Porozmawiaj ze mną, Pączku

Porozmawiaj ze mną, Miśku

Nie bój się, Miśku! Wszystko dobrze! Zaraz jeszcze trochę pokrzyczą i się uspokoją Chyba

Mała Zosia mocniej przytuliła do siebie ukochanego misia i zamknęła oczy. Nie powinna się bać. Przecież jest już duża. Tak mówiła babcia Halinka. Skoro skończyła już pięć lat, to jest dorosła. I dla wszystkich już taka się stała. Nawet płakać przestała, gdy robili jej szczepienia. Wstyd! Tylko z Miśkiem mogła być taka jak dawniej małą dziewczynką. On widział ją w każdych momentach. Miśka dostała od mamy, gdy tylko przyszła na świat. Trochę krzywy, pocieszny miś był jej najlepszym przyjacielem. Jemu mogła opowiedzieć wszystko. I nie pobiegłby, jak Hania, jej najlepsza koleżanka z przedszkola, poskarżyć się wychowawczyni. Po prostu spoglądał swoimi okrągłymi oczami i słuchał. Na pewno rozumiał. A kiedy było strasznie, jak teraz, potrafił nawet pocieszyć. Miło było z nim, taki miękki i swój. A mama i tata też są jej najbliżsi, tylko kiedy tak krzyczą na siebie, stają się tacy kolczaci. Zosia nie potrafiła tego wytłumaczyć, ale wydawało jej się, że po całym domu nagle wyrastają krzewy z olbrzymimi kolcami, jak w bajce o Śpiącej Królewnie. I nikt już nie mógł się do nikogo zbliżyć, a krzyczenie i tak nic nie dawało. Nie rozumiała, czemu rodzice się kłócą. Przecież są dorośli, oni już nie powinni mieć focha! Skoro dorośli powinni się dogadywać, szukać rozwiązania Jakiegoś języka Zosia nie pamiętała jakiego, ale na pewno języka. Tak mówiła babcia Halinka. Może rodzice wcale nie mają małych sprzeczek, tylko prawdziwe, wielkie żale? Wielkich jeszcze nie spotkała, ale już wie, że istnieją. Pewnie są bardzo straszne. Bo jeśli nawet małe sprzeczki sprawiały, że już nie miała nawet ochoty na lody, tylko chciała płakać, to duże są pewnie jeszcze gorsze.

Zosia otworzyła oczy i nasłuchiwała. Chyba już. Zrobiło się cicho, a to znaczy, że mama poszła płakać do łazienki, a tata siedzi zły w kuchni i trzeba do nich iść. Dziewczynka wstała z podłogi za łóżkiem, gdzie spędziła cały ten czas i westchnęła. Jej pokój był naprawdę ładny. Mama długo wybierała kolor ścianek i mebli, pytała, czego Zosia chce. Białe łóżeczko z różową narzutą, piękna szafa, do której zmieściły się wszystkie stroje Zosi. Półki z zabawkami, których było już tyle, że czasem zapominała, jakie ma. Nie chciała stąd wychodzić. Tu było dobrze i prawie spokojnie teraz, gdy ucichło. Ale Miś patrzył na nią, a Zosia pociągnęła nosem:

Wiem, wszystko wiem! Już idę! Ty tu poczekaj, sama pójdę.

Ułożywszy misia na poduszce, Zosia wyszła z pokoju. Najpierw do mamy. Z nią zawsze trudniej. Drzwi do łazienki były zamknięte, jak zwykle. Zosia lekko zapukała:

Mamo?

Co?

Mogę do ciebie?

Drzwi się otwarły i Zosia zobaczyła, że mama, jak zawsze, siedzi na brzegu wanny.

Co tam? Musisz do toalety?

Nie. Przyszłam do ciebie. Zosia nabrała powietrza i przestąpiła próg. Nie lubiła tego, co miało się zaraz wydarzyć. Mama będzie płakała, mocno ją przytulała i obiecywała, że wszystko się ułoży. I Zosia też będzie wtedy płakała. I wcale nie dlatego, że jest jej żal mamy po prostu wie, że już nie będzie dobrze. Bo tak zawsze jest. Jak mówi Hania: ładnych chwil jest tylko trochę, a potem znowu pojawiają się te kolce.

Zosia otarła oczy i spojrzała na mamę.

Ale po co?

Co po co, córeczko?

