Przechodnie zauważyli wycieńczonego konia: zabrakło mu sił nawet, by się podnieść

Ludzie zobaczyli wycieńczonego konia: nie miał siły nawet wstać

Zakochana para spacerowała niespiesznie przez wysokie, gęste trawy gdzieś pod Krakowem. Szli trzymając się za ręce, co chwilę rzucając sobie te spojrzenia, od których człowiek robi się miękki jak makaron przed zagotowaniem. Tak się zapatrzyli w siebie, że nie zauważyli, jak natknęli się na coś, co nawet w polu widuje się rzadko.

Dziewczyna nazwijmy ją Wioletta, bo to imię, które każdej miłości dodaje powagi pisnęła nagle z przestrachu i wykonała zwrot w tył jakby ktoś jej przypomniał, że na piecu zostawiła mleko. Chłopak dla odmiany Marek wziął się na odwagę i zrobił krok naprzód, z miną rycerza, co to zaraz stawi czoła smokowi spod Wawelu.

W gąszczu trawy leżał koń.

A właściwie coś, co kiedyś koniem być musiało. Teraz przypominał bardziej kościsty eksponat muzealny obciągnięty zbyt dużą skórą.

Żebra sterczały, jakby za chwilę miały się przebić przez wyschniętą skórę. Na ciele widać było smętną kolekcję strupów, wokół których kręciły się muchy, wydając z siebie dźwięk przypominający wiertarkę w bloku o siódmej rano.

Widok konia był, nie czarujmy się, dość obrzydliwy.

Biedactwo! zawołała Wioletta.

Echo tej litości odbiło się po okolicy i na chwilę nawet ptaki przestały śpiewać. Wtem koń się poruszył.

W tym momencie Markowi i Wiolecie włosy stanęły dęba, a serca skoczyły prawie pod samą brodę.

Chwilę później wrzask przeszył powietrze: katastrofa, apokalipsa, Armageddon! Obje rzucili się do ucieczki, poganiani wyobraźnią, a nie żadnym realnym zagrożeniem. Zatrzymali się dopiero na wiejskiej drodze, sapiąc i szukając w głowie sensu tego, co właśnie przeżyli.

Oczywiście, nikt za nimi nie gonił.

Po chwili histerii przyszło opamiętanie.

On żyje… szepnęła zdumiona Wioletta.

Żyje, ale wygląda jak zombie stwierdził ponuro Marek.

Ale się ruszał, widziałeś!

No i koniecznie trzeba było sprawdzić, czy aby na pewno to koń sam się ruszał, czy może, nie daj Boże, ktoś go od środka zjada.

Ta myśl skutecznie zniechęciła Wiolettę do dalszych oględzin. Wysłała swojego rycerza na zwiady i sama została na drodze o wieczornych horrorach już nawet nie wspominając.

Marek powędrował z powrotem do trawy i na własne oczy zobaczył, że koń, owszem, żyje. Gdy podszedł bliżej, biedny zwierzak lekko odwrócił głowę i wydobył z siebie nieśmiałe parsknięcie.

Widać było, że każdy ruch kosztuje go ogrom wysiłku, a brzuch ledwo unosił się i opadał pod cienką skórą. Oczy miał przysłonięte czerwonawą błoną, a dolna warga zwisała luźno. Tylko uszy, gdy nie zawiewało, lekko się ruszały.

Koń życie ledwo co podtrzymywał. Trzymał się go już resztkami chęci.

Marek rozejrzał się wokół żadnych śladów zwierzęcia, trawa wysoko rośnie, nikt tędy dawno nie przechodził. Wrócił do Wioletty i zdał pełną dramatyzmu relację.

Skąd się tu wziął, nieważne! przerwała mu Wioletta. Co robimy? Zaraz umrze, a ja nawet nie wiem, kto u nas zna się na koniach.

Marek nagle przypomniał sobie, że w sąsiedniej wsi jest gospodarstwo, gdzie hodują konie. Czasem dzieciaki i turyści przyjeżdżają, żeby powozić się na kucu.

Skontaktować się z właścicielami udało się sprawnie. Byli nieco skonfundowani, bo Marek i Wioletta mówić potrafili tylko O Boże, koń, leży, ledwie zipie!, ale obiecali przyjechać jak najszybciej.

Po pewnym czasie nadjechał samochód z przyczepą do transportu koni. Marek i Wioletta machali rękami jak na lotnisku podczas mgły. Z auta wysiedli właściciele pani Barbara i pan Janusz.

Gdy zobaczyli konia z bliska, twarze im stężały. O własnym wejściu konia do przyczepy nie było nawet mowy. Pozostawało tylko mieć nadzieję, że dożyje wizyty u weterynarza.

Podjęli więc akcję ratunkową. Marek poleciał na swoje osiedle szukać pomocy: sąsiada Grzegorza, kuzyna Sebastiana i jeszcze trzech innych gotowych do działania.

Zawiesili zmęczone zwierzę na solidnym kocu i kilku facetów z wielkim wysiłkiem przeniosło go do przyczepy. Koń otworzył szeroko oczy, lekko szarpnął kopytem, ale to by było na tyle.

Cała eskapada doprowadziła biedaka do stajni, gdzie już czekali pomocnicy i weterynarz wezwany w locie przez panią Basię.

