Porozmawiaj ze mną, Pączku

Pogadaj ze mną, Pączku

Nie bój się, Pączku! Wszystko jest w porządku! Zaraz jeszcze trochę pokrzyczą i się uspokoją… Chyba…

Weronka mocniej przytuliła do siebie swojego wiernego pluszaka i zamknęła oczy. Nie powinna się bać. Przecież już jest duża. Babcia Nadzieja tak mówiła. Skoro ma już pięć lat, to znaczy, że jest dorosła. Dla wszystkich już taka była. Nawet przestała płakać, kiedy dostawała zastrzyki. Wstyd przecież! Tylko z Pączkiem mogła być dalej taka jak dawniej mała. On widział ją już różną. Mama podarowała jej Pączka tuż po narodzinach. Śmieszny, trochę krzywonogi miś był jej najlepszym przyjacielem. Można mu było opowiedzieć wszystko. I nie pobiegnie jak Julka, najlepsza kumpelka Weronki, potem szczerzyć wszystko pani wychowawczyni. Pączek tylko popatrzy tymi swoimi okrągłymi oczami i przemilczy. Ale na pewno wszystko zrozumie. A kiedy strach jest duży, tak jak teraz, zawsze potrafi uspokoić. Z nim wszystko jest dobrze, bo jest mięciutki i taki swojski. Mama i tata też są swoi, ale gdy zaczynają na siebie krzyczeć, zamieniają się w jakieś kolczaste jeże. Weronka nie potrafiła tego wyjaśnić, ale czuła, że wtedy w całym domu nagle wyrastały krzaki z wielkimi kolcami, jak gdzieś w bajce o Śpiącej Królewnie. I nikt nie potrafił się do siebie zbliżyć, a krzyki i tak nic nie zmieniały. Dlaczego rodzice się kłócą, tego Weronka nie potrafiła pojąć. Przecież są dorośli, co oni niby mogą mieć za żale? Dorośli przecież powinni rozmawiać, szukać języka… Jakiego, tego już nie pamiętała, ale że to język tak babcia Nadzieja mówiła. Może mają jakieś większe żale niż ona z Julką? Takie prawdziwe, wielkie? Rzeczywiście takich Weronka nie znała, ale już wiedziała, że istnieją. Muszą być potworne. Skoro nawet jej małe żale po kłótni z Julką były tak paskudne, że nawet loda się wtedy nie chciało i płakać się chciało, to co dopiero takie duże?

Weronka otworzyła oczy i nasłuchiwała. Chyba koniec. Zrobiło się cicho, to znaczy, że mama poszła płakać do łazienki, a tata siedzi wkurzony w kuchni i już czas. Dziewczynka podniosła się z podłogi za łóżkiem, gdzie siedziała cały czas i westchnęła głęboko. Ładny ma pokój, to fakt. Mama długo wybierała tapety i meble, pytała, jakie kolory chciałaby mieć. Białe łóżeczko z różową narzutą, piękna szafa, w której zmieściły się wszystkie sukienki. Półeczki na zabawki, których już było tyle, że Weronka czasem zapominała, które ma. Nie chciała stąd wychodzić. Było dobrze. Prawie spokojnie, teraz kiedy ucichło. Ale Pączek patrzył na nią i Weronka pociągnęła nosem:

No wiem, już! Poczekaj tu, ja sama.

Usadziwszy misia na poduszce, Weronka wyszła z pokoju. Najpierw mama. Z nią zawsze trudniej. Drzwi do łazienki były zamknięte, jak zwykle. Weronka lekko zapukała.

Mamo?

Co?

Mogę wejść do ciebie?

Drzwi się otworzyły i Weronka zobaczyła, że mama jak zawsze siedzi na brzegu wanny.

Co się stało? Chcesz do toalety?

Nie. Przyszłam do ciebie. Weronka nabrała dużo powietrza i weszła do łazienki. Bardzo nie lubiła tego momentu. Mama znowu będzie płakać, przytulać ją, obiecywać, że wszystko się ułoży. I Weronka też będzie płakać. Wcale nie dlatego, że jej szkoda mamy, tylko dlatego, że dobrze już nie będzie. Bo tak zawsze. Fajnych rzeczy jest mało, jak mówi Julka. I co tu kryć, prawda! Dobrze bywa tylko przez kilka dni, a potem znowu te kolce dookoła.

