Po 4 miesiącach pisania zgodziłam się na spotkanie z 52-letnim dżentelmenem — zaczął rozmowę od 5 zarzutów

4 miesiące pisania, a potem spotkanie z 52-letnim kawalerem zaczęło się od 5 pretensji

Podobno samo oczekiwanie na coś miłego często jest słodsze niż to, co następuje potem. W mojej historii a właściwie serialu z codziennymi odcinkami to oczekiwanie trwało prawie cztery miesiące.

Przez ten czas poznałam gusty Wojciecha na wylot, zapamiętałam imiona jego najlepszych kolegów z podstawówki i nauczyłam się nie dziwić jego upodobaniu do stawiania trzech kropek po każdym dzień dobry.

Mam czterdzieści pięć lat. To ten wiek, w którym na randki chodzi się już nie z drżącymi kolanami, ale z ironiczną ciekawością naukowca. Zobaczymy, jaki okaz trafi się tym razem myślałam, szykując się do wyjścia.

Należę do tych kobiet, które potrafią założyć zwykły kaszmirowy sweter tak, jakby to była korona, i mają tyle dystansu do siebie, że każdą niezręczność rozbrajają uśmiechem.

Wojciech ma pięćdziesiąt dwa lata. W naszej internetowej wymianie był człowiekiem poważnym, rzeczowym, z odrobiną ironii, a co mnie najbardziej przyciągało sprawiał wrażenie solidnego.

W naszym wieku, Krystyno, pisał wieczorami nie szukamy fajerwerków, tylko ciepła. Chcemy być z kimś, kto rozumie nas bez słów.

Skoro bez słów, to bez słów uśmiechałam się, malując rzęsy. Byle te słowa, które jednak padną, nie sprawiły, że będę chciała wyjść z restauracji w połowie spotkania.

Umówiliśmy się w małej, przytulnej kawiarni z miękkim światłem i zapachem cynamonu. Przyszłam punktualnie zorganizowana, pewna siebie, gotowa na przyjemny wieczór. Wyglądałam znakomicie.

Wojtek pojawił się pięć minut później. Na żywo był trochę niższy niż na zdjęciach, patrzył jakby właśnie odkrył błąd w rozliczeniu podatkowym.

Usiadł naprzeciw, krótko uśmiechnął się na powitanie.

Nie usłyszałam ani komplementu, ani serdecznego miło Cię poznać.

Wojciech przyjrzał mi się, jakby przeprowadzał inspekcję. Potem zaproponował kawę z deserem zgodziłam się.

Krystyno zaczął głosem dyrektora na zebraniu przez te cztery miesiące analizowałem nasze rozmowy. I teraz, kiedy widzę Cię na żywo, muszę od razu zaznaczyć kilka spraw. Mam do Ciebie pięć zarzutów.

Coś we mnie cicho pękło właśnie tak zazwyczaj kończy się dobry nastrój. Oparłam podbródek na dłoni i skinęłam głową.

Pięć zarzutów? Brzmi interesująco. Słucham.

Wojciech nie wychwycił ironii i zaczął odliczać.

Na jednym ze zdjęć, gdzie jesteś w niebieskiej sukience, figura wygląda inaczej. Teraz widzę, że jesteś bardziej wyrazista. To może wprowadzić mężczyznę w błąd, a kobietom w naszym wieku wypada być uczciwszymi.

Zrobiłam sobie w głowie małe dziękuję za wyrazista, to postęp mogło być monumentalna.

Zarzut drugi: tempo odpowiedzi
Czasem odpisujesz za wolno. Na przykład trzy tygodnie temu napisałem Ci o 14:15, a odpisałaś dopiero o 16:40. Mężczyźni nie lubią czekać. To brakuje szacunku.

Wtedy chyba byłam na spotkaniu zaczęłam, ale Wojciech już podnosił kolejny palec.

Zarzut trzeci: miejsce spotkania
Dlaczego tu? Ta kawiarnia jest zbyt wystawna. Proponowałem skromniejsze miejsce. Twój wybór świadczy o skłonności do epatowania.

Spojrzałam na latte i złapałam się na tym, że mam ochotę wylać je Wojciechowi na głowę. Ciekawość jednak wygrała.

Po co ta sukienka? Przyszliśmy tylko na kawę. To przesada, szczególnie w dzień. Biżuteria też zbędna. Kobieta powinna przyciągać głębią, nie połyskiem. W moim wieku szukam treści, nie opakowania.

Zarzut piąty: samodzielność
Sama wybrałaś miejsce, często mówisz sama. Nie pozwalasz mężczyźnie poczuć się mężczyzną. Potrzebuję kobiety, która pyta o radę, nie manifestuje niezależności. Jeśli mamy być razem, musisz zmienić zachowanie.

Skończył i skrzyżował ręce, jakby czekał na skruchę lub wdzięczność za swoje szczere słowa.

Patrzyłam na niego i nagle poczułam, że te cztery miesiące pisania były tylko wygodnym kostiumem dla pedantycznego manipulatora. Szukał nie ciepła, lecz kogoś, kto będzie zasilaniem jego ego.

Wiesz, Wojciechu powiedziałam łagodnie, prawie pieszczotliwie ja też trochę analizowałam. I wystarczyło mi pięć minut, żeby wyciągnąć wnioski.

Jakie? zmrużył oczy.

Jesteś niezwykłym przypadkiem. Przejechałeś pół miasta, by wystawić rachunek kobiecie, którą widzisz pierwszy raz, za jej gust, wygląd i prawo być sobą. To rzadki poziom pewności siebie.

Wojciech zmarszczył czoło:

Mówię tylko szczerze.

Nie, pokręciłam głową. Ty nie jesteś szczery. Ty po prostu jesteś nieszczęśliwy i próbujesz mierzyć świat krzywą miarą. Nie podobają Ci się moje zdjęcia? Idź do muzeum tam eksponaty się nie zmieniają. Za wolno odpisuję? Kup sobie Tamagotchi. Sukienka Ci nie pasuje? Założyłam ją dla siebie, nie dla Ciebie.

Wstałam, poprawiłam torebkę, spojrzałam spokojnie:

I na sam koniec. Jeśli Twoje ego rozpada się przy słowie sama, to potrzebujesz nie romansu, lecz terapii. W wieku czterdziestu pięciu lat za bardzo cenię swój czas, żeby tracić go na kogoś, kto zaczyna znajomość od wyliczanki moich wad.

Gdzie idziesz? A kawa? mruknął Wojciech.

Wypijesz ją sam. To pomoże zaoszczędzić pieniądze. Rada na koniec: jeśli chcesz, żeby ktoś zaglądał Ci do ust umów się do dentysty.

W domu pierwsze co zrobiłam, to zablokowałam Wojciecha wszędzie. Dla mnie komfort w tym wieku to nie tylko koc i cisza, ale też telefon bez ludzi, którzy próbują wpychać mnie w swój krzywy model.

A Wy co sądzicie: to był nieudany flirt czy skrupulatnie zaplanowany spektakl? I czy warto kontynuować znajomość, jeśli już na starcie ktoś wystawia rachunek za to, kim naprawdę jesteście?