowych drzwi, zapomniała potem zdjąć. Rano Wiola znalazła je swobodnie wiszące na białych drzwiach. Już miała je odłożyć do pudła zguby, gdy ktoś zadzwonił.

Wioluś! Oliwia wpadła bez zaproszenia. A, aha! zauważyła korale i wybuchła śmiechem. Nawet na klamkach masz święto!

Wioletta chciała zaprotestować to nie święto, to bałagan. Ale w jej głosie było tyle szczerości, że westchnęła tylko:

Święto

Święto nie zamierzało odejść

***

Wyjątkowy był wieczór panieński, który Oliwia nazwała wieczórem wróżb.

Dziewczyny, dziś zaglądamy w przyszłość, oznajmiła w grupowym czacie, do którego po cichu dodała Wiolę. Wioluś, u ciebie dom pełen magii. Sama czajnik szepcze.

Wioletta zdumiona spojrzała na swój stary czajnik z kamieniem. Magia, serio?

Jedna z dziewczyn, Lena, przyniosła cały zestaw rekwizytów talia tarota, gruba świeca w szklanym świeczniku i małe lusterko w ramce.

To nie spotkanie, to seans! Dziś rozmawiamy z duchami powiedziała poważnie.

Wioletta nerwowo zachichotała.

Z jakimi duchami, Lena? Najwyżej duch żurku kotłuje się pod sufitem.

Nie żurku! prychnęła Oliwia. Wiola, uspokój się, to zabawa.

Zgasiły światło, zapaliły świecę. Pokój wypełnił się złotawymi cieniami. Mania, zwykle stale przy kaloryferze, z nastroszonym ogonem zamelinowała się na parapecie.

Lena rozłożyła karty, lusterko ustawiła tak, by odbijało twarze.

Teraz pytamy wszechświat, szepnęła.

Wioletta siedziała na brzegu kanapy, jakby nie na swoim święcie. Patrzyła, jak płomień świecy tańczy i oświetla twarze dziewczyn. I myślała, że te wszystkie pytania o miłość, pieniądze, przeprowadzki dziwnie ją omijają.

W pewnej chwili, idealnie pod nastrój, światło przemigotało. Najpierw jedna żarówka, potem druga, aż nagle cała elektryka zgasła.

O rany ktoś zapiszczał.

To znak! szepnęła Lena, dziewczyny zapiszczały.

Wioletta automatycznie wyciągnęła telefon z latarką i wtedy ciemny kłąb przemknął jej pod stopami. Mania, nie wytrzymując szmerów i błysków, z głośnym miauknięciem przefrunęła przez pokój i zniknęła w szafie w sypialni. Drzwi trzasnęły.

To zdecydowanie znak, westchnęła Wioletta. Duchom tu za ciasno.

Światło wróciło po kilku minutach. Ktoś w klatce włączył spawarkę i wybiło korki. Mania z szafy nie wychodziła dobę Wioletta słyszała tylko ciche miau z głębi regału z bielizną.

Kiedy już wypełzła na świat, obrażona i zakurzona, Wioletta delikatnie ją pogłaskała.

Co, Mania, razem się będziemy chować?

Kotka prychnęła i poszła na kuchnię, gdzie jeszcze leżało kilka cekinów.

***

Wioletta długo odwlekała decyzję.

Najpierw siedziała przy stole, patrząc na telefon i mrugające pole nowej wiadomości. Palce same pisały: Oliwio, następnym razem świętujcie u siebie. Zmazała od razu.

Próbowała różnych wersji:

Oliwio, nie mogę już tak

Oliwia, może bez imprez u mnie przez jakiś czas

Oliwia, męczę się już z goszczeniem.

Każda brzmiała albo zbyt miękko, albo zbyt ostro. W głowie brzmiały Oliwii słowa: Wioluś, ty zawsze rozumiesz, Przecież to dla ciebie nie problem.

Przeszła do lustra. Żarówka rzucała cienie na jej twarz. Chwyciła szczotkę, ale zamiast się poprawiać, nagle spojrzała sobie w oczy i powiedziała:

Oliwia, następnym razem świętujcie u siebie.

Głos zadrżał jak rozluźniona struna. Skrzywiła się.

Bez tłumaczeń, przypomniał w myślach głos Tosi. Masz prawo.

Wioletta wyprostowała się, jakby chciała wyjść na scenę.

Oliwia, powiedziała patrząc na siebie cieszę się ze spotkań, ale zmęczyłam się imprezami u siebie. Następnym razem robicie u siebie.

