Rano żona oznajmiła, że spodziewamy się czwartego dziecka. I dodała:

Rano żona oznajmiła mi, że będziemy mieli czwarte dziecko. I zaraz dodała:
Na mieszkanie nas nie stać. Kupować nie ma za co, więc trzeba zdobyć od państwa. Ty się nie umiesz o nic dopominać, więc co roku będę rodzić kolejne jak nie mamy siły ojcowskiej, załatwimy to ilością dzieci!

Przyszedłem do pracy na mój Uniwersytet, otworzyłem nieśmiało drzwi z napisem Dyrekcja. W środku ludzi jak mrówków. Dyrektor Balcerzak i jego zastępca Kaczmarek prowadzili naradę.

Słuchajcie, zależy nam na prestiżu! Musimy prześcignąć pozostałe uczelnie w każdej sportowej rywalizacji O! Nasza nadzieja! wykrzyknął, kiedy mnie zobaczył.

Zrobiło mi się głupio.
Ja nie żadna nadzieja Przyszedłem w sprawie mieszkania
Blok oddajemy za tydzień uroczyście oznajmił Kaczmarek. Jesteś pierwszy na liście. Trochę się poruszamy i już parapetówka.
Jakie poruszamy? uśmiechnąłem się szeroko.
Skok spadochronowy. Jutro zawody.
Skąd skok? przestałem się uśmiechać.
Z samolotu.
I po co?
Pan nie ogląda telewizji? zdziwił się Balcerzak. Teraz modne są takie akcje! Aktorzy śmigają na lodzie, wokalistki śpiewają na trapezach My stawiamy na naukowców biją rekordy! Profesor Bykowski wczoraj boksował wskazał siedzącego na kanapie wychudzonego Bykowskiego, którego nos przypominał bakłażana, a na twarzy miał trzy plastry. Docent Krętek w sobotę zapaśniczo walczył teraz odpoczywa na OIOM-ie Teraz twoja kolej. Rozdzieliliśmy dyscypliny tobie wypadł spadochron.

Przy słowie wypadł ugięły się pode mną kolana.
Kiedy mam skakać? wyszeptałem.
Jutro. Na Dzień Ptaków obwieścił Kaczmarek.
Zszokowany, spojrzałem błagalnie na dyrektora:
Po co ptakom moja śmierć?
Dyrektor podszedł i położył mi rękę na ramieniu.
Jako ojciec licznej rodziny dostaniesz mieszkanie tak czy siak, ale Są mieszkania z balkonami i bez z widokiem na park i na cementownię Przy podziale będziemy brać pod uwagę społeczną aktywność.

Zapanowała cisza. Przeżułem tabletkę validolu i spytałem:
A jak nie zdążę dolecieć na ziemię? Albo przelecę za daleko? To moja rodzina też dostanie z widokiem na park?
Kaczmarek rozpromienił się:
Znasz zasadę: wdowy i sieroty poza kolejnością! Nie martw się! poklepał mnie po plecach. Skaczesz w duecie, masz partnera fachowca! wskazał palcem trzęsącego się doktoranta w okularach skulonego w kącie.
Doktorant już jest przeznaczony do zwolnienia.
Od zawsze panicznie bałem się wysokości zawroty głowy miałem nawet, gdy wchodziłem na taboret, żeby przybić gwóźdź. Słowo samolot powodowało u mnie chorobę morską. Wieczorem więc, w domu, postanowiłem potrenować kilka razy skakałem z wersalki na podłogę.

Nazajutrz, mnie i doktoranta-samobójcę zabrano czarnym, wydłużonym busem przypominającym karawan. W ślad za nami, w maluchu, pojechał Balcerzak. Za nimi w tramwaju sunęła grupa wsparcia: trzydzieści osób, docentów, magistrów i profesorów.

Gdy dotarliśmy, przywitał nas Kaczmarek z zamówioną orkiestrą zagrała marsza żałobnego. Że był to zespół zakładowy z pogrzebów, to i melodia wyszła wyjątkowo pożegnalna, aż pilot się rozczulił. Trzy osoby z orkiestry wsadzono z nami do samolotu, żeby zagrali jakiś skoczny kawałek podczas naszego wypadu.

Instruktor, cichy serdeczny człowiek, patrzył na nas z żalem i zrozumieniem. Gdy obrzucił wzrokiem mój brzuch, kazał dać mi dodatkowy spadochron. Załadowano mi jeszcze jeden plecak. Jeśli doktorant był podobny do jedno-garbnego wielbłąda, ja przywodziłem na myśl dwugarbnego.

W powietrzu instruktor jeszcze raz powtórzył wszystkie sytuacje, w których spadochron może się nie otworzyć, i trzykrotnie pocałował każdego z nas. Potem uniósł klapę luku, spojrzał mi prosto w oczy i wyszeptał: czas.

