– Panie Michale, już czas. Radziłbym panu odwiedzić lekarza. Trzeba sprawdzić serce. – A co nie tak z moim sercem? – Wydaje mi się, że pan w ogóle go nie ma!

Panie Michałku, czas już. Powinien pan odwiedzić lekarza. Serce sprawdzić.
A co niby nie tak z moim sercem?
Mam wrażenie, że pan go nie ma!

Czakowi zupełnie nie mieściło się w głowie, dlaczego drzwi do klatki schodowej, przez które tyle razy wracał ze spaceru, były zamknięte na klucz.

Siedział naprzeciwko obdrapanych, brązowych drzwi.

Może jednak się pomyliłem? pomyślał. Nie! odpowiedział sobie stanowczo. Zapachy mówiły jasno to tu.

Trzeba tylko trochę poczekać i pan sobie przypomni, że gdzieś mnie wywiózł samochodem do lasu i zostawił. To taka gra! Ale znalazłem. Teraz czekam!

Zaczął padać śnieg. Łapy Czaka coraz bardziej marzły, całe ciało drżało, nawet gruba sierść nie dawała ulgi.

Najważniejsze nie myśleć o głodzie. Zaraz mnie zobaczą, ucieszą się. I dadzą dużą, pachnącą kość…

Drobny, trzęsący się piesek podszedł do zaspy i zaczął jeść śnieg. Topniał mu w pysku, pić chciało się trochę mniej, ale z każdym kęsem robiło się zimniej. Choć chłodniej być nie mogło.

Zaraz mnie wpuszczą i położę się pod rozgrzaną, białą kaloryfer. Ale najpierw kość. I zupa. A potem trochę na nich powarczę. Wiem, że to gra. Ćwiczyli mnie.

Ale podwórka szukałem przez kilka nocy. Wczoraj przemknąłem przez uchylone drzwi klatki, żeby się ogrzać. Rano obudził mnie kopniak dozorcy. Zaskowyczałem, nie miałem siły nawet ugryźć go.

Ludzie są dziwni. Gdy jestem na smyczy z panem, prawie każdy się do mnie uśmiecha i z nim rozmawia. A gdy idę sam, patrzą z niechęcią, albo, jak ten, kopną. Bok teraz boli.

Przez kilka godzin Czak wpatrywał się w drzwi klatki schodowej. Nikt nie wychodził, nikt nie wchodził. Zaczął cichutko skomleć. Myślami błądził już przy pełnej misce i ciepłym miejscu pod grzejnikiem.

Trzeba tylko poczekać. Jeszcze chwilkę.

Nadeszła zamieć. Czak ledwo czuł łapy. Położył się, skulił w kłębek. Jego świadomość powoli odpływała gdzieś daleko. Swoją misję spełnił. Było ciężko, ale znalazł swój dom. Jest dzielny. Teraz może zasnąć…

Wiktor Michajłowicz był sam w mieszkaniu. Spraw miał mnóstwo: trzeba obejrzeć telewizję, zaparzyć herbatę, później znów telewizja, znów herbata, potem drzemka i jeszcze raz herbata…

Więcej planów nie było. I tak będzie przez najbliższe dziesięć lat. Dawniej to były czasy!

Maszynista pociągu podmiejskiego. Woził ludzi z obrzeży w samo serce Warszawy. Był częścią wielkiego, tętniącego systemu. Był potrzebny.

Nic to! uspokajał się. Zaraz wiosna. Posadzę rozsadę pod pomidory. Ogródek na działce niedługo będzie. Jeszcze trochę, przetrwam zimę!

Poszedł do kuchni. Wstawił wodę na herbatę. Kiedyś, czekając aż się zagotuje, można było z kimś pogadać, ponarzekać. Teraz wszyscy gdzieś się spieszą. Zostawili go samego.

Czajnik zagotował się. Wiktor Michajłowicz odruchowo otworzył szafkę po herbacianą puszkę. Nie było w niej herbaty, tylko puste, brzęczące dno.

Phi, człowieku. Skończyła się. Trzeba iść do sklepu pomyślał z zaskakującą radością. Szybko się ubrał i wyszedł z mieszkania.

W klatce żarówka nie świeciła, może znowu ją ukradli. Trzeba będzie nową wkręcić, wracając zanotował w myślach.

