Piotruś. Opowiadanie

Okno szpitalne otwarte było na oścież. Rano odsłoniła je pielęgniarka. Powietrze było świeże, firanka delikatnie powiewała, zieleń liści za oknem cieszyła oko, a do upalnego lata było jeszcze daleko.

Piotrek miał wycięty wyrostek. Mówili, że operacja była trudna, ledwo zdążyli, ale Piotr był odważny.

Nie boisz się zastrzyków? uśmiechnęła się pielęgniarka, wypuszczając powietrze ze strzykawki.

Piotrek po prostu przekręcił się na bok, jeszcze nie pozwalano mu wstawać.

Czym tu straszyć…

Przywieźli go z podwórka. Tam go złapało. Nie, nie był bezdomny, dorastał w domu dziecka. Po prostu wracał z kolegami z bazaru, gdzie próbowali nielegalnie dorobić, i wtedy go złapało.

Najbardziej żałował, że wystawił na nieprzyjemności Lenka i małego Sławka teraz w domu dziecka będzie zamieszanie. Jeszcze wczoraj po operacji wpadła pani wicedyrektor Chrzanowska, udając troskę. Piotrek był jeszcze półprzytomny po narkozie, pamiętał tylko, że była i pochylała się nad nim z zatroskaną miną, ale szczegółów nie pamiętał.

Dlaczego nie poszło go na terenie domu dziecka? Miał już niewiele drogi…

Obwiniał morele. Na bazarze dali im skrzynkę zgniłych moreli, a one nie były takie złe słodkie jak miód. I rzucili się na nie, zjedli za dużo.

No, bohaterze! Jak się czujesz? starszy lekarz z kudłatymi rękami obejrzał szew, Najgorsze już za tobą. Nie musisz się bać.

I się wcale nie bałem.

O, taki twardy jesteś? To dobrze! lekarz spoważniał, Jeść jeszcze ci nie wolno. Żadnych paczek z domu! Wytrzymaj trochę bez słodyczy i innych rzeczy. Wieczorem dostaniesz kisiel.

Piotrek kiwnął głową dla szacunku. Wiedział, że i tak nie miałby kto mu paczek przynieść. W domu dziecka wszyscy są na niego wkurzeni za ucieczkę, za to, że naraził opiekunów. Z bazaru wracali przez dziurę w płocie, a musiało go wziąć właśnie po drodze!

A co do odwagi lekarz miał rację. Życie nauczyło Piotrka być dzielnym. Matka pewnie urodziła go przez przypadek. Może nie miała pieniędzy na aborcję. Piotrek miał dziesięć lat, ale rozumiał to spokojnie, jak większość dzieciaków z domu dziecka.

Dziwne, ale nie miał do matki żalu. Przeciwnie był jej wdzięczny, że go urodziła. Chociaż oddała od razu, i tak dziękuje.

Do trzeciego roku życia był w domu niemowlaka, potem trafił do placówki w Toruniu, potem do Bydgoszczy. Od kiedy pamiętał, musiał walczyć o przetrwanie.

Przypominały mu się bójki o jedzenie na stołówce. Choć były czasy spokojne, wszyscy wiedzieli, jak kucharki i kierownictwo wynosiły jedzenie do domów, czasem nawet samochodami.

Ale nie tylko o jedzenie były bójki! O wszystko. Piotrek był silny musiał być. Parę razy złamał rękę. Kiedyś fryzjerka, która przychodziła do nich ogolić wszystkich na zero, prawie się popłakała na widok jego głowy blizna przy bliźnie.

Z czego się rozczulać? Piotrek nie płakał nigdy.

A teraz mają go przestraszyć jakąś blizną na brzuchu czy zastrzykami…

Śmieszne!

Dorosłych miał za ludzi zimnych, kalkulujących. On sam nie był uroczym malcem, ani słodziutką dziewczynką, którą ktoś by polubił. Był trochę szorstki, trochę zadziorny, prostolinijny i uparty.

