Patrząc, jak Szymon zamiast rozwiązywać zadania matematyczne w zeszycie, rysuje kolejnego Spider-Mana, rodzice mieli świadomość, że beztroska i dostatnia przyszłość w ich rodzinie czeka tylko kota.

Patrząc, jak Kacper zamiast zadania z matematyki rysuje w zeszycie kolejną wersję Spider-Mana, rodzice z niepokojem dochodzą do wniosku, że jedyna istota w domu z zapewnioną spokojną i dostatnią przyszłością to kot Filemon.

Dziesiątki korepetytorów ani trochę nie zdołały rozbudzić w Kacprze miłości do ścisłych przedmiotów. Wręcz przeciwnie, z każdym kolejnym nauczycielem chłopak coraz bardziej odpływał w filozofię. Świat jest pełen marności uważa Kacper, a prawdziwe szczęście to lenistwo, pączki z różą i bajki na telefonie.

Kiedy już ręce rodziców zaczynały opadać ze zrezygnowania aż do kolan, tata natknął się w Internecie na nietypowe ogłoszenie:
Sprzedam sztangę i zaszczepię miłość do przedmiotów szkolnych i sportowych waszym dzieciom, rodzinie oraz sąsiadom. Autorska metoda. Pracuję z matematyką, historią, polskim i angielskim, bicepsem, tricepsem, nogami, barkami, literaturą i klatą. Michał.

W obliczu absolutnej bezradności czujność rodzicielska ulotniła się. Tata wykręcił numer z ogłoszenia i już po kilku sygnałach w słuchawce rozległ się ciężki, zdyszany głos.
Słucham. W tle dudniły rytmiczne uderzenia żelaza.
Dzień dobry, dzwonię w sprawie ogłoszenia.
Sztanga sprzedana powiedział Michał i niemal się rozłączył.
Nie, nie, chodzi o korepetycje dla syna matematykę, polski, literaturę
Wiek, waga, umiejętności ucznia?

Zwięzłość Michała jednocześnie peszyła i imponowała. Metaliczne stuki ustąpiły dźwiękowi świszczącej skakanki. Ojcu wydawało się nawet, że słyszy zapach potu w słuchawce.
Dziewięć lat, dwadzieścia pięć kilo, tabliczkę mnożenia ledwo ogarnia i
Ile robi pompek?
Słucham? ojciec odruchowo wetknął mały palec w ucho.
Pompki i podciągnięcia ile?
Nie wiem, może pięć
Odmienia przyrostki od sufiksów?
Eeee nie wiem, muszę zapytać żony.
Jakim sprzętem dysponujecie w domu?
Narzędzia?
Cyrkiel, kątomierz, ekspander, kettlebell?
Tylko drewnianą linijkę mamy.
Zrozumiano. Proszę przesłać adres, będę w godzinę powiedział Michał, krzyknął jeszcze: Szerzej nogi, proste plecy! To do innego ucznia, mam właśnie lekcję historii i rozłączył się.

Ojciec jeszcze chwilę stał z wyprostowanymi plecami jak struna, po czym ruszył do Kacpra.
Kiedy oznajmił synowi, że będzie miał nowego korepetytora, Kacper tylko podgłośnił telewizor i poprosił o herbatę z kanapką. Na wszelkie naukowe próby wychowania chłopiec był całkowicie odporny.

Zadzwonił dzwonek do drzwi. Mama Kacpra zerknęła przez wizjer, a jej oczom ukazała się klatka piersiowa, której mogłaby sama pozazdrościć.
Dzień dobry w progu stanęła, owiana zapachem kokosowego szamponu i otulona koszulką na ramiączkach, góra mięśni o imieniu Michał. Gdzie jest wasz przyszły olimpijczyk?
W-w-wiktor, zająknęła się kobieta chyba właśnie przyszedł ten łysy z opla, któremu pod wycieraczkę zostawiłeś liścik, że poprawisz mu wzrok
Przepraszam dobiegł z przedpokoju głos zaszła pomyłka, jestem okulistą Byłym.
Michał Tomaszewski, korepetytor obecnie.
A to pan zza szafy wyjrzał Wiktor. Proszę, nie poznaliśmy. Dać panu torbę?

