— Po co mamie dwa pokoje? Ma już pięćdziesiąt pięć lat. Gości pewnie nie przyjmie, a z ciotkami – swoimi siostrami – może nawet w kuchni wypić herbatę. — Szczerze mówiąc, jednopokojowego mieszkania mamy wystarczy na oczy i uszyJednak w głębi serca tęskniła za przestrzenią, w której wreszcie mogłaby po raz pierwszy w życiu zaprosić własnych przyjaciół.

Po co mamie dwupokojowe mieszkanie? Ma już pięćdziesiąt pięć lat. Gości już nie przyjmie, a z siostramiciotkami może sobie przy herbacie pogadać w kuchni. Szczerze mówiąc, jednopokojowe lokum mamie wystarczy za oczami i uszami.

Lidia Aleksandrowna dokładnie wiedziała, po co do niej przybyli syn i córka. Temat ten przewijał się we słowach Mikołaja jeszcze tydzień temu, kiedy cała rodzina zebrała się, by uczcić urodziny Zosi najmłodszej wnuczki Lidii Aleksandrownej.

Mikołaj i Jagoda ledwie co weszli, a zanim zdążyli wymienić pierwsze zdanie, zadzwoniły w drzwiach. Zajrzała sąsiadka.

Ojej, Lidio, spóźniłam się. Masz gości westchnęła starsza kobieta.

To własna rodzina, Ninka odpowiedziała Lidia Aleksandrowna. Co się stało?

Maszyna do szycia znów się zepsuła, nici się zaplątały, nie mogę nawet szpulki wyciągnąć. Ale później wpadnę, przepraszam odparła.

Nic nie szkodzi, zaraz się temu przyjrzę odrzekła Lidia.

Wróciwszy do pokoju, zwróciła się do Mikołaja i Jagody:

Idę pięć minut do sąsiadki, a wy przejdźcie do kuchni już postawiłam czajnik. Dziewczynko, pogospodaruj.

Lidia szybko rozwiązała swój domowy problem i pobiegła w stronę przedpokoju, gdzie zatrzymała się, słysząc coś, co ją zszokowało.

Jag, już wszystko przeliczyłem mówił Mikołaj tę kawalerkę można sprzedać przynajmniej za trzy miliony złotych, a w tej dziurze, do której mama zamierza się wprowadzić, podobny dwupokojowy lokal kosztuje około miliona.

I chcesz, żeby mama oddała nam tę różnicę? Po milion na każdego? zapytała siostra.

Oczywiście, że tak. Nie po milion, a po milion dwieście odparł Mikołaj.

Skąd ona to weźmie? dopytała Jagoda.

Mówiłem już, że wszystko sprawdziłem! Po co mamie dwa pokoje? Ma pięćdziesiąt pięć lat. Gości nie przyjmie, a z siostramiciotkami może spokojnie popijać herbatę w kuchni.

Szczerze mówiąc, jednopokojowa kawalerka wystarczy jej za oczami i uszami. Normalna jednopokojówka, z remontem, kosztuje tam sześćset tysięcy.

Szukałem takiej, żeby nie była na obrzeżach, a blisko centrum, w stosunkowo nowym bloku, z butikami i przychodnią w pobliżu wyjaśnił brat.

Nie wiem, a może mama się nie zgodzi? spróbowała odwieść Jagoda.

Dlaczego? Sam nie popieram tego pomysłu, by się przeprowadzała. Ale skoro już ją ciągnie do rodzinnego domu, niech zrobić coś dobrego dla nas.

Lidia Aleksandrowna od dawna rozważała powrót do rodzinnego miasta. Gdy przyjechali na warszawską prowincję, miała czterdzieści pięć lat.

W tym wieku przyjaciół nie zdobywa się łatwo. Miała kilka znajomych, ale to nie to, co przyjaźnie od młodości. Nie chciała wyjeżdżać, przerywać pracy, wyciągać dzieci ze szkoły i ruszyć w nieznane. Jednak mąż dostał dobrą posadę w jednym z warszawskich zakładów i ona zgodziła się.

Minęło dwadzieścia lat: rodzina, praca, rzadkie wizyty w Krakowie. Dwa lata temu mąż nagle nie żył.

Syn i córka mieli już własne rodziny, własne życie, a Lidia poczuła się, jakby w próżni. Po przejściu na emeryturę poczuła się samotna i zaczęła myśleć o przeprowadzce, zwłaszcza że siostry ją wzywały.

Nie czekała na odpowiedź Jagody. Głośno przycisnęła drzwi, jakby wjeżdżała na scenę.

Mikołaj i Jagoda już czekali w kuchni. Jagoda rozlała herbatę po filiżankach i kroiła szarlotkę, którą matka upiekła przed ich przyjściem.

Mamo, naprawdę chcesz się przeprowadzić? zapytała Jagoda.

Tak. Teraz, gdy nie ma już waszego ojca, nic mnie tu nie trzyma. Po dwudziestu latach to miejsce nie stało się dla mnie domem.

Co masz na myśli nic nie trzyma? A my? A wnuki? zdziwiła się córka.

Jagodo, macie swoje życie, swoje troski. Nie chcę wam przeszkadzać. Dzieci dorosły, niania nie jest już potrzebna. Co mam robić? Siedzieć na ławce z takimi samymi emerytkami i wędrować po parku z kijem?