Słuchaj mnie, Piotr Wronowski! Jak coś wykombinujesz, idziesz do izolatki! groziła mu często pani Chrzanowska.

Nie kłócił się, ale nie zamierzał też się podporządkować. Już dawno miał swoje zasady.

Była tylko jedna dorosła osoba, którą wspominał ciepło. Nie wiedział, jak dzieci rozmawiają z mamą w myślach, ale z tą kobietą, która kiedyś na krótko pojawiła się w jego życiu, rozmawiał w myślach często.

Miał około sześciu lat, gdy przyszła do nich do pracy. To nie był jeszcze ten dom dziecka, lecz inny, w Toruniu. Kim była, nie wiedział. Pamiętał tylko jej łagodny uśmiech, niebieskie oczy i ciepłe ręce. Zapamiętał, jak sadzała go na kolanach i szeptała:

Musisz być silny, Piotrusiu. Musisz dobrze jeść, dbać o siebie, słuchać się. Będzie ci ciężko, ale dasz radę. No spróbuj, dobrze?

Później śpiewała mu piosenkę.

Kotku, koteczku, ogonek szary,

Lulaj, lulaj.

Ogonek szary, łapki białe,

Lulaj, lulaj.

Łapki białe, uszka czarne,

Lulaj, lulaj…

Choć Piotr miał się już za dużego chłopaka, często w trudnych chwilach przypominał sobie tę prostą melodię. Zamykając oczy, nucił ją i pamiętał ciepło jej rąk to pomagało.

Potem ta kobieta gdzieś zniknęła, zostawiając mu tylko piosenkę i wspomnienia. Nikt nigdy nie śpiewał mu kołysanek, nie tulił. Jej imienia nie pamiętał, w myślach mówił do niej mamo. Pewnie była tylko wychowawczynią ale jak bardzo chciał o niej fantazjować.

Pielęgniarka zamknęła okno, przebrała łóżko po drugiej stronie. Piotrek ucieszył się nudziło mu się samemu.

Wkrótce do sali wjechało łóżko na kółkach, wokół którego kręciła się grupa dorosłych. Rozpoczął się szpitalny zamęt. Piotrek z trudem widział z daleka, ale zauważył chłopca z ostrym nosem i bardzo szczupłą twarzą. Kroplówka, szumy potem zostali tylko oni i starszy mężczyzna w białym kitlu na marynarce.

Nikt dużo nie mówił. Tylko pojedyncze słowa.

Będzie spał, powiedziała pielęgniarka.

Dobrze, dziękuję.

Powiecie…

Oczywiście.

Ona wyszła; mężczyzna siedział przy swoim synu, oparty o kolana, głowę nisko, nieruchomy. Chłopiec spał.

W sali było gorąco, ale mężczyzna wciąż siedział w marynarce i fartuchu.

Piotrka bolały plecy, więc przekręcił się; łóżko zaskrzypiało. Mężczyzna odwrócił się. Między brwiami miał zmarszczkę, pod oczami sińce, ale spojrzenie spokojne.

Dzień dobry, wyszeptał, jakby właśnie zauważył Piotrka.

Dzień dobry, odpowiedział Piotr.

Obcy ocknął się, spojrzał na syna, potem cicho przestawił krzesło do Piotra i usiadł obok.

Operowali cię?

Tak, wyrostek wycięty.

To dobrze. Nie wstajesz jeszcze?

Jeszcze nie.

Może czegoś chcesz?

Nie mogę. Powiedzieli, że do wieczora nie wolno jeść. A on co ma? Kiwnął na chłopaka.

On…? mężczyzna zamyślił się, zmarszczył brwi, Inna choroba. Można? Zostanę tu, pomogę, jak trzeba. Jeśli ktoś przyjdzie do ciebie, wyjdę.

Jasne, nie mam nic przeciwko.

Mężczyzna przeniósł krzesło i z cicha dodał:

To Szymek. Ma jedenaście lat. A ty?

Piotrek. Mam dziesięć.

Dziękuję, Piotrze, powiedział mężczyzna, a chłopiec nawet nie wiedział, za co.

