Postawiłam męża przed trudnym ultimatum – musiał podjąć decyzję.

Postawiłam Mikołaja przed wyborem ostrym jak brzytwa.

Mamo, po co jedziemy do babci Krysi? Nie chcę, tam jest nudno.

Popatrzyłam na Jagodę przez tył lusterka. Córka siedziała na tylnym siedzeniu, zapatrzona w swój malinowy tablet, nawet nie podniosła wzroku, kiedy pytała. Sześć lat i już nauczyła się mówić takim tonem, jakby robiła mi łaskę samą swoją obecnością.

Bo dziś są urodziny Piotrka, twojego kuzyna. Pamiętasz go?

Pamiętam. On jest wredny.

Jagoda! odwróciłam się, ale Mikołaj położył mi dłoń na ramieniu.

Nie zaczynaj, proszę cię. Nie dziś.

Spojrzałam na męża. Siedział za kierownicą, cały spięty, jakby jechał nie na rodzinne urodziny, a na przesłuchanie. Marynarka granatowa, koszula wyprasowana rano przeze mnie. Pół godziny walczyłam z żelazkiem, bo wiedziałam: teściowa na pewno wyłapie każdą zagniecenie. Uda, że nie zauważa, a spojrzy tak, że wszyscy poczują się maluczcy.

Nie zaczynam, Mikołaju. Tylko tłumaczę dziecku, po co tam jedziemy.

Mówisz tak, że Jagoda już czuje: nie witają nas tam z otwartymi ramionami.

Ale czy w ogóle nas tam chcą?

Zapadła cisza. Światła sygnalizatora mignęły na żółto i Mikołaj zwolnił. W tej ciszy rozległ się dźwięk gry na tablecie wirtualne monety dzwoniły jakby gdzieś głęboko w głowie.

Słuchaj, umówmy się. zaczął, patrząc w boczną szybę. Przyjedziemy, złożymy Piotrkowi życzenia, posiedzimy dwie, trzy godzinki, potem wyjdziemy. Bez wspomnień, bez kłótni, bez wyciągania spraw. Tak po prostu, rodzinny obiad. Zgoda?

Chciałam powiedzieć, że nie wiem, czy tak potrafimy. Co roku obiecujemy sobie to samo, robimy, a i tak kończy się na moich łzach w kuchni i wykładzie o wychowaniu, pracy, o tym, że moja nieżyjąca mama nie potrafiła nauczyć mnie „po polsku gotować”. Ale milczałam. Patrzyłam przez szybę na majowe ulice, zatopione w słońcu. Kobiety w sukienkach, mężczyźni w krótkich rękawach, dzieci z lodami. Zwykła sobota, kiedy chciałoby się wyjść do parku, a nie jechać na drugi koniec miasta do ludzi, chez który nie czuje się swój.

Mamo, dostanie Piotrek dużo prezentów? odezwała się Jagoda.

Pewnie dostanie. Ma urodziny.

A ja? Też coś dostanę?

Obróciłam się. Córka patrzyła na mnie wielkimi brązowymi oczami, pełnymi nadziei. Sama ją przyzwyczaiłam, by na każdej imprezie coś jej się trafiło. Rozpieszczam, wiedziałam to. Każde święta, każda wizyta pluszak lub cukierki.

Nie, Jagódko. Dziś twoje święto nie jest. My dajemy Piotrkowi prezent. Pamiętasz, wczoraj kupiliśmy mu klocki?

Pamiętam. Ale ja też chcę klocki!

W domu masz cały pokój zabawek nie wytrzymał Mikołaj. Możesz raz wytrzymać?

Jagoda naburmuszyła się i znów schowała w tablet. Widziałam, jak knykcie Mikołaja pobielały na kierownicy. Wiedziałam, o czym myśli. Myśli, że matka od razu wyłapie każdy krzyk Jagody. Że potem pogada z Martą, swoją siostrą, i będą dwie narzekać na mnie i moje wychowanie.

Milczeliśmy całą drogę. Tylko szum gry i samochodów. Patrzyłam na bloki, drzewa, majaczące na niebie chmury i myślałam o tej kłótni trzy lata temu. O tym, jak obiecałam samej sobie, że już nigdy nie wrócę do tamtego mieszkania po tym, jak Krystyna powiedziała mi w twarz, że nie umiem być żoną i matką.