Na tej frazie głos znów wszedł w ton przepraszający.

Żadnych ale, zganiła się w myślach. Nie jestem rzeczniczką prasową.

Wróciła do telefonu, napisała powoli:

Oliwia, naprawdę jestem wykończona. Następnym razem zróbcie święto u ciebie, dobrze? Muszę odpocząć od gości.

Palec zawisł nad wyślij. W piersi ścisnęło strachem przed stratą, urażeniem. Usłyszy: A nie mówiłam, że jesteś nudna.

Kliknęła wyślij i odłożyła telefon.

Teraz trzeba to powiedzieć szepnęła. Twarzą w twarz.

Jeszcze kilka razy ćwiczyła w lustrze:

Oliwia, to mój dom, jest mi trudno, gdy ciągle ktoś tu jest

Oliwia, kocham cię, ale nie muszę być domem wszystkich

Nastawmy granice.

Za każdym razem na granice głos się łamał. W lustrze dostrzegała kobietę dopiero uczącą się mówić nie, jak obce słowo, które zacina się między zębami.

Ale z każdą próbą w spojrzeniu pojawiała się nuta nie gniewu, nie zmęczenia, lecz stanowczości. Cichej, lecz upartej.

Dobrze, powiedziała rankiem do odbicia w lustrze. Idziemy do niej. Nie do siebie. Do niej.

***

Do Oliwii poszła bez zapowiedzi.

Skoro ona może mnie nawiedzać z plackiem i dziewczynami, nie pytając, czy jestem w domu pomyślała Wioletta ja mogę kiedyś po prostu wejść. Jako gość, nie gospodyni. Jako świadek.

Kamienica Oliwii wysoki sufit, odrapany tynk i skrzynki pełne gazet. Kiedyś Wioletta lubiła duch dawnych domów. Teraz ten duch pachniał wilgocią i papierosami.

Nie było windy wspinała się po szerokich schodach, zerkając na starte stopnie. Na trzecim piętrze uderzył ją zapach tani odświeżacz i zastała zupa.

Drzwi Oliwii rozpoznawała od razu: przekrzywiony wianek z liści laurowych i drewniana tabliczka Tu mieszka cud. Kiedyś to wydawało jej się urocze. Teraz było w tym coś smutnego i dziecinnego.

Zapukała. Nic. Zadzwoniła. Długi, zdyszany dźwięk. Po kilku minutach szuranie, kroki, ochrypły, niewyspany głos:

Kto tam?

To ja, powiedziała Wioletta. Wiola.

Zamek opierał się długo, w końcu drzwi otworzyły się odrobinę.

Oliwia wyglądała z mieszanką zdziwienia i zmęczenia w dresie, jednym wełnianym skarpecie, drugi trzymała w dłoni. Włosy w nieładzie, oczy podpuchnięte.

Wioluś? szczere zdziwienie. Przyszłaś bez zapowiedzi?

Ty do mnie też bez zapowiedzi chodzisz? spytała spokojnie Wioletta.

Oliwia zamrugała, lecz wpuściła ją do środka.

Mieszkanie uderzyło w oczy pustką. Taką, którą czuje się pod skórą.

W przedpokoju brakowało witaj w domu nie było wycieraczki, półki na buty. Tyczka od mopa oparta o ścianę, rozwalone buty, jedna czółenka Na podłodze zaschnięta plama.

W środku serce Wioletty ścisnęło się.

W pokoju stała kanapa, kiedyś zielona, teraz powycierana. Na niej ubrania sukienki, dżinsy, koszulki wszystko w jednej kupie.

Na podłodze puste butelki po winie, kilka puszek, czasopismo bez okładki. Otwarty laptop na taborecie, obok popielniczka pełna petów.

Pod stołem dwie filiżanki. Jedna wylana i zaschnięta, druga z resztką kawy i popiołem.

Pijana kawa przypomniała sobie, jak Tosia to nazywała. Kiedy kawa zostaje tak długo, że właściciel jej zapomina.

Na parapecie żadne kwiaty, tylko plastikowe kubki, paczka po chipsach i uschnięta cytryna przy kaloryferze.

Wioletta poczuła przewrót w środku.

To nie był po prostu nieposprzątany dom. To było życie, które nikt już nie chciał ogarniać.

***

Nie patrz tak, powiedziała ostro Oliwia, łapiąc jej wzrok. Jeszcze nie zdążyłam tu sprzątnąć, po no, po wszystkim.

Po czym? zapytała spokojnie Wioletta.

Po mamie, po pracy, po tym wszystkim machnęła na butelki. Po życiu.

