Rodzinna Klejnotowa Pamiątka

Nie! Nie namawiaj mnie, mamo! I tak to zrobię!

Zosieńka, ale po co?! Powiedz mi, po co ci to potrzebne?

Dlatego, że on wchodzi do pokoju minutę przede mną! Dlatego, że nie mogę patrzeć na siebie w lustrze! Że nie potrafię sobie normalnie życia ułożyć, mamo! Ani męża, ani dzieci nie będę miała! Boże, naprawdę mnie nie rozumiesz?! Zosia wybuchła płaczem i rzuciła szczotką w rozleniwionego Felka.

Poduszka, którą właśnie z zaangażowaniem drapał pazurami, słuchając kłótni nad głową, była starannie wyhaftowana przez Zosię. Miała być prezentem dla babci, ale wielka awantura, która dawniej rozdzieliła rodzinę na dwa zwaśnione obozy, uniemożliwiła wręczenie jej adresatce. Przepiękne róże wyszyte na aksamicie służyły teraz Zosi samej, a czasem znosiły ataki rozpieszczonego kota o ogromnym ego, który bezwstydnie uznał Zosię za swoją własność.

Felek zawitał w ich mieszkaniu właśnie dzięki Zosi, i teraz to ona czuła się odpowiedzialna za nauczanie tego niesfornego stworzenia, które pewnego razu uratowała z łap okrutnych chłopaków z sąsiedztwa. Uznali, że skoro kot nie ma właściciela, to można się nad nim pastwić. Gdy Zosia z nutowym zeszytem pod pachą grzecznie spytała, co wyprawiają, w ogóle jej nie wzięli na poważnie.

Sroga pomyłka! Delikatna i drobna jak jej chciała mama, była też wytrwała i uparta, jak ojciec pragnął. Miała przecież czarny pas w karate i całą masę pucharów, które tłoczyły się na półkach i działały jej na nerwy za każdym razem, gdy trzeba było robić porządki. Zosia szczerze nie cierpiała dekoracji ścieranie kurzu z nich wywoływało lawinę rozdrażnienia. Mama nie pozwalała wynosić nagród twierdziła, że te podnoszą jej samoocenę.

Sportowe osiągnięcia okazały się zbawienne. Wesoła banda poznała wtedy, jak boli przegrana, i oddaliła się w stronę własnego podwórka. Zosia stała się wtedy opiekunką mizernego, łysawego kotka z paskudnym ogonem, który z biegiem czasu zamienił się w kłębek puszystego futra i wyjątkowego tupetu.

Tego dnia, kiedy Felek dostał swoje miejsce w rodzinie, Zosia wracała z konserwatorium rozgoryczona i wściekła. Próby do konkursu szły fatalnie. Palce, zwykle posłuszne, zupełnie odmawiały współpracy, kiedy w sali pojawiał się kolega z roku Jacek.

Jacka znała prawie całe życie razem chodzili do podstawówki, potem do szkoły muzycznej, a jednak po kilku miesiącach rozłąki przez wakacje i jego rodzinne sprawy, coś się w nich zmieniło. Gdy Jacek objął ją w biegu, opowiadając coś do grupy, Zosię sparaliżował niespodziewany błysk szczęścia. W innym wypadku wykręciłaby się i pacnęła go przez ramię (tak robiła zwykle), ale teraz tylko trwała w tym dotyku, marząc, by chwila trwała wiecznie.

Oczywiście, gdy Jacek zniknął z partyturami do sali wykładowej i głośno obwieszczał powrót, Zosia sama siebie zganiła. Co za głupoty?! Naprawdę?!

Ale to dziwne uczucie nie chciało z niej wyjść, śledziła kątem oka sylwetkę swojego „księcia” i za każdym razem opuszczała wzrok, gdy Jacek zauważał jej obecność.

To było i piękne, i bolesne. Z jednej strony Zosia chciała mu się zwierzyć, z drugiej bała się tak, że na samą myśl robiło jej się zimno w dłoniach i ciemno przed oczami.

Nie mogła się nikomu zwierzyć. Mama by jej nie zrozumiała, albo przynajmniej tak jej się wydawało. Zwierzyć się mamie z pierwszej miłości na to Zosia nie była gotowa.