Weterynarz od razu zabrał się do roboty: badanie, zastrzyki, pobranie próbek. W międzyczasie przybyła policja wezwano ich, bo znęcanie się nad zwierzętami nie uchodzi nawet na wsiach. Posłuchali historii, pokiwali głową i ostudzili zapał właściciela konia pewnie nie znajdą, a na ukaranie winnego lepiej nie liczyć.

Kolejne dni przyniosły leczenie: kroplówki, zastrzyki, smarowanie i czyszczenie ran zwierzak wyglądał, jakby miał przeszłość bokserską i przegrał wszystkie walki. Największym problemem było to, że koń nie chciał jeść, a nawet picie szło mu opornie.

Weterynarz ustalił, że wszystkiemu winien był paskudny pasożyt roztocz, który zrobił z końskiej skóry pole doświadczalne: bąble, strupy, świąd taki, że koń drapał się, aż bolało patrzeć. Do tego opuchnięte trzecie powieki, zapewne guz, do usunięcia operacyjnie, ale dopiero kiedy koń poczuje się lepiej. Zębów też nie miał w stanie godnym telewizji śniadaniowej i tu leczenie trzeba było zacząć od razu.

Przez kilka tygodni stajnia zamieniła się w mini-hospital polowy. Weterynarz zaglądał codziennie, zaś wolontariusze jak mrówki biegali z kroplówkami czy butelkami z wodą, z której koń pił jak źrebię z butelki.

Na początku konieczność karmienia z ręki była oczywistością głowa nie trzymała się szyi, ciało nie trzymało się życia. Ale determinacja ludzi była większa niż upartość konia.

Nowi właściciele państwo Barbara i Janusz przychodzili nawet o drugiej w nocy sprawdzać, jak ich podopieczny się ma. Koń zaczął z czasem rozpoznawać ich głosy, czuł się bezpieczniej i wyciągał łeb po głaskanie. Coraz częściej próbował zmieniać pozycję na boku, czasem udawało mu się prawie usiąść ale nóg użyć wciąż nie potrafił.

Weterynarz rozkładał ręce koń długo był zbyt wycieńczony, mięśnie mu zanikły. Żeby nauczyć go znowu chodzić, grupa pomocników musiała go podciągać w specjalnym hamaku zrobionym z koca i pasków. Dla bezpieczeństwa do pionizowania potrzebowano co najmniej ośmiu silnych chłopów.

Ludzi to nie zrażało. Co wieczór przychodzili sąsiedzi, znajomi, a nawet sołtysowa Janina, żeby pomóc przy rehabilitacji. Na początku nogi konia trzeba było ustawiać ręcznie. Potem koń zaczął bardzo niezdarnie, bardzo powoli poruszać nimi sam.

Zmęczenie dopadało wszystkich, ale nikomu nie przyszło do głowy się poddać.

Po kilku miesiącach żmudnych ćwiczeń koń już samodzielnie stał, a potem powoli, powolutku ruszył na własnych nogach. Barbara wyprowadzała go na krótkie spacery pod okiem całej wsi. Koń łapczywie wciągał zapach świeżej trawy i chyba pierwszy raz uwierzył, że może będzie jeszcze z niego zwierzę do ludzi.

W końcu weterynarz powiedział: Możemy wreszcie zrobić operację na oku.

Koń zabrał się więc na przejażdżkę do kliniki. Po zabiegu był oszołomiony, ale i tak rozglądał się z ciekawością. Pierwszy raz od miesięcy zobaczył wyraźnie swoich wybawców, własny boks i świat za oknem.

Do codziennej rutyny doszły krople do oczu, które koń znosił dzielnie jak emeryt czekający grzecznie w kolejce do lekarza. Wykazywał się stoickim spokojem i nieprzeciętną inteligencją. Słuchał ludzi, jakby naprawdę rozumiał wszystko, co do niego mówią.

Gdy nabrał sił, zaczęto wypuszczać go na padok z dwoma innymi końmi. Nowy szybko załapał, z kim się trzymać, a komu oddać paśnik. Nawet młodego ogierka potrafił czasem nauczyć manier.

Minęły miesiące. Koń nie przypominał już ani trochę tego chodzącego szkieletu, który leżał w trawie, gotów umrzeć. Jego sierść lśniła, pozostały tylko drobne blizny i uważny, nieco ostrożny sposób poruszania się.

Janusz nie spieszył się z nauką jazdy wierzchem, ale koń zaczął sam się domagać atencji, stukać kopytem o podłogę za każdym razem, gdy widział siodło.

Wreszcie, w pewien słoneczny dzień, Janusz wyszedł z koniem na zewnątrz, założył mu uprząż. Zwierzę rżało z radości.

Siodło nieco go uwierało, ale nie narzekał ani słowem (czy raczej rżeniem).

Wyruszyli w pole. Koń, z gracją niedawnego rekonwalescenta, poczuł się chyba najszczęśliwszy na świecie.

Po tylu strachach i boleściach, miał teraz wokół siebie ludzi, którzy robili dla niego wszystko. I koń wiedział już na pewno: co by się w życiu nie zdarzyło, Barbara i Janusz go nie opuszczą.

I tylko gdzieś tam, na końcu świata traw, muchy mogą się już o tym nie przekonać.