Pani domu – Królowa własnego mieszkania

Gospodyni we własnym domu

Anetko, znowu zapomniałaś przykryć masło westchnęła Danuta Szymonówna, przysuwając sobie z hałasem krzesło. Teraz przez całą noc nasiąkało zapachami z lodówki. Kuba, synku, posmaruj sobie lepiej twarożek, świeży kupiłam wczoraj.

Anna poczuła, jak palce same zaciskają się na nożu. Milcząc dalej kroiła chleb, starając się robić to równo, choć dłonie lekko się trzęsły. Za oknem mżył październikowy deszcz, po szybie spływały krzywe smugi i kuchnia wydawała się za ciasna dla trzech dorosłych ludzi.

Mamo, z tym masłem jest wszystko w porządku Kuba nie oderwał wzroku od telefonu, przeżuwając automatycznie kanapkę.

Oczywiście, oczywiście. Ja tylko z troski. Wy młodzi nie wiecie, że jedzenie się psuje, jak się źle trzyma. Potem brzuchy bolą, a kto będzie leczyć? westchnęła mama.

Anna odstawiła talerz z chlebem na stół i opadła na swoje krzesło. Od rana kręciło jej się w głowie, w ustach był niesmak. Zalała sobie herbatę ekspresową Poranna, mając nadzieję, że gorący napój opanuje mdłości.

Aniu, ty w ogóle nie jesz kontynuowała Danuta Szymonówna, patrząc na nią znad okularów. Spójrz, jaka się zrobiłaś chuda. Kubusiu, jak ty na takiej żonie chcesz dzieci mieć? Dziecku potrzeba zdrowej matki.

Coś ścisnęło się gwałtownie w środku. Anna upiła ostrożnie łyk wrzątku i zmusiła się do uśmiechu.

Pani Danuto, ja po prostu rano nie mam apetytu. Zawsze tak miałam.

Zawsze, zawsze… Za moich czasów nawet z gorączką się do pracy chodziło, nikt nie marudził. A dziś młodzież na katar L4 bierze. Ja w twoim wieku sama Kubuśka chowałam, pracować zdążyłam i dom ogarniałam.

Kuba w końcu oderwał wzrok od ekranu.

Mamo, ale to nie ma nic do rzeczy. Ania wczoraj do ósmej w biurze siedziała, sprawozdania kończyli.

Nie mówię, nie mówię. Martwię się o was. Młode małżeństwo, już czas myśleć o dzieciach, a tu takie wątłe zdrowie…

Anna wstała, wynosząc swoją nietkniętą herbatę do zlewu. W odbiciu w oknie widziała, jak Danuta Szymonówna dokłada synowi twarożku, klepie go łagodnie po ramieniu. Za jej plecami rozlegał się czuły, zatroskany głos kierowany do Kuby.

Synku, nie zapomnij o tej ważnej naradzie dziś. Niebieską koszulę wyprasowałam, wisi na krześle.

Anna stała przy zlewie, ściskając w dłoniach ostygłą filiżankę i czuła, jak w środku narasta ciężkie, przytłaczające uczucie. Coś jak zmęczenie, ale gorsze. Jak żal, tylko głębszy.

A przecież jeszcze trzy miesiące temu autentycznie ucieszyła się na przyjazd teściowej.

***

Danuta Szymonówna zjawiła się u nich pod koniec lipca. Zadzwoniła późnym wieczorem, głos była rozedrgany, prawie zapłakany. Sąsiedzi z dołu zalali jej mieszkanie, parkiet do remontu, część mebli do wyrzucenia, przedłuży się roboty. Ekipa obiecała wyrobić się w tydzień, dziesięć dni góra.

Kuba, mogę u was przeczekać tę tygodniową gehennę? Hotel drogi, a tak samotnie tam siedzieć… prosiła w słuchawce, a Kuba zgodził się bez wahania.

Anna była szczerze zadowolona. Teściowa mieszkała w Radomiu, widywały się rzadko, raczej od święta, atmosfera była poprawna. Danuta Szymonówna wydawała się energiczną kobietą, nieco rozgadaną, ale sympatyczną. Po śmierci męża została sama, pracowała w bibliotece, hodowała fiołki na parapecie.

Tydzień szybciutko zleci powiedziała Anna do męża, w myślach już opróżniając pokój gościnny. Dobrze będzie trochę czasu razem spędzić.

Kuba objął ją, pocałował w czoło.

Jesteś kochana. Wiem, że niewygodnie, ale wolę, żeby mama nie szarpała się tam sama z remontami.