Oliwia wlazła do kuchni, a Wioletta się rozglądała. Kuchnia naprawdę schowek. Stół, jeden stołek, stary lodówka z odpadającymi magnesami. Zlew z zaschniętymi talerzami i patelnia z zimnymi resztkami. W rogu worek śmieci.

Chciałam dzwonić, rzuciła Oliwia, nastawiając czajnik, który dawno nie widział gąbki. Ale jakoś wzruszyła ramionami.

Wioletta przyciskała do siebie torebkę. Przed oczami miała własną kuchnię z wczorajszym śmiechem, obrusami, tortami, winkiem, cekinami. I ten świat równoległy tu śmiech zostaje na cudzych świętach, a w domu smutek i brud.

Zrozumiała nagle, że dla Oliwii jej mieszkanie nie jest tylko wygodne. Że to jedyne miejsce, gdzie można uciec przed swoim schowkiem.

Przyszłaś służbowo? spytała w końcu Oliwia. Czy tak, z rewizją?

Służbowo, odparła Wioletta. Ale rewizja jest częścią sprawy.

***

Ja Oliwia bez sił osiadła na stołku. Myślałam, że się jeszcze złościsz.

Łzy szkliły się w oczach.

Złoszczę, przyznała Wioletta. Mam dość tych spotkań u mnie. Wczoraj była ostatnia kropla.
Stawia torbę na stole, nie przesuwając puszek.

Ale ja głos zaczął się łamać, wymusiła spokój. Chciałam zrozumieć.

Oliwia przejechała dłonią, ścierając tusz.

Zrozumieć co? wychrypiała.

Dlaczego tu Wioletta objęła ręką przestrzeń. jest tak. I czemu wszystko jak w domu ma się dziać u mnie.

Oliwia zaśmiała się krótko, ze ściśnięciem w głosie.

Bo u ciebie jest prawdziwy dom, powiedziała. A u mnie spojrzała na pokoik tania dekoracja do życia.

Głęboko nabrała powietrze, słowa wyskoczyły jak przez przerwany jaz.

Nie czuję się tu u siebie, Wiola. Od śmierci mamy, od tych wszystkich awantur o rzeczy. Te ściany nie są moje. Tu jestem jak kwaterunkowy. Są rzeczy, ale nie ma domu. Rozumiesz?

Wioletta milczała, czując, jak w niej coś odpowiada. Przypominała sobie pierwsze miesiące po śmierci mamy jak własne mieszkanie było obce do czasu, aż zmieniła firanki i przestawiła meble.

A u ciebie próbowała uśmiechnąć się Oliwia. Tam wszystko jest na miejscu. Pled gładko, filiżanki błyszczą, kotka śpi na parapecie. Ty po kuchni chodzisz pewnie, znasz każdy kąt. Jakbyś umiała sobie wszystko poukładać i dom, i życie.

Wzruszyła się.

U ciebie po raz pierwszy od lat nie jest mi strasznie. I nie jestem sama.

Wioletta czuła w sobie coś miękkiego i gorącego litość, współczucie.

Ja Oliwia nerwowo się zaśmiała myślałam, że lubisz taki zgiełk. Bo tak świetnie wszystko ogarniasz.

Splótła dłonie.

Naprawdę sądziłam, że ci dobrze, gdy dom żyje. Że nie jesteś sama. Nie widziałam tego machnęła na filiżanki na podłodze. Nie chciałam widzieć, chyba. Biegłam do ciebie, bo tylko tam jest trochę jak przed mamą.

Wioletta przełknęła ślinę.

I dlatego powiedziała cicho, nie widziałaś, jak mój dom zamienia się w przedłużenie twojego chaosu?

Oliwia ukryła twarz w dłoniach.

Boję się być sama, Wiola. Autentycznie się boję. Wieczorem, kiedy tu siedzę, słyszę głos mamy. Jej wymagania, jej znowu źle wszystko robisz. Włączam muzykę, zapraszam ludzi i biegnę do ciebie, bo głos się załamał bo tylko u ciebie poczułam się jak w domu.

Wioletta usiadła naprzeciwko. Słowa, które ćwiczyła przed lustrem, wypłowiały, została tylko treść.

Oliwia delikatnie, ale stanowczo. Bardzo mi żal, że tak się czujesz. I jest mi ciepło, że nazywasz mój dom schronieniem. Ale

Oparła ręce na stole, by ukryć drżenie.

Nie mogę już być jedyną poduszką do twojej ucieczki.
Oliwia opuściła wzrok. Wioletta cicho odetchnęła.