Weronka otarła oczy i popatrzyła na mamę.

Ale po co?

Co po co, kochanie?

Po co wy się wciąż kłócicie? Jak się nie kochacie, to może powinniście trzymać się z daleka? Babcia Nadzieja tak mówi. Jak się z Julką pokłóciłam, tak mi powiedziała. Jak się jest daleko, to już nie ma się jak pokłócić.

Ola zamarła patrząc na córkę. Pierwszy raz Weronka otwarcie powiedziała o tym, co dzieje się w domu. Olu się wydawało, że ich kłótnie z Pawłem omijają dziecko. Przecież jeszcze mała. Co może zrozumieć?

Weronka, czemu tak mówisz? Kocham tatę…

Kłamiesz, mamo.

Weronika!

Gdybyś go kochała, nie krzyczałabyś na niego. Na mnie przecież nie krzyczysz?

Ola zaniemówiła. Jak dziecku wytłumaczyć, że związki są trudne? Że krzyk to nie zawsze nienawiść… A może jednak? Proste pytanie po co? Jak odpowiedzieć?

Trzeba usiąść i przemyśleć swoje zachowanie. O! Weronka przetarła dłonie po policzkach Oli i strzepnęła łzy.

Tak też babcia Nadzieja mówi? Ola uśmiechnęła się przez łzy.

Tak! Ma rację. Ja z Julką się pogodziłam i już się tak często nie kłócimy. Tylko jak ona potem idzie na mnie gadać pani Basi.

Ale już jesteś taka duża… Ola przytuliła córkę.

Jeszcze nie! Gdybym była duża Weronka odsunęła się i szeptem dodała nie bałabym się tak.

Czego się boisz? Ola zmarszczyła brwi.

Że następnym razem pokrzyczycie na siebie i odejdziecie.

Gdzie odejdziemy?

Tam, gdzie spokojniej. Nie można cały czas być tam, gdzie źle, prawda? Przecież ty nie czujesz się dobrze, mamo?

Źle… Czekaj! Myślisz, że was zostawimy? Tego się boisz?

Tak… Weronka w końcu się rozkleiła. I zostanie mój Pączek. A jak znowu się zgubi? Tak jak wtedy w taksówce? I będę całkiem sama? Pytałam babcię Nadzieję, ona mówi, że jest już za stara na bycie mamą!

Weronika! Nigdy cię nie zostawię! Jak mogłabym? Jesteś moim dzieckiem!

I co z tego? Jak krzyczycie z tatą, to tak jakbyście o mnie zapominali.

Pamiętamy… Ola nagle urwała. Przecież córka ma rację. W tych chwilach nie myślała o nikim. Tylko uraza, złość. Skąd te słowa, co ją raniły i wyskakiwały z ust jak bicze. Kiedy ona się taka stała?

Z Pawłem poznali się na drugim roku studiów. Ola biegła na egzamin i wpadła na długiego, niezgrabnego chłopaka. Okulary mu się rozpadły w drobny mak, a ona tylko jęknęła. Nie było czasu na przepraszanie.

Przepraszam! rzuciła przez ramię, wbiegając w ostatniej chwili do auli.

Egzamin zdała na piątkę i wychodząc z uczelni aż podskakiwała. W końcu! Lato, wakacje i wyjazd nad morze!

Chłopak mrużąc oczy podszedł do niej i się uśmiechnął.

Cześć, pociągu ekspresowy! Teraz też tak się spieszysz?

Tak ją potem nazywał mój pociąg. Zwłaszcza, gdy była obrażona.

Tak śmiesznie sapiesz! Nie mogę się na ciebie gniewać!

Wszystkie położne pękały ze śmiechu, kiedy na porodówce krzyczał:

Nie sap, Pociągu! Przeć!

Kiedy przestał ją tak nazywać? Kiedy zaczął się wkurzać podczas kłótni? Kiedy zaczęli się kłócić w ogóle?