Teściowa przyjechała z dwoma wielkimi walizkami i kartonem przewiązanym sznurkiem. Anna i Kuba odbierali ją na dworcu, pomagali nosić bagaże. Pani Danuta wyglądała na wykończoną, oczy zaczerwienione, usta zaciśnięte.

Anetko, dzięki, że wzięliście starą kobietę pod dach uściskała synową w progu. Szybciutko wrócę do siebie, obiecuję. Tylko niech skończą ten cały bałagan.

Przez pierwsze dni niemal sielanka. Danuta Szymonówna gotowała obiady, sprzątała kiedy młodzi byli w pracy. Wieczorami pili herbatę z domowymi ciasteczkami Chrupaczki, cały karton teściowa przywiozła z Radomia, przegadywali wieści. Kuba odżył, żartował więcej niż zwykle, było widać, jaką mu to sprawia radość.

Jednak pod koniec drugiego tygodnia coś zaczęło się zmieniać.

Najpierw drobiazgi. Teściowa poprzestawiała słoiki z przyprawami w kuchni bo tak wygodniej, wiadomo. Potem przełożyła bieliznę w szafie, składając jak się należy. Anna znajdowała swoje rzeczy na nowych miejscach i nie wiedziała, czy wspominać. Przecież bez sensu robić z igły widły.

Anetko, zauważyłam brud na karniszach rzuciła teściowa mimochodem, nalewając zupę. Dawno nie wycierałaś? To niezdrowo, alergię można przez to złapać. Dziś trochę przetarłam ścierką teraz błysk.

Dziękuję, pani Danuto burknęła Anna, przygryzając wstydliwie wargi. Naprawdę nie miała czasu pucować karniszy co tydzień. Praca wysysała całą energię, wieczorami marzyła już tylko o książce albo serialu na kanapie.

Nie wyrzucam ci nic, córciu, tylko pomagam. Będzie ci łatwiej.

Po trzech tygodniach z Radomia zadzwonili fachowcy remont się przeciąga. Kablówka pod podłogą do wymiany, zejdzie kolejne dziesięć dni. Teściowa była rozczarowana, ale się nie dała.

Kubuś, nie przeszkadzam wam? Jeszcze trochę, kochani.

Ależ mamo, przecież nie przeszkadzasz Kuba objął ją mocno.

Anna patrzyła na nich w milczeniu. Gdzieś podskórnie zaczęła się niepokoić, ale nie chciała panikować. No trudno, jeszcze tydzień. Da się przeżyć.

Ale zrobił się z tego miesiąc. Potem półtora. Teściowa zadomowiła się w dwupokojowym mieszkaniu. Sypiała w pokoju, w którym do tej pory Anna miała gabinet sofa i biurko. Anna przeniosła laptop na kuchnię albo do sypialni, co było niewygodne, ale głupio było się upominać o swój pokój.

Każdego wieczoru teściowa gotowała kolację. Smacznie, trzeba przyznać, ale zawsze to, co lubił Kuba ziemniaki z mięsem, rosół, kotlety. Anna wolała warzywa, ryby, ale nie śmiała o tym wspomnieć.

Anetko, znowu nie jesz? kręciła głową teściowa. Kuba, patrz na żonę, zanika w oczach. Do lekarza powinna iść, może coś z żołądkiem.

Ania serio ostatnio mniej je Kuba patrzył z lekkim niepokojem.

Po prostu nie jestem głodna powtarzała Anna i to akurat była prawda. Straciła apetyt. Rano miała mdłości, w dzień ogarniało ją przedziwne osłabienie. Ale do lekarza nie chciała iść, bała się usłyszeć, że to przez nerwy czy przemęczenie. Bo przyznać się, że obecność teściowej ją przytłacza, było niemożliwe.

***

W połowie września w pracy zaczął się horror. Skarbówka żądała pilnie dodatkowych sprawozdań, Anna z dwiema koleżankami po godzinach ślęczały nad cyferkami. Wracała o dziewiątej, czasem dziesiątej wieczorem, z głową jak balon.

W domu witało ją ciepłe światło, woń obiadu i głos Danuty Szymonówny.

Anetko, w końcu jesteś. My z Kubą już zjedliśmy, zostawiłam w garnku, podgrzej. Tylko nie przesuwaj naczyń, specjalnie tak ustawiłam, żeby było wygodniej.

