Patrząc, jak Szymon po raz kolejny rysuje w zeszycie Spider-Mana zamiast rozwiązywać zadanie, rodzice utwierdzali się w przekonaniu, że beztroska i dostatnia przyszłość w ich rodzinie czeka jedynie kota.

Patrząc na to, jak Miłosz bazgroli w zeszycie kolejnego Batmana zamiast rozwiązywać zadanie, rodzice uświadamiali sobie, że spokojna, dostatnia przyszłość czeka w ich rodzinie wyłącznie kota Filemona. Dziesiątki korepetytorów nie zdołało rozbudzić w chłopcu miłości do przedmiotów ścisłych. Przeciwnie, z każdym nowym nauczycielem Miłosz coraz głębiej odpływał w rozmyślania o sensie istnienia. Świat marność nad marnościami, sądził chłopiec. Prawdziwe szczęście? Leżenie na kanapie, czekoladowe pączki i bajki na smartfonie.

Gdy już ręce rodziców niemal sięgały podłogi, tato trafił w internecie na senne ogłoszenie: Sprzedam sztangę i wpoję miłość do szkolnych i sportowych przedmiotów wszystkim twoim bliskim, sąsiadom, znajomym. Autorska metoda. Pracuję z matematyką, historią, polskim, angielskim, bicepsem, tricepsem, nogami, barkami, literaturą, klatką piersiową. Henryk. W beznadziei rodzicielska czujność rozpłynęła się jak para znad kubka krupniku. Ojciec wystukał numer, a w słuchawce odezwał się ciężki, sapiący głos.

Halo pośród głosu rytmicznie szczękało żelazo.

Dzień dobry, w sprawie ogłoszenia…

Sztanga sprzedana uciął Henryk, już niemal odkładał.

Nie, nie! Chodzi o syna. Matematyka, polski, literatura…

Wiek, waga, umiejętności ucznia?

Zwięzłość Henryka naraz płoszyła i inspirowała. Rytm żelaza przemienił się we frywolny świst skakanek. Ojcu nawet wydawało się, że z głośnika powiał zapach potu.

Dziewięć lat, dwadzieścia pięć kilo, prawie liczy do trzydziestu…

Ile pompek robi?

Słucham? odruchowo wyjął mały palec z ucha.

Pompki i podciągnięcia.

Hmm, pięć chyba…

Przypuszcza przyrostek od końcówki?

Nie wiem, muszę spytać żony.

Jakie macie w domu narzędzia?

Jakie narzędzia?

Cyrkiel, kątomierz, ekspander, hantle?

Drewnianą linijkę…

Przyjąłem, adres proszę wysłać. Będę za godzinę powiedział Henryk, po czym ryknął: Szerzej nogi! Plecy proste! Nie do was, akurat mam lekcję historii… Korepetytor się rozłączył.

Ojciec jeszcze przez chwilę stał z szeroko rozstawionymi nogami i prostym jak pień kręgosłupem, potem powlókł się do Miłosza. Nowy korepetytor? Miłosz jak zawsze głośniej telewizor i poprosił o herbatę z kanapką. Chłopak był kompletnie obojętny na naukowe harce.

Nagle zadźwięczał dzwonek. Mama spojrzała przez wizjer zobaczyła klatę, której mogłoby pozazdrościć pół siłowni.

Dzień dobry do przedpokoju wszedł Henryk, masywna góra mięśni w obcisłej koszulce o aromacie kokosowego szamponu. Gdzie wasz olimpijczyk?

W-w-wi… cicho wychrypiała matka. Chyba to ten wyłupiastooki z opla, któremu pod wycieraczką napisałeś, że poprawisz wzrok…

Przepraszam, nieporozumienie, kiedyś byłem okulistą… dobiegło z mieszkania.

Teraz jestem Henryk Marianowicz, korepetytor.

Ach to pan! zza toaletki wygramolił się Edek. Przepraszamy, nie poznaliśmy. Służę walizką.