Po co wy się ciągle kłócicie? Jeśli się nie kochacie, to może trzeba się trzymać od siebie z daleka? Tak mówiła babcia Halinka. Jak się z Hanią pokłóciłam, to tak radziła. Jak będziecie daleko, to nie będziecie się kłócić.

Marysia, mama Zosi, zaniemówiła, patrząc na córkę. Do dziś Zosia nigdy tego nie mówiła. Marysi wydawało się, że ich kłótnie z Pawłem dzieją się ponad głową dziecka. Przecież jeszcze taka mała. Cóż może rozumieć?

Zosiu, czemu tak mówisz? Kocham tatę

Nieprawda, mamo.

Zosiu!

Gdybyś go kochała, nie krzyczałabyś tak na niego. Na mnie przecież nie krzyczysz?

Marysia zamilkła. Jak wytłumaczyć dziecku, że dorosłe relacje są trudne? Że krzyk, to nie zawsze nienawiść A może zawsze? Tak proste pytanie po co? Jak jej odpowiedzieć?

Trzeba usiąść i przemyśleć swoje zachowanie! O właśnie! Zosia pogładziła policzki mamy i starła z nich słone łzy.

To też babcia Halinka mówi? Mama przez łzy uśmiechnęła się.

Tak! I miała rację. Ja się z Hanią pogodziłam. I kłócimy się rzadziej. Chyba że ona na mnie nakabluje pani Agnieszce.

Ale z ciebie już duża panna Mama mocno przytuliła Zosię.

Nie, mamo, ja jeszcze mała. Gdybym była duża Zosia odsunęła się i wyszeptała nie bałabym się tak.

Czego się boisz? zmarszczyła brwi Marysia.

A jak następnym razem się pokłócicie to oboje gdzieś pójdziecie.

Gdzie mielibyśmy pójść?

Tam, gdzie jest cicho. Przecież nie można ciągle być tam, gdzie jest źle. Tobie jest źle, prawda mamo?

Źle Czekaj, chcesz powiedzieć, że się boisz, że cię zostawimy? To tego się boisz?

Tak Zosia w końcu się rozpłakała. I zostanie sam Misiek. A jak znowu go zgubię? Tak jak wtedy w taksówce? I zostanę zupełnie sama? Pytałam babci Halinki, powiedziała, że jest już za stara, by być moją mamą!

Zosiu! Córeczko! Przestań! Nigdy cię nie zostawię! Jak mogłabym? Jesteś moim dzieckiem!

I co z tego? Jak tak krzyczycie, to chyba nie pamiętacie o mnie?

Pewnie, że pamiętamy Marysia urwała. Przecież Zosia ma rację. W tamtych chwilach nie myślała o nikim tylko o bólu i żalu, który zalewał ją całą. Skąd brały się te gorzkie słowa, które raniły jak bicze? Kiedy się taka stała?

Marysia poznała Pawła na drugim roku studiów. Biegła korytarzem na egzamin i przypadkiem przewróciła wysokiego, nieco nieśmiałego chłopaka. Roztrzaskały mu się okulary, a ona tylko syknęła i pobiegła dalej.

Przepraszam! rzuciła przez ramię i dosłownie wpadła do sali w ostatniej chwili.

Egzamin zdała na piątkę i wychodząc z uczelni, była w niezwykle radosnym nastroju. Przed nią wakacje, morze!

Krótkowzroczny chłopak wyszedł jej naprzeciw i uśmiechnął się.

Hej, pociągu ekspresowy! Znowu gdzieś się śpieszysz?

Tak ją nazywał mój pociąg. Zwłaszcza, gdy się dąsała.

Tak śmiesznie sapiesz! Nawet nie mogę być na ciebie zły!

Położne śmiały się, gdy podczas porodu wołał:

Nie sapi, Pociągu! Przyciskaj!

Kiedy przestał ją tak nazywać? Kiedy zaczął się prawdziwie złościć podczas kłótni? Kiedy w ogóle zaczęli się kłócić?

Mamo?

Słucham, córeczko?

Tak źle wam razem? Jesteście obrażeni?

Marysia przeciągała palcami po lokach córki. Cała tata. Gdy była w ciąży, marzyła o jego kręconych włosach.

Tylko nie moje! Po co dziewczynce tylko trzy włosy na krzyż?

Przestań, masz piękne włosy!

Ja mam świetną fryzjerkę i dobrą grzywkę. Wyobrażasz sobie, gdyby dostała twoją szopę i moje oczy? Chłopcy będą szaleć!

