Poszłam do lekarza, gdy nie mogłam już wytrzymać bólu – trzy dni z rzędu to przesada. Straszny ból głowy, na który nie działały żadne tabletki.

Poszłam do lekarza dopiero wtedy, gdy ból stał się kompletnie nie do zniesienia. Trzy dni z rzędu to już przesada. Potworny ból głowy, którego nie łagodziły żadne tabletki. W nocy nawet nie mogłam zasnąć. Najgorszym pomysłem było oczywiście wejście do internetu i poczytanie, jakie choroby mogą się ukrywać za takim bólem głowy.

Oczywiście, przeglądarka od razu zasypała mnie wynikami w stylu: jak odróżnić migrenę od guza mózgu i podobnymi strasznymi artykułami. Kiedy przeczytałam wszystko i porównałam objawy, miałam ochotę pominąć przychodnię i od razu skierować się na ul. Cmentarną do zakładu pogrzebowego.

Przypomniała mi się historia bohatera Jeromea K. Jeromea, który przypadkiem otworzył medyczną encyklopedię i stwierdził u siebie wszystkie choroby poza gorączką połogową: cholerę, anemię, pląsawicę Sydenhama, a nawet pryszczycę, która kończyła encyklopedię (na literę P). I było mu przykro, że akurat gorączki połogowej nie ma, a tylko tyfus.

Tak samo było i ze mną. Przekopałam internet do cna, odnalazłam u siebie praktycznie wszystkie śmiertelne choroby naraz i postanowiłam: Dość tego! Jutro pełznę do lekarza!.

W kolejce do gabinetu zamieniłam parę słów z pewną panią. Zapytała mnie:
Piła pani?
Zbaraniałam.
Co piłam?
Czy pani wczoraj piła?
Nie piłam odpowiedziałam urażona.
Oczy pani czerwone, jakby po imprezie…
No świetnie. Czasem mam wrażenie, że chodzę do psychologa, by nauczyć się dogadywać z ludźmi, którzy to oni powinni chodzić do psychologa, a nie ja.

Dziękuję wycedziłam przez zęby. Za troskę.

Weszłam do gabinetu lekarskiego i z powagą konferansjera wymieniłam wszystkie objawy. Na deser były moje wiśnie oczy czerwone jak po zarwanej nocy.
Wyglądam, jakby piła, a przecież nie piłam burknęłam ze skargą.
Lekarka spojrzała mi w oczy i wzruszyła ramionami:
Oczy jak najbardziej w porządku, proszę sobie nie wmawiać…

No właśnie. Powtarzam nie wszyscy chodzą do psychologa, którzy powinni.

Lekarka zmierzyła mi ciśnienie, puls, saturację, zadała kilka pytań. Według mnie wszystko wskazywało na nieszczególnie wesoły scenariusz: nie migrena, tylko raczej coś poważniejszego.
Może zrobimy tomografię głowy? Rezonans? Zapłacę, jeśli trzeba! sama zaproponowałam. Przecież w internecie napisali, że tak trzeba. Rozumiecie, przez tę bezsenną noc uzyskałam wykształcenie internisty, neurologa, kardiologa wszystkich naraz.

Na razie bez paniki, najpierw popracujemy nad naczyniami, zrobimy badania, a jeśli będzie gorzej…

Na tamtą internetową noc wydawało mi się, że gorzej być już nie może. Płakałam i myślałam: czterdzieści lat, dwójka dzieci i dziesięć książek. I nie mogłam rozstrzygnąć, czy to dużo, czy mało.
Dzieci jeszcze małe, nieukończone…
Książki też niedoskonałe. W nowej już na stronie 16 wpadka… Jeszcze sporo pracy przede mną i z dziećmi, i z redaktorami…

Wróciłam po lekarzu do domu. Po drodze odebrałam dzieci, wykupiłam przepisane leki i zaordynowałam je sobie zgodnie z instrukcją. W domu położyłam się od razu w łóżku.
Podeszły do mnie dzieci:
Mamo, jest coś do jedzenia?
Jest, ale trzeba ugotować. Zaraz…
Głowa bolała już mniej, po prostu sił mi brakowało po tych trzech dniach wyjętych z życia.
Staś sam poszedł do kuchni, usmażył jajecznicę i podgrzał makaron. Przyszedł do mnie i mówi: Pokarmiłem Anię, a tobie mam przynieść kolację do łóżka?

