Randka na zamówienie, czyli swatanie według harmonogramu

Swatanie na życzenie

No więc wyobraź sobie właśnie siedzę w pracy, zawalona papierami. Na biurku sterty dokumentów: faktury, raporty, jakieś umowy, wszystko trzeba posegregować, policzyć, wpisać do zeszytu. Cisza jak makiem zasiał, tylko czasem zza ściany słychać stukot klawiatury i jakieś ciche rozmowy z sąsiedniego pokoju. Przez żaluzje wpadało słońce i na blacie robiły się takie wyraźne, jasne paski.

I nagle dzwoni telefon. Aż podskoczyłam, bo nie spodziewałam się, że ktoś zadzwoni przed końcem pracy, a tym bardziej patrzę wyświetla się Mama. Dziwne zwykle dzwoni wieczorem, kiedy wraca z pracy, a tu dopiero trzecia po południu. Już myślę, co się stało?

Odbieram i słyszę od razu, że mama jakaś roztrzęsiona głos jej drży, od razu to wychwyciłam. Kasiu, możesz przyjechać szybko? To bardzo ważne!. No to już całkiem spięłam się w środku, od razu prostuję się w fotelu, odsuwam papiery jakby mi przeszkadzały oddychać.

Co się stało? Źle się czujesz? pytam, próbując zachować spokój w głosie, choć już niepokój się wślizguje.

Nie, nie o to chodzi. Nie martw się o mnie! Ale musimy natychmiast porozmawiać. Naprawdę, to pilne mówi szybko, trochę wymijająco.

Patrzę na zegar do końca pracy jeszcze godzina, na biurku pełno zadań. Ale po głosie widzę, że nie ma co dyskutować.

Dobrze rzucam, patrząc na zegar. Za godzinę będę.

Lepiej szybciej mama ścisza głos, jakby miał ktoś podsłuchać. Bo… czekają na ciebie ludzie.

W uszach mi zabrzmiało to ludzie czekają wiadomo, o co chodzi, a jednak nie wiadomo. Przebiegłam w głowie milion scenariuszy, ale nie dałam się wypytywać przez telefon. Mama woła, jadę bez gadania.

Spakowałam szybko papiery, wrzuciłam telefon, portfel do torby, zarzuciłam marynarkę. Wpadłam do szefa, tłumaczę sprawę na szczęście zrozumiał, nie robił problemów, pozwolił wyjść. Zamówiłam przez aplikację taksówkę, czekając na samochód jeszcze zadzwoniłam do mamy czy czegoś nie wziąć po drodze, ale tylko powiedziała: Nic, po prostu przyjedź.

Wyszłam, i autentycznie biegłam niemal do taksówki, bo nie wiedziałam, co się dzieje. Jechałam przez czterdzieści minut, sprawdzałam czas na telefonie. Za oknem dobrze znana Warszawa: blokowiska, kolorowe szyldy, gdzieś drzewa i odrobina zieleni. Ale mnie to wszystko w ogóle nie interesowało, byłam myślami zupełnie gdzie indziej.

Rozważałam, o co może chodzić czy mama ma kłopoty w pracy? Czy może coś u cioci Ewy, naszej rodzinnej powierniczki? A może coś zdrowotnego? W głowie karuzela, żaden scenariusz nie wydawał się tak alarmujący, żeby aż dzwonić do mnie w środku dnia.

Podjeżdżam pod nasz blok, płacę kierowcy (swoją drogą 42 złote!), wbiegam na piętro. I zanim zdążyłam włożyć klucz do zamka, drzwi się otwierają i mama mnie dosłownie wciąga do środka.

No wreszcie! ucieszyła się, łapiąc mnie za rękę. Chodź szybko.

W korytarzu ten znajomy zapach świeżo upieczonych drożdżówek waniliowych, te jej popisowe na szczególne okazje. Zawsze aromat zwiastował coś miłego: imieniny, święta, wesele w rodzinie… Ale dzisiejsza atmosfera i nerwy mamy nijak nie pasowały do świętowania.

Rozebrałam się i idę dalej.