Dokładnie tak się stało. Złote loczki i oczy przezroczyste jak mazurskie jeziora. Zosia będzie bardzo ładna, gdy dorośnie. Już jest śliczna! Marysia złapała się na uśmiechu. Co tam mama jej mówiła? Najważniejsze wybrać dobrego tatę dla dziecka? Paweł był bardzo dobrym tatą. Najlepszym. Zosia była dla niego światem. Całym światem. Tu był problem: Zosia, a nie Marysia. Zabolało ją to. Zosia ma rację.

Marysia przypomniała sobie, jak Paweł, wracając do domu, odsuwał ją, Marysię, byleby szybciej przytulić córkę.

Gdzie jest moja królewna! O, tu jest! Zosiu, przyniosłem ci twoją ulubioną czekoladę!

A po zabawie z córką od razu włączał film, zakładał słuchawki i ignorował, jak Marysia układa spać Zosię i sprząta mieszkanie.

Jak w samochodzie śpiewał z córką dziecięce piosenki, nie słuchając w ogóle żony. Potem dopytywał, więc musiała powtarzać wszystko od nowa.

I jak pierwszy raz na nią nakrzyczał, gdy Zosia się rozchorowała.

To było dwa lata temu. Zosia dostała wysokiej gorączki i Marysia całą noc czuwała, starając się zbić temperaturę. Lekarz ją uspokajał, ale ona i tak się bała. Wieczorem rozpłakała się z bezsilności, że nie może pomóc. I wtedy Paweł na nią nakrzyczał:

Co płaczesz? Pomoże jej to? Ogarnij się! Co z ciebie za matka?

Przestała płakać, bo w środku nagle coś pękło. Przez kilka dni czuła się niepotrzebna. Zosia wyzdrowiała, dni się zatarły, ale uczucie bycia nikim nie minęło. Taki żal… Tak, to był żal.

Zosia patrzyła na mamę, czekając. Milczy, o czymś myśli. Ale już nie płacze, więc czas na tatę.

Zaraz wrócę.

Wymknęła się z łazienki.

Tylko już nie płacz, dobrze?

Mama nie odpowiedziała. Wpatrzona w jeden punkt, przerzucała w głowie dni życia z Pawłem. Czy naprawdę było aż tyle złego? A co z dobrym? Czy było?

Było.

Znajomość przed ślubem. Marysia przypomniała sobie, jak Paweł patrzył na nią, gdy dopiero co zaczęli się spotykać. Jego oczy ciemniały zza okularów, gdy spotykali się wzrokiem.

Tak dziwnie na mnie patrzysz

Bo jesteś piękna! I nie mogę zrozumieć

Czego?

Czemu ja?

Czemu wybrałam ciebie?

Tak.

A ty niczego sobie! żartowała, ale od razu milkła, gdy gasł ten blask w jego oczach. Bo jesteś najlepszy…

Blask wracał, Marysia się uśmiechała. No właśnie!

Dlaczego wtedy wiedziała, co powiedzieć, a teraz nie wie?

Narodziny Zosi, jej pierwsze kroki, słowo, urlop. Jej pierwsza dobra umowa po powrocie do pracy. Paweł szczerze się cieszył, upiekł nawet tort, choć gotować nie lubił. Tort był tak słodki, że Marysia prawie płakała, wyrzucając resztki.

Upiekę ci jeszcze jeden, nie płacz! Teraz już potrafię. A jak chcesz, możemy zapakować go jak na królewskim weselu i przechowywać sto lat!

Zakup mieszkania, gdy świętowali na gołym podłogach, bo nie mieli pieniędzy na meble i patrzyli, jak ich córka śpi na nadmuchiwanym materacu.

Trzeba drugą dziewczynkę Paweł rzucił, odkładając kieliszek, i przytulił żonę.

Drugą?

Myślałaś zatrzymać się na jednym?

Nie wiem

Ja wiem. Najpierw musimy zarobić na dom, a pokoi są tylko dwa. To poczekamy z drugą dziewczynką.

Nie doczekali się drugiego dziecka. Marysia nie wiedziała, co jest nie tak. Lekarze twierdzili, że wszystko dobrze. Na początku bardzo to przeżywała, potem przestała. Skoro się nie udało, trudno. Z czasem problemy narastały jak śnieżna kula, coraz więcej sprzeczek. Najpierw błahych, potem cięższych. Słowa jak ciężkie kulki ołowiu spadały między nimi, zapełniając całą przestrzeń małego mieszkania. Marysia bardzo by się zdziwiła, gdyby Zosia powiedziała jej, że to nie ołówki, lecz kolce długie, ostre, sięgające aż do serca.