Przez następny dzień do Szymka przychodziło wielu ludzi. Rano kroplówki, kilka razy lekarz. Ojciec nocował przy nim, coś mówił do niego. Szymek ruszał rękami i głową, lecz oczu nie otwierał wyglądał, jakby spał.

Potem przyszli dziadkowie i młoda kobieta. To była mama Szymka. Wysoka, szczupła, z zacięciem na nosie, włosy w koński ogon, oczy czerwone od płaczu. Wprowadzili ją pod ręce, usadzili przy łóżku syna. Nie przestawała go głaskać i szeptać coś do niego.

Może przeniesiecie chłopaka? ojciec Szymka wskazał Piotra, zatroskany o żonę.

Tak, dziś przeniesiemy.

Lekarz spojrzał na Piotra:

Jak się trzymasz, młody? Boli?

Trochę.

Prawda, niedobrze spał tej nocy, szew go bolał i bał się ruszyć. Nie zdążyli go nakarmić może zapomnieli, a może jeszcze za wcześnie było jeść.

Będziesz dziś stać. Przeniosą cię do sąsiedniej sali. Dasz radę, wkrótce pielęgniarka wyjmie wenflon.

Bardzo chciał już wstać, lecz pielęgniarka długo się nie pojawiała. Ciągle ktoś wchodził do sali.

Dzisiaj dotarło do Piotrka, że Szymek umiera. Był nieprzytomny, cały dzień ludzie mówili półgłosem, wszyscy jacyś napięci i pogrążeni w troskach.

W sali został później tylko ktoś z rodziny młoda dziewczyna. Piotrek skrępował się jej obecnością, gdy pielęgniarka przyszła wyjąć wenflon, dał znać spojrzeniem, ale ta tylko burknęła:

Ty się jej nie bój. Krótko to potrwa.

Faktycznie skończyło się szybko, lecz Piotr leżał, rozkoszując się wolnością. Był zupełnie nagi i nie wiedział, gdzie jego ubrania. Dziewczyna raz patrzyła w okno, raz na Szymka, poprawiała mu koc, nawilżała usta. Piotrek żałował, że nie spytał pielęgniarki o ubrania.

Komu ty potrzebny! Tak właśnie nikomu.

Po godzinie jednak postanowił usiąść. Przekręcił się, przykrył kocem, siadł. Dziewczyna spojrzała.

Pomóc ci?

Nie, odpowiedział, choć nagle strasznie zakręciło mu się w głowie. Po chwili leżał znów.

Lecz zaraz podniósł się jeszcze raz.

Nie wie pani, gdzie dali moje ubrania? Zwierzył się dziewczynie.

Nie wiedziała, obiecała dowiedzieć się.

Popatrz za Szymkiem, dobrze?

Spróbował pójść do łazienki owinięty kocem, ale nogi trzęsły się, bał się ruszyć. Nie sądził, że będzie mu tak trudno po prostu przejść przez salę.

W końcu przynieśli mu ubranie szpitalne.

Odwrócę się, nie martw się, powiedziała dziewczyna.

Usiadł, włożył za duże spodnie, dociągnął gumkę to akurat potrafił. Powyginał nogawki, lecz nie mógł się pochylić. Gdy zaczął człapać, dziewczyna zauważyła problem.

Poczekaj. Ojej! Szerokie jak worek. Zaraz podwinę, przykucnęła przy nim i długo z tym się bawiła, aż tak długo, że Piotrkowi zrobiło się słabo.

Zaraz zemdleję…

Ojej! podtrzymała go, usadziła na krześle, Jeszcze naprawdę chory jesteś. Jadłeś dzisiaj? Jak masz na imię?

Piotrek.

A ja Basia. Piotruś, dobrze by było, żeby mama była przy tobie. Może zadzwonić, albo nie masz telefonu do domu?

Nie mam mamy.

Aha… To może ojca, albo… Z kim mieszkasz?

Wszystko dobrze. Lepiej już. Ja pójdę tylko do łazienki.