Anna kiwała głową, szła do kuchni, odgrzewała jedzenie, którego ledwo mogła przełknąć. Kuba przychodził, całował ją w policzek, opowiadał o swoim dniu. Teściowa dziergała szalik albo przeglądała krzyżówki i była zawsze, zawsze obecna. Jakby powietrze w mieszkaniu nagle zgęstniało.

Kuba, czy mi się wydaje, czy twoja mama planuje zostać na dłużej? zapytała Anna pewnej nocy, gdy leżeli w ciemnej sypialni.

Ale remont przecież się nie skończył mruknął przez sen. Wytrzymaj jeszcze troszkę. Ona tam mieszkać nie może.

Ale minęły już dwa miesiące…

Aniu, to moja mama. Sama tam siedzi, jej ciężko. Nie możesz się wczuć w sytuację?

Coś zabolało Annę głęboko. Zamilkła, odwróciła się do ściany. Kuba zasnął po minucie, a ona leżała z otwartymi oczami, wsłuchując się w ciche krzątanie Danuty po drugiej stronie ściany.

Następnego dnia teściowa powitała ją nową propozycją.

Anetko, może pomogę ci sprzątać w soboty? Widzę, jak padnięta wracasz, razem pójdzie szybciej.

Anna chciała odmówić, ale Danuta już przyniosła wiadro, mopa i ścierki. Szorowały razem podłogi, ścierały kurz, a teściowa nieustannie komentowała.

O, a tu za kaloryferem leży brud, trzeba by odkurzyć. Firanki do prania, bo szare. A lodówkę myjesz jak? Chociaż raz na dwa tygodnie trzeba, bo bakterie…

Anna przytakiwała, trzymała się pracy, a z każdą uwagą rosła w niej cicha irytacja. Ale nie mogła się odezwać ostro. Przecież Danuta tylko pomagała, starała się, troszczyła. Czy można mieć do tego pretensje?

Pod koniec września Anna zorientowała się, że we własnym mieszkaniu czuje się jak gość. Niezdarna, niedoświadczona, nie dość dobra. Danuta zarządzała kuchnią, łazienką, nawet praniem. Sama prała rzeczy Kuby, składała po swojemu, prasowała mu koszule na kant.

Kuba to lubi, gdy koszula sztywno trzyma fason mówiła rozczulona. Od dziecka go do ładu przyuczałam.

Anna swoje ubrania prała osobno, wtedy, gdy pralka była wolna. Coraz częściej czuła się, jakby się skradała przez własne mieszkanie, by nie przeszkadzać, nie być zauważoną.

Noce przynosiły dziwne sny. Wędrowała po nieskończonych korytarzach, szukając własnego pokoju, ale wszystkie drzwi były zamknięte. Albo stała w kuchni, próbując coś ugotować, lecz znikąd nie było naczyń, produktów, ślady po nich rozpływały się jak śnieg.

Budziła się zlana potem, z sercem bijącym jak szalone. Aż chciała zbudzić Kubę, powiedzieć, jak jej ciężko, duszno, jak źle. Ale słowa grzęzły w gardle. Cóż miałaby powiedzieć? Że zalewa ją troska teściowej? Jak to w ogóle brzmi?

***

Pierwszego października zaczęły się rzeczy naprawdę dziwne.

Anna obudziła się rano z mdłościami. Ledwo dobiegła do łazienki, zwymiotowała. Stojąc nad umywalką, blada i roztrzęsiona, usłyszała zatroskany głos Danuty za drzwiami.

Anetko, wszystko w porządku? Może zadzwonić po lekarza?

Nie, nie trzeba, zaraz mi przejdzie jęknęła Anna, płucząc twarz zimną wodą. Chyba coś mi zaszkodziło.

Coś? w głosie teściowej zabrzmiała urażona nuta. Kotlety robiłam wczoraj ze świeżego mięsa, sama sprawdzałam. Kuba jadł, nic mu nie jest.

Pani Danuto, to nie o kotlety chodzi. Ja po prostu mam wrażliwy żołądek.

Przez cały dzień Anna zmagała się z osłabieniem. W pracy ledwo widziała liczby na monitorze, wszystko się rozmazywało. Koleżanka Magda z biura zaczęła się niepokoić.

Anka, ty wyglądasz jak zombie. Może idź do domu?

Nie mogę, jutro zamykamy rozliczenie.

Zdrowie ważniejsze. Idź chociaż do lekarza.

Anna nie poszła. Wróciła wieczorem, a w oczach Danuty widziała niemal wyrzut.

Cały wieczór się martwiłam. Kuba też nieswój. Rozumiesz, że nas straszysz?