Wtedy wyszłam trzaskając drzwiami. Mikołaj mnie gonił pod klatką, prosił, żebym wróciła, przeprosiła. Ja nie wróciłam. Pojechaliśmy do domu taksówką, cały czas milczeliśmy. A ja myślałam, że chyba czas spakować się i pojechać do siostry do Białegostoku.

Ale nie pojechałam. Bo kochałam go. Bo była Jagoda. Bo nie umiałam się poddać.

Rok się nie widywaliśmy z jego rodziną. Potem Mikołaj prosił na Wigilię odmówiłam. Na Wielkanoc też nie. Dopiero, gdy Krystynę zabrali do szpitala z sercem, pojechałam z Jagodą z owocami i kwiatami. Leżała blada, postarzała. Poczułam coś jak żal. Podziękowała za owoce, pogłaskała Jagodę po głowie, powiedziała, że tęskniła za wnuczką. Ani słowa przeprosin, ani słowa o tamtej kłótni. Jakby nic nie było.

Pomyślałam wtedy: może tak trzeba. Może udawać, że nic nie było, i życie popłynie dalej. Może dorosłość to właśnie połykanie uraz i uśmiechanie się mimo wszystko.

A wczoraj wieczorem, kiedy Mikołaj powiedział, że zaprosili nas na urodziny Piotrka zrozumiałam, że niczego nie zapomniałam. Zadra została, tylko czeka na swój moment. Takie to podejrzanie senne było uczucie jakbyśmy w ogóle nie jechali autem przez Poznań, a dryfowali przez znajomą, ale dziwaczną dzielnicę, gdzie każdy blok ma inne schody niż zwykle, i każdy zakręt nie w tę stronę, co zawsze.

Jesteśmy mruknął Mikołaj. Drgnęłam, wróciłam z rozmyślań.

Stałyśmy pod znajomym, szarym wieżowcem na obrzeżu Wildy. Dom, w którym Mikołaj się wychował, w którym Krystyna mieszkała od czterdziestu lat. Tam nigdy nie byłam u siebie.

Jagódko, wyłącz tablet. Idziemy powiedziałam, udając pogodny ton.

Wyszliśmy z samochodu. Mikołaj wyciągnął z bagażnika wielki, barwny pakunek klocki dla ośmioletniego chłopca. Kupowaliśmy je godzinę, ja wolałabym coś skromnego, on: nie wypada.
Co to znaczy nie wypada? spytałam.
Żeby nie było, że skąpiliśmy.

To dla dziecka, nie pokaz bogactwa.

Ale mama zauważy. I Marta też.

Popuściłam. Klocki za czterysta złotych za dużo? W tej rodzinie wszystko miało znaczenie. Skąd prezent, skąd chleb, ile torebka kosztowała.

Wspinamy się na czwarte piętro. Bo windy, oczywiście, nie było od lat. Jagoda jęczy, że boli ją noga, prowadzę ją za rękę, jakbym ciągnęła cień.

Na klatce Mikołaj stanął, spojrzał na mnie.

Gotowa?

Chciałam powiedzieć nie, naprawdę chcę odwrócić się i iść. Nie chcę udawać. Ale tylko kiwnęłam i próbowałam się uśmiechnąć.

On zadzwonił. Ze środka śmiechy, muzyka, zapach mandarynek i proszku do pieczenia. Spóźniliśmy się, choć Mikołaj specjalnie wyliczył czas, by nie być pierwszymi.

Otworzyła Marta, siostra Mikołaja. Dwa lata młodsza, a wyglądała na starszą: krótkie rude włosy, ostre rysy, usta zaciśnięte jak spinacze do bielizny.

O, wreszcie! odsunęła się, wpuszczając nas. Już zaczęliśmy bez was.

Cześć, Marto Mikołaj całuje ją w policzek. Przepraszamy, korki.

Jasne, zawsze korki rzuca wzrok na mnie. Cześć, Paulino.

Cześć.

Wymieniamy się całusem w policzek jej policzek zimny jak porcelana. Może mi się wydaje? A może to ja jestem jak porcelana.

Kto to taki duży do nas przyszedł? Jagódka? Marta kuca przed córką Ależ wyrosłaś! Nie poznałabym.