Mamo?

Co, kochanie?

Tak wam źle razem? Obraziłaś się?

Ola zamyślona przeczesywała palcami loczki córki. Cała w tatusia. Kiedy była w ciąży, marzyła, żeby córka odziedziczyła loki Pawła.

Byle nie moje! Po co dziewczynce te trzy piórka?

Przestań. Masz super włosy!

Mam super fryzjera, o to. Wyobrażasz sobie, gdyby miała twoje włosy i moje oczy? Chłopaki by oszaleli!

Sprawdziło się wszystko. Złota burza loków i wielkie, niebieskie jak Bałtyk oczy. Weronka będzie bardzo ładna, gdy podrośnie. Ba! Już jest! Ola nagle złapała się na tym, że się uśmiecha. Jak to mama mówiła? Najważniejsze to wybrać dobrego ojca dla dziecka? Paweł był naprawdę świetnym tatą. Weronka była dla niego najważniejsza na świecie. No właśnie: Weronka, a nie ona. Ola poczuła, że trochę o to jest zła. To były głupie żale, ale Weronka miała rację.

Przypomniała sobie, jak Paweł, wracając do domu, odstawiał ją z progu, tylko cmoknął sztywno i wołał:

Gdzie moja księżniczka? O, jest! Weronika, kupiłem ci ulubioną czekoladę!

Pobawi się z córką, potem siada, wkłada słuchawki, ogląda film i nie zauważa, że Ola sprząta, szykuje Małą do snu i nie może się doprosić uwagi.

Albo w aucie śpiewa z Weronką piosenki i nie słyszy, co Ola do niego mówi. A potem zapyta drugi raz i znów musi wszystko powtarzać.

Jak krzyczy na nią, gdy Weronika jest chora.

To był wtedy taki pierwszy raz dwa lata temu. Weronika miała wysoką temperaturę a Ola całą noc nie zmrużyła oka, czasem płacząc z bezsilności. Lekarz uspokajał, ale i tak się bała. Pod wieczór Ola popłakała się już całkiem i wtedy Paweł na nią nakrzyczał:

Po co ryczysz? Lepiej jej od tego będzie? Ogarnij się! Coś ty za matka?

Przestała płakać. Nie dlatego, że się uspokoiła. Coś w niej wtedy pękło, poczuła się kompletnie do niczego. Zło? Tak, to było to.

Weronka patrzyła na mamę w ciszy. Już nie płakała, więc czas do taty.

Ja zaraz wrócę.

Dziewczynka wyskoczyła z łazienki.

Tylko już nie płacz, dobrze?

Ola nie odpowiedziała. Zapatrzyła się na jeden punkt i w głowie przeleciała jej cała historia z Pawłem: co było dobre, co złe. Było tyle fajnego… Te randki, pierwsze wyjazdy. Spojrzenie Pawła z początku znajomości, ciemniejące oczy za szkłami. On zawsze miał tamto ciepło, ten błysk. Ale kiedy to zniknęło?

Pierwsze kroki Weroniki, pierwsze słowa, wspólne wakacje. Pierwszy sukces po powrocie do pracy sam upiekł tort, którego nienawidził. Nie zjedli go całego, był za słodki, Ola aż chciała płakać, wyrzucając resztki.

Zrobię jeszcze lepszy! Nie płacz! Możesz schować kawałek jak na weselach królewskich i trzymać sto lat!

Kupili mieszkanie siedzieli na podłodze, bez kanapy, bo nie starczyło jeszcze, i świętowali, patrząc, jak ich mała córeczka śpi na dmuchanym materacu.

Trzeba będzie mieć drugą córkę mówił Paweł, odkładając kieliszek i przytulając Olę.

Drugą?

A jak chcesz poprzestać na jednej?

Nie wiem…

Ja wiem! Ale na dom jeszcze nie zarobiliśmy, pokój tylko dwa, więc na razie wystarczy.