Przepraszam, dużo roboty…

Robota. Zawsze ta robota ważniejsza niż dom. A mąż? Siedział pół dnia sam, przynajmniej go normalnie nakarmiłam.

Anna zamknęła się w sypialni i padła na łóżko. Głowa pękała. Za ścianą czuła stłumione głosy Danuty i Kuby. Słów nie rozumiała, ale tonacje były wymowne. Teściowa się żaliła, Kuba coś odburknął, chciał uspokoić.

Anna przytuliła poduszkę, mając ochotę wykrzyczeć wszystko, co tkwiło w niej od miesięcy. Nie wydobywała jednak z siebie głosu jak zwykle.

Następnego ranka, szykując się do pracy, zauważyła dziwną plamę na swojej ulubionej białej koszuli. Wieczorem była czysta na pewno.

Pani Danuto, czy wie pani, co się stało z moją bluzką? zapytała wychodząc do kuchni.

Teściowa odwróciła się od garnka, niewinna mina.

Z którą bluzką?

Z białą, ta z kołnierzykiem. Teraz ma żółtą plamę.

Anetko, ja twoich rzeczy nie dotykam. Może coś sama rozlałaś, a nie pamiętasz?

Anna spojrzała na tę niewinne oczy i już wiedziała, że teściowa kłamie. Wie, co się stało. Zrobiła to.

Ale dowodów nie było. Anna milczała. Założyła inną bluzkę i poszła do pracy z wielką gulą w żołądku.

Zaraz potem w dziwny sposób zniknęła jej ulubiona filiżanka, taka ceramiczna od Kuby na urodziny. Przepadła, nie było jej nigdzie. Danuta wzruszyła ramionami.

Może się stłukła i wyrzuciłaś? Nie widziałam.

Potem z dnia na dzień wypompowała się pełna butelka szamponu Anny, ledwie dotknięta. Teściowa tylko rozłożyła ręce.

Może się rozszczelniło? Z tymi opakowaniami to nigdy nie wiadomo…

Anna przestała pytać. Z każdym dniem coraz bardziej miała wrażenie, że żyje w jakimś lepkim, paranoicznym koszmarze. W pracy funkcjonowała na pół automatu, wieczorami przesiadywała z laptopem w kuchni, bo do swojego byłego gabinetu nie chciała wchodzić. Kuba chodził spięty, irytował się, łatwo wpadał w gniew. Kilka razy prawie się pokłócili.

Aniu, ostatnio jesteś strasznie nerwowa powiedział. Przez pracę?

Nie. Nie przez pracę.

To przez co?

Patrzyła na niego i chciała powiedzieć prawdę. Że nie znosi już obecności jego matki, że się dusi, czuje obco we własnym domu. Ale słowa ugrzęzły jej w gardle.

Jestem tylko zmęczona. Wybacz.

Objął ją i pocałował w skroń.

Wytrzymaj jeszcze trochę. Mama niedługo się wyprowadzi, mówiła mi. Remont już kończą.

Ale remont się przeciągał. Każdy tydzień Danuta dzwoniła do ekipy i wracała z marsową miną.

Jeszcze chwila. Malują, listwy przypinają. Jeszcze tydzień i będzie z głowy.

Tygodnie układały się w miesiące.

***

Pod koniec października Anna przestała spać. To znaczy śniła płytko, niespokojnie, a rano budziła się jakby pobita. Worki pod oczami, trzęsące się dłonie.

Pewnej nocy zbudził ją dziwny szmer. Cichy szelest, poskrzypywanie. Dochodziły z pokoju teściowej. Anna uniosła się na łokciu i nasłuchiwała. Szelest się powtórzył, potem zaległa cisza.

Rano zapytała Danutę, czy nic nocą nie słyszała.

Nie, kochanie, śpię jak zabita. A czemu pytasz?

Słyszałam, jakby ktoś chodził.

Wydawało ci się. Nerwy ci płatają figle, powiedziałam idź do lekarza.

Kilka dni później Anna poczuła dziwny zapach w mieszkaniu. Słodkawy, woskowy. Jak z kościoła. Kręciła się po pokojach, węszyła i odkryła, że najsilniej czuć go przy drzwiach do pokoju teściowej.

Pani Danuto, pali pani świeczki? zapytała wieczorem.

Świeczki? Po co? Czemu pytasz?

Pachnie woskiem.

Nie wiem, Anetko. Może od sąsiadów przez wentylację.