Gdy puścił rączkę sportowej torby, Edka przygniotło do dywanu z łoskotem. Filemon pokonał na dźwięk strachu dwa pokoje i zamknięte drzwi jakby płynął przez sen.

Co tam tak ciężkiego?

Materiały do nauki, podstawówka i przedmioty praktyczne.

Miłosz jak zwykle wrastał w kanapę i gapił się w ekran smartfona, dopóki drzwi nie zawibrowały. To wytrąciło go z błogiej rutyny.

Ciągnij, ciągnij! dopingował ojciec, choć już było za późno. Henryk wszedł jak czołg, zlustrował ściany.

Macie wiertarkę udarową?

Po co?

Do ćwiczeń z języka polskiego wyjaśnił Henryk, wyjmując z torby drążek, worek bokserski i linę.

Spytam sąsiada… zmęczony ledwie powstrzymał drżenie głosu. Poznajcie się, Miłosz, to pan Henryk.

Skąd pan ma tyle mięśni?

Dodawałem w słupku rzucił Henryk, ustawiając obciążniki jedne na drugich.

To… powodzenia powiedział ojciec i czmychnął.

Jest pan silniejszy od Batmana?

A Batman wyciska dwieście z klaty?

Miłosz nie zrozumiał, ale poczuł cichy respekt.

Ja nie lubię lekcji…

Lekcje dla przegranych. My będziemy robić brzuszki.

Henryk padł na dywan, zaczął ćwiczyć, Miłosz stał z boku z nadzieją, że korepetytor się zmęczy ale Henryk tylko zmieniał tempo i dorzucał obciążenie. Potem hantle, ekspander, pompki.

Zapamiętałeś? Chcesz być silny, czy wolisz jak twój mutant całe życie w pajęczynach i kurzu się tarzać?

Miłosz pokręcił głową.

No to jedziemy! Wszystko trzy razy po czterdzieści pięć minus trzydzieści dziewięć. Od brzucha.

Ile to?

Twoja kolej, zgadnij.

Wiertarki udarowej niet, mam tylko zwykłą! wleciał ojciec i zamarł widząc syna w pompkach. Wrócę później… cicho wyszedł, zamykając drzwi na oścież.

***

Następnego dnia, w połowie szóstej rano, rozdzwonił się dzwonek. Ojciec półprzytomny poszedł do przedpokoju, już układając w myślach soczystą wiązankę, ale widząc gigantyczny skalp Henryka w progu, zamilkł żaden zestaw przekleństw nie wystarczyłby na taki dach. Henryk przez noc urósł, a pod oczami miał bicepsy.

Dziś historia i geografia. Strój: trampki, koszulka, spodenki. Przed nami bieg z analizą topografii miasta i jego losów historycznych.

On dopiero w trzeciej klasie, nie ma tych przedmiotów…

W programie są jeszcze wiersze. Idą państwo z nami?

Nie, dziękuję, szkołę sam kończyłem.

W jakim roku Tatarzy opuścili nasz region?

Ech, za godzinę muszę do pracy… Pójdę obudzić syna.

Po chwili wrócił.

Nie budzi się…

Ubierzcie go rozrusza się po drodze stwierdził Henryk.

***

Trzy razy w tygodniu Henryk pojawiał się w drzwiach snu Miłosza. Zaczynali trening: poniedziałki klatka-triceps-barki-matematyka-polski; środy grzbiet-biceps-literatura-angielski; piątki nogi-geografia-historia.

Po trzech tygodniach mały Miłosz wtoczył się do kuchni bez podkoszulki, a ojciec z żenadą schował brzuch za imbryczkiem. Młody nabrał siły, wyprostował się, zaczął zawstydzać rodziców ich stylem życia kanapowego.

Edziu, coś tu chyba nie gra westchnęła kiedyś mama Miłosza przy kolacji. Wiesz, co syn chce na urodziny?

Xboxa. Już mnie podpytywał.

