„Przeklęty stary dom”

No to jesteśmy! Wysiadamy! kierowca zatrzymał ciężarówkę przy starym, drewnianym płocie i wyłączył silnik.

Kinga delikatnie potrząsnęła Jagienką, która słodko drzemała oparta o jej ramię.

Córeczko, już dojechaliśmy. Wstawaj.

Zaspana Jagna przetarła oczka piąstką i rozejrzała się leniwie.

Mamo, to tu mamy teraz mieszkać?

Tak, kochanie. Chodź, musimy wypakować rzeczy i zobaczyć, co nas czeka.

Kinga zeskoczyła z wysokiego stopnia, wzięła córkę na ręce. Za ciężarówką pojawił się Paweł, który jechał za nimi swoim autem.

Wszystko gra?

Tak. A klucze masz?

Proszę, były mąż podał jej pęk kluczy. Dokumenty do domu zostawiłem na stole. Znajdziesz. W sobotę przyjadę po Jagnę, tak jak ustaliliśmy.

Dobrze.

Pomogę jeszcze z rzeczami i jadę, bo mam masę spraw.

Kinga skinęła głową. Serce jej jeszcze bolało, ale sama sobie powtarzała: nie ma już odwrotu, trzeba żyć dalej!. Najlepiej bez rozczulania.

Przeżyli z Pawłem ponad pięć lat. A miesiąc temu Kinga dowiedziała się, że Paweł ma już kogoś innego. Nie tylko kochankę, wszystko tam u nich poważne Planują rodzinę.

Początkowo Kinga czuła się, jakby żyła w równoległej rzeczywistości, jakby świat wokół niej zgasł. Co począć? Jak żyć? Nie była w stanie myśleć o przyszłości. Wczoraj miała przecież dom, pewność, wsparcie, a dziś pyk! Wszystko zniknęło… Wraz z wiarą w ludzi. Jeśli już najbliższy tak zranił, to czego się spodziewać po innych? Przecież nie było u nich żadnych awantur, nie kłócili się, żyli spokojnie… Niczego się nie spodziewała.

Ta wieść ją po prostu rozbiła.

Trwała niejako na autopilocie: opiekowała się Jagną, gotowała, sprzątała, chodziła do pracy, ale nie potrafiła zebrać się w sobie i choćby zacząć myśleć o tym, co dalej.

Mieszkanie, w którym mieszkali z Pawłem, należało do jego rodziców.

Kinga miała jedynie ciotkę, panią Ludwikę, starszą kobietę mieszkającą w sąsiednim mieście jedyną bliską osobę. Ponieważ nie mogła często jej odwiedzać, zatrudniła sąsiadkę do robienia zakupów i doglądania cioci. Mieszkanie, które Kinga odziedziczyła po swoich rodzicach, wynajmowała na dłużej, a czynsz dzieliła na równe części: dla siebie i dla konta otwartego dla cioci Ludwiki. Wielokrotnie namawiała ciocię na przeprowadzkę do bloku bliżej siebie, ale ta zawsze odmawiała.

Paweł był przekonany, że Kinga nie będzie robiła scen nie miała tego w naturze. Kiedy dłużej się już nie dało ukrywać romansu (bo życzliwi już wszystko donieśli), po prostu przyjechał, poczekał aż córka zaśnie, i zawołał Kingę do kuchni.

Wiem, że już wiesz. Nie będę się tłumaczył. Tak wyszło. Mamy dziecko i musimy zrobić tak, żeby Jagna nie ucierpiała. Co planujesz dalej?

Nie wiem westchnęła Kinga, patrząc w kubek jak w studnię.

Wewnątrz buzowały w niej emocje. Głupie pytania za co, dlaczego? skakały jej po głowie, ale na zewnątrz była opanowana. Nie chciała, żeby Paweł widział, co czuje naprawdę. Bolało ją tak, że aż brakowało tchu. Ale co racja, to racja trzeba myśleć o dziecku.

Powinnam pewnie wypowiedzieć umowę najmu.

Nie trzeba. Wiesz, rozmawiałem z rodzicami Kinga, może przeprowadzisz się do domu po mojej mamie, w Kolbuszowej? Stoi pusty, nie najnowszy, wymaga trochę pracy, ale solidny i ciepły. Poza tym twoja ciocia Ludwika mieszka przecież na sąsiedniej ulicy. Mama chce przepisać dom na ciebie i Jagnę. Co o tym sądzisz?