Jagoda milczy, chowa się za moją spódnicą. Nie pamięta Marty. Ostatni raz widziały się, gdy Jagoda miała trzy lata.

Co tak stoisz, powiedz dzień dobry popycham ją delikatnie do przodu.

Dzień dobry szepcze i znów chowa się za mną.

Jaka nieśmiała Marta prostuje się. Dobra, chodźcie. Mama w kuchni, Piotrek z gośćmi, będzie zaraz tort.

Wchodzimy do mieszkania i dopada mnie ten znajomy zapach: coś pomiędzy lawendą a jabłecznikiem. Krystyna zawsze miała saszetki z ziołami w szafkach, zawsze piekła w soboty. Pachniało dziś szarlotką.

Na przedpokoju sterta butów dziecięcych, damskich, męskich. Goście już prawie wszyscy.

Zdejmuję lakierowane sandały kupione specjalnie na tę okazję, a Jagoda nie chce zdjąć swoich sprawnie ściągam jej buty, ignorując spojrzenie Marty.

Mikołaj, idź do Piotrka, czeka na wujka mówi Marta. A wy, dziewczyny, do kuchni. Mama tam jest.

Dziewczyny. Już czterdziestka na karku, a dla niej jestem dziewczyną.

Mikołaj wysyła mi porozumiewawcze spojrzenie, ja kiwam głową, on znika z klockami.

Kuchnia duża, jasna, okno na podwórko, na parapecie pelargonie, na ścianie haftowane serwety, na stole koronkowy obrus. Wszystko tak samo, jak dwadzieścia lat temu.

Przy stole Krystyna, rozmawia z jakąś kobietą. Gdy wchodzimy, jej uśmiech staje się dziwnie sztywny.

Paulino! Jak dobrze, że wpadłaś! wstaje, widzę że postarzała. Włosy zupełnie białe, kiedyś farbowała, teraz chyba już nie. Skóra marszczysta, plecy przygięte.

Ale spojrzenie takie samo ostre, świdrujące.

Dzień dobry, pani Krystyno podchodzę, ściskamy się powierzchownie.

Witaj, dziecko. A to kto? Moja wnuczka? klęka jakby. Jaka piękna! Zupełnie jak babcia!

Jagoda chowa się za mnie, głaszczę ją po głowie.

Powiedz dzień dobry babci.

Nie chcę.

Zawisa cisza. Krystyna powoli się prostuje. Dostrzegam w jej oczach coś jak zawód.

Cóż, dzieci już tak mają mówi w końcu, ale ton brzmi: nie mają, to brak wychowania.

Jest zmęczona, droga była długa rzucam słabo, sama czując, że to wymówka.

Jasne, jasne. Siadajcie, zaraz zrobię herbatę. Albo kawę, mam dobrą z Włoch.

Herbatę poproszę.

Siadamy do stołu, Jagoda obok mnie. Kobieta się przedstawia:
Alicja, przyjaciółka Krystyny.

Paulina, miło mi.

Krystyna krząta się przy czajniku, wyciąga filiżanki, nie patrzy na mnie.

Jak życie, Paulinko? Dalej pracujesz tam, gdzie pracowałaś?

Tak, dalej.

Dużo tej pracy?

Wystarczająco.

A Jagodę kto odbiera z przedszkola, jak siedzisz po godzinach?

No właśnie zaczyna się. Biorę wdech.

Ja. Mam ruchome godziny.

To dobrze, to dobrze. Myślałam, że macie nianię. Teraz każdy nianię ma.

Nie, radzimy sobie sami.

Nalewa herbatę, siada naprzeciw, patrzy długo.

Schudłaś.

Nie bardzo.

Ale tak twarz ci się zrobiła wąska. Musisz więcej jeść, Paulinko. Mężczyźni lubią kobiety w kształcie.

Przygryzam wargę. To już rytuał: komentarze o mojej sylwetce, mojej diecie, moim stroju. Zawsze z troską, ale z ukrytym ostrzem.

Dobrze się czuję.

Dobrze, dobrze, ja tylko się martwię. Wiesz, kocham was jak własnych.

Milczę. Piję herbatę. Jagoda wierci się, nudzi.