Ale zapach pojawiał się znów i znów, zawsze nocą, zawsze delikatny, ale wyczuwalny. Anna zaczęła się przebudzać, czuła, jak ogarnia ją lęk.

Pewnego dnia, gdy Danuty nie było, weszła do tego pokoju. Rozejrzała się dokładnie. Wydawało się zwyczajnie sofa posłana, na biurku stos gazet, na parapecie doniczki z fiołkami. Anna uchyliła drzwi szafy. Ubrania wisiały równo, na dole dwa walizki i karton przewiązany sznurkiem.

Podniosła się, sięgnęła po karton, ale w tym momencie usłyszała szczęk zamka w drzwiach wejściowych. Zerwała się i wybiegła z pokoju. Danuta wróciła z zakupami, uśmiechnęła się słodko.

Anetko, już jesteś? Myślałam, że siedzisz w pracy.

Źle się czuję, szefowa kazała mi wrócić.

Biedactwo. Połóż się, zrobimy sobie herbatkę.

Wieczorem Anna znów poczuła zapach wosku, a kiedy przechodziła przez korytarz, kątem oka zauważyła na półce ich wspólne z Kubą zdjęcie to z ramką, które zawsze stało w sypialni. Podniosła fotografię, przyjrzała się. Szkło było całe, ale twarz Anny na zdjęciu ktoś podrapał cienkimi rysami, jakby igłą.

Zatriumfowało jej serce. Stała, ściskając ramkę w drżących rękach, gapiąc się na porysowany portret.

Aniu, czemu stoisz? Kuba wychylił się ze sypialni, ziewając.

Kuba… spójrz

Podała mu zdjęcie, zmarszczył brwi.

Co to?

Nie wiem. Leżało na półce. Zobacz.

Może przy upadku szkło się połamało?

Szkło jest całe. To zdjęcie jest podrapane.

Jak podrapane?

Podała mu zdjęcie, obejrzał dokładniej, wzruszył ramionami.

Może drukarnia tak zrobiła, nie zauważyliśmy?

Kuba, nie… to ktoś zrobił igłą, specjalnie…

Kto? spojrzał zdezorientowany. Kto by to robił?

Anna umilkła. Oboje wiedzieli, kto jeszcze tu mieszka. Ale powiedzieć to na głos? Obłęd.

Chyba mi się wydawało mruknęła. Przepraszam.

Tej nocy nie spała już wcale. Leżała, gapiąc się w sufit. Słuchała chrapania Kuby i szeptów zza ściany.

***

Listopad zaczął się chłodem. Annie ciągle było zimno. Zakładała wełniany sweter nawet w domu, ale chłód wychodził jakby ze środka. Mdłości rano były coraz gorsze. Prawie nie jadła, wyłącznie piła herbatę i czasem podjadała sucharki, gdy Danuta nie widziała.

Anetko, ty chyba poważnie chora jesteś mówiła teściowa z autentycznym niepokojem, ale w oczach Annę prześlizgiwała się jakaś satysfakcja. Czy tylko jej się wydawało?

W pracy szefowa wezwała ją do gabinetu i zapytała po cichu, czy wszystko w porządku.

Pani Anno, popełnia pani ostatnio błędy. Wczoraj myliła pani kwoty, przedwczoraj daty. To nie w pani stylu.

Przepraszam, pani Jolanto. To się więcej nie powtórzy.

Jest pani pewna, że wszystko zdrowotnie w porządku? Proszę wziąć urlop, jeśli trzeba.

Urlop. Anna wyobraziła sobie wolne w domu, w mieszkaniu, gdzie każda szpara zajęta jest obecnością teściowej, i aż ją ścisnęło.

Nie, dziękuję. Poradzę sobie.

Ale nie radziła. Przesuwała się automatycznie przez dzień, nocami siedziała otępiała, nie patrząc w nikogo. Kuba próbował z nią rozmawiać, ale odpowiadała półsłówkami. Złościł się, czuł się odepchnięty.

Aniu, nie wiem, co się z tobą dzieje. Odchodzisz ode mnie duchem, czy w ogóle jesteś?

Przepraszam, jestem bardzo zmęczona.

Może faktycznie idź do lekarza. Mama mówi, że w ogóle nic nie jesz.

Mama mówi. Anna spojrzała mu prosto w oczy.

Twoja mama bardzo dużo mówi.

Co? zmarszczył czoło.

Nic. Nieważne.

Wstała i poszła do sypialni. Kuba już za nią nie poszedł.

Kilka dni później wydarzyło się coś, co złamało i tak wątłą równowagę.