Odstępne? skrzywiła się Kinga, ale zaraz się zamyśliła.

W sumie, może to najlepsze rozwiązanie Kręcić się po mieście, wpadać na Pawła i jego nową nie, to nie na jej nerwy. Każdy park, ulubione miejsca raniły tymi wspomnieniami, które były teraz jak sól na rany.

Teraz trzeba było myśleć o przyszłości. Swojej i córki.

Co traci? Miasteczko niewielkie, ale jest dobra szkoła, przychodnia, wszystko blisko i ciocia Ludwika, u której w razie problemów zawsze znajdzie wsparcie. Jagna mała jeszcze, roboty przy niej dużo… Paweł raczej już nie będzie się nią aż tak zajmował. To znaczy, że trzeba szukać pracy

Kinga postanowiła:

Zgadzam się.

Super! Paweł wstał. Jutro porozmawiasz z mamą i ustalicie termin u notariusza. Zadzwoni do ciebie.

Wychodząc z mieszkania zawahał się na chwilę, rzucił cicho:

Przepraszam Nie chciałem, żeby tak to wyszło.

Kinga nie odpowiedziała. Zamknęła za nim drzwi i osunęła się po ścianie, gryząc sweter, żeby nie obudzić córki i nie rozryczeć się na głos.

To nawet nie był płacz, to był prawdziwy, wilczy skowyt. Kiedyś, jak była mała, oglądała film o wilkach miała wrażenie, że teraz przypomina właśnie zranioną wilczycę.

Wypłakała się długo, a z łzami odpłynęła cała złość do Pawła. W środku została tylko pustka. I jedna myśl, jak motyl z oparzonymi skrzydłami: muszę znaleźć w tym nowe życie, zapełnić tę pustkę, bo inaczej ugrzęznę w rozpaczy na zawsze.

Następne tygodnie były tak trudne, że Kinga skupiała się tylko na sprawach związanych z przeprowadzką.

W końcu stoi przed przekrzywionym płotem nowego domu, patrzy na zarośnięty sad, zza którego prawie nie widać domu… Między drzewami ledwo widać fragment dachu i werandy.

Jagna pociągnęła ją za rękę:

Mamo, no chodź już! Chcę zobaczyć dom!

Przeszły wąską ścieżką, minęły starą jabłoń. Wtedy Kinga zobaczyła dom.

Nie: chatę, jak myślała. Dom. Troszkę podniszczony, ale porządny, z małym poddaszem, piękną werandą z kolorowymi szybkami. Otoczony jesiennym ogrodem wyglądał jak z bajki. Kinga aż sięgnęła po aparat, zrobiła kilka zdjęć. Patrząc na swoje przyszłe lokum poczuła, że właśnie taka praca ogarnięcie czegoś nowego od początku przyda jej się jak mało co. Jagna z rozdziawioną buzią obserwowała wszystko dookoła, ssąc palca. Kinga poprawiła jej pompon na czapce:

Wyjmij palucha z buzi, przecież już duża jesteś! Dom cię zatkał?

Mamo, jaki ładny!

Zgadzam się. Ciekawe, co znajdziemy w środku. Chodź, zobaczymy, gdzie będziesz spała.

Chcę zobaczyć swój pokój!

Weszły po trzeszczących schodkach przez werandę do środka. Przestronny korytarz, z niego drzwi do kuchni i pokoi. Kinga chodziła od pomieszczenia do pomieszczenia, rozmyślając, gdzie rozstawić meble.

Dom nie był wielki: kuchnia, dwie małe izby na dole, jedna większa na poddaszu, przestronny salon z wielkim, okrągłym stołem, nad którym wisiał stary abażur, ozdobiony szydełkową chustą. Było trochę wilgotno i zimno, ale… w dziwny sposób wydał się Kingze ciepły i już nie taki obcy.

Kinga! Wszystko wyładowane, rozliczyłem się z chłopakami. Paweł zajrzał do dużego pokoju. Chodź, pokażę ci, jak odpala się ogrzewanie i podgrzewacz.

Szybko wszystko jej pokazał, pożegnał się i odjechał.

Kinga poszła do kuchni.