Mamo, mogę pójść do drugiego pokoju?

Idź, zachowuj się cicho.

Córka zrywa się od stołu, wychodzi, Krystyna ją śledzi oczami.

Szybka dziewczyna. Zupełnie jak Mikołaj był. Nie usiedzi.

Tak, energiczna.

A w przedszkolu grzeczna?

Raczej tak.

Raczej? Czyli nie zawsze?

Odstawiam filiżankę.

Bywa różnie. To dziecko.

No, dzieci są różne. Piotrek to bardzo grzeczny. Marta go świetnie wychowała. Wzór w szkole, w domu pomaga. Zresztą i znajomi mówią, jaki kulturalny.

Kiwam:
Wspaniale.

Jednak od środka zaczyna mnie zżerać wściekłość. Nie powiedzą tego wprost, ale wszystko jasne. Piotrek wzór, Jagoda problem. Moja wina.

Z salonu śmiech dzieci, głos Mikołaja. Pewnie robi za rodzinnego klauna, żeby wszyscy czuli się znów rodziną.

Pani Krystyno, mogę Piotrka zobaczyć, pogratulować? podnoszę się.

Oczywiście, tylko zaraz tort.

Wychodzę, czuję na plecach spojrzenia obydwu kobiet. Korytarz wydaje się dłuższy niż zwykle, jak gdyby rozciągał się w nieskończoność. Przylegam policzkiem do ściany, zamykam oczy. Dopiero dziesięć minut tu jestem, a chwilami mam wrażenie, jakby trwało to od zawsze.

Telefon zawibrował w kieszeni. Wiadomość od Mikołaja: „Jak się trzymasz?”
Odpisałam: „Dobrze”. Kłamstwo. Czy on rozumie, co tu się dzieje?

Na progu salonu stoi chłopiec, odświętny, rozczochrany w sposób rodzinny. Piotrek. Widuję go tylko na zdjęciach Marty wysyłanych Mikołajowi.

Cześć, Piotrku. Wszystkiego najlepszego!

Dziękuję uśmiecha się. Wujek mówił, że przywieźliście prezent.

Tak, duże pudło, zobaczysz, zaraz.

Kiwa głową, ucieka. Dziecko idealne umie dziękować, nie prosi o więcej, nie krzyczy.

W salonie gości dwanaścioro. Dorośli przy stole, dzieci latają dookoła. Prezenty rosną w kupce. Znam tylko kilka twarzy jakieś ciotki, szwagrowie. Każdy patrzy, ocenia.

Jagoda siedzi pod oknem.
Jagoda, odłóż tablet. Tak się w gości nie robi.

Nie chcę. Nudzę się.

Jagoda!

Goście spoglądają. Chcę zniknąć.

Odkładasz tablet, powiedziałam.

W końcu się poddaje i chowa go do torebki. Siedzimy w kącie. Czuję spojrzenia.

Marta pojawia się z tacą soków i win.

Kochani, wszyscy za jubilata! Piotrek, chodź tu!

Piotrek staje z mamą przy stole, goście robią zdjęcia. Toasty:
Za zdrowie Piotrka!
Żeby był mądry!
Żeby się dobrze uczył!

Wypijam łyk kwaśnego, taniego wina. Mikołaj stoi przy mnie, czuję jego napięcie.

Prezenty! wykrzykuje Marta. Piotrek siada na środku, goście po kolei wręczają upominki. Klocki, gry, roboty, książki, ubrania. Rosną barwne pudła. Chłopiec dziękuje, przytula się do każdego. Wzorcowo.

Patrzę na Jagodę, która gapi się na prezenty, w oczach iskrzy jakiś głód.

Jagoda, nie patrz tak.

Czemu on tyle dostaje?

Bo ma urodziny.

A kiedy ja?

Za cztery miesiące.

Długo!

Cicho. Teraz nie czas.

Mikołaj podchodzi ze swoim prezentem, Piotrek otwiera pudło.

Wow! To te klocki, o których marzyłem! Mamo, patrz!

Fantastyczne! Wujek z ciocią wie, co dobre! uśmiecha się Marta.

Piotrek przytula się do Mikołaja, potem nieśmiało do mnie.

Dziękuję, ciociu Paulino.

Baw się dobrze, Piotrusiu.