Michał podał ogromną sportową torbę, która tuż po puszczeniu przez niego rękojeści niemal wgniotła Wiktora w podłogę. Kot Filemon w popłochu przemknął przez dwie izby i zatrzasnął się w łazience.
Co pan tam dźwiga? sapiąc, dopytywał tata, taszcząc torbę do pokoju syna.
Materiały naukowe. Szkoła podstawowa plus przedmioty uzupełniające.

Kacper jak zwykle wciskał się w kanapę i wgapiał w telefon, gdy otworzyły się drzwi do jego pokoju. To go trochę wytrąciło z rutyny.
Do siebie! Do siebie! pokrzykiwał tata, ale było już za późno. Michał wszedł, jak stał, i bez zwracania uwagi na ucznia rozglądnął się po ścianach.
Macie wiertarkę udarową?
Po co? spytał ojciec zaskoczony.
Ćwiczyć język polski odparł Michał, wyciągając z torby drążek, worek bokserski i linę.
Zapytam sąsiada mruknął tata, od razu mocno zziajany a wy się poznajcie, to Kacper. Podniósł syna z wersalki który był wielkości kolana Michała. Synu, to pan Michał Tomaszewski korepetytor.
Skąd pan ma tyle mięśni? zapytał Kacper zamiast dzień dobry.
Dodawałem w słupkach odparł Michał i dobywszy kilka obciążników z torby, poukładał je jeden na drugim.
To zostawiam was samych rzucił tata i wymknął się z pokoju.
A jest pan silniejszy od Spider-Mana?
A Spider-Man wyciśnie dwieście na klatę?
Kacper nie zrozumiał pytania, ale poczuł, że raczej nie.
Ja nie lubię lekcji postanowił od razu postawić sprawę jasno.
Lekcje są dla przegranych. My poćwiczymy brzuch.

Michał rozłożył się na dywanie i zaczął ćwiczyć. Kacper stał z boku i patrzył. Liczył, że dziwnemu nauczycielowi skończy się para, ale ten tylko zmieniał tempo i dokładane obciążenie. Po brzuszkach poszły hantle, potem ekspander, na koniec pompki.
I co, wszystko zapamiętałeś? Chcesz być silny? Czy przemykasz się przez życie w pajęczynie jak twój mutant?
Kacper pokręcił głową.
No to dobrze! Zrób trzy serie po czterdzieści pięć minus trzydzieści dziewięć powtórzeń. Zaczynamy od brzuszków.
A to ile jest?
A właśnie, policz sam.
Udaru nie mam, znalazłem tylko wiertarkę zwykłą wpadł ojciec, oniemiał na widok syna robiącego pompki, w końcu wyszeptał Zajrzę później i na palcach wyszedł, przymykając drzwi.

***
Następnego dnia o wpół do szóstej rano zadzwonił dzwonek. Ojciec, ledwie otwierając oczy, wyszedł na korytarz gotów obrzucić nieznajomego gościa soczystą wiązanką, lecz na widok łysiny Michała stojącej w drzwiach zrozumiał, że nie starczyłoby mu słów, by ją pokryć. Wydawało się, że Michał przez noc jeszcze urósł, a worki pod oczami przypominały bicepsy.
Dziś historia i geografia, strój sportowy trampki, koszulka, spodenki. Długa trasa biegowo-edukacyjna po okolicach Krakowa!
On jest dopiero w trzeciej klasie, takich przedmiotów jeszcze nie ma pojękiwał tata.
Poezja też jest. A pan z nami biegnie? rzucił Michał.
Ja dziękuję, byłem dobrym uczniem.
W którym roku Mongołowie zostali wyparci z Małopolski?
E muszę przygotować się do pracy wymigał się Wiktor i poszedł budzić Kacpra.
Po chwili wrócił szeptem:
On nie wstaje.
Ubrać, dojdzie do siebie po drodze poradził Michał.