Dotarł do toalety, popatrzył w lustro. No… Sine podkrążone oczy, białe usta. Tylko czarne jego ślepia iskrzyły. Jedna z wychowawczyń powiedziała mu kiedyś: Pewnie masz takie nazwisko, bo oczy masz czarne jak skrzydło wrony Wronowski. Z tego powodu wołano na niego Wrona i był z tego dumny.

Umył się lodowatą wodą, od razu poczuł się lepiej. Basia chyba postarała się dostali kisiel.

No i co dalej? Zaczynasz chodzić, to i sam chodź do stołówki.

A gdzie?

Na prawo, schodami w dół i znowu w prawo. Jak zgłodniejesz, znajdziesz po zapachu, śmiała się salowa.

On przecież ledwo stoi. Gdzie mu schody! Kisiel mu sama przyniosę, burknęła Basia. I nic więcej na razie nie wolno.

Piotrek nie mógł usiedzieć w miejscu. Zaczął spacerować po sali. Popatrzył na Szymka chłopak był śliczny, niemal jak dziewczyna, cała mama kręcone włosy. Ale bardzo chudziutki.

On naprawdę umiera? nikt nie jest równie dosadny jak dzieciak z domu dziecka.

Basia drgnęła.

Nie wiemy. Ale… tak, Szymuś jest bardzo chory. Długo go leczyli, cztery operacje, ostatnie na jelitach. Rodzice są wykończeni. No i my też. Jestem ciocią, siostra taty Szymka. Ale przecież cuda się zdarzają, prawda?

Nie wiem, Piotr szepnął, siadając na swoje łóżko.

Myślał o Szymku. On miał inne życie zupełnie jak z filmu: mama, tata, dziadkowie, rodzina… Wszystko ma, tylko żyć i cieszyć się. A jednak umiera.

Nie miał szczęścia…

Piotrka nie przenieśli ostatecznie. Wieczorem znów przyszedł do Szymka ojciec, znowu było zamieszanie. Piotr słyszał, jak mówili: cały dzień nikt do niego nie przyszedł.

Piotrek, lekarz powiedział, że jesteś z domu dziecka? spytał ojciec Szymka.

Tak.

Może jednak pójdziesz do innej sali? Szymek u nas ciężko… westchnął ojciec.

Nie, mnie tu dobrze. Mogę zostać?

Cztery dni minęły podobnie. Piotrek dostał gorączki, przenieśli go do sali pełnej starszych ludzi. Strasznie się nudził, wracał jednak do Szymka, siadał przy nim. Nikt go nie przeganiał.

Lekarze opóźnili wypis przez temperaturę.

W tym czasie ojciec Szymka, pan Michał Głogowski, wiedział już o Piotrku prawie wszystko. Wypytywał, przysłuchiwał się i sam domyślał. Przyniósł mu trochę ubrań Piotrek był przyzwyczajony do używanych rzeczy, więc chętnie przyjął po czym rzucił spojrzenie na Szymka.

To Szymka, prawda?

Jego.

A jakby jednak wyszedł z tego?

Michał spojrzał na niego dziwnie. W ich rodzinie nie mówiło się głośno: umrze. Wszyscy czekali na śmierć Szymka, lecz nikt tego nie przyznał. Jak to powiedzieć o jedynym dziecku? To za straszne.

Tylko raz Zosia matka Szymka wybuchnęła: Dlaczego?! Zrobiliśmy wszystko dobrze, a on i tak umiera! Co mi z tego, że to była dobra decyzja?”

Gdy umiera ktoś bliski, ciało też nie wytrzymuje. Zosia podupadła fizycznie, brała leki na uspokojenie, ale niewiele pomagały.

A jakby jednak nie umarł? zapytał Piotr.

Michał chciał odpowiedzieć nie Piotrkowi, a samemu sobie.

Niestety… on już nie przeżyje. On umiera, Piotrze na te słowa ciężko było się zdobyć.

Bardzo boli umrzeć? Piotrek ścisnął do siebie ubrania Szymka, patrzył na niego ze współczuciem, marszcząc czoło.