Goście komentują:
Spory prezent, pewnie kosztował swoje

Krystyna kiwa z pochwalą:
Dobrze, że nie skąpiliście.

Zaciskam pięść. To nie łaska! Czuję, jak wewnętrznie trzęsie mi się wszystko.

Jagoda szarpie mnie za rękaw.

Mamo, czy ja dostanę prezent?

Nie dziś, Jagoda. Dziś Piotrkowi się daje.

Ale ja chcę! Wybiega na środek salonu Piotrek, daj mi jeden prezent!

Rozlega się cisza. Wszyscy patrzą.

Co? pyta Piotrek.

Bo masz dużo, możesz jeden oddać?

Rzuca we mnie gniew. Wstaję, łapię ją za rękę.

Jagoda, dosyć.

Ale ja chcę prezent! Chcę klocki! Koniecznie! Tak, jak Piotrek!

Wrzask. Płacz. Tupanie. Skacze na dywanie jak mała wichura. Goście wstrzymują oddech.

Twój syn taki kulturalny, a twoja córka robi burdy, krzyczy spojrzeniem Krystyna. Mikołaj próbuje ją uspokoić.

Jagódko, wyjdźmy, wszystko ci wytłumaczę.

Nie chcę tłumaczeń! Chcę prezent!

Rzuca się na podłogę, kopie dywan, krzyczy. Płacz i sapanie, wszystko na głos.

Patrzę na gości. Każde spojrzenie to sąd. Czuję się jak na egzaminie, którego nie mogę zdać.

I coś się we mnie łamie.

Jagoda, wstawaj. Natychmiast. Wychodzimy.

Łapię ją za nadgarstek, podnoszę z podłogi. Wyrywa się, płacze, ale jestem nieubłagana.

Paulino, nie tak ostro Krystyna staje mi na drodze.

Patrzę jej w oczy. Mówię rzeczy tak stare, że aż czuję ich pył na języku.

Wie pani co, pani Krystyno? Może gdyby nie wbijała pani swoim dzieciom do głowy, że prezent to znak miłości albo hierarchii w rodzinie, nie byłoby teraz tej sceny!

Blednie.

Co ty mówisz?

Mówię to, co myślę. Całe życie patrzycie na wartość prezentów, na torebki, na to, kto ile dał. Stworzyliście taki świat, a teraz patrzycie na moje dziecko i się dziwicie!

Paulina, przestań! Mikołaj łapie mnie, zrzucam jego dłoń.

Nie przestanę! Trzy lata milczę! Trzy lata znoszę złośliwości, spojrzenia, aluzje! Nie taka żona, nie taka matka, nie taka gospodyni! Mam dość!

Marta się wtrąca.

Ty siebie słyszysz? Jesteś gościem i wywołujesz awanturę!

Nie awanturuję się. Mówię prawdę!

O jaką prawdę ci chodzi? Że to nasza wina, że twoje dziecko nie zna zasad?

Moje chce tylko tyle samo uwagi. Całe życie Piotrek dostaje wszystko, nie Jagoda, bo Piotrek to syn ulubionej córki.

Krystyna robi gest rozpaczy.

Boże, o czym ty mówisz?! Kochamy oboje!

Rzadko ją widzisz! Trzy razy w trzy lata! Na jej urodziny cię nie było a na Piotrka zebrałaś całą rodzinę!

Ale to ty nie chciałaś nas widzieć!

Bo tydzień po wizycie nie mogłam dojść do siebie!

Wszyscy milczą. Jagoda przestaje płakać, łapie mnie za spódnicę. Mikołaj stoi pośrodku, blady.

Paulina, proszę

Patrzę na niego. Liczy na to, że się uspokoję, przeproszę, zapomnę.

Ale nie mogę.

Mikołaj, już dość. Mam dość udawania. Albo jesteś po naszej stronie, albo po ich.

Blednie.

Stawiasz mnie przed wyborem?

Sam siebie postawiłeś. Uciekałeś od tematu latami.

Milczy. Chylę głowę.

No to idę, Jagoda, chodź.

Idziemy do wyjścia. Krystyna blokuje drzwi.

Jeśli wyjdziesz, nie oczekuj, że to wybaczę.

Nie oczekuję. Żyjcie jak chcecie beze mnie.