Nastawiła czajnik, wyjęła z torby jedzenie, żeby dać coś córce do zjedzenia, podgrzała gulasz i przyniosła karton z płynami do sprzątania. Trzeba było przetrzeć stół.

Kuchnia była niewielka, ale przytulna. Dwa duże okna z widokiem na sad. Przy jednym stał stół, więc Kinga wzięła się za pucowanie. Jagna wierciła się na krześle, oglądając kuchenne szafki i kolorowy abażur.

Nagle w szybę coś głośno zastukało. Jagna krzyknęła, Kinga podskoczyła i zerknęła w okno. Na parapecie od ulicy siedział wielki rudy kocur.

A proszę bardzo! Musiałeś tak nas wystraszyć? westchnęła Kinga. Jagna, popatrz, jaki przystojniak!

Kot patrzył na Kingę nie mrugając.

A co się tak gapisz? Chodź tu, jak cię los przyniósł. Pewnie znajdzie się coś do poczęstunku.

Kot zeskoczył z parapetu i zniknął.

No ładnie niechby jeszcze honor dał się zaprosić, zaśmiała się Kinga. Jagna, myj łapki czas na obiad!

Kinga obróciła się w stronę drzwi i aż się zachłysnęła. Na progu siedział kot.

Jak się tu wpakowałeś? Przecież drzwi były zamknięte!

Kot bez słowa, z miną obojętną, patrzył na nią swoimi bursztynowymi oczami, aż Kinga musiała się uśmiechnąć.

Wyjęła kawałek gotowanego kurczaka, podzieliła na kawałeczki, przełożyła na stare talerzyko:

Śmiało, częstuj się!

Dostojnie podszedł i zaczął jeść.

Kinga sprawdziła drzwi wszystko pozamykane, ale na drzwiach wejściowych zobaczyła małą klapkę, najwidoczniej dawny koci właz.

No tak! Wiedział, spryciarz, jak wejść.

Po powrocie do kuchni zobaczyła, że Jagna siedzi na podłodze i coś kotu opowiada, a on słucha jakby wszystko rozumiał. Pierwszy raz od dawna Kinga się zaśmiała:

Gaduły!

Oboje odwrócili głowy, kot nawet jakby wzruszył ramionami, tak zabawnie to wyglądało…

Ktoś zapukał. Kinga pogroziła Jagience palcem:

Siedź tutaj! i poszła otworzyć.

Dzień dobry! Jestem twoją sąsiadką, Paulina Grzegorzewska, ale mów wszystkim: ciocia Pola. Proszę, wręczyła litrowy słoik mleka, od mojej krowy. Pijcie na zdrowie!

Dzień dobry! Kinga aż zaniemówiła z wrażenia, ale szybko się opamiętała. Ja jestem Kinga, bardzo mi miło! Ależ jeszcze ciepłe, dziękujemy! wzięła słoik i zaprosiła gościa do kuchni.

Ciocia Pola weszła pewnym krokiem.

Kinga postawiła słoik koło kuchenki, a Jagna odwróciła się:

Dzień dobry! Mam na imię Jagna.

Witaj, a ja jestem ciocia Pola.

Bardzo mi miło! A nie wie pani, czyj to kot?

Jak nie wiem? Wiem! To mój łobuz. Nazywa się Maurycy. Jak będzie się tu zbytnio objadał dawaj go z powrotem, w domu też ma dobrze, a jak się rozleniwi, to myszy nie złapie, a one jesienią w domach się pojawiają

U nas też są myszy? Jagna aż otworzyła buzię.

U każdego są, w domkach zawsze, szczególnie jesienią.

Mamo, musimy mieć Maurycego! W sensie: własnego kota…

Kinga uśmiechnęła się:

Jeszcze zobaczymy. A zna pani kogoś, kto chciałby tu dorobić? Muszę uporządkować ogród i trochę ogarnąć dom. Sama nie dam rady.

Pewnie! Idź do Michała Pająka mieszka trzy domy dalej. Zielona brama. Porządny facet, złota rączka. Robi, co trzeba, i nie liczy sobie jak za zboże.

Bardzo dziękuję. O, a może napije się pani herbaty?

Czemu nie, uśmiechnęła się ciocia Pola.