Niektórzy to lubią. Ja nie. Co zostaje? Książki i telewizor? A poza tym mam siostry, wielu znajomych, blisko miasta, w wiosce dom rodzinny, gdzie cała rodzina przyjeżdża latem.

Wiesz, śni mi się, że wracam do Krakowa, idę ulicą, a ludzie, których spotykam, zdają się znać mnie od zawsze.

Dobrze, mamo, a co z mieszkaniem? Przekierowała rozmowę Mikołaj na kwestie praktyczne.

Co? Sprzedam je, a nowy kupię odparła matka.

Może pomogę z sprzedażą? zapytał syn.

Sprzedam przez agencję. Ogłoszenia już wystawione, więc zaczynam się przygotowywać.

Mamo, nie proponuję pomocy bez powodu. Wokół pełno oszustów. Możesz skończyć bez pieniędzy i mieszkania.

Nie martw się. Liza Kowalska, żona wujka Jana, zastępcy taty, pomoże mi w sprzedaży przypomniała Lidia.

Ma własną agencję. A wśród jej znajomych jest zaufany pośrednik Natalia, która niedawno kupiła mieszkanie dla Pawła.

Za ile zamierzasz sprzedać? zapytał Mikołaj.

Liza mówi, że trzy miliony to uczciwa cena, choć można najpierw wystawić nieco wyższą. Przeglądałam oferty na portalach, wszystko tak wygląda.

A tam mieszkania są tańsze dodała Jagoda.

Tak. Podobna naszemu kosztuje około dwóch milionów.

Mamo, mamy prośbę: po sprzedaży nie mogłabyś dać nam po milionie? zapytał Mikołaj.

Po milionie? Nie starczyłoby mi to na nowe mieszkanie.

Dlaczego nie? Można kupić mniejsze, na przykład jednopokojowe zasugerował syn.

Jednopokojowa będzie dla mnie niewygodna, potrzebuję dwóch pokoi: sypialni i salonu.

Niektóre trzyosobowe rodziny mieszkają w jednopokojach zaprotestował Mikołaj.

Tak, ci, którym nie stać na większe. Ja mam taką możliwość i nie rozumiem, dlaczego miałabym się na nią rezygnować. Chcę żyć wygodnie.

Mamo, to byłoby sprawiedliwe wobec nas z Jagodą. To przecież rodzinna nieruchomość.

Mikołaju, nie spodziewałam się, że będziemy o tym rozmawiać, ale pamiętajcie, że po testamencie ojca dostaliście wszystko, co wam się należało.

On nie był zły. Jedyną rzeczą, którą odziedziczyłem, jest to mieszkanie. A teraz żądasz, żebym podzielił się z wami?

Mikołaj nie do końca się wyraził przerwała Jagoda, chcąc pomóc bratu. Miał na myśli, że możesz nam pomóc, jeśli zostanie ci trochę pieniędzy.

On ma kredyt, my z Ilją chcemy kupić domek. Niech nie będzie po milionie, a przynajmniej po pięćset tysięcy wystarczy nam to.

Nawet gdybyś kupił mieszkanie za dwa miliony, wciąż zostanie ci milion. Mówimy właśnie o tym.

Tak, zostanie. Ale przyda mi się na przeprowadzkę, remont, wyposażenie nowego lokum w końcu muszę kupić meble i sprzęt.

To, co pozostanie, to moja poduszka bezpieczeństwa dodała. Nie chcę w razie choroby obarczać was i innych krewnych.

Czyli nic nam nie dasz? zapytał syn.

Mikołaju, jestem zdumiona, że wprowadziliście tę rozmowę. Masz trzydzieści siedem lat, Jagoda trzydzieści cztery. Obaj macie wyższe wykształcenie, pracujecie.

Tak, jeszcze kilka lat będziesz spłacał kredyt. Ale nie macie kłopotów. Gdybym nie zdecydowała się na przeprowadzkę i sprzedaż, czy mielibyście plan, jak mnie przenieść do mniejszego lokum? przyznała.

Nie. Przepraszamy, że zaczęliśmy tę dyskusję powiedziała Jagoda. Po prostu pomyśleliśmy

Pomyśleliście, że mama, która zawsze wam pomagała, nie odmówi i teraz? odparła Lidia Aleksandrowna.

Nie odmówiłabym, gdybyście naprawdę potrzebowali. Wierzę jednak, że poradzicie sobie sami: Mikołaj spłaci kredyt, wy z Ilją zgromadzicie na domek, i wszystko będzie w porządku.

Lidia Aleksandrowna zrealizowała swój plan: sprzedała mieszkanie, przeprowadziła się do rodzinnego Krakowa. Kupiła tam nowe lokum nieopodal miejsca, w którym kiedyś mieszkała z mężem i dziećmi.

Krewni pomogli jej wyremontować i urządzić nowe cztery kąty. Teraz, budząc się rano, Lidia Aleksandrowna naprawdę czuła, że jest w domu.

Czy matka postąpiła słusznie? Napiszcie swoją opinię w komentarzach, zostawcie polubienia.

Przyjaciele, jeśli chcecie więcej naszych historii komentujcie i nie zapominajcie o lajku. To motywuje nas do pisania dalej!