Michał to widział. Dziecko bardzo współczuło. Kilka dni spędzał z nimi i przeżywał wszystko. To musiało być trudne. Zwłaszcza dla sieroty.

Szybciej niż zasnąć. Robimy wszystko, żeby go nie bolało. Po to tu jesteśmy.

Ale się rusza.

Tak, dlatego z nim rozmawiamy. Może nas słyszy choć tego też nie wiemy.

Cały czas przy Szymku ktoś był. Pewnego wieczora Michał wyszedł na chwilę, zostawiając Piotra przy nim. Zatrzymał się w drzwiach, gdy wrócił.

Piotr trzymał Szymka za rękę i mówił:

…a matki nie znam. Może już nie żyje. No trudno, nie mam żalu. Gdyby przyszła, wybaczyłbym. Nie wierzysz? A szkoda… Ale ty nie umieraj. Zobacz, mama twoja tak się martwi. I tata… Gdybym miał takiego tatę, nigdy bym nie umarł. Oddam ci ubrania, nie pobrudzę, nie boję się. Mam dużo takich. Tylko nie umieraj, walcz, próbuj…

Michał chrząknął z trudem powstrzymywał łzy. Piotr zerwał się.

Słyszy, naprawdę, słyszy. Ściskał mi rękę. Prawdę mówię, nie wierzycie?

Wierzę, Piotrze, wierzę. Pewnie słyszy.

Rodzina Szymka czekała z rezygnacją. Szymek ich jedyny, uzdolniony syn, oczko w głowie był bliski śmierci. Pierwsze objawy dystrofia mięśniowa pojawiły się w wieku ośmiu lat. Potem już wszystko po kolei: serce, płuca, jelita… Jeździli po lekarzach w Warszawie, Gdańsku, konsultowali się, ratowali jak mogli. Dzięki temu dożył do jedenastu. Szymek przyjął chorobę, nie narzekał.

Najbardziej cierpiała matka, Zosia. Siedziała przy nim nocami, szukała ratunku gdzie się dało, modliła się w kościołach. Michał był przy niej, ale on był mężczyzną musiał być silniejszy.

Zosia opadła z sił, gdy wiedzieli już, że Szymka nie uda się uratować. Wtedy zaczęła brać leki.

Rozmawiaj z nim, Piotrze. On na pewno słyszy i się cieszy.

Michałowi te rozmowy obcego chłopca z synem pomagały oddychać wśród śmierci. Stał na korytarzu i słuchał:

…No wiesz, jak ten Kołodziej złamał mi rękę, aż w oczach mi ściemniało. Nie wierzysz? Ciemno się zrobiło, ale tylko na chwilę. Ocknąłem się, patrzę ręka wygięta. On tylko patrzy, czeka na mój ruch. Pewnie myślał, że się rozbeczę. Spojrzałem na niego, podałem rękę i mówię: No i co, połamałeś? Dokończ, nie będzie żal. Kręciło mi się w głowie, ale nie zapłaczę, żeby cię wkurzyć. On poleciał po pielęgniarkę. I ryczał.

Widzisz? Dłoń zagoiła się, więc i ty dasz radę, Szymek. Ze złamaną ręką gorzej niż z twoją chorobą.

Szymek odszedł w nocy. Piotrek o niczym nie wiedział. Poszedł następnego dnia na obchód, na śniadanie, potem zajrzał do sali.

Przy łóżku, gdzie kiedyś leżał on, kręcił się już nowy pacjent.

A gdzie…? wskazał na łóżko.

Nie wiem. Nikogo nie było, odpowiedział tamten.

Piotrek pobiegł do pielęgniarki, nie było jej, więc do pokoju lekarzy, wypatrywał swojego doktora nie znalazł zwrócił się do innego.

Szymek? Szymka gdzie zabrali? Dokąd?

Szymek? młody lekarz zmarszczył brwi, Wie pan… Był bardzo chory…

Umarł? przerwał Piotrek.

Lekarz przytaknął.

