Poszłam do lekarza, gdy nie mogłam już znieść bólu. Trzy dni z rzędu — to już przesada. Przerażający ból głowy, którego nie łagodziły żadne tabletki.

Poszłam do lekarza, kiedy już naprawdę nie mogłam znieść bólu. Trzy dni ciągłej męki to już przesada. Okropny ból głowy, z którym żadne tabletki nie chciały sobie poradzić.
W nocy nawet nie mogłam zasnąć. Najgorszą decyzją było sięgnięcie po telefon i przeglądanie internetu w poszukiwaniu możliwych przyczyn bólu głowy.
W przeglądarce wyskoczyły mi od razu nagłówki typu: jak odróżnić migrenę od nowotworu mózgu i inne równie przerażające historie. Przeczytawszy je wszystkie i porównawszy objawy, od razu miałam ochotę ominąć przychodnię i udać się prosto do zakładu pogrzebowego.
Przypomniałam sobie fragment z Trzech panów w łódce Jerzego K. Jeroma jak bohater otwiera encyklopedię medyczną i odnajduje u siebie wszystkie możliwe choroby, oprócz gorączki połogowej. Cholera jest, anemia jest, taniec świętego Wita, pryszczyca wszystko. I nawet poczuł żal, że tej jednej mu brakuje, ma tylko tyfus.
Tak i ja. Przekopawszy internet do dziur, zlokalizowałam u siebie wszystkie śmiertelne choroby świata i sama pomyślałam: Dość wytrzymywania! Jutro czołgam się do lekarza!
W kolejce przed gabinetem zdarzył się uroczy dialog z pewną panią.
Zapytała:
Piła pani?
Nie zrozumiałam:
Co piłam?
Wczoraj, czy pani piła?
Nie piłam, obruszyłam się.
Ma pani oczy czerwone jak po ciężkiej nocy…
No świetnie. Czasami mam wrażenie, że chodzę do psychologa, żeby uczyć się komunikacji z ludźmi, którym psycholog przydałby się znacznie bardziej niż mnie.
Dziękuję, syknęłam. Za troskę.
Weszłam do gabinetu lekarza, niczym konferansjer, wymieniając uroczyście wszystkie moje objawy. Na końcu dołożyłam wisienki do tortu moje czerwone oczy jak dwie jagody.
Jakbym piła, a przecież nie piłam, pożaliłam się.
Lekarka spojrzała mi w oczy i wzruszyła ramionami:
Oczy jak najbardziej w normie, niech pani nie przesadza…
Hm. Mówię przecież nie ci chodzą do psychologa, którzy naprawdę powinni.
Zmierzono mi ciśnienie, puls, saturację. Zadano kilka pytań. Z odpowiedzi wyłaniał się wcale nie radosny obraz, żeby nie powiedzieć: coś gorszego niż migrena.
Może tomografię głowy? MRI? Zapłacę, zaproponowałam, bo przecież w nocnym internecie powiedziano, że trzeba. Tę noc odbyłam ekspresowy kurs na specjalistę od wszystkiego.
Spokojnie, najpierw przyjrzymy się naczyniom, zrobimy badania, najwyżej potem…
Wtedy, tej nocy, myślałam, że gorzej być nie może. Płakałam, że mam dopiero czterdzieści lat, a stworzyłam tylko dwoje dzieci i dziesięć książek. I nie wiedziałam, czy to dużo, czy mało.
Dzieci jeszcze nie do końca wyrośnięte.
Książki niedopracowane. W nowej już na 16 stronie błąd… Jeszcze tyle wychowania i redagowania przede mną!
Wróciłam do domu od lekarza. Po drodze odebrałam dzieci, wykupiłam przepisane tabletki i łyknęłam je. W domu runęłam do łóżka.
Dzieci zaraz zjawiły się przy mnie:
Jest coś do jedzenia?