Mamo, co się dzieje? pytam, trochę już podenerwowana, bo widzę, że coś tu nie gra

Wchodzę do salonu… i zamarłam. Przy stole przykrytym świeżym, białym obrusem siedzi Michał ten Michał, syn cioci Ewy, którego zawsze w myślach nazywałam Ciamajdą od podstawówki. Taki trochę fajtłapa, zawsze coś przewróci, pogubi się w rozmowie Teraz też wyglądał na skrępowanego, poprawiał nerwowo kołnierzyk koszuli.

Obok, jak na weselu, siedzi cała w skowronkach ciocia Ewa. Radość w oczach, jakby zaraz miały się oświadczyny zaczynać!

Michał wstał niezgrabnie i próbuje być miły:
Hej, Kasiu, dawno się nie widzieliśmy.

Oj, rzeczywiście, i mogłoby być jeszcze dłużej odpowiedziałam, krzyżując ręce na piersi, żeby ukryć zdziwienie. Mamo, ja po co miałam przyjechać tak na gwałt?

Mama jakby nie słyszała mojego tonu, poprawiła obrus i serwetki.

Córciu, z Ewą sobie pomyślałyśmy Znacie się od zawsze, dorośli jesteście, niezależni

I? patrzę jej w oczy, coraz bardziej zdezorientowana. Dlaczego ja mam siedzieć przy stole zamiast pracować? Zostawiłam robotę, kolegów, wszystko, żeby co?

Ciocia Ewa nie wytrzymała, zaraz się wtrąciła:
Michał taki mądry się zrobił! Dobrą robotę ma, swoje mieszkanie Wszystko jak trzeba, no, wszystko w porządku.

Myśmy tylko chcieli, żebyście porozmawiali, poznali się bliżej dodała mama, unikając mojego spojrzenia.

W środku już cała się gotowałam znowu ta cała szopka w stylu znajdźmy Kasi odpowiedniego chłopaka, jakbym sama nie potrafiła ogarnąć sobie życia. Staram się być spokojna, ale nawet ja słyszę w swoim głosie nerwy.

Mamo biorę wdech i już zupełnie na poważnie doceniam, że chcesz dla mnie dobrze, ale pozwól mi sama decydować, z kim rozmawiam i co w swoim życiu układam.

Michał aż się zarumienił, zaczął głupio kręcić się na krześle, chyba chciał rozładować sytuację:
Kasia, może nie od razu tak ostro? Pogadajmy chociaż kiedyś się dogadywaliśmy. Ładna z ciebie dziewczyna, ja też taki najgorszy nie jestem

Nie ma o czym gadać patrzę mu w oczy, żeby nie miał złudzeń. Po prostu nigdy mi się nie podobałeś. To się nie zmieni. Nie będę udawać, że może być między nami coś więcej niż zwyczajna znajomość.

Chłopak spuścił wzrok, zaczął się bawić kołnierzykiem, jakby go uwierał.

Ale możemy spróbować mamrotał. Naprawdę bym chciał

Zamknęłam na moment oczy. Nie chciałam być niemiła, ale nie było sensu owijać w bawełnę.

Michał, jesteś porządnym facetem, serio. Ułożony, fajny, dobry człowiek. Ale nie mamy na to chemii, a uczucia nie da się wyprodukować, bo tak się komuś wydaje, że powinnam.

Poczułam ulgę, już mniej spięta niż przy wejściu. No mama się popisała

Chyba lepiej już pójdę sięgnęłam po torebkę i zarzuciłam ją na ramię. Przepraszam mamo, że zrujnowałam wam scenariusz, ale wolę prosto z mostu. Nie udawajmy, że mnie to interesuje.

Kasiu! mama podeszła, złapała mnie za rękaw. Proszę, uspokój się, pogadajmy chwilę spokojnie. Nam naprawdę chodziło o twoje dobro

Pogadamy innym razem, dobrze? Jak będziesz gotowa słuchać, a nie kręcić jakieś przedstawienie. Muszę wracać do pracy. I na miłość boską, nie rób więcej takich akcji! Cały dzień o tobie myślałam.

Wyszłam, nie czekając aż coś powie. Zamknęłam za sobą drzwi i, wychodząc na dwór, wciągnęłam chłodne powietrze po letnim deszczu świeże jak nigdy.

Szłam do parku, wybierając skrót, który od lat znałam na pamięć. Wokół codzienność: dzieci biegały, kobiety z wózkami plotkowały, starsze pary na ławce wygrzewały się na słońcu Starałam się nie zamoczyć butów w kałużach, krople z drzew kropiły mi ramiona, ale miałam to gdzieś.