Niestety. Tak się dzieje.

Piotr wyszedł z sali jak odrzucony. Był zły na cały szpital, wszystkich lekarzy i pielęgniarki.

Sukinsyny! Nie uratowali!

Ale jak wyrazić tę złość?

W korytarzu sprzątaczka myła podłogę, kopnął wiadro z wodą. Rozlało się. Sprzątaczka zaczęła wrzeszczeć, przyszli lekarze i pielęgniarka.

Wszyscy się na niego złościli, a on trzasnął drzwiami sali, usiadł na łóżku, zasłonił uszy.

Cały szpital! Pełno lekarzy, a żadnego ratunku dla przyjaciela. Nic nie zrobili…

Dlaczego Szymek, który z nim nawet nie rozmawiał, stał się jego przyjacielem nie wiedział. Ale był. Piotr opowiedział mu o matce, tamtej kołysance, o swoich walkach.

Kiedyś nocą, będąc jeszcze w tej sali, Piotrowi przyśniło się, że Szymek usiadł na łóżku, trochę smutno uśmiechnięty. Piotrek rzucił się do niego, ale Szymek powiedział, żeby go nie podnosić, że chce tylko posiedzieć. Cienkim głosem opowiadał o sobie.

Piotrek nie pamiętał, o czym mówił dokładnie. Ale pamiętał jego głos. Słuchał, słuchał, a Szymek nagle spojrzał na okno, wstał i zaczął wchodzić na parapet. Przestraszony Piotr obudził się.

Gałęzie kołysały się za oknem, świecił księżyc. Szymek rzucał się i kręcił, a jego ojciec spał.

Wtedy Piotr stanął przy łóżku Szymka, chwycił jego chude dłonie i zaczął śpiewać jedyną kołysankę, jaką pamiętał:

Kotku, koteczku, ogonek szary,

Lulaj, lulaj.

Ogonek szary, łapki białe,

Lulaj, lulaj…

Od tamtej pory Piotr dużo rozmawiał ze Szymkiem w myślach. Szymek opowiadał mu o rodzinie, dziadkach, morzu, o szkole i kolegach, o pokoju, który miał tylko dla siebie, o mamie, która rano budziła go z uśmiechem.

Dokładnie tak, jak Piotrek wyobrażał sobie rodzinne życie tak tworzył wyobrażenia o Szymku. Czasem wyobrażał sobie nierealne rzeczy, bo sam nigdy nie miał domu, nie widział, jak naprawdę wygląda życie rodzinne tylko z telewizji.

Wydawało mu się, że w mieszkaniach cała rodzina śpi w jednym pokoju, każdy ma swoją kołdrę, własną szafkę w korytarzu, a w czwartki jedzą rybę, rano mama nalewa herbatę wazówką.

***

Dziwnie, ale Michał, gdy Szymek zmarł, odetchnął. Wcale nie dlatego, że nie kochał syna przeciwnie. Syn już nie żył od dawna, tylko ciało trwało. Gdyby nie leżeli z nim w szpitalu, umierałby w bólach. Tak, przeszedł przez cierpienie.

Teraz Michał musiał zaakceptować odejście syna i pomóc żonie też to przyjąć, by mogli żyć dalej.

Coraz częściej myślał o Piotrku.

Nie był to czas, by mówić o adopcji. Zosia nie zrozumiałaby tego. Piotr był kompletnie inny niż Szymek szorstki, dziki chłopiec z domu dziecka. Ale Michał słyszał, w jaki sposób mówi Piotr miał jasne, niezepsute serce.

Zosiu, byłem dziś w szpitalu. Wypisali Piotrka. Trzymali go jeszcze długo.

Po co tam pojechałeś? Zosia była zdziwiona.

Ja? Po papiery medyczne Szymka… Piotrek podobno zrobił tam aferę, jak się dowiedział. Wściekał się.

Dziecko naiwne… westchnęła Zosia.

Tak…

Michał, nie martw się o mnie. Pogodzę się z tym. Idź do pracy spokojnie.

