– Pakuj się, poznałem swoją pierwszą miłość – oznajmił mąż. A godzinę później sam stał z walizką

Spakuj się, spotkałem swoją pierwszą miłość oświadczył mąż. Godzinę później sam stał z torbą w ręku.

Bartek wrócił ze zjazdu klasowego w niedzielę wieczorem. Wiktoria właśnie zmywała ostatnie naczynia.

Zachowywał się dziwnie. Był taki podekscytowany, jakby ktoś właśnie ogłosił mu awans albo co najmniej informację, że wygrał szóstkę w totolotku. Wiktoria zerknęła na niego, wycierając ręce o ścierkę i pomyślała sobie: no, musiało im się naprawdę dobrze siedzieć.

Bartek nic nie powiedział. Rozebrał się, poszedł spać.

Rano siedział w kuchni, wyglądał jak człowiek po podjęciu życiowej decyzji. Niemal jak w filmie dłonie położone na stole, twarz poważna. Wiktoria postawiła przed nim kawę, otworzyła lodówkę, żeby ogarnąć, co zostało z mielonych. Wtedy właśnie Bartek się odezwał.

Wiki. Musimy pogadać.

No to pięknie przeszło jej przez myśl. Ta fraza zawsze zwiastowała coś niemiłego.

Wczoraj spotkałem Kingę. Pamiętasz, kiedyś wspominałem. Moja pierwsza miłość.

Wiktoria oczywiście pamiętała. Kinga przewijała się w rozmowach Bartka może raz na pięć lat, głównie, gdy wypił trochę za dużo i robił się sentymentalny. Tacy byliśmy młodzi. Stara śpiewka.

Pogadaliśmy. Długo. I wiesz, Wiki, spakuj się.

Wiktoria odwróciła się od lodówki. Mielone zostały na półce.

Słucham?

Postanowiliśmy być razem. Ja i Kinga. Rozumiesz?

Wiktoria przez chwilę tylko patrzyła na męża.

Mieszkanie i tak moje dorzucił Bartek na wszelki wypadek. Tym tonem, którym zwykle mówi się i w ogóle. Lepiej znajdź sobie coś innego.

Wiktoria spokojnie włożyła mielone z powrotem do lodówki. Zamknęła drzwiczki. Powoli, żeby magnes z Krakowem nie spadł.

Już wszystko postanowiłeś? spytała.

Tak.

Skinęła głową i poszła do pokoju.

Siedziała na brzegu łóżka i patrzyła na ścianę. Wisiał tam kalendarz z kotami, kupiony w styczniu zeszłego roku na targu, bo trzeba było coś wziąć, a ten kosztował dwadzieścia złotych. Styczeń już dawno minął, luty też, a kotki wciąż wisiały. Rude kocię z kokardką patrzyło na Wiktorię z filozoficznym współczuciem.

No proszę pomyślała Wiktoria.

Dwadzieścia lat żyła z facetem, który teraz siedział w kuchni i czekał, aż zacznie się pakować. Dwadzieścia lat to naprawdę sporo.

To pierwsze mieszkanie na Ursynowie, które wynajmowali, gdzie z kranu kapało i po nocach darł się sąsiad Jerzy.

To bankructwo, gdy Bartek przez trzy miesiące chodził szary, a Wiktoria udawała, że nie widzi, jak wieczorami pije po cichu na balkonie.

To noc, kiedy z zawiezionym do szpitala Bartkiem czekała na chirurga, a ten westchnął: Jeszcze godzina i byłoby za późno. To bal jej uczniów bo była polonistką w liceum i Bartek, zawstydzony, ale dumny, stojący z bukietem w drzwiach klasy. To wszystko się wydarzyło. I jak się okazało, nic z tego się nie liczy.

Wiktoria wstała. Stanęła pod szafą.

Na górnej półce, w rogu, miała teczkę z dokumentami.

Bartek wciąż siedział przy stole. Przeglądał komórkę. Pewnie pisał z Kingą, bo czasem się delikatnie uśmiechał. Uśmiech miał taki trochę speszony, trochę dumny, jak ktoś, kto zrobił coś ważnego i czeka, aż go pochwalą.

Wiktoria przyniosła teczkę i położyła przed nim.

Dokumenty pakujesz? Bartek zerknął.

Nie. Chcę ci coś pokazać.