Drugiego dziecka się nie doczekali. Ola nie wiedziała, czemu. Lekarze mówili, że wszystko w normie. Miała już potem dosyć nerwów, było jak jest. Problemy zaczęły narastać jak kula śnieżna. Pierwsze kłótnie, pretensje, jakieś głupoty. Słowa, które spadały między nich ciężko, robiąc ścianę w małym mieszkaniu. Gdyby Weronka jej opowiedziała, co czuje, zrozumiałaby, że to nawet nie kule, tylko najprawdziwsze kolce długie, do samego serca.

Ola odkręciła zimną wodę, przemyła twarz. Starczy! Było złe, było dobre i co z tego. Weronka ma rację. Jeśli żal trzyma, nic z tego nie będzie. Albo się dogadać, albo rozstać. Przez sekundę wyobraziła sobie życie bez Pawła nie będzie wracał, nie przytuli Weroniki… Przeszedł ją dreszcz.

Tymczasem Weronka przeszła do kuchni, otworzyła drzwi. Tata siedział na krześle, tyłem do okna.

Tato?

Weronka! Czemu nie śpisz?

Przecież jeszcze wcześnie! Dziewczynka wspięła się na kolana do taty. Pokłóciliście się…

Przepraszam.

Ale po co?

Pokłóciliśmy się?

No.

Nie wiem. Tak wyszło.

Też masz żal do mamy? Weronka uważnie patrzyła tacie w twarz. Musiała im to powiedzieć wcześniej, a ona tylko się tuliła do Pączka i nic. Głupio! Jak się pokłóciła z Julką, pani Basia posadziła je na stołkach i mówią opowiedzcie wszystko. Potem zapytała, czy naprawdę fajnie nie być już przyjaciółkami.

Mama powiedziała ci, że się na mnie obraziła? Paweł wciągnął w swoje ramiona córkę i wtulił głowę w jej loki.

Nie! Sama wiem.

Skąd?

Jak się kochacie, to się przytulasz do mamy. A ona się uśmiecha. Jak macie żal krzyczycie. Tak?

Paweł odsunął lekko córkę i spojrzał na nią.

Dziecko, już taka duża jesteś.

Mama mówi to samo.

I co jeszcze?

Że cię kocha. I mnie.

Weronka obserwowała, jak zmienia się twarz taty. Jak znikają te marsy, jak ta złość, co była, gdzieś odpływa. Zadowolona spuściła się z kolan.

Idę do Pączka, okej? Sam coś się boi.

Jasne. Paweł zamyślił się, patrząc za córką. Kiedy oni się pogubili z Olą? Tak, że nawet dziecko to widzi? Nie potrafił wskazać jednego momentu. Najpierw pojawiła się Weronka, potem Ola coraz bardziej się oddalała. Zajęta dzieckiem, domem… Ale ciepło zniknęło. Ola była jak słońce. Takie wczesnowiosenne, ciepłe, miękkie. Kiedy przestała być taka? Zaczęły pojawiać się drażliwość, pretensje. Uważał, że cokolwiek robi źle. Brakowało uśmiechu, na który czekał. Nawet rozmowy przestały się kleić. Brał na ręce córkę i starał się unikać Oli. Wiedział, że robi źle, ale nie umiał inaczej. Widział, że Ola się obraża, próbował naprawić, ale zamiast tego jeszcze bardziej kręcił konflikt. Dobrze pamiętał dzień, kiedy Ola popłakała się z Weroniką na rękach w gorączce. Te żale. Stracił kontrolę, nakrzyczał na nią, a potem już nie było odwrotu. Słowa jak kamienie upadły, rosła między nimi ściana. Próby rozmów zerowe efekty. Zamiast ciepła coraz większy dystans. Ich łączyła już tylko Weronka. W kłótni palnął coś, czego Ola mu nie wybaczy:

Łączy nas tylko Weronka. Gdyby jej nie było…

Pamiętał, jak Ola wtedy zamarła. Przed chwilą jeszcze krzyczała z żalem, a potem spojrzała tak pusto i odwróciła się bez słowa. Od tego czasu już tylko komunikaty, zero rozmów o sobie.