Spróbujmy inaczej, zaproponowała.

***

Inaczej, czyli? Oliwia wycierała nos.

Na przykład Wioletta spojrzała dokoła. Nie każde święto u Wioli.

Zerknęła na pijaną kawę, sterty ubrań, worek śmieci.

A zacząć można od tego, że dom to nie tylko zabawa. To miejsce, gdzie nie wstyd samemu przed sobą.

Oliwia uśmiechnęła się przez łzy.

Od dawna mi wstyd, przyznała.

Zaczniemy to porządkować tutaj, Wioletta wstała. Jeśli dalej wszystko będziemy przenosić do mnie, to tutaj zawsze będzie brudno i pusto. A ja już nie daję rady.

Oparła się o oparcie stołka, patrząc w oczy kuzynki.

Ustalamy tak, powiedziała. Spotkania na zmianę. Raz u mnie, raz u ciebie. Ale nie gromada ludzi. Małe towarzystwo. I nie co tydzień, tylko raz w miesiącu.

Proponujesz zapraszać ludzi do tego? machnęła wokół Oliwia.

Proponuję przestać traktować mój dom jako jedyne miejsce na święto, odparła Wioletta. I zamienić twój dom w takie miejsce.
Dodała nieco łagodniej:

I zacząć od czegoś małego. Nie od ludzi. Od nas.

Oliwia zmarszczyła brwi.

Jak to?

Wioletta zakasała rękawy.

To znaczy, powiedziała, że wyniesiemy śmieci, umyjemy te nieszczęsne filiżanki, przetrzemy stół i smażymy naleśniki. We dwie. Bez dziewcząt, bez cekinów, bez seansów. Po prostu ty i ja.

Naleśniki? Oliwia zapowietrzona, ale w oczach błysnęła dawny ogień. Ja umiem racuchy.

Niech będą racuchy, zgodziła się Wioletta.

***

Zaczęły.

Najpierw uroczo niezręcznie. Wioletta wytrzepała worek na śmieci, wyniosła stary, Oliwia skrępowana zbierała filiżanki. Wioletta puściła wodę, znalazła gąbkę.

Ja też nie urodziłam się z czystą kanapą dodała, mama mnie nauczyła. Potem życie. Ty wybrałaś inną szkołę przetrwania.

Oliwia tylko myła, bardzo powoli i starannie.

W kuchni zapachniało tłuszczem. Przewracając racuchy, wyszła już dawna dziewczynka z podwórka, ta od pokazów mody. Tylko teraz zamiast szlafroka miała pęknięte ściany i zleżałe ziemniaki na patelni.

Gdy już jadły pierwsze racuchy z dżemem, rozległ się dzwonek.

Kto to? przestraszyła się Oliwia.

Wioletta spojrzała przez wizjer uśmiechnęła się.

Swoi, stwierdziła.

Na progu stała Tosia z plecakiem i torbą.

Przyszłam na zapach, powiedziała winna. Pisałam ci, mamo, nie odpisałaś. Wpadłam

Oliwia poprawiła włosy.

Wchodź, zaprosiła Wioletta. Mamy tu generalną próbę nowego stylu.

Tosia weszła, obejrzała mieszkanie, stół, Oliwię, mamę. W cieniu twarzy przemknęło zdziwienie, potem satysfakcja.

O, powiedziała. Ciocia Oliwia już też ma cekiny.

Jakie cekiny? zdziwiła się Oliwia.

Spójrz na lampę, parsknęła Tosia.

Podnieśli głowy. Na żyrandolu tkwiła srebrna gwiazdka najwyraźniej przyniesiona na ubraniu Oliwii.

Wioletta się roześmiała.

I proszę, powiedziała teraz cekiny są u wszystkich. Nie tylko u mnie.

Ważne, że z własnej woli, dodała Tosia, puszczając oko do mamy.

Wioletta poczuła, jak w środku prostuje się coś ważnego. Wciąż była na Oliwię zła, wciąż bała się kolejnych dziewczyńskich wieczorów. Ale teraz miała wybór. I Oliwia także.

Siedziały we trzy przy malutkim stole, jadły racuchy z jednej patelni i śmiały się, gdy mąka nagle zostawiła białą smugę na policzku Oliwii.

I w tym śmiechu nie było wrażenia, że ktoś korzysta z cudzego domu bez pytania. To było pierwsze, maleńkie ale prawdziwe święto. Bez królowej bufetu, bez najlepszej gospodyni świata. Po prostu Wiola, Oliwia i Tosia.