Nagle telefon znowu wibruje. Zerkam oczywiście Mama. Zastanawiam się chwilę, ale odbieram.

Kasiu, czemu tak uciekłaś? zdenerwowany głos, bardziej z żalem niż ze złością. Chciałyśmy porozmawiać.

Mamo, nie wyjdę za Michała tylko dlatego, że ty z ciocią Ewą znacie się od podstawówki. To za poważne, żeby robić sobie z życia projekt mam.

Ale nikt nie każe ci za niego wyjść! burknęła trochę podniesionym tonem. Po prostu jest porządny, wykształcony, pracuje, nie pije dobry chłopak.

Wierzę ci na słowo. Ale to, że jest w porządku nie znaczy, że do mnie pasuje.

No to kto pasuje?! usłyszałam w jej głosie zmęczenie, jakbyśmy już tę rozmowę mieli setki razy. Trzy lata sama. Z nikim się nie spotykasz, z nikim nie chodzisz. Na co czekasz?

Na pewno nie na księcia z bajki, po prostu nie chcę się spotykać, żeby tylko komuś zrobić przyjemność. Poznam kogoś, jak będę chciała ja, nie wy i wasz plan namawiania.

Twój wybór czyli siedzieć samotnie w domu, pracować po nocach i nie znać nikogo poza kolegami z biura? mama z rozżaleniem w głosie. Ja chcę, żebyś była szczęśliwa

I ja też tak mam, tylko wyobrażam to sobie nieco inaczej. Lubię moją pracę, dobrze mi tu gdzie jestem. Nie będę się wiązać z kimkolwiek, żeby cię uszczęśliwić odparłam, siadając na ławce. Przede mną dzieciaki puszczały papierowe statki na kałużach.

Zapanowała cisza, tylko szum w tle, może odsunęła telefon od ucha. Po chwili już spokojniej:

Dobrze. Przepraszam, że naciskałam. Boję się, że zostaniesz sama na starość, a my przecież nie będziemy wciąż

Wiem, i dziękuję, że się troszczysz. Ale bez takich niespodzianek, proszę. Wiesz, ile się nad tym wszystkim nakręciłam?

Obiecuję odpowiedziała, wiem po głosie, że się uśmiechnęła. Tylko jeśli się zakochasz kiedyś, nie ukrywaj tego, dobra? Powiedz mi pierwsza.

Spokojnie, dam znać. Teraz wracam do pracy, trzymaj się. Buziak.

Telefon schowałam do kieszeni i spojrzałam w niebo chmury już się rozpływały, pokazywał się czysty błękit, a słońce przebijało się przez resztki szarości, złocąc dachy i liście. Z daleka słychać było śmiech dziewczyn, ktoś biegł z rudym psem taka zwykła, codzienna Warszawa.

Przypomniałam sobie, jak czasem próbujemy za bardzo wszystko układać według cudzego przepisu, zamiast po prostu żyć.

A przez kolejnych kilka dni nawet nie próbowałam wracać myślami do tej sceny z mamą i Michałem. W pracy szło jak w kołowrotku projekty, spotkania, analizy, za dużo kawy i szybkie kanapki w przerwach. Czasem do domu wracałam tak zmęczona, że ledwo zdążyłam się wykąpać i padłam na łóżko.

Ale wieczorami, kiedy już gasły światła, a za oknem cichło miasto, znów przypominała mi się tamta niezręczna kolacja: mina mamy, konsternacja Michała czy nadzieja cioci Ewy. Nie czułam wyrzutów po prostu szkoda, że mama nie zrozumiała mnie od razu, a musiałam być tak dosadna.

I w końcu, w piątek wieczorem, zaraz po pracy, dostaję od kolegi z firmy zaproszenie na swoje urodziny. Będzie luźno, super ludzie, wpadaj, muzyka, pogadasz, a nie tylko praca-praca! napisał. Już miałam odmówić chciałam po ciężkim tygodniu poleżeć pod kocem, ale coś mnie tknęło i odpisałam, że będę.