Siedziały przy herbacie, ciocia Pola opowiadała trochę o okolicy, o sąsiadach, i nagle tak między słowami rzuciła:

A jak was tu los przyniósł, Kingo?

Wpadł w moje ręce po rodzinie, Kinga uśmiechnęła się krzywo, ukrywając prawdziwe emocje. Nie chciała się zwierzać.

Wiesz, dom stał zamknięty od dwudziestu lat. Młodzi już zapomnieli, ale starsi wiedzą, że złe rzeczy się tu działy

Ale czym wystraszacie? Co tu było?

Nic, spokojnie! Po prostu nikt się długo nie utrzymał. Kto zachorował, komu szczęście nie dopisało, komu ktoś bliski odszedł… Dom stary, blisko stu lat ma. Kiedyś bogaty kupiec budował go dla żony, umarła rok po ślubie i poszło: dom sprzedawał zbolały, ciągle nowi mieszkańcy, a nikt tu nie zagrzał miejsca.

Kinga zamieszała herbatę zamyślona.

Ciekawe No nic, taki się trafił, taki będzie! My się byle czego nie boimy, co Jagna?

My się niczego nie boimy!

Minęło kilka miesięcy.

Kinga zaaklimatyzowała się w miasteczku. Jagna chodziła do przedszkola, a Kinga pracowała w miejscowym zakładzie fotograficznym i dobrze sobie radziła fotografując różne uroczystości. Fotografia była kiedyś tylko jej hobby, zanim na poważnie się za to nie wzięła kursy skończyła, pstrykała dzieci, próbowała sesji studyjnych. Teraz wszelkie umiejętności jak znalazł.

Dom i ogród ogarniały się powoli. Pomoc od razu okazała się bezcenna.

Przyszedł do niej wielki, silny facet (przyprowadziła ciocia Pola):

Mów mi po prostu Michał. Wszyscy tak mówią.

Wysłuchał, co trzeba zrobić i wziął się do roboty.

Razem oczyścili ogród, a tam się okazało sporo jabłoni, grusz, krzewów… Jak się uprzeć, to Jagna po owocach i jagodach nie musiałaby biegać do sklepu. Potem ogarnęli dach, werandę, schody roboty dużo, ale warto było.

Dom odżył jakby. Kinga codziennie rano wychodziła na schody z kubkiem herbaty i głaskała nowe poręcze, czując, że tu jest jej miejsce. Tylko tu czuje wewnętrzny spokój…

Całkowicie przejęła się opieką nad ciocią Ludwiką codziennie po przedszkolu z Jagną wpadały do cioci, potem dopiero szły do siebie. Kinga zrozumiała, że decyzja o przeprowadzce była najważniejszą i najlepszą. Wyciszyła się, prawie już nie myślała o Pawle ze złością.

Przyjeżdżał do Jagny często, przez co Kinga łatwiej pogodzona była z tym, co się stało. Skoro nie zostawił córki, chociaż między nimi się nie udało bywa. Kinga nie chciała się zastanawiać nad tym, co poszło nie tak. Wiedziała, że sama też nie była idealna. Może czasem zatracała się w macierzyństwie, odsuwając męża gdzieś na bok. Teraz postanowiła, że przeszłości nie ma sensu rozdrapywać lepiej pokazać Jagience, że ma rodziców, na których zawsze może liczyć. Nawet jeśli nie razem, ale oboje ją kochają.

Ciocia Ludwika jej przytakiwała:

I bardzo dobrze, Kingusiu! Nie rozpamiętuj, nie żałuj. Mała troska, jeśli ją w sobie nosić, może się przerodzić w wielki smutek. Zapomnij. Myśl o tym, co dobre, wspominaj najlepsze przecież Jagna to największy skarb. Nie trzymaj w sercu urazy, bo tylko ciebie zje. Córka cię potrzebuje pogodnej, nie smutnej! Popatrz na nią ona wszystko widzi, zapamięta ten czas, zobaczy w tobie wzór.

Kinga tylko przytakiwała.

Z czasem poznała wszystkich sąsiadów na ulicy. No i zaczęli wpadać, jeden po drugim młodsi z dzieciakami (Jagna zyskała towarzystwo), starsi z ciepłym słowem.