Bez słowa podałem mu kopertę.
Przekaż żonie. Jeśli będzie syn niech nazwie go moim imieniem.
Instruktor usiłował mnie pocieszać:
Tylko na początku jest strach, potem już nie czuć niczego.
Naprzód, kamikadze! zachęcił pilot.
Muzycy zagrali Nie damy ziemi, skąd nasz ród! zamknąłem oczy i skoczyłem. Gdy je otwarłem byłem ciągle w samolocie, a raczej moja górna połowa. Dolna już wisiała za burtą: zaklinowałem się w luku. Instruktor z doktorantem naparli na moją głowę próbując mnie wypchnąć, ale bez skutku.
Trzeba go namydlić zaproponował doktorant.
Spokojny instruktor zaczął się denerwować.
Uwolnić przejście! krzyczał. Zablokowaliście zawody!
Jak się uwolnić? odkrzyknąłem.
Wypuścić powietrze!
Zawyłem Uuuuuu!, wypuściłem płuca i poleciałem w otchłań. Kółko od spadochronu szarpnąłem już w samolocie spadochron nie zdążył się otworzyć, zaczepił o podwozie i zawisłem pod brzuchem maszyny.

Pilot wykonywał dzikie akrobacje, próbując mnie strząsnąć, ale trzymałem się mocno.
Przestańcie wariować! wrzeszczał instruktor. Natychmiast puśćcie samolot!
Ale ja nie puszczałem.
Instruktor pół wychylony z luku próbował mnie odłączyć. W środku za nogi trzymał go doktorant. Instruktor prawie dosięgnął liny, jednak samolot szarpnęło, wypadł na zewnątrz razem z doktorantem, który go trzymał. Cudem złapał mnie jeszcze za marynarkę. Doktorant leciał poniżej, uczepiony nóg instruktora.

Leciało się już weselej. Wyglądaliśmy jak rodzina akrobatów na trapezie.
Muzycy grali Poleć, ptaszyno, poleć.
Instruktor krzyczał, że doktorant zacisnął mu tętnice i zaraz dostanie gangreny!
Poprosiłem doktoranta, żeby złapał się moich nóg i tak się majtały bez celu. Ale jego bardziej przekonywały szczupłe nogi instruktora.

Lądować z tym trzema zwisającymi ciałami nie było opcji. Samolot krążył nad lotniskiem i schodził w dół, byśmy mogli wyskoczyć na trawę. Lecz odpadać trzeba było po kolei, od doktoranta Samolot leciał tak blisko ziemi, że doktorant już szorował butami po polu, a dalej znów lecieliśmy do góry.

Instruktor złorzeczył swoim nogom i życzył im, żeby odpadały razem z doktorantem.
Muzycy wycinali Niebo, nasze niebo domem jest!
Benzyna się kończyła. Z luku wysunęli kij z pętlą, złapali doktoranta za nogi i powciągali nas z powrotem: najpierw doktoranta, potem instruktora, potem mnie. Mnie zdołali wciągnąć tylko do połowy, głowa w samolocie, nogi na zewnątrz. Ale nie bałem się już: samolot lądował. Po prostu przebiegłem jeszcze pół kilometra z samolotem po pasie startowym.

Wszyscy przeżyli, wszyscy szczęśliwi.
Orkiestra odegrała swój najweselszy marsz pogrzebowy.
Jedynie instruktor nie mógł wstać z miejsca: doktorant nadal ściskał jego nogi. Trzeba było wyłuskiwać mu palce szczypcami.

Gdy już go uwolnili, instruktor stanął i okazało się, że spodnie skróciły mu się w locie do pół uda. Ale nie to nie one: po prostu nogi wydłużyły mu się od zwisu pod obciążeniem i wyglądał jak struś.
Jutro powtórka! ogłosił Kaczmarek.
Instruktor pobladł jak mój niewypakowany spadochron i na nowo wyciągniętych nogach pognał do telefonu. Gdzie dzwonił nie wiadomo. Ale przyznano mi zwycięstwo i w tych zawodach, i w kolejnych, i we wszystkich następnych przez najbliższe dziesięć lat.

Dodatkowo, uznano mi rekord w biegu: biegłem z prędkością samolotu! Ale że tylko dolna część ciała faktycznie biegła, a górna leciała, wynik podzielono na dwa.

Ale i tak był rekordowy.

Tak to już u nas jest czasem trzeba się wygłupić, by zapewnić rodzinie lepszy los. Dziś wiem jedno: odwaga rodzi się wtedy, gdy nie masz wyjścia. A marzenia o mieszkaniu potrafią unieść człowieka wyżej niż jakikolwiek samolot.