Przez dwa miesiące zabierałem 56-letnią kobietę na kolacje do najlepszych restauracji w Warszawie. Gdy jednak zaprosiłem ją do siebie, momentalnie pokazała swoją prawdziwą twarz

Dwa miesiące randkowałem z 56-letnią kobietą. Ale gdy tylko zaproponowałem jej wizytę u mnie, momentalnie opadła maska

Pięć lat temu spokojnie się rozwiodłem i przyzwyczaiłem do samotnego, kawalerskiego trybu życia. Jednak od niedawna zacząłem zauważać, że powroty do pustego mieszkania stają się coraz smutniejsze.

Mam 56 lat, zdrowie mi dopisuje, siły mam nadal. Postanowiłem założyć konto na portalu randkowym szukałem kobiety do wspólnego życia. Ku mojemu zaskoczeniu, już w pierwszych dniach korespondencji trafiłem na naprawdę ciekawą osobę.

Profil był prosty:

Jadwiga, 56 lat, wdowa, szukam porządnego mężczyzny do poważnego związku.

Zdjęcie przedstawiało sympatyczną kobietę, bez zadęcia, z łagodnym spojrzeniem. Szybko zaczęliśmy pisać. Od razu zaznaczyłem, że nie odpowiadają mi długie internetowe znajomości, szukam osoby do życia codziennego i wspólnych wakacji. Zgodziła się i umówiliśmy się na spotkanie w centrum Warszawy już w najbliższy weekend.

Pierwsza randka była bardzo udana. Długo spacerowaliśmy po Starym Mieście pogoda sprzyjała. Jadwiga z entuzjazmem opowiadała o pracy i wnukach, a ja słuchałem uważnie. Spodobało mi się, że potrafi milczeć i nie mówi bez przerwy. Później zaprosiłem ją do kawiarni i oczywiście zapłaciłem rachunek wychowano mnie tak, że facet powinien płacić za kobietę, jeśli ją zaprasza.

Zaczęła się nasza klasyczna czekoladkowo-kwiatowa faza. Słodycze i bukiety zawsze były z mojej strony, ale czas spędzaliśmy razem. Każdy piątek i sobotę rezerwowaliśmy na wspólne, kulturalne wyjścia. Nie jestem sknerą, ale patrząc dziś na wydane przez te dwa miesiące kilkanaście tysięcy złotych, trochę mnie to uwiera.

Chodziliśmy do teatru, potem zawsze na kolację. Taki harmonogram powtarzał się co tydzień: to wystawa bursztynu, to koncert, wycieczka do Wilanowa lub obiad w małej knajpce pod Warszawą.

Starałem się być dżentelmenem, wydawało mi się, że się stopniowo zbliżamy. Uśmiechała się do mnie, chwytała mnie pod ramię i mówiła:

Janusz, z tobą tak miło spędza się czas, jesteś szalenie szarmancki.

Oczywiście to było bardzo przyjemne.

Niepokojące sygnały w kinie

Dziś, patrząc z dystansu, widzę, że wszystko od początku było jasne.

Po pierwsze, ani razu nie zaprosiła mnie do siebie. Nawet na herbatę. Zawsze miała wymówkę: Oj, nie mam posprzątane, Dziś wnuczka nocuje, Zmęczona jestem po pracy, chodźmy do kawiarni. Początkowo myślałem, że jest po prostu nieśmiała, może odzwyczaiła się od wizyt mężczyzny w domu. Nie nalegałem, czekałem cierpliwie.

Po drugie, rozmowy o wieku były dziwaczne. Przy rozrywkach, podróżach, restauracjach pełna energii nastolatka. Sama inicjowała wypady do SPA czy aquaparku. Ale kiedy dawałem znaki, że chciałbym trochę więcej bliskości, zamieniała się w moralizującą babcię.

Raz podczas filmu w kinie delikatnie położyłem dłoń na jej kolanie nic więcej, zwykły gest. Ona natychmiast ją strąciła i powiedziała surowo, choć spokojnie:

Janusz, ludzie patrzą.
Jadwiga, przecież jest ciemno, a obok nikogo nie ma.
Mimo wszystko, to niestosowne. Nie jesteśmy nastolatkami z liceum.

Zrzuciłem to na surowe wychowanie. Może po prostu jest bardzo powściągliwa? Uważałem, że należy szanować jej granice. Ale z czasem narastał we mnie dyskomfort. Nie mamy po szesnaście lat, za to czas, który możemy spędzić razem, jest ograniczony. Szkoda go na wielomiesięczne podchody i udawanie świętoszka.

Uwielbiała za to opowiadać o zdrowiu. W tym wieku wiadomo, że i kręgosłup pobolewa, i ciśnienie potrafi skakać to normalne. Lecz ona robiła z tego niekończący się temat rozmów, a do obiadu zwykle słuchałem relacji o lekach na cholesterol i różnych tabletkach.