Anna wróciła z pracy wcześniej, około szóstej. Danuta zazwyczaj o tej porze oglądała serial albo gadała do telefonu. Ale w mieszkaniu była cisza. Zbyt głęboka.

Rozebrała się, poszła do łazienki. Wycierając ręce, usłyszała cichy szept. Monotonny, ledwo słyszalny. Dochodził z pokoju teściowej.

Zastygła. Nasłuchiwała. Głos trwał, słowa nie do odszyfrowania, intonacja trochę jak modlitwa, ale inna.

Powoli podeszła do drzwi. Lekko uchylone, a w szczelinie widać było kawałek stołu. Na stole stały świeczki. Dwie grube, żółte, paliły się jasnym płomieniem.

Anna poczuła, jak serce wali jej w piersiach. Pchnęła drzwi.

Danuta stała do niej plecami, schylona nad stołem. Przed sobą miała dużą fotografię Kuby, tę z absolutorium. Obok leżało zdjęcie Anny. Jej twarz przekreślona na czarno markerem.

Anna widziała, jak teściowa przesuwa nad nimi dłonią, coś wymamrotuje, a w palcach błyska igła. Nachyla się jeszcze niżej, zamierza przekłuć zdjęcie Anny.

Pani Danuto głos Anny zabrzmiał chrapliwie, obco.

Teściowa odwróciła się gwałtownie, blada, z szeroko otwartymi oczami.

Anetko nie spodziewałam się ciebie

Co pani wyprawia?

Danuta szybko schowała igłę. Twarz jej wykrzywiła się na chwilę zmieszaniem, potem wściekłością.

Nic nie wyprawiam. To nie twoja sprawa.

Świece, zdjęcia co to za cyrki?!

Powiedziałam, że nie twoja sprawa! wykrzyknęła, podchodząc o krok. Wyjdź z mojego pokoju!

I wtedy Annę coś wreszcie tknęło. Wszystko, co się przez te miesiące zbierało, cała ta żałość, cichy gniew i strach, wypłynęły falą.

Z pani pokoju?! podeszła bliżej, ręce jej się trzęsły. To MOJE mieszkanie! MOJE! I to jest MÓJ pokój, w którym pani tu siedzi już trzy miesiące! Trzy miesiące!

Aniu, nie krzycz tak

Będę krzyczała! Pani siedzi tu z tymi świecami, igłami, niszczy moje zdjęcia, moje rzeczy, truje mi życie!

Ja niczego nie niszczyłam! Danuta wyprostowała się, na twarzy chłodny gniew. To ty wszystko psujesz! Kubuś przez ciebie jest nieszczęśliwy! Już dawno miałby z inną rodzinę, a ty tylko praca, praca! Ty mu nie żona, tylko kula u nogi!

Te słowa uderzyły ją jak policzek. Anna stała, ciężko oddychając, łzy piekły jej oczy.

Jak pani śmie

Śmiem, bo to mój syn! Ja go urodziłam, sama wychowałam. Całe życie mu poświęciłam! A ty kto? Przypadkowa, która go zabrała!

Zabrała? Annę aż zemdliło z oburzenia. My się kochamy! Jesteśmy rodziną!

Rodzina? teściowa skrzywiła się pogardliwie. Co to za rodzina? Nawet dziecka mu nie możesz urodzić. Spójrz na siebie, wychudzona, chorowita. Nie dla niego jesteś.

W Annie coś pękło na dobre. Podbiegła do stołu, strąciła świeczki na podłogę. Podniosła swoje przekreślone zdjęcie i podarła je na pół.

Wynocha powiedziała cicho, ale głosem mocnym z mojego mieszkania. Natychmiast.

Co?! Danuta zbladła. Nie masz prawa

Mam! To moje mieszkanie, mój dom! Niech się pani zbiera, już!

Kuba ci tego nie wybaczy!

To już zostawię sobie z Kubą! Ale pani tu nie zostaje ani jednej nocy więcej!

Nagle trzasnęły drzwi wejściowe. Kuba wrócił z pracy. Słysząc krzyki, wbiegł do pokoju.

Co tu się dzieje?!

Danuta rzuciła się do syna, chwytając go za ramię.

Kubuś! Ona mnie wyrzuca! Wyrzuca matkę na ulicę!

Kuba spojrzał na matkę, potem na Annę. Anna stała, roztrzęsiona, z podartym zdjęciem w ręce, łzy spływały jej po policzkach.

Kuba zobacz, co ona robiła.