Nie, drabinkę gimnastyczną i blender do smoothie! Ja się boję, czy ten Henryk to w ogóle nauczyciel. Może jakiś świr od sportu zniszczy mu zdrowie…

Dają mu matematykę.

Widziałeś choć raz podręcznik w jego ręku?

Tabelę kalorii…

No właśnie. Ty sam wiesz, jacy są kulturyści…

Jacy?

Niezbyt rozgarnięci! zastukała palcem w szklany blat. I syn taki będzie.

Może lepiej prosty osiłek niż cherlawy nerd?

Lepiej zwyczajny chłopak! Chcę, żeby te zajęcia się skończyły!

Zadźwięczał telefon.

Wychowawczyni mama spojrzała na wyświetlacz.

Halo? Co się stało? Tak, zaraz będę.

Co tam?

Miłosz wszczął bójkę. Widzisz? A mówiłam…

Jadę z tobą.

***

Taksówką dotarli do szkoły. Od razu zostali zaproszeni do gabinetu dyrektorki.

Proszę, trzecioklasista, a już do dyrekcji się trafia.

W gabinecie tłoczyli się rodzice, dzieci, psycholożka i wychowawczyni. Zgiełk rozstrajał nawet pianino w klasie obok.

To nie siłownia, to szkoła! napadła na Edka jedna z matek.

Co się właściwie stało?

Zabrała głos wychowawczyni.

Miłosz zmuszał innych do zabawy w drążek na przerwie i liczenia serii podciągnięć metodą dzielenia pisemnego.

Do czego?

Podciągać się na zmianę, zwiększając obciążenie.

Cisza! Dzieci tego nie chciały. Miłosz groził…

Oni pierwsi zaczęli! Chcieli mnie pobić, bo poprawiałem, jak mnie wyzywali.

Jak poprawiałeś?

Tłumaczyłem, jak odmieniać „żul” i „cwaniak”. Przybiegli z pięściami, musiałem się bronić… Jak mówi pan Henryk, Kto ma dużo energii, ten więcej razy się podciągnie, a zamiast bić się, ucz podziały ułamków spuścił wzrok chłopak.

Groził, że jak się jeszcze raz zbliżymy, to będzie wyciągał pierwiastki! płakał jeden z chłopców.

Taki neandertalczyk nie powinien się tu uczyć! wrzeszczała matka.

Chwileczkę otrzeźwiał Edek. Czyli żadnej bójki nie było?

Dzieci pokręciły głowami.

Czyli syn na ich zaczepki odpowiadał matematyką i drążkiem?

A do tego kazał biegać i recytować Norwida!

Widzisz! A bałaś się, że zostanie głupim koksem! szepnął Edek do żony, która kiwnęła z ulgą.

Chciałabym państwa przeprosić odezwała się nagle dyrektorka.

Niech on przeprasza! warknął ojciec jednego z chłopców, wskazując Miłosza.

Nie, państwa. Syn to skarb popatrzyła dyrektorka na Edka i jego żonę i z racji tego, co usłyszałam, musimy go przenieść.

Sprawiedliwość! Tak trzeba! triumfowali rodzice oskarżycieli.

Przenoszę go do czwartej klasy. Wyraźnie wyprzedza program zdecydowała dyrektorka.

Cisza rozgościła się w gabinecie, tylko zawiść i frustracja sączyły się w powietrzu. Ludzie wymykali się pojedynczo, unikając spojrzenia.

Panie Henryku, tak wyszło… Przenoszą nas do czwartej klasy, będzie więcej przedmiotów powiedział przez telefon Edek wychodząc z gabinetu.

***

Po tygodniu Miłosz już był w czwartej klasie. Dwa tygodnie później pojechał na zawody crossfit dzieci, zaczął szykować się do swojej pierwszej olimpijady literackiej. Miesiąc później do Edka zadzwonił jeden z ojców dawnych szkolnych przeciwników z prośbą o kontakt do Henryka.

Stopniowo zaczęła działać sekcja dzieci z profilem mieszanym, z której wyrzucano nie za sportową nieporadność, a za złe oceny w dzienniku.