Z mamą miały bardzo skomplikowaną relację. Kochające się do szaleństwa, a jednocześnie każda wiedziała, że druga ma charakterek. Trzeba się więc czasem hamować, żeby nie zranić tej drugiej. Nie zawsze wychodziło. A kiedy już dochodziło do kłótni, dom ogarniała cisza. Nikt nie tłukł talerzy, nie podnosił głosu zamiast tego Zosia po cichu zamykała drzwi przed mamą albo odwrotnie. Potem zapadała dojmująca cisza.

Kulturalne unicestwianie! tak zwykła mówić babcia Zosi, zanim się z wszystkimi poróżnili. Potem dodawała Fenomenalna głupota!

Zosia zgadzała się w duchu z babcią, ale nie wiedziała, jak to zmienić. Przeważnie to ona pierwsza przełamywała lody po takich „rozmowach”, przywracając choćby kruchy spokój.

O miłości matki była pewna. Miłość taka, która boli, co czasami aż przytłacza. Dla Haliny Zielińskiej nie było na świecie nic ważniejszego niż córka i Zosia doskonale o tym wiedziała. Wiedziała też, że może zrobić dla niej wszystko. Nawet zamknąć Zosię pod kloszem i nie dopuścić, by świat ją kiedykolwiek zranił.

Halina chroniła ją na wszelkie możliwe sposoby. Efekt był taki, że poza domem, szkołą i rzadkimi urlopami, Zosia nie znała świata. Na koloniach nie była, wśród rówieśników nie obracała się poza murami szkoły. Przyjaciółek brak. Dzieci koleżanek mamy, odgórnie namaszczone do tej roli, były jej kompletnie obce. Nawet Lidia, która raz po raz dogadywała jej złośliwie, wymyślając przy tym bardzo oryginalne, ale przykre przezwiska, czy Szymon, który już pierwszego dnia znajomości urwał głowę ukochanemu misiowi Zosi, mrucząc:

Dobrze mu tak!

O co mu chodziło Zosia nie pojęła, ale potem płakała za każdym razem, gdy Szymon pojawiał się w drzwiach jej pokoju.

Oj, szkoda, że się dzieci nie dogadały! Byłaby piękna para! miękko stwierdzała mama Szymona. Zosia nie dała się jednak przekonać, wyczuwając w tym fałsz.

Halina, nie łam jej charakteru! babcia strofowała mamę Zosi. Daj jej wybierać! Jak odbierzesz jej to teraz, całe życie będzie się czuła gorsza!

Pani Kazimiero, niech mi Pani nie miesza w głowie! Zosia to jeszcze dziecko! Jaki wybór? To ja za nią odpowiadam. Więc ja wybieram.

Obyś tylko nie postanowiła, że dziecko to twoja własność.

Ten dialog tak zapadł Zosi w pamięć, że od tamtej pory powtarzała:

Mamo! Nie jestem twoją własnością!

To Halinę doprowadzało do szału.

Nie powtarzaj mi cudzych mądrości! Swój rozum trzeba mieć!

Mam! burmuszyła się Zosia i znowu zapadała domowa cisza.

Z babcią Zosia zerwała kontakt po tej wielkiej rodzinnej kłótni. Kto miał rację, Zosia nie chciała teraz rozstrzygać. Wszyscy byli winni po trochu.

Babcia nie zapanowała nad emocjami i rzuciła gorzko mamie:

Dbać trzeba było o siebie, jak się dziecko nosi pod sercem! Delikatna duszyczka… Bzdura! Myśleć trzeba też o innych, nie tylko o sobie! Znając swoje choroby, nie można wszystkiego zaniedbać, Halina! Czym ty myślałaś?

I mama, która swoim rozstrojem i histeriami zamęczała Zosię i jej ojca w czasie ciąży z drugim dzieckiem. Dom potrafiła postawić na nogi w środku nocy, płakać na podłodze, powtarzając ze łzami:

Wy nie macie serca! To okrutne!