Dobrze.

Tylko nie mów mi nic o innym chłopcu, dobrze?

Więcej jej nie poruszał tematu.

Ale już w weekend Michał pojechał do domu dziecka. Coś ciągnęło go do Piotrka i nie dawało spokoju. Trudno było uzyskać spotkanie. Dyrektorka była nieufna; nie pomogły żadne wyjaśnienia.

Ale to go tylko napędziło. Przypomniał sobie o koleżance ze szkoły, Teresie Sawickiej, która pracowała w centrum pomocy rodzinom adopcyjnym.

Znalazł jej adres, pojechał, porozmawiali długo. Teresa współczuła, zrozumiała, obiecała poszukać informacji o Piotrku. Ale jasno dała do zrozumienia zgoda żony i samego chłopca to podstawa.

Mimo to, Michał zasięgnął informacji, co przygotować do sądu rodzinnego. Pracownicy opieki społecznej byli serdeczni, obiecali pomóc z załatwieniem spotkania.

O wszystkim nie mówił żonie, ale powiedział teściom i siostrze Basi. Basia cieszyła się chłopiec przypadł jej do gustu.

Ale Zosia płakała, gdy tylko wspominało się o Piotrze.

On Szymka nie zastąpi. Nie rozumiecie?

Ale my nie chcemy zastępować Szymka, Zosiu. Po prostu… On jest sierotą. My też… On nigdy nie zastąpi naszego syna. Ale gdybyś słyszała, jak rozmawiał z Szymkiem! Jak bardzo go cenił! Ten chłopiec nawet mnie, dorosłego faceta, pocieszył i dodawał pewności siebie. Dajmy sobie szansę, tylko spotkajmy się z nim. Proszę.

Tylko mnie nie zmuszaj…

To była pierwsza zgoda.

Gdy przyszedł Piotrek na spotkanie w gabinecie dyrektorki, był spięty, nie patrzył w oczy, aż zbielały mu palce od zaciśniętych dłoni. Michał wyciągnął dłoń, ale Piotrek jej nie podał.

Z nimi była Teresa siedziała spokojnie z boku. Michał patrzył na Piotra i widział, jak bardzo się boi. W szpitalu był zupełnie inny.

Chciał go przytulić i powiedzieć: Nie bój się! Nie wiedział, jak do niego mówić, wyczekująco patrzył na żonę i Teresę, licząc na wsparcie. Zosia patrzyła uważnie, Teresa milczała. Michał zaczął gadać o niczym, by przerwać ciszę.

Piotr był tak napięty, że wcześniej go odprawili.

Gdzie tu odwaga?

On nie chce do nas powiedział zmartwiony Michał w drodze powrotnej.

Bardzo się mylisz, odpowiedziała Teresa. Marzy, by do was trafić. Ale strasznie się boi, że nie będzie dość dobry.

My aż tacy straszni? spytała Zosia.

Jesteście prawdziwymi rodzicami i on nie wie, jak powinien się zachować. Teraz myśli tylko o was wyjaśniła Teresa.

Zgodzili się, że Piotr przyjedzie w odwiedziny, choć on jeszcze nie podjął decyzji. Zosia wciąż wahała się.

Gdy przywiózł go Michał, zasiedli do herbaty. Piotrek miał spocone dłonie, wlepiał wzrok w filiżankę, bał się cokolwiek tknąć, stuknąć naczyniem, nie miał odwagi spojrzeć na piękną kuchnię. Było mu zbyt ciasno; dorośli byli zbyt blisko.

Szczególnie bał się Zosi.

Kiedy Michał upuścił łyżeczkę, Piotrek wzdrygnął się i szepnął:

No super…

Michał podchwycił:

Fakt, świetnie mi poszło! Piotrek, nie jedziesz? Ziemniaczki dobre, nie wstydź się.

Piotrek przełknął kawałek ziemniaka, unikał patrzenia na nich.

Ej, bracie, zrelaksuj się!

Piotrze, chcesz, pokażę ci pokój Szymka? Zosia znalazła sposób.

