Rodziców przepełniała duma z ich dziecka, ich wysiłki nie poszły na marne, w tym momencie wszyscy byli razem i do tego naprawdę szczęśliwi

Tak to się jakoś dzieje, że rodzice zawsze bardziej cieszą się z sukcesów swojego dziecka niż z własnych. Przepełnia ich niesamowita duma, jeżeli dziecku się powodzi w życiu i odwrotnie, jeżeli nie wszystko się udaje, bardzo to przeżywają.

Grażyna była osobą bardzo kreatywną, podobnie jak cała jej rodzina. Pięknie rysowała, a jej mąż miał niesamowity głos. Mieli tylko jedną córkę i wydawało się, że dali jej z siebie wszystko, co najlepsze. Jak się okazało, Martyna odziedziczyła po ojcu piękny głos, a po matce – subtelne wyczucie kolorów, malowała niesamowite abstrakcyjne obrazy.

Teraz Grażyna jest już na emeryturze, właśnie skończyła 60 lat. Kiedyś pracowała w miejscowym muzeum, a wieczorami malowała obrazy i, szczerze mówiąc, całkiem dobrze zarabiała na ich sprzedaży. Ludzie przyjeżdżali do niej z różnych zakątków kraju, żeby coś kupić albo poprosić o namalowanie jakiegoś pejzażu. Ale czas mijał, ręce nie czuły już tak dobrze pędzla, a muzeum zostało zamknięte kilka lat temu. A teraz byli już oboje na zasłużonej emeryturze. Mąż wieczorami śpiewał, a Grażyna wyglądała w zamyśleniu przez okno.

Ich córka Martyna uczyła się w liceum plastycznym, tworzyła bardzo dobre prace, a po ukończeniu szkoły została zaproszona na studia za granicę. Rodzicom bardzo trudno było wypuścić z domu jedyne dziecko, ale to było jej życie i wielka szansa. Po studiach Martyna już tam została na stałe. Jej obrazy pokazywano na najlepszych wystawach na całym świecie. Przykre było tylko, że rodzice widywali ją bardzo rzadko, raz na 1-2 lata.

Pewnego dnia listonoszka przyniosła list, od kogo to może być, pomyśleli. Otworzyli kopertę, to było zaproszenie na wystawę ich córki w Warszawie. Podana była data i informacja, że ktoś po nich przyjedzie o takiej a takiej godzinie . Grażyna kilka razy przeczytała ten list na głos, a następnie zwróciła się do męża z uśmiechem:

– No, dziadku, szykuj smoking, jedziemy do stolicy.

Nadszedł dzień wystawy. Grażyna i jej mąż założyli swoje najlepsze ubrania, a dokładnie o wyznaczonej godzinie przyjechał po nich samochód. Kilka godzin później już byli na miejscu. Wszystko wyglądało imponująco, aż zapierało dech w piersiach. Chodzili wśród ludzi i słyszeli tylko entuzjastyczne recenzje gości. Byli niesamowicie dumni ze swojej córki.

A potem na scenie pojawiła się Martyna, wygłosiła przemówienie, a na koniec spojrzała na rodziców i powiedziała, że ​​cały swój sukces zawdzięcza tylko im. Po czym zaprosiła ich na scenę.

Rodziców przepełniała duma z ich dziecka, ich wysiłki nie poszły na marne, w tym momencie wszyscy byli razem i do tego naprawdę szczęśliwi.