O co chodziło, nie wiedział nikt. Ojciec i Zosia chodzili na palcach, by tylko nie denerwować Haliny. Nic to nie dało. Ciążę straciła późno, już na zaawansowanym etapie. Później nie wracano do tematu, niezależnie od tego, że zawinił lekarz. Halina obwiniała cały świat, a jedynie babcia Kazimiera miała odwagę powiedzieć, jak jest:

Jak chcesz próbować jeszcze raz, to tylko z dobrym doktorem! Dlaczego nie przyszłaś po radę? Dumna jesteś? Głupia? Wszystko sama… No i masz. Żal, nie tylko twój. Ja też straciłam upragnionego wnuka… Ale winić cię nie ma sensu. I tak zrobisz po swojemu. Ale powiem jedno: weź się w garść! Jesteś matką i żoną, więc spróbuj być! Masz już córkę. A jak się postarasz, będzie i brat.

Babcię odwiozła z domu do szpitala karetka z powodu wysokiego ciśnienia. Halina babci słów nie wybaczyła.

Ojciec Zosi próbował ratować rodzinę. Szybko jednak zorientował się, że z dwoma twardogłowymi babkami nie wygra. Dopuścił więc, by czas zrobił swoje.

To trwało. Zosia bardzo tęskniła za babcią, ale mamie nie śmiała się przeciwstawić. Ta po tragedii kurczowo uczepiła się Zosi, znajdując w niej jedyny sens życia.

Mamo, czemu nie próbowałaś jeszcze raz? Marzyłaś o synu…

Zapytała tylko raz. Matka spojrzała wtedy na Zosię takim wzrokiem, że od razu zrozumiała tego tematu więcej nie wolno ruszać.

Babcia Kazimiera była jedyną osobą, której mogłaby powierzyć największą tajemnicę, ale jej już przy niej nie było. Zdecydowała, że ułatwi życie synowi i synowej, sprzedała swoje mieszkanie i kupiła domek w Szczecinie. Tak będzie lepiej, kochanie oznajmiła. Wszyscy będą spokojniejsi.

Od tego czasu tata Zosi jeździł do babci dwa razy w roku, a mama przyjmowała to bez sprzeciwu. Ale Zosi nie chciała dopuścić do tych spotkań.

Nie chcę, żeby ją nastawiali przeciwko mnie!

Zosi nie odpowiadało to zupełnie, ale była zbyt wrażliwa, by matce się sprzeciwić. Kochała ojca i starała się robić wszystko, by choć z jej strony rodzice byli szczęśliwi.

Zdjęcie babci trzymała w ulubionej książce i od czasu do czasu, gdy mama nie widziała, zerkała na nie ukradkiem.

Fascynowało ją, jak fotograf potrafił ująć babcię tak, że największa rodowa perła Zielińskich wydawała się taka mała, że aż Zosia popłakiwała, patrząc na siebie w lustrze.

Nos. Rodowy. Wybitny i olśniewająco piękny

Dla siebie zostawiała tylko wybitny. W tej części wyglądu nie widziała nic pięknego.

Jest po prostu olbrzymi! Lidia, której Zosia nie widziała dekadę, aż się zachwyciła na jego widok, wyciągając dłoń z manikiurem, by dotknąć końcówki Zosinego nosa. Przepraszam! Ale serio, zabawny! Żywy Pinokio! A przeszkadza ci przy całowaniu? O rety, serio?! Ty jeszcze nigdy? Nie żartujesz? Przecież ty jesteś ewenementem! W twoim wieku nie mieć chłopaka! Masakra!

Jak się wtedy nie rzuciła z pazurami, nie wie do dziś. Najchętniej wyrwałaby pół Lidziowych włosów.

Kim ona była dla Zosi? Przyjaciółką? Skąd. Znajomą? Nawet nie. Od lat mieszkała w Hiszpanii i przyjeżdżała do Polski tylko rodzinne odwiedzić. A na to spotkanie Halina uparła się wbrew Zosi.

Córeczko, nie wypada! Tyle lat się nie widziałyście!

I mogłybyśmy jeszcze drugie tyle! Po co, mamo?

Zosiu, tak trzeba!

Ale komu?

Tobie! Kiedyś mi podziękujesz!

W myślach Zosia podziękowała mamie w dość dosadny, choć nadal cenzuralny sposób. Ale to, co postanowiła po tej rozmowie z Lidią, było pierwszą naprawdę dorosłą decyzją w jej życiu.