Tak dobrze mi się zrobiło na sercu. Kurczę, mam dorosłego syna! Naprawdę! Poradzi sobie!

Nie trzeba, nie jestem głodna. Za chwilę wstanę i zjem. Dziękuję, jesteś kochany.
No spoko przytaknął i wrócił z talerzem pokrojonych owoców. Mamusiu, tu jest kiwi. W kiwi jest więcej witaminy C niż w pomarańczy. To jabłka mają żelazo. A mandarynka… po prostu żeby nie zgniła.

Aż miękłam ze wzruszenia. Mój syn! Moja opoka! Od razu czułam się lepiej.

Potem Staś zdecydował, że wyskoczy jeszcze do sklepu.
Gdzie idziesz?
Kotu skończyła się karma wyjaśnił.
To jeszcze lody kup zawołała Ania. Mnie też karma się skończyła…

Moja córka wkroczyła do mojego pokoju dostojnie, w okularach i szlafroku, z walizeczką zabawek. Anna Stanisławówna, zabawkowa lekarka.
No dobrze, pacjentko, leczymy panią? Zrobimy zastrzyk?
Mów mi mamo, nie pacjentko…
Jak wyzdrowiejesz, będziesz mamą, na razie jesteś pacjentką. Proszę otworzyć buzię.
Otworzyłam buzię.
Jadła pani kiwi? A dla mnie nie starczyło? Kiwi?
Proszę się częstować, nikt pani nie broni podałam jej talerz z owocami.
Już nie chcę, zjadłam jajecznicę. Teraz czekam na lody. To ja panią osłucham… założyła różowy stetoskopik.
Co wieczór biegam za tobą z książką, żebyś mnie posłuchała, a ty mnie nie słuchasz.
Ooo, niedobrze Ania przykłada mi stetoskop do szyi. Za dużo pani mówi i za dużo biega za dziećmi. Przepisuję zastrzyk i lody. Jeśli Staś kupi dla wszystkich. A jak tylko tym, co prosili… no, trzeba było prosić.
Co, nie podzielisz się lodową kuracją z chorą mamusią?
Ania zamiast odpowiedzi wbiła mi zabawkową strzykawkę w nogę.
Au! śmiałam się.
Tak ma być! To na zdrowie.

Szczerze mówiąc, czułam się już naprawdę dobrze. A po lodach było już wspaniale Staś kupił dla wszystkich. Głowa przestała boleć, siły wracały. Oczy były niebieskie, nie czerwone.
Ale jeszcze trochę poudawałam chorą mamę, a bajkę Ani na dobranoc czytał Staś. Ania wybrała cyklogpedię.
To taka encyklopedia o cyklopach zażartował Staś.
Czytali o Saturnie, potem o dinozaurach, potem o mlecznych zębach. Omalo się nie pokłócili, czy małe dinozaury miały mleczne zęby.
Słuchałam, jak rozmawiają, i rozklejałam się ze szczęścia, miłości i tej… no, wartości, najbardziej prawdziwej i bezcennej.

Później musiałam zmienić prześcieradło, bo przy okazji wylała się miska z owocami i całe kiwi rozmazali po łóżku.
A potem zasnęliśmy we trójkę przytuleni.

I jak? Pomogły tabletki? zapytała mnie lekarka następnego dnia rano.
Kiwnęłam głową. Tylko wydaje mi się, że to nie od tabletek, lecz od moich dzieci moich słodyczy.
To one na okrągło wlewają we mnie siły zamiast bólu, radość zamiast smutku, szczęście zamiast złości.
Przytulajcie swoje pociechy, nawet jeśli już są wyższe od was. Nic nie jest bardziej lecznicze niż te objęcia. No, może jeszcze kiwi, w którym tyle witaminy C!