Pokazała mu stół, świeczki, fotografie, igłę. Kuba zbladł, a jego twarz zmieniła się: bezradność, potem zrozumienie, na końcu przerażenie.

Mamo co to?

Nic, synku tylko modliłam się za ciebie

Z igłą? Z przekreślonymi zdjęciami?! głos mu stwardniał. Mamo, co ty wyprawiasz?

Chciałam pomóc! Ona nie jest dla ciebie! Ja wiem!

Przestań! Kuba ryknął, aż Danuta podskoczyła. Anna też nigdy nie słyszała, by tak się odezwał do matki. Przestań!

Wyjął walizkę z szafy, rzucił na łóżko.

Pakuj się. Zawiozę cię na dworzec. Teraz.

Kubuś

Teraz, powiedziałem!

***

Po godzinie Danuta odjeżdżała. Pakowała się w milczeniu, z twarzą kamienną. Kuba pomagał, nie odezwał się ani słowem. Anna stała w przedpokoju, oparta o ścianę, z poczuciem, że resztka sił z niej uchodzi.

Kiedy walizki były już gotowe, Danuta przystanęła przy drzwiach. Spojrzała na Annę twardo, nie mrugając.

Pożałujesz tego rzuciła.

Anna milczała. Kuba wziął bagaż i wyszedł. Danuta wyszła za nim. Zatrzasnęły się drzwi.

Anna została sama.

Cisza była aż dziwna. Przeszła do pokoju, w którym spała teściowa. Był tam stół z resztkami wosku, poprzewracane świeczki, podarte zdjęcia. Zgarnęła to wszystko, wyniosła na balkon i wyrzuciła do śmieci.

Otworzyła szeroko okno, wpuszczając zimne listopadowe powietrze. Stała, gapiąc się na mokre dachy, i po raz pierwszy od miesięcy poczuła, że może oddychać.

Kuba wrócił późno, już po północy. Wyglądał na załamanego, przeszedł do sypialni i padł na łóżko.

Odwiozłem. Wsadziłem do pociągu do Radomia.

Anna usiadła przy nim, ujęła go za rękę.

Przepraszam.

Za co?

Za wszystko. Za to, jak wyszło.

Aniu, nie ty powinnaś przepraszać. Ja ja nie dostrzegałem. Nie chciałem widzieć. Myślałem, że po prostu się przemęczasz. A wyszło

Przerwał i przetarł twarz.

Oszalała. Nie wiedziałem, że jest do czegoś takiego zdolna.

Kuba, jej jest samotnie. Po śmierci taty została sama. Jesteś dla niej wszystkim.

To nie usprawiedliwia. To, co zrobiła, to nie jest normalne.

Siedzieli w ciszy. Potem Kuba przytulił Annę mocno i Anna poczuła, jak się trzęsie.

Bałem się, że cię stracę. Byłaś ostatnio taka nieobecna. Myślałem, że już mnie nie kochasz.

Nie. Po prostu dusiłam się.

Już się nie udusisz, obiecuję.

Następnego ranka było dziwnie. Anna obudziła się przy promieniach słońca, które przeciskały się przez zasłony. Usiadła na łóżku i nasłuchiwała. Cisza. Żadnych kroków w kuchni, garnków, nawoływań teściowej.

Wstała, przeszła przez całe mieszkanie. Zajrzała do pokoju. Pusto. Tylko kanapa, stół i wolne półki. Jej pokój, znowu jej.

W kuchni Kuba parzył kawę. Uśmiechnął się, kiedy weszła.

Dzień dobry.

Dzień dobry.

Zjedli śniadanie we dwoje. Było cicho, ale spokojnie. Anna zjadła grzankę z masłem i nie miała mdłości pierwszy raz od tygodni.

Aniu, serio musisz pójść do lekarza rzekł Kuba. Fatalnie wyglądasz. Może dziś cię zapiszę?

Dobrze.

Zapisał ją do przychodni na następny dzień. Anna poszła do pracy i pierwszy raz od dawna czuła się jeśli nie dobrze, to przynajmniej lżej. Jakby ktoś zdjął z niej wielki brzemię.

Wieczorem, leżąc razem na kanapie, Kuba objął ją ramieniem.

Wiesz, o mamie myślałem. Od tamtej pory się nie odzywała.

Myślisz, że się obraziła?

Pewnie. Ale wiesz, nie mogę zupełnie zerwać kontaktu. To moja mama. Ale też Ciebie nie stracę. Nigdy.

Rozumiem.