Zrobię sobie operację plastyczną!

Nie! Halina zbladła. Nie pozwolę! Po co to?!

Nie próbuj mnie odwieść, mamo. Tata już się zgodził. Postanowiłam!

Nie odważysz się szepnęła mama ledwo słyszalnie.

Kłótnia skończyła się tym, że Halina zapłakana zamknęła się w swoim pokoju. W nocy przyszło jej do głowy coś, co wydało się proste i oczywiste. Rzuciła się do męża po numer do babci Kazimiery.

Do Szczecina Zosia poleciała już następnego dnia.

Halina sama odprowadziła ją na lotnisko i obejmując mocno szepnęła:

Popełniamy w życiu tyle głupstw, córciu Tyle tracimy tam, gdzie mogłybyśmy znaleźć wszystko. Nie powielaj moich błędów. I pamiętaj: czekam na ciebie i bardzo cię kocham! Nawet jeśli czasem wydaje się inaczej, pamiętaj kocham cię bardziej niż życie i cały świat razem wzięte.

Co miała robić? Pokiwała tylko głową, uściskała mamę i wsiadła do samolotu. Najważniejsze było, że czekała na nią babcia.

Kazimiera przyjęła ją z taką serdecznością, że o poważnych sprawach rozmawiały dopiero po dwóch dniach, gdy emocje opadły.

Zosiu, a czemu twoja mama nagle taka mądra się zrobiła i stała się prawdziwą kobietą?

Nie wiem. Chyba przez to, że zdecydowałam się odpiłować sobie nos.

Po co? Wyglądasz świetnie! Przydałby się tylko lepszy makijaż, no ale to już szczegół.

Babciu! Nawet ty?! Przecież wyglądam jak Pinokio!

Kto ci to w ogóle powiedział?

Znaleźli się tacy

Zosia przygryzła wargę na myśl o błyszczącej, zgrabnej Lidii i jej powodzeniu. Taka dziewczyna zawsze miała tłumy wielbicieli wokół siebie.

Widzisz, ci co chcą kogoś poniżyć, wytykając mu wygląd, to nie ludzie, tylko pomyłki Pana Boga. Nie ma ideałów, a już na pewno wśród kobiet. Pokażesz mi taką, która jest w 100% z siebie zadowolona, to natychmiast możemy likwidować Księgę Rekordów Guinnessa!

To może powinnam się zapisać? Na największy nos? Byłabym pierwsza, nie wątpię!

Czekaj babcia wyszła z fotela, podreptała do sąsiedniego pokoju i przyniosła ciężki album z niebieskim aksamitem okładki.

O, patrz!

Co to?

Tu masz przodkinie, którym rodowy skarb Zielińskich nie przeszkodził być szczęśliwymi. To nie wszystkie, bo wiele zdjęć przepadło. Tu nie znajdziesz zdjęcia mojej ciotki, która zginęła w czasie wojny. Ale jej córeczkę uratowała sąsiadka za rodzinne kosztowności ukryła dziecko, a potem zwróciła jej, co się dało. Ciocia Elżbieta, pamiętasz? Została chirurgiem, uratowała mnóstwo ludzi. Przed operacjami szykowała sobie specjalną maskę, żeby nos nie przeszkadzał. Patrz tu!

Wysoka kobieta w stroju kąpielowym śmiała się wśród morskich fal, trzymając kapelusz. Obok niej wysoki mężczyzna jak model z okładki.

To wujek Adam?

Właśnie! Młody, piękny, pełen życia! Elżbieta była z nim bardzo szczęśliwa, póki choroba go nie zabrała. Kochała go do końca, opiekowała do ostatniej chwili. Odeszła pół roku po nim Całe życie razem.

Piękna historia

Jedna z wielu. Wszystkie kobiety w naszej rodzinie radziły sobie świetnie z życiem. Były kochane, miały dzieci, wnuki, a nawet prawnuki. To jest ważne!

Babcia znów wstała, otworzyła szufladę komody, wyjęła małą, rzeźbioną szkatułkę.

Chyba pora na to. Weź, Zosiu. To na pamiątkę od Elżbiety. Każda z nas dostała coś swojego, żeby pamiętać o rodzinie.