Paweł westchnął i wstał. W mieszkaniu było cicho. Woda już nie lała się w łazience; Ola pewnie kładzie Małą spać. Patrząc przez okno na światła mieszkań, pomyślał, że wszędzie to samo różne ludzkie historie. Jego życie też się zmieni, jeśli Ola odejdzie i zabierze Weronkę. Zadrżał. Co z niego zostanie? Samotna, pusta jaskinia… On sam bez sensu, bo cały sens mieszka w tych zielonych oczach… Takich swoich, najukochańszych. Przypomniały mu się słowa mamy miał piętnaście lat: Jak traktować kobiety?

Zawsze miej poczucie odpowiedzialności. Kobieta to doceni.

Jak to?

Choćby nawet wina była po jej stronie, myśl, co mogłeś zrobić inaczej, by odwróciła się od ciebie. Rzadko tylko facet jest winny, ale najczęściej jednak sporo od niego zależy. W rodzinie, facet odpowiada za klimat domu.

Czemu?

Bo większość kobiet, nawet silnych, jest bardziej 'prowadzona’ niż prowadzi. Jeśli kobieta ma ciepełko, spokój to każdemu jest dobrze. Pamiętaj, żona to nie koń, nie żelazo.

W sensie?

Nawet jak się kobieta nie skarży, nie znaczy, że wszystko gra. Trzeba czasem popracować, pomóc. Zrozumiesz założysz rodzinę, pojawi się dziecko, roboty mnóstwo. Jak wszystko zrzucisz na nią będą konsekwencje. A jeśli raz dziennie dasz jej wolną godzinę będziesz miał szczęście. No i pamiętaj, traktuj ją tak jak przed ślubem.

Jak to?

Przed ślubem ona będzie najcenniejsza na całym świecie, dbaj o to, żeby potem tak zostało. Po ślubie łatwo zapomnieć. Ale ona pamięta.

Mamo, czemu zawsze o żonie, rodzinie, a ja dziewczyny nawet nie znam…

Bo każda dziewczyna potem jest czyjąś żoną. To zapamiętaj, życie szybko leci.

Paweł przejechał ręką po twarzy i się uśmiechnął:

Dzięki, mamo…

Jeszcze chwilę postał, po czym otworzył lodówkę.

Weronka nie mogła długo zasnąć. Przytulała Pączka jedną ręką, drugą obejmowała za szyję śpiącą już mamę. Jej twarz była smutna i zmęczona. Weronka delikatnie pogładziła mamę po czole, tam, gdzie powstała zmarszczka, której wcześniej nie było. Ola głęboko odetchnęła przez sen, a fałdka się rozprostowała. Weronka objęła mamę, zamknęła oczy. Oby jutro był dobry dzień. Tyle razy to słyszała, ale potem dzień okazywał się byle jaki. Zacisnęła powieki i w duchu pomyślała życzenie.

Budzik Ola oczywiście przespała dzwonił u nich w sypialni. Zrywając się z łóżka, spojrzała na mały kotek-zegar u Weronki i jęknęła. Spóźnią się do przedszkola. I do pracy też. Dobrze, że nic pilnego dziś. W kuchni stukała łyżeczka o brzeg kubka. Ola aż się zdziwiła. Paweł jeszcze w domu? Dziwne. Delikatnie wstała, żeby nie obudzić Weronki, i pobiegła do łazienki. Myjąc się, nasłuchiwała może wyjdzie szybciej i nie będzie trzeba rozmawiać, a tak do wieczora jakoś przeżyje. Ale los nie dał jej tej taryfy ulgowej. W kuchni Paweł właśnie stał przy kuchence, parzył w kawiarce kawę.

Cześć… odwrócił się, a Ola widziała, że prawie nie spał. Oczy czerwone, cienie aż czarne.

Chciała coś powiedzieć, ale zaniemówiła. Na stole stał tort. Z ogromnymi, tłustymi maślanymi różami. Wyglądał na robotę własną Pawła. Co to? Po co mu to? Pewnie siedział całą noc, żeby go zrobić. Jeszcze te końcówki do worka, które schowała i nie mogła znaleźć!

Spojrzała pytająco na męża, a on zrobił krok do przodu.