Otworzył drzwi klatki i po kilku krokach potknął się o coś pod stopami.

Kurna mać! burknął. To coś okazało się psem, zasypanym śniegiem. Śnieg na nim się nie topił.

Czak! rozpoznał psa sąsiadów.

Czaku, co się z tobą dzieje? Tak źle? Zaraz, zadzwonię domofonem do twoich właścicieli dobiegł do domofonu i wystukał numer mieszkania właściciela Czaka. Nikt nie odbierał. Potem zadzwonił do sąsiadów z naprzeciwka. Tam odebrali.

Mówi sąsiad. Wiecie może, gdzie są ci z sześćdziesiątego czwartego? Bo ich pies prawie zamarzł!

Oni już się wyprowadzili. Podobno rozwód. Mieszkanie na sprzedaż.

No nie wierzę. Dziękuję.

Wiktor Michajłowicz zdjął z siebie kurtkę puchową. Położył obok psa. Delikatnie rękawicą otarł śnieg, przeniósł Czaka na kurtkę. Wydawało się, że pies nie oddycha.

No kurcze, psiakrew! Czak, żyj!

Wciągnął go do klatki, pod kaloryfer. Głaskał zmarzniętą sierść. Potem zapukał do pierwszych lepszych drzwi na parterze. Otworzyła pani Irena, sąsiadka.

Wiktorze Michajłowiczu, co się stało?
Ireno, pies… Proszę panią bardzo, proszę znaleźć najbliższą weterynarię i zamówić nam taksówkę.

Halo? Ola?
Tak, kto mówi?
Sąsiad z siedemdziesiątki dwójki, Wiktor Michajłowicz. Irena dała mi pani numer.
A, dzień dobry panu, Wiktorze Michajłowiczu.
Dzwonię w sprawie Czaka.
To do Michała. Ja tego głupiego psa nigdy nie chciałam.
My właśnie w wetery…
Proszę pana, ja od lat utrzymuję rodzinę sama! Prosiłam, żeby się tego psa pozbył. A on nawet tego nie potrafił! Wszystkiego dobrego!

Halo, Michał? Tu Wiktor Michajłowicz. Były sąsiad. Czak wrócił do domu!
To jakaś pomyłka. Nasz Czak zgubił się w lesie.
Jestem pewien, że to on!
To niemożliwe.
Rozumiem… Nie robi się tak zwierzętom.
Nie rozumiem pana.
Dobrze pan rozumie. Cieszę się, że nie mam już takich sąsiadów.

Minęło kilka miesięcy. Czak mieszkał już w nowym domu. Kawałki uszu stracił, dwie łapy do dzisiaj bolały, ale jakoś się przyzwyczaił.

Czak zrozumiał, że to wcale nie była gra. To była gra dorosłych ludzi, w której on miał wykonać komendę do piachu. Ale na poważnie.

Zrozumiał też, że ma nowego pana. Trzy razy dziennie chodzili na spacer. Ten już nie był młody, więc żeby nie przyrósł do telewizora, Czak trenował go w bieganiu.

Śmieszni są ci ludzie. Tamci się uśmiechali, a prawie mnie zabili. Ten wiecznie narzeka. Mruczy pod nosem. A w gruncie rzeczy dobry i opiekuńczy. Czak nie głupi: tych kąsać, tego kochać!

Do drzwi Wiktora Michajłowicza zapukał ktoś.

Panie Wiktorze, tu Michał. Mieszkam teraz z kobietą, ma córkę. Marzy jej się pies. Możemy zabrać Czaka do siebie. Przykro mi, że tak wyszło. Ile jestem winien za weterynarza?

Michał, nie rozumiem pana.
Tak wyszło… Mało zarabiałem i…
Psu nie robi różnicy, ile pan zarabia… Czak przepadł w lesie.
Panie Wiktorze, on przecież leży tu na posłaniu!
To Norris, Czaka pan stracił.
Czak, chodź tu!

Pies dalej leżał na swoim miejscu, nawet nie drgnął. Tylko odsłonił zęby.

Panie Michałku, czas już. Radziłbym panu do lekarza pójść. Serce zbadać.
A co nie tak z moim sercem?
Obawiam się, że pan go nie ma!