Paulina! Mikołaj łapie mnie za rękę. Wiesz, co robisz?

Wiem. Chcę, żebyś wybrał rodzinę mnie i Jagodę.

Ona też jest moją rodziną!

Ale ja jestem twoją żoną! Chcę twojego wsparcia.

Milczy. Wychodzimy na schody. Jagoda płacze, ja też płaczę, ale idę naprzód.

Na parkingu zamawiam taksówkę. Córka przywiera do mojego ramienia, łka. Taksówkarz patrzy z lusterka.

Wszystko w porządku?

Tak, dziękuję.

Jedziemy przez miasto, Jagoda zasypia we śnie łka. Głaszczę ją po głowie i patrzę w okno. Domy, drzewa, ludzie płyną nieprzerwanym snem.

Telefon dzwoni. Mikołaj odrzucam. Znowu odrzucam. Trzeci raz wyłączam.

W domu kładę Jagodę na kanapie, przykrywam kocem. Siadam obok, patrzę na nią. Moja rozpieszczona, przekorna, kochana dziewczynka.

Wiem, że to moja wina. Chciałam dać jej wszystko, czego sama nie miałam. Uwagę. Pewność, że jest ukochana. Ale gdzie ta cienka granica, za którą troska robi się rozpieszczeniem?

Nie wiem.

Minęły dwie godziny, aż usłyszałam klucz w drzwiach. Mikołaj wrócił. Stał w przedpokoju, nie patrzył na mnie.

Cześć.

Cześć.

W kuchni stawiam czajnik, on siada.

Śpi?

Tak.

Długa cisza.

Mama bardzo przejęta mówi.

Wiem.

Marta powiedziała, że zachowywałaś się dziwnie.

Może i tak.

Wiesz, co powiedziałaś?

Robię herbatę, kładę saszetki.

Wiem. Powiedziałam prawdę.

Jaką prawdę? Że mama nie kocha Jagody?

Bo ją ledwie zna! Trzy razy ją widziała. Nazywasz to miłością?

Kładzie głowę w dłoniach.

Mama już nie ta ciężko się porusza. To jej trudniej. Marta mieszka tutaj.

My tylko czterdzieści minut dalej.

Cisza. Siadam naprzeciw.

Nie chcę się kłócić, ale nie zamierzam już tego udawać.

Przesadzasz.

Nie. Ty nie widzisz albo nie chcesz.

Patrzy na mnie.

Czego ode mnie oczekujesz?

Żebyś był po mojej stronie. Nie pomiędzy, po mojej!

Próbuję łagodzić.

A ja potrzebuję obrony, nie łagodzenia.

Mama jest z innego pokolenia

I ja nie chcę się dostosować. Mam swój świat.

Wzdycha.

Chcesz, żebym wybrał?

Chcę, żebym był rodziną dla mnie i Jagody!

Ona też rodziną!

Jest matką, ale ja jestem żoną. Potrzebuję wsparcia.

Milczymy. Herbata stygnie, robi się ciemno za oknem.

Nie wiem, co zrobić

Ja też

Chcesz, żebym zerwał kontakt z rodziną?

Chcę czegoś normalnego. Żeby nas szanowali. Żeby Jagoda nie czuła się gorsza.

A jeśli nie będą?

To my przestajemy przyjeżdżać.

Kręci głową.

Ustawiasz mi ultimatum.

Wyznaczam granice.

Podchodzi do okna. Za oknem psy na smyczach, światła latarni.

W całym życiu byłem dobrym synem. Słuchałem mamy, pomagałem Ale może przestałem być dobrym mężem. Może zapomniałem o tobie.

Podchodzę, obejmuję go od tyłu, kładę czoło na jego plecach.

Nie chcę, byś zerwał kontakt z matką. Chcę zdrowych relacji. By ona wiedziała, że masz swoje życie.

A jeśli nie zrozumie?

To jej wybór. My żyjemy sami.

Obraca się, przytula mnie mocno.

Kocham cię.

Ja ciebie też.

Nie wiem, jak to naprawić.

Spróbujemy razem.

Idę do Jagody śpi z rozrzuconymi rękami. Przykrywam ją, całuję w czoło. Myślę o niej i o sobie czyje to marzenia i czy da się wyśnić nowy początek.