Marysia odkręciła kran i obmyła twarz zimną wodą. Dość! Liczenie dobrych i złych rzeczy może trwać bez końca. Zosia ma rację. Jeśli się trzyma żal, nic nie wyjdzie. Albo pogodzą się, albo rozstaną. Przez moment wyobraziła sobie życie bez Pawła. Nie wracałby już wieczorem, nie przytulał córki Przeszły ją ciarki.

Zosia pobiegła do kuchni, lekko popchnęła drzwi. Tata siedział przy stole, patrzył w okno.

Tato?

Zosiu! Ty jeszcze nie śpisz?

Przecież wcześnie! Zosia wdrapała się tacie na kolana. Krzyczeliście

Przepraszam.

Po co?

Że krzyczeliśmy?

Tak.

Nie wiem. Tak wyszło.

Ty też jesteś zła na mamę? Zosia dokładnie wpatrywała się w twarz taty. Powinna powiedzieć im to wcześniej. A tylko tuliła się do Miśka i nic nie mówiła. Głupio! Gdy się pokłóciła z Hanią, pani Agnieszka kazała im wszystko sobie wyjaśnić, a potem zapytała, czy dobrze im bez siebie.

Mówiła ci mama, że jest na mnie zła? Paweł wtulił nos w loczki córki i wciągnął znajomy zapach.

Nie! Sama wiem.

Skąd?

Gdy się kochacie, to się przytulacie i się uśmiechacie. Jak się gniewacie, to krzyczycie. Prawda?

Paweł odsunął ją trochę, patrząc uważnie.

Ale z ciebie już duża dziewczynka!

Mama to samo mówi

I co jeszcze?

Że cię kocha. I mnie.

Zosia widziała, jak twarz taty się zmienia. Znikały z niej złe zmarszczki, oczy nie były już smutne. Skinęła głową z zadowoleniem i zeskoczyła z kolan.

Idę do Miśka, dobrze? Bo tam samemu strasznie.

Idź, córeczko Paweł zamyślił się. Kiedy zaczęli z Marysią kłócić się tak, że ich córka to widzi? Nie umiał sobie przypomnieć. Wszystko się samo jakoś potoczyło. Najpierw pojawiła się Zosia, potem Marysia oddalała się coraz bardziej. To zrozumiałe dziecko, obowiązki Ale gdzie przepadło to ciepło, które go do niej przyciągało? Marysia zawsze była jak wiosenne słońce czuła i ciepła, potrafiła rozjaśnić każdy dzień. Właśnie! Paweł aż podskoczył. Marysia przestała być czuła. Nawet domowe sprawy omawiała coraz częściej z irytacją, potem już prawie ze złością. Wydawało mu się, że ciągle coś robi nie tak. Nie było już uśmiechu, na który czekał po powrocie do domu. Marysia otwierała drzwi i milczała, gdy ją całował. Przestał chcieć rozmawiać. Brał Zosię na ręce i uciekał do pokoju, ograniczał kontakt z żoną do minimum. Wiedział, że to niedobrze, ale nie umiał tego zmienić.

Przypomniał sobie dzień, gdy Marysia rozpłakała się trzymając Zosię z gorączką. Poczuł się wtedy zupełnie bezradny. Chciał przeprosić za krzyk, ale Marysia spojrzała na niego tak, że wiedział już za późno. Słowa jak ostre kamienie powoli budowały mur nie do zburzenia. Coraz bardziej trzymał się na uboczu, żeby jej nie skrzywdzić. Zosia wyzdrowiała, ale ich relacja się nie poprawiła. Żyli razem jak współlokatorzy. Łączyła ich tylko Zosia. A potem w złości wypalił:

Łączy nas tylko Zosia. Gdyby nie ona

Widział, jak Marysia skamieniała. Jeszcze przed chwilą krzyczała, więc wciąż jej zależało, co dalej. Ale po tych słowach już nie. Od tej pory rozmawiała tylko o rzeczach dotyczących córki. Już bez niej. Był zły, próbował wywołać choćby kłótnię, wyciągnąć ją z obojętności, ale nic z tego. Marysia, choć dawniej wybuchowa, teraz szybko milkła i odpowiadała gorzki słowami na wszystko, co mówił.

