Po raz pierwszy pojechaliśmy z tatą nad rzekę

Był wtedy upalny letni dzień, w mieście było tak gorąco, że asfalt parował. To był jakiś dzień wolny, ja miałam dziesięć lat i postanowiliśmy z tatą pojechać nad pobliską rzekę sami, bez mamy. Zabraliśmy plecaki, spakowaliśmy do nich suchy prowiant – owoce, ogórki, pomidory, jakieś warzywa. Wzięliśmy ze sobą jakieś mięso i kilka kiełbasek do upieczenia na ognisku. Do tego kawałek sera.

Dotarliśmy więc do tej rzeki po czterdziestu minutach podróży komunikacją miejską, przez istne piekło miasta. Jeszcze tylko dziesięć minut marszu i wreszcie za zakrętem ujrzeliśmy wymarzoną rzekę. Woda nie była przejrzysta, bo dno było pokryte mułem, ale sama w sobie w miarę czysta, bo to jednak płynąca woda. Rzeka miała bardzo rwący nurt i była bardzo zimna, ale w taki upalny dzień bardzo nam to odpowiadało.

Rozłożyliśmy koce i wypakowaliśmy jedzenie, po czym postanowiliśmy najpierw trochę popływać. Kiedyś, jak powiedzieli mi rodzice, tę rzekę wykorzystywano do celów gospodarczych. Moczono w niej dębowe beczki, aby napęczniały i później były odporne na wilgoć. Na drugim brzegu istniała wtedy fabryka zajmująca się produkcją wyrobów w tych beczkach. Ale ja jej wtedy i tak nie widziałam.

Weszliśmy z tatą do wody, naprawdę była bardzo zimna, ale to nas nie zniechęciło. Pływaliśmy dobrze, ale prąd był tak silny, że nas porwał. Zniósł nas do jakiejś prowizorycznej tamy. Składała się z dwóch poręczy zespawanych w poprzek rzeki i przełożonych drewnianych belek, które już przegniły od wody. Kiedy woda popchnęła nas w stronę tamy, nie było czego się złapać, tylko tej metalowej poręczy. A ona była bardzo śliska i nie dało się jej utrzymać mokrymi rękami. Lecieliśmy z nurtem, widziałam, jak tata przewrócił się głową w dół i spadał z tamy jak z wodospadu. Miał szczęście, prąd wypchnął go i poniósł dalej. Ja wpadłam pod tamę. W tym momencie poczułam, że jestem pod powierzchnią, widziałam, co się dzieje, ale nie mogłam się wydostać. To było jak siedzenie po drugiej stronie małego wodospadu, obserwowanie wszystkiego od środka. Wydawało mi się, że to trwało kilka minut. Zwaliła się na mnie masa wody, a ponieważ byłam lekka, prąd nie popchnął mnie dalej. To był dla mnie szok. Ale już po kilku minutach zrozumiałam, że mocno zaczepiłam się o jeszcze jedną, zbitą z desek zaporę. Wyciągnął mnie jakiś obcy mężczyzna.

Po wyjściu z wody spojrzeliśmy z tatą na siebie i przyszła nam do głowy tylko jedna myśl – dobrze, że żyjemy. Wyszliśmy z tego jedynie z zadrapaniami i lekkimi siniakami, mieliśmy szczęście. Dotarliśmy do naszych kocy i prowiantu, napiliśmy się wody, coś zjedliśmy. Trzęśliśmy się od ilości adrenaliny we krwi, bo to były ekstremalne emocje. A może też trochę przemarzliśmy w lodowatej wodzie. W każdym razie, tego dnia nie poszliśmy już pływać.

Po prostu spędziliśmy resztę czasu nad brzegiem rzeki, a później postanowiliśmy wracać do domu. Po drodze zastanawialiśmy się, czy powiedzieć o naszej przygodzie mamie. Kto wie, co by się stało, gdyby ten mężczyzna nie wyciągnął mnie z wody. Kiedy wróciliśmy do domu, jednak opowiedzieliśmy mamie tę historię. Pierwszą rzeczą, którą powiedziała, było to, że nie można nas nigdzie puścić samych. Dodała, że nigdzie już razem nie pójdziemy, tylko z nią. Dzień się skończył, poszliśmy spać.

Od tamtej chwili minęło co najmniej dziesięć lat, a ja do tej pory bardzo dobrze ją pamiętam. Nigdy nie bałam się wody i nigdy nie bałam się pływać. Ale na zawsze zapamiętałam, jaki szybki jest nurt w zimnej, rwącej rzece. Będę starała się chronić moje dzieci i uczyć je, że podczas kąpieli w nieznanych akwenach należy zachować szczególną ostrożność. Wciąż uważam, że w tamtym momencie mój tata i ja mieliśmy po prostu szczęście. Później jeszcze wiele razy byliśmy na wakacjach, co roku latem jeździliśmy nad morze. Umiem bardzo dobrze pływać. Uważam, że mieliśmy szczęście, że wtedy skończyło się na kilku zadrapaniach i lekkim strachu, nic więcej. I jeszcze, że nie zaczęłam się panicznie bać wody.

Mało tego, zapisałam się na basen, bo ta przygoda była dla mnie motywacją, żeby nauczyć się pływać tak dobrze, żeby takie sytuacje już się nie powtórzyły. W wieku osiemnastu lat miałam już na koncie parę sukcesów w zawodach pływackich. Myślę, że ta sytuacja stała się dla mnie bodźcem do doskonalenia swoich umiejętności. Później skończyłam ze sportem, ale  to na basenie poznałam mojego chłopaka.

Często pływaliśmy na sąsiednich torach. Uznałam, że to musi być przeznaczenie, skoro w takich okolicznościach dostrzegł we mnie piękną dziewczynę, która mu się spodobała. Wyobraźcie sobie siebie w gumowym czepku, okularach do pływania, oczywiście bez makijażu i w sportowym kostiumie kąpielowym. Jeżeli zobaczył mnie w takim wydaniu i zaprosił na randkę, to znaczy, że nie mam się czego obawiać. Cieszę się, że moja pasja do sportu pomogła mi też w życiu osobistym. Nigdy nie wiadomo, gdzie znajdzie się swoje szczęście.