Wiki, nie teraz.

Zamknij się na chwilę.

Otworzyła teczkę, znalazła, czego szukała, położyła mu przed nos.

To była intercyza. Piętnaście lat temu, kiedy Bartek rzucił się w interesy hurtownia materiałów budowlanych adwokat polecił sporządzić taką umowę. Bartka to nie ruszyło. Wiki, daj spokój. Jesteśmy rodziną. Wiktoria pojechała do notariusza sama, podpisała i przywiozła kopię do domu.

Bartek rzucił tylko dobra i wsunął papier do dolnej szuflady, skąd Wiktoria potem cichutko przeniosła go do szafy.

Nie była żadnym strategiem. Po prostu zawsze lubiła mieć wszystko uporządkowane.

A ten jego biznes hurtownia, wielkie plany na trzy lata pociągnął czternaście miesięcy i legł w gruzach tak, jak pada coś, co od początku było źle poukładane.

Długi były niemałe. Tylko raz, wtedy, Wiktoria zaproponowała, żeby sprzedać mieszkanie i od razu spłacić wszystko. Bartek: nie, poradzę sobie. I rzeczywiście sobie poradził, chociaż nie w trzy miesiące, a w sześć lat. Małymi ratami. Wiktoria przez te sześć lat pracowała na dwa etaty i nie jęczała.

Bartek wziął papier. Przeczytał.

Wiktoria nalała sobie zimną kawę. Wypiła.

Czekaj powiedział Bartek, zniżając trochę głos. Tutaj jest

No.

Że mieszkanie zostaje przy rozwodzie twoje?

Tak.

Ale jak to

Spojrzał jeszcze raz. Opuścił papier.

Wiktoria nie przerywała. Niech czyta, ile potrzebuje. Piętnaście lat temu miał czas doczytać nie chciało mu się. To teraz ma.

A kredyty? wydukał.

Kredyty firmowe są twoje, przeczytaj czwarty punkt.

Bartek zamilkł. W komórce mrugała wiadomość. Pewnie Kinga pytała, co i jak. Nie odpisywał.

Wiki zaczął.

No?

Ty to specjalnie tak wszystko zachowałaś?

Zastanowiła się, po czym szczerze odpowiedziała:

Nie. Po prostu nie wyrzucam dokumentów.

Taka prawda. Wiktoria trzymała wszystko paragony, gwarancje, instrukcje dawno popsutych pralek, nawet stare zaświadczenia od lekarza z czasów liceum. Takie rzeczy.

Bartek znowu przerzucał papier, potem zapatrzył się przez okno.

Wiktoria zebrała teczkę, odstawiła kubek do zlewu, jeszcze raz obróciła się w drzwiach.

Bartek. Któreś z nas faktycznie powinno poszukać czegoś innego powiedziała spokojnie. Masz rację.

I wróciła do pokoju.

Bartek siedział tam jeszcze z dwadzieścia minut. Może i trzydzieści. Wiktoria nie pilnowała lecz robiła to, co każda kobieta robi w sytuacjach, które ją przerastają czyli ogarniała na ślepo. Poukładała książki z podłogi na półce, przeniosła doniczkę z pelargonią z parapetu, starła kurz. Jak człowiek jest zajęty rękami, głowa myśli ciszej.

Bartek pojawił się w drzwiach.

Wiki.

Odwróciła się. Stał z tym dokumentem, jakby ten kawałek papieru jeszcze mógł go uratować.

Możemy no, porozmawiać?

Jasne odparła spokojnie.

Ta intercyza To było takie dawno. Inne czasy. Nikt wtedy nie przewidywał

Czego?

Bartek nie znalazł zakończenia. Że nie przewidywaliśmy rozstania? Że intercyza się przyda? Że w ogóle nie myśleliśmy?

Podpisane u notariusza, wszystko ważne rzuciła. Sprawdzałam.

Kiedy?

Pięć lat temu. Tak, profilaktycznie.

Teraz Bartek patrzył na nią jak ktoś, kto dopiero właśnie zrozumiał, że porządna kobieta cały czas miała wszystko pod kontrolą.

Ty to planowałaś?

Trochę się zastanowiła.

Nie. Po prostu jestem porządna powtórzyła.