Tak poznała ciocię Marysię, która mieszkała kawałek dalej. Marysia nauczyła Kingę piec chleb, a Jagna była wniebowzięta. Przestała marudzić przy mleku jak dostała chrupiącą piętkę, wypijała wszystko do dna. Kinga się śmiała, wycierając córce mleczne wąsy.

Później zaprzyjaźniła się jeszcze z jednym sąsiadem: panem Janem, który powitał ją michą ogromnych truskawek.

Angielka się ten gatunek nazywa, jak się zadomowisz, pokażę co i jak z sadzeniem.

Jak już Michał pomógł jej doprowadzić do ładu werandę, Kinga wstawiła tam duży stół, domyła kolorowe szyby, wyczyściła podłogę… W rogu postawiła fotel-bujak Jagna mogła godzinami w nim siedzieć wtulona w rudego Maurycego, który od razu postanowił mieszkać na dwa domy.

Kinga ostrożnie chodziła rano na schody, bo raz nastąpiła na równo ułożone w szeregu myszy Maurycy sumiennie dbał o swoje przywileje, choć i bez tego byłby mile widziany, bo Jagna za kotem szalała.

Jedyną sąsiadką, której Kinga nie zdzierżyła, była Zofia. Trochę starsza, bardzo wścibska i gadatliwa. Sęk w tym, że nie tylko plotkowała, ale i lubiła oczerniać. Najpierw Kinga nie bardzo wiedziała, jak reagować, a gdy już pojmowała, próbowała ucinać rozmowy jak najszybciej.

Ciociu Polu, jak ją zniechęcić? żaliła się.

Nic nie zrobisz, Kingusiu… Przestaniesz wpuszczać, to dopiero cię obgada! Ja ją odstraszyłam, bo… koty mam, a ona ma alergię.

Może kota jej podsunę… albo pieska?

Zofia rozpoznała w Kindze łatwy cel; wykorzystała, że ta nie umiała jej wyprosić. Kinga parzyła jej herbatę i w myślach śpiewała sobie piosenki, by nie słuchać tych rewelacji. Zofia gadała, gadała

Z czasem Kinga zauważyła, że gdy Zofia się pojawia, zawsze coś jej się przytrafia.

Najpierw rozerwała nową spódnicę o jakiś gwoździk, którego wcześniej nie było i być nie mogło (Michał wszystko sprawdził). Innym razem usiadła obok krzesła tak nieszczęśliwie, że aż upadła, choć niemożliwe by się pomylić

Może to pomogło albo już znalazła inne towarzystwo, w każdym razie Zofia przychodziła coraz rzadziej.

Pewnego razu, przycinając krzaki, Kinga usłyszała, jak Zofia mówi do cioci Poli:

Sama, z dzieckiem, i żeby faceta nie miała? Nie wierzę! Dom zadbany, ogród zadbany, na pewno ktoś jej pomaga… Przecież wiadomo, że ten dom to pech, a ona tu mieszka, nic sobie nie robi, a ludzie ciągną do niej! Do mnie nikt nie zagląda, a do niej drzwi się nie zamykają. Czemu?!

Bo to nie miejsce buduje ludzi, tylko ludzie miejsce. Kinga to porządny człowiek, to i ludzie ją lubią. Zajmij się swoimi sprawami, Zosiu, moje mleko mi z kipnie!

Kinga odsunęła się z uśmiechem ludzie są różni…

Maaaaamooo! zawołała Jagna z werandy.

Już idę! Umyłaś buzię?

Jeszcze nie! Ale zobacz!

Kinga spojrzała, gdzie wskazuje córka. Z zagajnika w sadzie nadchodził Maurycy, niosąc w zębach rude kociątko. Kiedy doszedł do Kingi, spojrzał na nią wymownie. Kinga się schyliła, przyjęła puszysty prezent, który syczał oburzony.

Dziękuję, Maurycy! Myślisz, że nam potrzebny?

Kot zamruczał z dezaprobatą, odwrócił się i poszedł do domu cioci Poli. Uznał chyba, że robota wykonana.

No dobrze, Jagnuś, jak go nazwiemy?

Maurycy!

Kinga podniosła kociaka na wysokość oczu:

Witaj, Maurycy Maurycowiczu! Dzieci, do domu! Czas na śniadanie.

Jagna zaśmiała się, popchnęła drzwi na werandę, a z domu zapachniało ciepłem.