Spotkanie było w fajnej kawiarni trochę na uboczu ceglane ściany, drewniane stoły, miękkie kanapy przy oknach, przytulnie, trochę domowo. Weszłam, a tam już gwarno, czuć było zapachy kawy i drożdżówek, a gdzieś w tle leciała lekka jazzowa melodia. Gospodarz zauważył mnie, podszedł, wyściskał i uśmiechnął się szeroko.

Kasiu! No, nie wierzę, że przyszłaś! objął mnie z radością. Już myślałem, że się wykręcisz!

Samej pracy nie da się żyć rzuciłam z uśmiechem. Wszystkiego najlepszego!

Powiedział, że mam usiąść przy oknie, tam same fajne osoby i sam później dołączy. Złapałam za szklankę soku, usiadłam do ekipy przy stole od razu mnie przyjęli, śmiali się z jakiegoś dowcipu, coś opowiadali, a ja poczułam, że powoli odpuszczam, że ten wieczór będzie inny.

I nagle, obok mnie siada chłopak Tomek, jak się przedstawił: uśmiechnięty, otwarty, od razu zaczyna rozmowę.

Ty jesteś Kasia, tak? pyta. Pracujesz z Marcinem nad tym projektem dla Tech Polska?

No jasne, kojarzę go z firmy, ale z innego działu. Kilka zdań o pracy i zaraz zorientowałam się, że potrafi prowadzić rozmowę o wszystkim i niczym, nie nudzi, nie głupkuje, wie kiedy słuchać, a kiedy coś rzucić z humorem, aż się sama łapałam na śmiechu.

W kawiarni robiło się coraz głośniej, Tomek zaproponował, żeby wyjść na powietrze, bo nie da się rozmawiać. Zgodziłam się na zewnątrz było świeżo, lekki wiaterek, nad głowami gwiazdy.

Zaczęliśmy gadać o podróżach, o książkach, o kinie. On dużo opowiadał o Kaukazie, o Gruzji, gdzie był w zeszłym roku takie historie, że aż poczułam, że sama tam jestem. Mówił o lokalnych zwyczajach, o tym jak go ludzie zapraszali na kolację jakby to byli dawni znajomi.

Potem spytał, gdzie ja lubię wyjeżdżać.

Nad morze. Kocham Bałtyk, szum fal, wiatr. Tylko rzadko mam czas śmieję się.

To trzeba zmienić, może za rok się wybierzemy razem? rzucił z przymrużeniem oka.

Trochę mnie zaskoczył, ale odpowiedziałam śmiechem. W jego głosie nie było żadnej presji, tylko otwartość.

Dajmy sobie czas powiedziałam. Bez pośpiechu, dobra?

Jasna sprawa odparł z uśmiechem. Może jutro wpadniemy na kawę, pogadamy, bez żadnych zobowiązań?

Zgodziłam się, poczułam w sobie taką ciepłą pewność, dawno czegoś takiego nie miałam.

Wracam do domu, ledwo zdejmuję buty i dzwoni mama. Odbieram.

Kasiu, jak tam u ciebie? pyta łagodnie, jakby się bała nadepnąć na minę.

Super, mamo. Byłam na imprezie, poznałam fajnego faceta.

O, serio? I co? Rozgaduj się!

Inteligentny, zabawny, nie boi się podejmowania wyzwań samodzielnie. I jak mu coś nie wychodzi, to nie biegnie do mamy żartuję.

Mama śmieje się szczerze, w końcu bez tego napięcia.

Czyli jednak nie było sensu tyle się martwić?

Zamyśliłam się. Trzeba to było jasno powiedzieć:

Warto się troszczyć, mamo to naprawdę miłe. Ale już możesz trochę odpuścić poradzę sobie. Obiecuję.

Dobrze usłyszałam jeszcze raz, a w głosie miała czułość. Kocham cię.

I ja ciebie zapewniłam ciepło.

Odłożyłam telefon i usiadłam przy oknie. Za szybą Warszawa mieniła się światłami żółtymi, pomarańczowymi, białymi, wszystko tętniło życiem, a ja czułam taki lekki spokój w środku. Co będzie dalej? Nie wiem. Ale jakoś nie boję się. Wiem, że wszystko jest na swoim miejscu i idzie właściwym tempem.

I najważniejsze życie naprawdę samo pisze najlepsze scenariusze, jak tylko się nie przeszkadza.