Jest. Ale trzeba ugotować. Zaraz
Już głowa prawie nie bolała, za to energii nie miałam za grosz trzy dni leżenia robi swoje.
Daniel poszedł i sam zrobił kolację. Usmażył jajecznicę i odgrzał makaron. Powiedział:
Nakarmiłem Hanię, a tobie przynieść kolację do łóżka?
Aż mi się zrobiło ciepło. Cholera, mam dorosłego syna! Skończone dzieło! Nie zginie!
Nie trzeba, nie jestem głodna. Potem wstanę i zjem. Jesteś wspaniały.
Dobrze, przytaknął i wrócił z talerzem pokrojonych owoców. Mamo, tu jest kiwi. Kiwi ma więcej witaminy C niż pomarańcza. Są też jabłka mają żelazo. Mandarynka bo ładnie wygląda, a zaraz by się zepsuła…
Rozpływałam się z dumy. Mój troskliwy chłopak! Od razu czułam się lepiej.
Potem Daniel ubrał się i chciał wyjść.
Gdzie idziesz?
Kot nie ma już karmy, muszę kupić, wyjaśnił.
I lody kup! zawołała Hania. Mnie też się karma skończyła…
Moja córka weszła do pokoju z powagą i stylem: w okularach i szlafroku, z plastikową walizeczką lekarskich zabawek. Hania Zygmuntówna, domowy terapeuta.
No dobrze, pacjentko, leczymy się? Zrobimy zastrzyk?
Mów do mnie mamo, nie pacjentko…
Wyzdrowiejesz, będziesz mamą, pacjentko. Otwórz buzię.
Otworzyłam usta.
Jadłaś kiwi beze mnie? Kiwi?!
Jasne, weź sobie, kto Ci broni podałam jej talerz z owocami.
Już nie chcę, jadłam jajecznicę. Poczekam na lody. Posłucham cię… zawiesiła na szyję różowy stetoskopik.
Co wieczór proszę cię z książką, żebyś mnie posłuchała. I nie słuchasz.
Ojojo, bardzo źle, Hania przykłada plastikowy stetoskop do mojej szyi. Za dużo mówisz i biegasz za dziećmi. Przepisuję zastrzyk i lody. Jeśli Daniel kupi dla wszystkich. Jeśli tylko dla tych, co prosili… trzeba było prosić.
Co, nie podzielisz się z chorą matką uzdrawiającym śmietankowym?
Zamiast odpowiedzi Hania wbiła mi plastikowy zastrzyk w nogę.
Au! zaśmiałam się.
Tak ma być, żeby było zdrowiej!
Szczerze mówiąc, już było mi dobrze, a po lodach bo Daniel kupił wszystkim doskonale. Głowa już nie bolała, siły wracały. Oczy błękitne, nie czerwone!
Jeszcze chwilę grałam w chorą mamę, a bajkę na dobranoc czytał Daniel. Hania wybrała Cykolopedię.
To encyklopedia o cyklopach, żartował Daniel.
Czytali o Saturnie, potem o dinozaurach, potem o mleczakach. O mało się nie pokłócili, czy małe dinozaury miały mleczaki.
Leżałam, słuchając ich rozmów, i topniałam ze szczęścia, miłości oraz jakiegoś sensu, najprawdziwszego i bezcennego.
Potem zmieniałam pościel, bo przy okazji rozlali mi na nią całe kiwi.
A na końcu spaliśmy we troje, przytuleni do siebie.
Pomogły tabletki? zapytała mnie lekarka następnego dnia rano.
Pokiwałam głową. Ale mam wrażenie, że pomogły zupełnie inne tabletki moje dzieci cukiereczki.
Te, które ładują cię energią zamiast bólu, radością zamiast łez, szczęściem zamiast złości.
Przytulcie swoje dzieci, nawet jeśli już przewyższają was wzrostem. Nie ma leczniczego środka nad te objęcia. No, chyba że kiwi i witaminę C!