Paweł westchnął i wstał. W domu było cicho. Z łazienki nie było już słychać wody, więc Marysia kładzie Zosię spać. Patrząc przez okno na sąsiedni blok, gdzie gasły i zapalały się lampki, pomyślał, że za każdym oknem jest jakaś historia. Dobra albo zła, ale inna. I jego życie będzie zupełnie inne, jeśli Marysia odejdzie i zabierze Zosię. Zadrżał. Na co będzie wtedy wyglądało jego życie? Na pustą jaskinię W niej nie zostanie nic z sensu, bo całe życie to są te zielonookie Takie bliskie i ukochane. Przypomniał stary dialog z własną matką. Miał wtedy może piętnaście lat i bardzo go ciekawiło, jak rozmawiać z dziewczynami.

Odpowiedzialność, synku. Każda kobieta to doceni.

Ale jak?

Nawet jeśli zawiniła ona, zapytaj siebie, co zrobiłeś źle. Jak się stało, że się odsunęła. Czasem wina nie jest po twojej stronie, ale w małżeństwie winni są zwykle oboje, a najbardziej mężczyzna.

Czemu?

Bo to facet prowadzi. Kobieta najczęściej idzie za nim. Rzadko jest silniejsza w parze. Jeśli kobieta czuje się przy mężczyźnie dobrze szczęśliwy będzie i on. I pamiętaj: kobieta to nie robot, nie koń pociągowy.

Co to znaczy?

Że niektórzy mężczyźni myślą, że jak ona się nie skarży, wszystko jest dobrze. A to źle. I to twoja wina, jeśli jej nie pomagasz, nie wspierasz. Zrozumiesz, jak będziesz miał rodzinę. Gdy pracy będzie za dużo dla jednej osoby. Jeśli wszystko oddasz żonie będzie źle. Pamiętaj, wolne ręce żony chociaż godzinę dziennie to klucz do szczęścia. A gdy będziesz traktował ją jak kiedyś, przed ślubem będziesz najlepszym facetem.

Jak?

Przed ślubem nie ma ważniejszej osoby dla ciebie. To chemia, zakochanie. Obchodzisz się z nią jak z najdroższą porcelaną. Potem to mija, żona staje się codziennością. Ale ona pamięta, jaka była dla ciebie kiedyś. Zapamiętaj, synku.

Mamo, czemu zawsze o żonie/grodzinie? Jeszcze się nie żenię. Chciałbym zrozumieć chociaż dziewczyny.

Spokojnie, o dziewczynach też pogadamy. Chciałam, żebyś wiedział każda dziewczyna kiedyś będzie żoną. Tobie się wydaje, że to odległe jak kosmos. Ale potem mi podziękujesz.

Paweł przetarł twarz ręką i uśmiechnął się:

Dzięki, mamo

Stał jeszcze chwilę, potem otworzył lodówkę.

Zosia długo nie mogła zasnąć. Przytulała Miśka jedną ręką, a drugą obejmowała mamę, która już spała. Twarz mamy była smutna i zmęczona. Zosia delikatnie pogładziła zmarszczkę między brwiami. Kiedyś jej nie było. Mama westchnęła przez sen, a zmarszczka się wygładziła. Zosia znowu ją przytuliła i zamknęła oczy. Jak dobrze byłoby, gdyby jutro był naprawdę dobry dzień. Często słyszała to wyrażenie, ale zwykle dzień dobry był tylko z nazwy. Zacisnęła mocno powieki i wymyśliła swoje życzenie.

Budzik Marysia, oczywiście, przegapiła, bo stał w sypialni. Zerknęła rano na nieduży, śmieszny zegar w kształcie kotka u Zosi i jęknęła. Spóźnią się dziś do przedszkola. I do pracy też. Na szczęście rano nie było nic pilnego. Gdzieś w kuchni zabrzęczała łyżeczka o kubek i Marysia zdziwiła się Paweł jeszcze w domu? Dziwne. Cicho weszła, by nie obudzić Zosi, i poszła do łazienki. Myjąc zęby, zastanawiała się, czy mąż wyjdzie, zanim ona skończy. Wtedy może uda się uniknąć rozmowy aż do wieczora. Ale nie miała tyle szczęścia. Weszła do kuchni i zobaczyła Pawła przy kuchence, gdzie w tygielku gotowała się kawa.

Cześć odwrócił się, miał podkrążone oczy, zmęczony wyraz twarzy.

