Przyjaciele odwiedzili nas na wsi i poczuli się urażeni, że nie poczęstowaliśmy ich wołowiną

Dlaczego mielibyśmy się przeprowadzić? I to jeszcze na wieś? Wszyscy marzą o życiu w mieście, a my robimy dokładnie odwrotnie. Co tam takiego fajnego, że zdecydowaliśmy się na taki krok? Zupełnie tego nie rozumiem. W lecie jest jeszcze w porządku, ale zimą nie ma tu kompletnie nic do roboty.

Mam koleżankę, która nazywa się Malwina. Usilnie próbowała nam wybić z głowy pomysł zamieszkania na wsi. Bardzo mnie to zirytowało, mój żony również. Robiliśmy przecież to, co uważaliśmy za słuszne, a nie to, co chciała Malwina.

Po prawie roku poszukiwań wreszcie udało nam się znaleźć odpowiedni dom i przeprowadziliśmy się. Niemal codziennie dzwoniła do mnie z ironicznym pytaniem, czy znalazłem już jakąś pracę. Doskonale wiedziała, że pracuję zdalnie i w ogóle nie planuję tego zmieniać. Regularnie też dopytywała: Pewnie macie tam kiepski internet?

Malwina przyjechała do nas w odwiedziny na początku października, gdy minął już ponad rok od naszej przeprowadzki. Spacerowała bez przekonania po naszym podwórku, a resztę czasu spędziła w domu, pijąc piwo ze swoim mężem przez całe dwa dni tej wizyty.

Przez te dni, mimo obecności gości, schodziliśmy do piwnicy po warzywa i zamykaliśmy kompoty w słoikach. Trzeciego dnia ich pobytu zaczęli się pakować, chcąc złapać wieczorny autobus do Warszawy. Nie wręczyliśmy im żadnych prezentów na pożegnanie. Wtedy sama Malwina poprosiła, żebym dał im worek ziemniaków i jabłek.

Zaproponowałem, że zejdę do piwnicy po te rzeczy, ale nie chcieli iść ze mną byli już po prostu zmęczeni po wczorajszym. W końcu dałem im worek i wiadro na jabłka. Pomarudzili trochę na temat ich wyglądu, ale poszli zebrać owoce. Zastanawiałem się, jak zamierzają to wszystko zabrać autobusem do stolicy. Szybko się jednak okazało, że poprosili mojego żonę, żeby ich podwiózł autem.

Do miasta była trzygodzinna trasa w jedną stronę. Mój żony od razu się zorientował i powiedział, że już wypił jedno piwo i niestety nigdzie nie pojedzie. Musieli więc pojechać sami, dźwigając to wszystko ze sobą. Potem przez kilka lat nie pojawili się u nas ponownie. Utrzymywaliśmy kontakt telefoniczny, wiadomo, ale już nie odwiedzali nas więcej. Może to trochę nieprzyjemne, ale uważam, że skoro tak narzekali, to naprawdę nie mają po co się tu pojawiać.

Pod koniec listopada jednak stanęli pod naszymi drzwiami tym razem bez zapowiedzi. Chcieli zrobić nam niespodziankę i przyjechali na weekend. Ale ja byłem naprawdę zajęty, ledwo co udawało mi się doglądać ryby, które wędziłem od tygodnia. Przed świętami mieliśmy mnóstwo zamówień, a jeszcze trzy byki były tego dnia do obróbki. Niespodzianka niespodzianką, ale i tak trzeba było ogarnąć codzienne sprawy.

Szybko nakryłem stół. Malwina z mężem jedli i pili, a my tylko na chwilę dosiedliśmy się do nich. Nawet chcieli się zaangażować w przygotowania, ale nie mieli pojęcia, jak się oskubać z gęsi. A my w końcu ze wsi!

Moje wszystkie ptactwo gospodarcze było już zamówione na święta. Plany były, by zająć się tym dla nas i naszych rodziców przed Nowym Rokiem. Ale jakoś głupio mi było wyjść z pustymi rękami. Zaproponowałem więc gęś, ale z zastrzeżeniem, że muszą ją sami oporządzić. Powiedzieli, że zajmą się nią jutro.

Przyszła kolejny dzień i… cisza. Mieli już wtedy swoje auto nawet kupili od chłopa jedną gęś na miejscu. Przed wyjazdem poczęstowałem ich jeszcze warzywami i kiszonkami. Mówię: Wybierzcie sobie, co chcecie. Spakowali cały bagażnik. Nie żałowałem im, niech korzystają mamy zapasy na lata.

Ale następne pytanie Malwiny kompletnie mnie wybiło z rytmu: Nie macie przypadkiem trochę wołowiny na zbyciu?

Odpowiedziałem, że nie, naprawdę nie mam żadnej dodatkowej wołowiny. Najpierw trzeba zrealizować zamówienia, potem dopiero można myśleć o reszcie. Robota się sama nie zrobi, a z czegoś trzeba żyć. A jeśli byłaby jakaś nadwyżka, to i tak najpierw znajdzie się miejsce u rodziny u rodziców, sióstr, braci.

Pewnie są na nas źli. Do dziś Malwina nie zadzwoniła ani nie napisała. Wspólna znajoma mówiła, że jesteśmy chciwi. Pojechali na wieś i wrócili bez mięsa, powiedziała.