Przepraszam. Za wszystko. Jestem najgorszym mężem na świecie. Wina w większości po mojej stronie. W tym, że cię zaniedbałem, że ciągle cię oskarżałem. Jesteś najlepszym, co mnie w życiu spotkało. Ty i Weronka. Ale bez ciebie nie byłoby jej. Wiem, że dużo rzeczy już nie naprawię, ale… może chociaż pomyślisz?

Ola patrzyła mu w oczy, próbując zrozumieć, co się dzieje. Podeszła, dłońmi zakryła mu usta.

Oboje jesteśmy sobie winni. Też cię przepraszam. Muszę dużo przemyśleć. Naprawdę sporo.

Na długo?

Ze… siedem miesięcy.

Paweł spojrzał na żonę, nie rozumiejąc.

Co tak się patrzysz? Tak, dobrze zrozumiałeś.

Jeszcze próbował pojąć, co Ola ma na myśli, gdy drzwi do kuchni wypadły, a w progu stanęła Weronka, tuląc Pączka i przecierając zaspane oczy.

Już się pogodziliście?

Paweł i Ola wymienili spojrzenia.

O rany! Czemu tort? Można go na śniadanie?

Dziś można wszystko! Paweł objął Olę i szepnął Kocham cię. Daj mi szansę.

Ty mi też! szepnęła Ola i zwróciła się do córki. A nieumytym dziewczynkom tortu nie dajemy.

Już lecę! Weronka posadziła Pączka na krześle Dwa kawałki poproszę. Dla mnie i Pączka.

Misie nie jedzą tortu.

To ja mu pomogę, nie martw się.

Lata miną i Ola będzie szła alejką parku z wózkiem, spiesząc się do szkoły po starszą córkę. Mały Adaś obudzi się nie w porę i cichutko powyje, przykuwając uwagę mamy. Ola nachyli się nad wózkiem, ale zza jej pleców przytulą ją te znajome, ciepłe dłonie.

Daj, ja go wezmę. Paweł weźmie synka na ręce i kiwnie żonie. Zaczekamy tutaj.

Ola uśmiechnie się i ruszy do szkoły. Od jutra Weronka ma ferie, bilety nad morze kupione, walizki spakowane. Adaś zobaczy Bałtyk pierwszy raz. Przypomni sobie ostatnie trzy lata ile się zdarzyło. Ich próby pogodzenia się, niełatwe początki po powrocie. Wyjazd z Weronką na dwa miesiące do rodziców, wielką pomoc babci Nadziei mamy Pawła. I jej odejście trudny okres dla wszystkich. Urodziny Adasia. Jego pierwsze kroki, ząbki, słowa… Ola się uśmiechnie. Pierwszym słowem nie było mama. Paweł dumny chodził i żartował:

Dzięki, synek! Tata!

Weronka na pierwszym w życiu rozpoczęciu roku poważna, przestraszona. Rodzice bali się, że zemdleje, zrobiła się blada jak wstążki. Dała radę. Weszła do szkoły za panią, nawet się nie obejrzała.

Mamo!

Werona! Ola wzięła ją na ręce Jak było?

Najlepiej! Pani Iwona powiedziała, że tylko dwie idealne uczennice ja i Julka.

No, brawo! Ola mocno uścisnęła córkę.

A gdzie tata? I Adaś?

W parku czekają.

Fajnie. A Pączek?

Jak mogłybyśmy chodzić bez Pączka! zaśmiała się Ola. W wózku siedzi.

Weronka odetchnęła. Podarowała bratu swoją ulubioną przytulankę. Bo z najbliższymi trzeba się dzielić tym, co najlepsze. Ale i tak tęskniła za Pączkiem, choć udawała, że już jej wszystko jedno. Mamie zawsze mogła powiedzieć, jak jest.

Patrząc na rodziców idących alejką, przekładających między sobą wózek z braciszkiem, żywo rozmawiających, Weronka pochyliła się do przytulanki i szepnęła:

Myślisz, że teraz już wszystko będzie dobrze?

Pączek tylko patrzył na nią swoimi okrągłymi oczami i milczał. Ale Weronka wiedziała, że usłyszała swoją odpowiedź.