Ożywił się, oczy mu się zaświeciły i kiwnął głową.

Wszedł do pokoju Szymka od razu zobaczył duży portret. Na zdjęciu przyjaciel był inny niż w szpitalu, patrzył pogodnie i trochę się uśmiechał. Przez to od razu zrobiło się Piotrkowi lżej jakby Szymek mówił: Nie przejmuj się, jestem z tobą.

O! Szymek! Siema! podszedł, dotknął ramy, spojrzał na Zosię, Tu trochę grubszy.

Rzeczywiście. Tak naprawdę był już bardzo szczupły przed… przed…

Przed śmiercią, tak? otwarcie zapytał, głaszcząc ramę portretu. A mogę zobaczyć, jak żył?

Zosia nie bardzo rozumiała, o co chodzi, ale pobiegła po album.

Na razie nie mogę oglądać z tobą zdjęć, dobrze? Zobacz sam.

Piotrek usiadł i przewracał kartki. Zosia podeszła do okna.

To Szymek? Taki malutki, to on?

Musiała podejść, przysiadła się i razem oglądali zdjęcia, które do tej pory wydawały jej się zbyt ciężkie do oglądania.

Fajny…, śmieszny…, super…, komentował Piotrek.

Pytał o wszystko, wszystko go ciekawiło.

Potem, trzymając zdjęcie znad morza, aż zawołał:

Morze! Opowiadał mi, że tam byliście.

Zosia zasmuciła się.

Opowiadał? Przecież dawno już nie mógł mówić.

Piotrek spojrzał na nią, zawstydził się, że przesadził z fantazją, ale uparcie odpowiedział:

Ale ze mną gadał!

Zosia nie ciągnęła tego dalej. Przeglądając zdjęcia razem z Piotrkiem, czuła spokój. Ból w sercu nie był już taki ostry, z tym chłopakiem obok łatwiej było pogodzić się ze stratą. Zebrała się więc na odwagę i spytała:

Piotrek, a gdybyśmy chcieli cię adoptować, zgodziłbyś się?

Znów się spiął, przez chwilę kartkował album w milczeniu.

Nie wiem. Szymek był dobry. A ja… nie bardzo. Nie umiem…

Nagle Zosia mocno go przytuliła.

I dobrze. Nie chcemy cię za Szymka, tylko jako jego przyjaciela.

Piotrek przestraszył się objęcia, napiął się nie licząc bójek, nikt go dawno nie dotykał. Poczuł zapach kobiety, ciepło jej rąk.

By oderwać się od tych uczuć, dalej kartkował album. A ona go nie puszczała, tuliła, kołysała, zamyślona.

Piotrek nigdy nie płakał.

A teraz nagle zrobiło mu się ciężko w gardle i łzy popłynęły. Szlochał.

Płaczesz, Piotrze? Oj, nie płacz, bo i ja się rozkleję. Dasz radę, jesteś mężczyzną! Musisz być silny! otarła mu łzy dłonią.

Te słowa już kiedyś słyszał.

Okno było otwarte, powietrze takie świeże, firanka bańkowała, zieleń liści uspokajała. Z portretu Szymek patrzył łagodnie.

I Piotrek tak zwyczajnie, jak dziecko, zapytał:

Znacie może taką piosenkę? Kotku, koteczku, ogonek szary, lulaj, lulaj. Ogonek szary, łapki białe

Słyszałam. To chyba kołysanka. Chcesz, żebym się jej nauczyła dla ciebie?

Piotrek pociągnął nosem i skinął głową. Niczego więcej już mu nie trzeba było…

***

Nie wszystkim dane jest mieć rodzinę i dobre życie od początku. Czasem los zabiera nam najcenniejsze, a czasem daje drugą szansę, nową bliskość i nadzieję. Najważniejsze jest, by próbować zaufać, otworzyć swoje serce i nie bać się być dobrym, nawet mimo strachu i samotności. Bo to właśnie dobroć i otwartość sprawiają, że świat staje się trochę mniej smutny.