Rodzina ze wsi przyjechała do nas na tydzień – całą piątką do naszej kawalerki. Powitałam ich cała w zielonych kropkach, „jakby miałam ospę wietrzną”

Dawno, dawno temu, jeszcze w latach dziewięćdziesiątych, miałam przygodę, o której do dziś opowiadam ze śmiechem choć wtedy wcale mi nie było do śmiechu. Otóż pewnego razu nasza kawalerka w Warszawie, mieszkałam wtedy z mężem na Pradze, miała się stać areną rodzinnej inwazji.

To była sobota, świt ledwie świtał, a mnie z łóżka nie wyrwała kawa, tylko dźwięk telefonu stacjonarnego. Na wyświetlaczu Ciocia Halina.

Anetko, kochanie, ciesz się, bo już jedziemy do ciebie! Jej głos był tak beztroski i donośny, że nawet sąsiadka spod dwójki by się przebudziła. Zrób miejsce, bo całą rodzinką przyjeżdżamy zobaczyć stolicę, was odwiedzić, słowem niespodzianka! Przecież jesteśmy swoi!

Usiadłam na łóżku, próbując pojąć to wszystko. Najstraszniejsze w tej zapowiedzi było jedno słowo: całą.

Ale kto dokładnie, ciociu Halu? zapytałam ostrożnie, jednocześnie nogą szturchając męża, by natychmiast się obudził.
A jak to kto?! Ja, wujek Stefan, Kasia z mężem i wnuczek Mateuszek. Nie martw się, dziecko, my nie wybredni byle gdzie się prześpimy, a w dzień całe miasto chcemy zwiedzać!

Pięć osób. Plus my. W naszym trzydziestotrzymetrowym mieszkanku, gdzie wolne miejsce to jedynie wykładzina w przedpokoju i wąska ścieżka między wersalką a telewizorem.

Bez słowa odłożyłam słuchawkę i spojrzałam na męża. W jego oczach zobaczyłam szczery przerażenie i nieśmiałą nadzieję, że może akurat dziś los sprawi, że wyjedziemy gdzieś choćby tylko po bułki i wrócimy po tygodniu.

Prostota czasem gorsza od złodzieja
Pamięć zaraz podsunęła mi poprzednią wizytę rodziny sprzed trzech lat. Wtedy była tylko trójka, a tydzień z nimi śnił mi się po nocach. Wujek Stefan palił na balkonie, strzepując popiół w moje pelargonie, twierdząc: Toż to nawóz, nie przesadzaj. Ciocia Halina uczyła mnie gotować żurek, stojąc w mojej mikrokuchni ramię w ramię: Kto tak kroi? Pokażę ci. A my z mężem spaliśmy na dmuchanym materacu, który nad ranem opadał do podłogi, kiedy goście z godnością zajmowali naszą wersalkę.

A teraz ich będzie aż pięcioro. Kasia z mężem ludy i głośni, ich syn Mateuszek siedmioletni żywioł, dla którego zakaz to nic innego, jak osobiste wyzwanie.

Trzeba im odmówić rzekł mąż, gapiąc się w sufit.
Ale jak? westchnęłam. Przecież już jadą. Powiedzieć, żeby wracali? Przecież ciotka będzie mi potem wypominać pokoleniami, jak mnie niańczyła w dzieciństwie i jak to teraz, zadzierając nosa, nie wpuszczam swojej krwi. Cała wieś będzie o tym gadać, a mama z nerwów znów zakupi sobie paczkę Validolu.

Gdy dyplomacja zawodzi
Siedzieliśmy w kuchni, popijając kawę i próbując wymyślić coś logicznego, każde rozwiązanie gorsze od poprzedniego. Wynajem im mieszkania? Po ostatniej naprawie auta nie mieliśmy grosza przy duszy. Wyrzucić się z własnego domu i kwaterować się u znajomych? Kto nas pomieści na tydzień? Udawać, że nas nie ma? Za dobrze mnie znali, stukaliby do drzwi, aż w końcu wezwaliby straż miejską.

Nagle mnie olśniło. Potrzebny nam był pretekst, od którego każdy sam da nogę. Taki, którego nawet ciotka nie przeskoczy.