Marysia otworzyła usta, by go przywitać, ale zamarła patrząc na stół. Stał na nim tort. Z różami z masy, ewidentnie domowej roboty. O co tu chodzi? Paweł musiał spędzić nad nim całą noc. Nawet znalazł końcówki do rękawa cukierniczego, które Marysia gdzieś zgubiła.

Spojrzała na męża. On zrobił krok do niej.

Przepraszam. Marysiu, za wszystko. Jestem najgorszym mężem pod słońcem. To ja zawiniłem za brak uwagi, za oskarżenia Jesteście moim największym szczęściem ty i Zosia. Ale bez ciebie nie byłoby i jej. Wiem, wielu rzeczy nie naprawię. Ale może chociaż spróbujesz pomyśleć?

Marysia długo patrzyła w oczy męża. W końcu podeszła bliżej i przyłożyła mu dłoń do ust.

Oboje jesteśmy winni. Przepraszam cię też. Masz rację, muszę sobie to dobrze wszystko przemyśleć.

To długo potrwa?

Około siedmiu miesięcy jeszcze.

Paweł patrzył na żonę, nie rozumiejąc.

Czemu mnie tak obserwujesz? Tak, dobrze zrozumiałeś.

Paweł próbował przetrawić jej słowa, kiedy drzwi w kuchni otworzyły się i Zosia stanęła w piżamie, przytulając do siebie Miśka i przecierając oczka.

Już się pogodziliście?

Rodzice spojrzeli na siebie.

Wow! A czemu tort? Jest dozwolony na śniadanie?

Dziś wszystko wolno! Paweł objął Marysię i wyszeptał do niej cicho Kocham cię! Daj mi szansę.

I ty mi! odpowiedziała cicho Olya, po czym zwróciła się do córki: A brudnym dziewczynkom tortu się nie daje.

Już idę się myć! Zosia posadziła Miśka na krześle i zadeklarowała: Dla nas dwa kawałki, proszę. Dla mnie i dla Miśka.

Misie nie jedzą tortów.

Ale ja mu pomogę, nie ma sprawy!

Za kilka lat Marysia będzie szła alejkami parku z wózkiem, spiesząc po Zosię do szkoły. Mały Witek obudzi się nie w porę i zacznie marudzić. Marysia pochyli się nad wózkiem, ale zza pleców obejmą ją mocne, znajome ręce.

Daj, poniosę go. Paweł weźmie syna na ręce i uśmiechnie się do żony. Zaczekamy na was.

Marysia uśmiechnie się i ruszy po starszą córkę. Od jutra Zosia zaczyna wakacje. Bilety odłożone, walizki spakowane, a Witek pierwszy raz zobaczy morze. Przypomni sobie ostatnie trzy lata. Ileż się wydarzyło. Ich próby naprawy relacji, które nie były od razu skuteczne. Jej wyprowadzka na dwa miesiące do rodziców z Zosią. Pojednanie, do którego bardzo przyczyniła się Halinka, mama Pawła. Potem strata teściowej po trudnym okresie… Narodziny Witka, pierwsze kroki, ząbki, pierwsze słowo Uśmiechnęła się. Pierwszym słowem synka nie było mama. Paweł chodził dumny, mrugał do syna i żartował:

Szanował ojca pierwsze słowo tata!

Zosia na swojej pierwszej w życiu uroczystości szkolnej, poważna i trochę przerażona. Na chwilę zbladła jak jej białe kokardy, ale dała radę i weszła do klasy bez obracania się.

Mamo!

Zosiu! Marysia podbiegła, objęła córkę. Jak było?

Najlepiej! Pani Irena mówiła, że są dwie wzorowe uczennice ja i Hania.

Super! pochwaliła ją Marysia, przytulając mocno.

A gdzie tata? I Witek?

Czekają na nas w parku.

Dobrze. A Misiek?

Jakże by bez Miśka! zaśmiała się Marysia. Siedzi w wózku, pilnuje brata.

Zosia odetchnęła. Oddała z miłością Miska bratu bo najcenniejszym trzeba się dzielić z najbliższymi. Ale i tak tęskniła za nim, choć udawała, że jej wszystko jedno. Mamie jednak mogła powiedzieć, jak jest naprawdę.

Patrząc, jak rodzice idą przed nią aleją, przekazując sobie brata i o czymś zawzięcie rozmawiając, Zosia pochyliła się nad wózkiem i szepnęła do Miska:

Jak myślisz, teraz już wszystko będzie dobrze?

Misiek patrzył swoimi okrągłymi oczkami i milczał. Ale Zosia była prawie pewna, że dostała odpowiedź…