Po odstawieniu kochanki z samochodu, Buczyński czule się z nią pożegnał i ruszył do domu

Wysadziwszy kochankę z auta, Buczek pożegnał się z nią czule i ruszył do domu. Przed wejściem do kamienicy na chwilę się zatrzymał, w myślach układając, co powie żonie. Wszedł na klatkę schodową i otworzył drzwi.

Cześć powiedział Buczek. Weronika, jesteś w domu?

Jestem odpowiedziała spokojnie żona. Cześć. To co, iść smażyć schabowe?

Buczek postanowił działać wprost stanowczo, zdecydowanie, po męsku! Zakończyć ten dwulicowy żywot, póki na ustach czuł jeszcze smak pocałunków kochanki, zanim codzienne bagno znowu go wciągnie.

Weroniko chrząknął Buczek. Przyszedłem ci powiedzieć że powinniśmy się rozstać.

Weronika przyjęła tę wiadomość całkowicie spokojnie. Trudno było wyprowadzić ją z równowagi. Kiedyś Buczek podśmiewał się z niej, nazywając Weroniką Lodową.

To znaczy co? zapytała Weronika, stając w drzwiach kuchni. Nie smażyć tych schabowych?

Jak chcesz odparł Buczek. Chcesz, smaż; nie chcesz, nie smaż. A ja odchodzę do innej kobiety.

Po takim oświadczeniu większość żon rzuciłaby się z patelnią albo urządziła burzliwą awanturę. Ale Weronika nie należała do tego grona.

Wielka mi sensacja mruknęła. Przyniosłeś moje buty z naprawy?

Nie zmieszał się Buczek. Jeśli to takie ważne, zaraz pojadę i odbiorę!

Ohoho westchnęła Weronika. Cały ty, Buczek. Poślij głupka po buty to jeszcze stare przytarga.

Buczek poczuł się dotknięty. Jakoś to rozstanie nie szło po jego myśli. Za mało emocji, zbyt mało dramatyzmu! Choć, czego oczekiwać od żony z przydomkiem Weronika Lodowa?

Mam wrażenie, Weroniko, że mnie nie słuchasz! podniósł głos Buczek. Oficjalnie ogłaszam, że odchodzę do innej kobiety, opuszczam cię, a ty o jakichś butach!

No właśnie stwierdziła Weronika. W przeciwieństwie do mnie, możesz sobie iść, gdzie chcesz. Twoje buty przecież nie są w naprawie. Możesz chodzić.

Mieszkali razem długo, ale Buczek nigdy nie do końca wiedział, kiedy żona żartuje, a kiedy mówi poważnie. Początkowo właśnie ta jej niekłótliwa natura i gospodarskie podejście go urzekły. No i przyjemna figura też zrobiła swoje.

Weronika była niezawodna, wierna i spokojna jak bałtycki latarnik. Ale teraz Buczek pokochał inną. Kochał ją żarliwie, grzesznie, słodko i musiał postawić sprawę jasno.

I tak, Weroniko powiedział Buczek z nutą patosu, żalu i powagi. Jestem ci wdzięczny za wszystko, ale odchodzę, bo kocham inną kobietę. A ciebie już nie.

No patrzcie go, taki Romeo… odrzekła Weronika. Mnie nie kocha, pół kalosza! Moja mama, na przykład, kochała sąsiada, a tata domino i wódkę. I co? Zobacz, jaka fajna baba ze mnie wyrosła!

Buczek wiedział, że z Weroniką nie ma sensu się sprzeczać. Jej słowa były jak odważniki. Cały jego zapał uleciał, odechciało mu się kłótni.

Weronisiu, jesteś naprawdę wspaniała westchnął Buczek. Ale ja kocham inną. Kocham żarliwie i grzesznie. I mam zamiar do niej odejść, rozumiesz?

Inną? Kogo? Jolkę Kędzierską, tak?

Buczek cofnął się odruchowo. Rok temu rzeczywiście miał krótki romans z Kędzierską, ale nie wiedział, że Weronika ją zna!

Skąd ją znasz? zaczął, po czym zamilkł. Nieważne. Nie, Weroniko, nie o Kędzierską chodzi.

Weronika ziewnęła.

To może Sylwia Bubel? Do niej się wybierasz?

Buczkowi aż zrobiło się zimno w karku. Bubel też była jego kochanką, choć to już przeszłość. Ale skoro Weronika wiedziała, czemu milczała? No tak, ona jest jak skała.

Nie zgadłaś powiedział Buczek. To nie Bubel ani nie Kędzierska. To zupełnie inna, wyjątkowa kobieta, szczyt moich marzeń. Bez niej nie mogę żyć i do niej odchodzę. I nie próbuj mnie zatrzymać!

Czyli pewnie Majka stwierdziła żona. Ech, Buczek, ty pęknięta organiko. Nieźle szczyt twoich marzeń, czyli Maja Walentynowicz. Trzydzieści pięć lat, jedno dziecko, dwa zabiegi Tak?

Buczek złapał się za głowę. Trafiła w dziesiątkę romansował właśnie z Mają Walentynowicz.

Ale jak?! wyjąkał Buczek. Kto nas sprzedał? Szpiegowałaś mnie?

Prosta sprawa, Buczek stwierdziła Weronika. Ja jestem ginekologiem z długoletnim stażem. Przebadałam wszystkie kobiety w tym cholernym mieście, a ty ledwie parę. Wystarczy mi jeden rzut oka, żeby wiedzieć, gdzie byłeś, ty gamoniu!

Buczek zebrał się w sobie.

Załóżmy, że zgadłaś! odezwał się niezależnie. Nawet jeśli to Walentynowicz. Nic to nie zmienia, odchodzę do niej.

Głuptas z ciebie, Buczek skwitowała Weronika. Mógłbyś chociaż mnie zapytać! A tak w ogóle, w tej twojej Majce nie ma nic wyjątkowego, wszystko jak u innych, mówię to jako lekarz. A widziałeś jej kartę pacjenta?

N-nie przyznał Buczek.

No widzisz! Po pierwsze, idź szybko pod prysznic. Po drugie, jutro zadzwonię do Wojtka z przychodni, żeby cię przyjął bez kolejki powiedziała Weronika. Potem pogadamy. Toż to wstyd, żeby mąż ginekolożki nie potrafił sobie znaleźć zdrowej kobiety!

I co ja mam zrobić? spytał Buczek żałośnie.

Idę smażyć schabowe oznajmiła Weronika. Ty się myj i rób, co chcesz. Jeśli potrzebujesz szczytu marzeń bez żadnych dolegliwości daj znać, polecę…