Słuchałem z autentycznym współczuciem, nawet proponowałem, że zabiorę ją do dobrego lekarza. Jednak kiedy powiedziałem, że chodzę dwa razy w tygodniu na basen, popatrzyła krzywo:

Po co ci ten wysiłek? Jeszcze sobie serce wykończysz. W tym wieku trzeba leżeć na sofie i czytać książki, a nie taplać się w chlorowanej wodzie.

A mi przecież nie marzyło się leżeć i tylko wspominać dawne czasy. Mam ochotę naprawdę żyć.

Kulminacja i kazanie o wstydzie

Wczoraj zdecydowałem, że czas przestać się oszukiwać. Dwa miesiące to całkiem sporo, by wyczuć, czy do siebie pasujemy.

Jedliśmy kolację w gruzińskiej restauracji, popijaliśmy cahę, Jadwiga żartowała i opowiadała anegdoty z pracy. Myślałem, że mogę spokojnie przejść do otwartego tematu.

Po kolacji wsiedliśmy do mojego samochodu. Deszcz siąpił po szybie, w aucie było ciepło i cicho grała muzyka. Ostrożnie złapałem ją za rękę. Tym razem nie cofnęła dłoni.

Jadwiga, a może pojedziemy do mnie? Posiedzimy, wypijemy herbatę, muzyki posłuchamy.

Napięła się momentalnie, uśmiech zniknął.

Janusz, o co ci tak naprawdę chodzi?

Mówię wprost podobasz mi się. Jesteśmy wolni, spotykamy od dwóch miesięcy. To chyba naturalne, że chciałbym być bliżej.

Wtedy zaczęła wykład o wieku, wstydzie i wielkiej duchowości, po którym opadła mi szczęka:

Ty wiesz, co mówisz? ton miała bardzo poważny. To jest dla młodych, dla tych, co planują dzieci. Po co nam to? To brzmi niedorzecznie. Wyobraź sobie, jak byśmy wyglądali bez ubrań. Ja mam brzuch, ty masz fałdki To obrzydliwe! Dla nas liczy się już tylko wsparcie, przyjaźń i duchowa więź. A w twojej głowie tylko jedno.

Byłem w szoku. Wychodziło na to, że jestem jakimś prymitywem, bo po ośmiu tygodniach randkowania zamarzyłem o kobiecie, która mi się podoba.

Jadzia, ale jakiego brzucha? Przecież ćwiczę, nic mi nie wisi! A ty świetnie wyglądasz jak na swoje lata. Czemu dajesz się zamykać w klatce wstydu? Kto powiedział, że w naszym wieku już nie wolno się kochać i zostaje tylko kartoflisko i wnuki?

Tak się robi w porządnych rodzinach! ucięła ostro. Kobieta po pięćdziesiątce dba o wnuki i pielęgnuje ogórki. Byłoby mi wstyd przed dziećmi, gdybym przyjęła mężczyznę do łóżka.

W tym momencie puściły mi nerwy. Wypaliłem, co myślę:

Czyli tak naprawdę nie chciałaś faceta do życia, tylko kogoś, kto będzie ci fundował rozrywki i kolacje? Przez dwa miesiące spotykałaś się ze mną, korzystałaś z prezentów i wyjazdów, a gdy ja oczekuję bliskości to nagle fuj?

Zarumieniła się, ale raczej z gniewu niż wstydu.

Uważasz, że powinnam z tego powodu rzucać ci się na szyję?

Bez przesady odpowiedziałem spokojnie, choć aż gotowałem się od środka. Skoro zabiegam o kobietę, to liczę, że relacja się rozwinie. Nie szukam koleżanki na koncerty i wycieczki, tylko partnerki.

Wybiegła z auta, trzaskając drzwiami. Patrzyłem, jak znika w bramie. Miałem żal do siebie, że tak długo udawałem, iż nie widzę rzeczy oczywistych.

Lubię rozmowy o życiu, książki i historię. Ale jestem zdrowym facetem, z uczuciami i potrzebami nie będę udawał, że wiek wyklucza pragnienia. Tylko dlatego, że ktoś wmówił kobiecie, że po pięćdziesiątce zostaje tylko wnuk i ogródek.

Skasowałem jej numer i usunąłem konto z portalu. Muszę ochłonąć po tym teatrze.

I wiem jedno na kolejnej randce od razu pytam o bliskość. Usłyszę kazanie o tym, że po pięćdziesiątce już tylko wnuki i grządki? Dzielimy rachunek i mówię do widzenia.

A wy jak myślicie czy zaproszenie partnerki do siebie w tym wieku to jeszcze nietakt, czy raczej normalność? I po co takie panie rejestrują się na portalach, jeśli w ich oczach wszystko co dobre, już minęło?