Kolczyki, które Zosia wyjęła, były tak piękne, że aż zjeżyło jej się serce.

To dzieło twojego przodka, Zosiu. Był znanym złotnikiem. Robił cuda. Jego żonę wołali Liliana. Dla niej zrobił te kolczyki. Teraz twoje.

Babciu! To prawdziwy rodowy skarb!

Tak jak twój nos, skarbie! Wyobraź sobie, że stwierdzam nagle, że to staroć i każę przetopić na coś nowoczesnego, bez historii i duszy? Jasne, nikt by tego nie zrobił!

Zosia ścisnęła kolczyki w dłoni i pokiwała głową:

To byłoby nie fair.

Nie obrażaj więc Pana Boga, myśląc że coś jest z tobą nie tak. Wszystko masz takie, jakie być powinno. Powiedz mi teraz: kto ci serce zawrócił? Kim jest ten chłopak?

Babciu! Skąd wiesz?! Zosia oblała się rumieńcem.

Cóż, trochę w życiu widziałam! roześmiała się babcia.

Rozmowa się przeciągnęła do późna. Zosia gadała, a babcia słuchała i czuła, że świat znowu oddycha, że może wrócić do konkursu i swoich marzeń, bo jest ktoś, komu może się zwierzyć.

Rano zastała babcię przy walizce.

Wyjeżdżasz?

Czas naprawić błędy, Zosiu. Muszę zobaczyć twoją mamę.

Kazimiera była tak zdecydowana, że Zosia nie protestowała, po prostu pomogła jej się spakować i zamówiła taksówkę na lotnisko.

Później, siedząc w swoim pokoju przytulona do Felka, podsłuchiwała ciche rozmowy z kuchni. Tak bardzo chciała tam wejść, złapać mamę i babcię za rękę i zapytać, czy coś ustaliły, czy już jest lepiej Ale wiedziała, że to jeszcze nie moment. W ich domu kruchy pokój dopiero się rodził i najważniejsze było go nie spłoszyć. Naprawiać rodzinę to jak praca jubilera.

Rok później Halina, trzymając się za zaokrąglony brzuch, z trudem wstała, gdy makijażystka skończyła poprawiać fryzurę Zosi, dotknęła kolczyka z lilią, poprawiła welon i zapytała:

Gotowa?

Zaraz! Tylko lekko przypudruję rodowy skarb! Zosia spojrzała w lustro.

Spojrzała na siebie i uśmiechnęła się, przypominając sobie, jak pierwszy raz spytała Jacka, czy mu coś przeszkadza w jej wyglądzie.

Absolutnie nie! Jesteś idealna, Zosieńka. Dlaczego pytasz?

Jego zdziwienie było tak autentyczne, że Zosia aż zmrużyła oczy ze szczęścia.

Delikatny uśmiech, błyskotka pod drżącymi rzęsami i smukłe ramiona obejmujące wysokiego muzyka, właśnie co zwycięzcę międzynarodowego konkursu.

Tak po prostu, kochany. Tak po prostuGdzieś z korytarza dobiegło miauczenie Felka, który uparcie żądał, by go wpuścić. Przez uchylone drzwi Zosia zobaczyła babcię Kazimierę tym razem już pogodzoną, z kwiatem w dłoni zamiast skrywanego bólu. Mama skinęła głową, a Zosia przeszła obok nich lekkim krokiem, kolczyki rozbłysły kolorowo w świetle dnia.

Gdy wychodziła z domu, światło rozlało się po jej twarzy, jakby rozpraszało wszelkie cienie starego smutku. Nie miała już potrzeby ukrywać się przed lustrami. Szedł obok niej Jacek, gotów złapać ją za rękę, gdyby tylko wahała się przez ułamek sekundy.

Zanim wsiadła do auta, obejrzała się jeszcze mama, babcia, tata i Felek, cała jej historia, siła i miłość. Uśmiechnęła się szeroko, bo dziś pierwszy raz w życiu była naprawdę gotowa na wszystko, z każdym swoim kawałkiem, nawet tym najbardziej wyrazistym. Na nowy rozdział, na przyszłość bez lęku.

Bo największe rodzinne skarby trzeba czasem wybrać po swojemu, by potem móc je z dumą nosić i w sercu, i na sobie.