Ospa wietrzna wyszeptałam.
Co? zdziwił się mąż.
Ospa wietrzna. Kwarantanna. Dla dorosłych koszmar: wysoka gorączka, możliwe powikłania, blizny.

Mąż miał wątpliwości:
A jeśli przechodzili?
Ciocia Halina i wujek Stefan na pewno nie, mama mi opowiadała. Kasia nie wiem, ale ryzykować na pewno nie będą, zwłaszcza z dzieckiem.

Zielony kamuflaż
Do przyjazdu pociągu mieliśmy ze cztery godziny, ruszyliśmy więc do akcji. Wyjęłam z apteczki butelkę fioletu gencjanowego.

Smaruj hojnie rozkazałam, nadstawiając twarz. Czoło, policzki, szyja, ręce. Im straszniej tym lepiej.

Mąż ledwo powstrzymywał śmiech, robiąc mi kropki. W lustrze zobaczyłam stwora jak z dziecięcej bajki. Nałożyłam wyciągnięty dres, okręciłam szyję szalikiem i potargałam włosy dla efektu.

A ja co mam robić? spytał mąż.
Ty jesteś 'kontaktowy’. Chodząca bomba biologiczna jeszcze groźniejsze.

Przećwiczyliśmy legendę: ja zachorowałam poprzedniego dnia, mam czterdziestostopniową gorączkę, lekarz nakazał ścisłą izolację i straszył jakąś zmutowaną odmianą.

A może choć na herbatkę?
Dzwonek zadzwonił punktualnie. Za drzwiami szelesciły torby, trajkotały głosy, Mateuszek marudził. Sfilmowałam umierającego łabędzia, mąż lekko rozchylił drzwi, tarasując wejście.

Zięciu, czemu nie było na dworcu?! wujek Stefan już chciał się wpychać.
Nie wchodźcie! powiedział stanowczo mąż. Tragedia, nie możecie wejść do środka.

Wtedy ja się pokazałam powłóczyłam nogami w kapciach, trzymając się futryny i sapiąc.

Dzień dobry wychrypiałam. Przepraszam. Mam ospę wietrzną, ciężki przebieg. Lekarz powiedział, każde wejście to ryzyko zakażenia.

Na klatce schodowej zapadła cisza. Pięć osób gapiło się na moje kropki.

Ospa?! Kasia natychmiast odsunęła Mateuszka za siebie. W tym wieku?!

Słaba odporność wyszeptałam. Gorączka komplikacje

Widziałam, jak w głowie ciotki ścierają się chęć zaoszczędzenia na noclegu i lęk o zdrowie.

Stefek, ty przechodziłeś?
Nie przypominam sobie chyba nie już zaczął się cofać w kierunku windy.
Ja na pewno nie! rzuciła Kasia. Mama, chodźmy gdzie indziej!

A mąż? przyglądała się ciotka.
U mnie już zaczęło, kwestią czasu pokiwał głową mąż.

To wystarczyło. Perspektywa spędzenia tygodnia w kawalerce z pestkami skutecznie ostudziła zapał.

Wracajcie do zdrowia mruknął wujek Stefan, naciskając przycisk windy. Prowiant sami zabierzemy, w hotelu się przyda.

Winda odjechała, zabierając siatki, słoiki i cały nasz problem.

Kamień z serca
Zatrzasnęliśmy drzwi mąż osunął się po ścianie ze śmiechu. Spojrzałam na siebie w lustrze i parsknęłam wyglądałam jak nieporozumienie.

Rodzina znalazła sobie szybko hotel. Jak się okazało, pieniądze mieli po prostu szkoda im było tracić własne, skoro można u gości.

Po paru dniach dzwoni mama:
Anetko, dziecko, czemu nie powiedziałaś, że ty taka chora? Halina mówiła, że leżysz blada jak ściana!
Już dochodzę do siebie, mamo odpowiedziałam wesołym tonem. Medycyna czyni cuda.

Prawdy nie zdradziłam niech lepiej myślą, że jestem słaba na zdrowiu, niż na charakterze.

Fiolet zszedł, a weekend spędziliśmy z mężem w ciszy, zamawiając pizzę i rozkoszując się każdym centymetrem naszej ciasnej, ale wolnej kawalerki.