***
Trzy razy w tygodniu Michał pojawiał się pod drzwiami Kacpra i rozpoczynały się treningi. Poniedziałek: klata-triceps-barki-matematyka-polski; środa: plecy-biceps-literatura-angielski; piątek: nogi-geografia-historia.
Po trzech tygodniach Kacper wszedł do kuchni bez koszulki, a ojciec, widząc synowskie kaloryfery, zakrył brzuch czajnikiem. Chłopak wyprostowiał, nabrał krzepy i zaczął zawstydzać rodziców ich kanapowym trybem życia.
Witek, coś jest nie tak powiedziała pewnego wieczoru mama Kacpra. Wiesz, o co poprosił na urodziny?
Pewnie konsolę. Już mnie prosił.
Nie. Drabinkę gimnastyczną i blender do smoothie! Boję się, że ten cały Michał to nie korepetytor, tylko świrus od sportów, który wyżyłuje nasze dziecko.
Co ty, przecież uczą się matematyki.
A widziałeś chociaż raz jakikolwiek podręcznik?
Tabelę kalorii
No właśnie. Sam wiesz, że kulturyści to
To co? Wiktor spojrzał zdziwiony.
Głowa nie ta stuknęła w szklany blat dla efektu. Syn nam taki będzie.
Wolisz tęgiego głupka czy cherlawego kujona?
Wolę normalne dziecko! Chcę, żeby przestali te zajęcia.
Zadzwonił telefon.
Wychowawczyni rzuciła żona i odebrała.
Halo? Co się stało? Tak, zaraz będę.
No?
Kacper wywołał bójkę. Widzisz, mówiłam! Nie skończy się to dobrze.
Idę z tobą.

***
Taksówka dowiozła ich do szkoły, skąd natychmiast wezwano ich do dyrekcji.
O, to masz, trzeciak, a już wzywają go na dywanik mruknęła mama.
Pokój dyrektorki huczał dzieci, rodzice, psycholog, wychowawczyni rozkręcały kociokwik większy niż pianino w sąsiednim gabinecie muzycznym.
Tu nie siłownia! To szkoła! rzuciła jedna z mam do Wiktora.
A co się niby stało?
Wychowawczyni przejęła inicjatywę.
Kacper kazał kolegom grać w drabinkę na przerwie i liczyć powtórzenia dzieleniem pisemnym.
W co?!
Chodziło o podciągnięcia na drążku z rosnącym obciążeniem wyjaśnił Kacper.
Cisza! Koledzy nie chcieli. Zmuszał ich groźbami.
Ale oni pierwsi zaczęli, przezywali, poprawiałem ich błędy w odmianie słów takich jak lamus i cwaniak. Chcieli mnie pobić, więc musiałem się bronić. Michał Tomaszewski mówi: Masz dużo energii, zrób więcej podciągnięć. I Zamiast bić się z dzikusami, naucz ich dzielić ułamki Kacper opuścił głowę.
Straszył nas, że jak podejdziemy, to będzie wyciąganie pierwiastków! popłakiwał któryś z chłopców.
Ten neandertalczyk nie powinien tu być! krzykliwie dodała matka kolegi.
Ale moment ocknął się Wiktor. Czyli nie pobił się z nimi, tylko odpowiadał na zaczepki matematyką i ćwiczeniami?
Jeszcze kazał biegać na stadionie i uczyć się Mickiewicza!
No widzisz, a ty się martwiłaś, że będzie tępy mięśniak rzucił Wiktor do żony, ona tylko przytaknęła.
Chciałabym państwa przeprosić odezwała się dyrektorka.
Niech on przeprasza! wykrzyczał rodzic, wskazując Kacpra.
Nie państwa, tylko ich rodziców. Wasz syn to wzór spojrzała dyrektorka na Wiktora i żonę. Ale i tak przenosimy go do czwartej klasy.
Sprawiedliwość! I tak wam trzeba, i temu waszemu siłaczowi! triumfowali rodzice.
Przenoszę go do klasy czwartej. Jest zdecydowanie przed programem ucięła dyrektorka.

W gabinecie zapanowała niezręczna cisza aż słychać było dźwięk zawiści i frustracji, które przegryzały się przez korę mózgową poszkodowanych. Ludzie w pośpiechu wychodzili, unikając spojrzeń.
Dzień dobry, panie Michale, dzwonię, bo nas przenoszą do czwartej, będą nowe przedmioty ojciec Kacpra zadzwonił wychodząc z gabinetu.

***
Tydzień później Kacper faktycznie został przeniesiony do czwartej klasy. Po dwóch kolejnych wyjechał na zawody crossfitowe i szykował się do swojej pierwszej, dziecięcej olimpiady literackiej. Miesiąc później Wiktor odebrał telefon od taty jednego z byłych szkolnych kolegów, który poprosił o numer do Michała Tomaszewskiego.
Stopniowo powstała dziecięca sekcja z profilem łączonym, z której nie wyrzucano za słabe wyniki sportowe, lecz przede wszystkim za złe oceny w dzienniku.