Kiedy wszystko się uspokoi, pewnie będzie chciała przyjechać. Ale już nie na dłużej. Maksymalnie na dzień. Uzgodnimy zasady.

Anna skinęła głową. W środku jeszcze czuła chłód, ale wiedziała, że nie może od Kuby wymagać odcięcia się od matki. To jego mama.

***

Następnego dnia Anna poszła do przychodni. Lekarka starsza, serdecznie zapytała o objawy. Potem spisała wywiad.

Kiedy ostatnio była miesiączka?

Anna zamyśliła się. Zorientowała się, że od dawna nie sprawdzała. Tyle się działo, nie myślała o tym wcale.

Dobre trzy tygodnie temu, chyba dłużej.

Zróbmy test ciążowy.

Anna zamarła. Ciąża? Przecież nie planowali specjalnie, choć nie zabezpieczali się, planowali dziecko kiedyś.

Wynik był pozytywny.

Gratuluję uśmiechnęła się lekarka. Około szóstego tygodnia. Mdłości i osłabienie to typowe objawy. Skieruję panią do ginekologa.

Anna wyszła na korytarz, przysiadła na ławce i rozpłakała się z ulgą, ze szczęścia, ze strachu, ze wszystkiego naraz.

Wieczorem powiedziała Kubie. Najpierw zbaraniał, potem podniósł ją w ramionach i okręcił dookoła, całując po całej twarzy.

Naprawdę? Naprawdę?

Naprawdę. Sześć tygodni.

Nie wiem, co powiedzieć. Aniu, to… niesamowite!

Siedzieli na kuchennym taborecie, trzymając się za ręce. Kuba powtarzał, że ją kocha, że będzie wspaniałym tatą i że teraz już wszystko się ułoży.

***

Minęły trzy tygodnie. Danuta się nie odezwała. Kuba próbował dzwonić dwa razy, nie odbierała. Przysłała tylko jedno krótkie SMS: Żyję, zdrowa. Nie martw się.

Anna powoli dochodziła do siebie. Mdłości były, ale już znośne. Miała więcej siły. Wieczorami z Kubą odświeżali jej dawny gabinet, usuwali ślady obecności Danuty, przestawili meble, kupili nowe zasłony.

Mieszkanie się zmieniło: było jaśniej, lżej. Anna znów gotowała własne ulubione potrawy, razem z Kubą śmiali się w kuchni, jak kiedyś zanim Danuta zamieniła ich życie w pralnię nerwów.

Któregoś wieczoru, leżąc na kanapie, Kuba powiedział:

Wiesz, myślałem jak się dziecko urodzi, mama pewnie się zjawi.

Pewnie tak.

Będziesz przeciw?

Anna milczała. Potem spojrzała mu w oczy.

Może przyjechać. Na krótką wizytę. Ale nigdy więcej nie zostanie tu na noc. To mój warunek.

Zgoda.

I nie zostawię jej samej z dzieckiem. Przynajmniej nie na początku. Może później, jeśli się przekonam do zmian ale póki co nie.

Zgadzam się w pełni.

Kuba, nie chcę być zła. Nie chcę kłótni z nią. Ale nie mogę pozwolić, by drugi raz rozwaliła nam życie. Nie chcę, by nasze dziecko dorastało w takim napięciu.

Już więcej nie będzie. Ustalimy zasady. Albo je zaakceptuje, albo nie. Ale naszego spokoju nie oddamy.

Anna oparła głowę na jego ramieniu i zamknęła oczy. Za oknem padał deszcz, bębnił o parapet; ale w domu było cicho i ciepło.

Myślisz, że nam się uda? szepnęła.

Co dokładnie?

To wszystko. Dziecko, dom, relacja z mamą.

Uda się. Musi się udać. Jesteśmy razem i wiemy już, czego nie chcemy powtarzać.

Anna kiwnęła głową. W środku wciąż tkwił lęk i niepewność. Nie wiedziała, czy uda się ułożyć relacje z Danutą, czy teściowa zaakceptuje zasady, czy znów spróbuje się wtrącać w ich życie.

Ale w tej chwili czuła się silna. Silniejsza niż kiedykolwiek. Potrafiła powiedzieć nie. Uchroniła swój dom, swoje życie i prawo być sobą.

Kuba szepnęła, kładąc rękę na brzuchu, gdzie pod sercem rósł ich maluch obiecaj mi, że jeśli znowu będzie mi ciężko, usłyszysz mnie. Że nie będziesz udawał, że jest okej.

Obiecuję. Zawsze cię usłyszę.