Wracam do kuchni, Mikołaj wpatruje się w telefon.

Mama pisze. Prosi, żeby jutro przyjechać.

Chcesz jechać?

Milknie, pyta wzrokiem. Sama nie wiem, czy chcę. Może, jeśli obiecasz być po mojej stronie.

Obiecuję.

Dobrze, jedziemy.

Zamykam oczy, czuję, jakbyśmy siedzieli nie w kuchni, tylko gdzieś na dachu, pod gwiazdami, i rozmawiali półgłosem o wszystkim i o niczym, czekając, aż miasto się wyśni i przebudzi naprawdę.

Wieczór. Jagoda śpi, my siedzimy z herbatą.
Co będzie dalej? pyta Mikołaj.

Nie wiem. Ale chcę wierzyć, że dobrze.

Obejmuje mnie; słuchamy ciszy i kurzu zapomnianych snów.

Ranek. Jagoda pakuje się do łóżka.
Mamo, czy pójdziemy jeszcze do babci?
Nie wiem, kochanie. Może tak, może nie.

Nie chcę tam wracać.

Boisz się?

Bo krzyczałaś. Wszyscy na mnie patrzyli

Przygarnęłam ją do siebie.

Przepraszam, Jagódko, że tak wyszło.

A czy ja bardzo źle się zachowywałam?

Źle. Ale jesteś dzieckiem. I wszystkiego się nauczysz.

A babcia mnie kocha?

Milczę. Może kocha, jak umie za słabo.
Chyba tak. Ale nie potrafi tego okazać.

Przytula się do mnie.

Wchodzi Mikołaj z tacą naleśników, dżemem, twarogiem i herbatą.

Śniadanie dla moich księżniczek!

Jemy w łóżku jak w śnie, wszystko jest lżejsze niż wczoraj. Słońce świeci, choć jest pochmurnie.

Po śniadaniu Mikołaj mówi:

Mama czeka o drugiej.

Dobrze.

Jagodę zostawiamy z moją siostrą. Zakładam tę samą sukienkę jakby miała moc talizmanu. Idziemy jak lunatycy przez szary korytarz, wchodzimy po schodach.

Krystyna otwiera drzwi. Widać zmęczenie na jej twarzy.

Wejdźcie.

Kuchnia jak zwykle pelargonie, koronkowy obrus. Ona siada naprzeciwko mnie.

Herbaty?

Nie, dziękuję.

Cisza.

No, słucham.

Biorę oddech.

Chcę przeprosić. Nie powinnam była krzyczeć.

Rozumiem.

Ale nie przepraszam za to, co powiedziałam. Bo to prawda.

Nie zgadzam się

Patrzy przez okno.
Może jestem za ostra. Ale chcę dobrze.

Dobrze to szczęśliwa rodzina. Bez wiecznego napięcia.

Patrzy na Mikołaja.

Zgadzasz się?

Tak, mamo.

I co teraz?

Zaczynamy od nowa mówię. Bez aluzji, szczerze. Bez wywyższania.

Długa cisza. W końcu kiwnęła głową.

Postaram się.

Patrzę na nią pierwszy raz od lat i widzę zrozumienie, nie pogardę.

Mikołaj ściska nasze dłonie.

Po cichu rozmawiamy chwilę o dzieciach, przebiegu lata, planach. Kiedy wychodzimy, Krystyna mnie przytula. Po raz pierwszy naprawdę.

Przyjedziecie w sobotę na ciasto?

Przyjedziemy.

W samochodzie pytam:

Co teraz?

Spróbujemy.

W domu Jagoda czeka z rysunkiem. Trzy postacie: ja, ona, Mikołaj. Obok babcia i dziadek trzymają się za ręce jakby byli postaciami z sennej bajki.

Przytulam ją mocno.

Wieczorem z Mikołajem pijemy herbatę. Słuchamy ciszy.

Wystarczy starań? pyta.

Mam nadzieję.

Za oknem ciemnieje. Miasto śpi. W mojej głowie sny bledną i budzą się. Co dalej? pytam, patrząc w nicość.

Nie wiem, Paulino, ale daj mi czas. Czasu nam nie brakuje. Najważniejsze, byśmy mieli siłę śnić dalej, razem.