I znowu to była prawda. Te pięć lat temu dzwoniła do notariusza w innej sprawie spadek po mamie. Pytając przy okazji o umowę, usłyszała wszystko w mocy, proszę się nie martwić. Pokiwała głową i zapomniała. Do dziś rano.

Bartek wrócił do kuchni. Wiktoria słyszała jak kręci się, coś przestawia, grzebie w szafkach.

Zaglądnęła i patrzy Bartek stoi na środku, wpatrzony w kąt.

Co robisz?

Myślę.

O czym?

Nie odpowiedział.

Wiktoria podeszła, nastawiła czajnik.

Bartek zagadnęła, zastanawiałeś się, gdzie pójdziesz?

Wyglądał na zdezorientowanego.

Cisza.

Okej westchnęła.

Rozumiała wszystko. Bartek chyba sobie wyobrażał ten scenariusz inaczej. On mówi poważne słowa, Wiktoria rozpacza, płacze, wyprowadza się do koleżanki. On zostaje w mieszkaniu. Wpada Kinga. Wszystko ładnie, prosto.

A tego papierka, o którym dawno już zapomniał, w ogóle nie przewidział.

Czajnik zagwizdał. Wiktoria zaparzyła herbatę.

Ja nigdzie się nie ruszam powiedziała. To moje mieszkanie i tu zostaję.

Bartek milczał.

A ja gdzie mam

Do Kingi przypomniała. Sam mówiłeś. Chcecie być razem.

O Kindze myślała bez żalu ani zazdrości. Ta Kinga to ktoś z opowieści stworzonej przez Bartka na fali szampana i wspominek o młodości. W jej historii Wiktoria była po prostu przeszkodą.

Bywa.

Ona zaczął Bartek i znowu urwał.

Co?

Ona jeszcze nie wie do końca. Nie uzgodniliśmy tego szczegółowo, ona nie jest gotowa.

Wiktoria postawiła kubek.

Bartek.

Co?

Serio mówisz mi: spakuj się, nie mając nawet ustalone, gdzie sam pójdziesz?

Fakt, tak było.

Niektórzy faceci świetnie podejmują wielkie decyzje, gorzej z detalami.

Wiktoria podeszła do szafy, sięgnęła po brązową torbę podróżną i postawiła na stole.

Proszę bardzo mruknęła. Pakuj się.

Wiki

Bartek. Ty zdecydowałeś. Ja przyjęłam to do wiadomości. Teraz musisz to załatwić do końca.

Spojrzał na torbę. I coś w tym momencie w nim pękło.

Poszedł się pakować.

Wiktoria została w kuchni. Słyszała, jak otwiera i zamyka szafki. Jak zgrzyta szuflada w komodzie. Jak coś brzęczy pewnie maszynka do golenia.

Dwadzieścia lat. A rzeczy zebrało się na jedną torbę.

Po godzinie Bartek wyszedł do przedpokoju. Torba w ręku. Mina kogoś, kto może nie tyle się rozmyślił, co niedoszacował rozmiaru sprawy.

Wiki rzucił. To zadzwonię potem.

Dobra przytaknęła.

Musimy jeszcze te papiery rozwód.

Zadzwoń, pogadamy.

Zawahał się chwilę, jakby czekał na łzy, kłótnie, błagania, cokolwiek, co przywróci dawny porządek. Nic z tego.

Bartek wyszedł, zamykając za sobą drzwi.

Po trzech tygodniach Wiktoria dowiedziała się od pani Jadwigi, dawnej koleżanki z pracy, która wiedziała wszystko o wszystkich, że Bartkowi z Kingą średnio wyszło.

Kinga, jak się okazało, mieszkała u siostry. Kawalerka, siostra z mężem i dwójką dzieci warunki, delikatnie mówiąc, dalekie od romantycznych. Bartek nie poszedł tam. Wynajął pokój gdzieś na Pragę Południe u starszej pani, która nie pozwalała palić i żądała meldunku gości.

Kinga, słysząc o wynajętym pokoju i fakt, że Bartek nie ma i nie będzie miał mieszkania, szybko się ochłodziła. Najwyraźniej wizja faceta rzucającego wszystko dla miłości wyglądała lepiej niż realny mężczyzna z jedną torbą i długami po nieudanym biznesie. Pierwsza miłość, taka prawda, świetnie wypada z daleka. Z bliska to już nie to samo.

Wiktoria wysłuchała tego wszystkiego, pokiwała głową i dolała Jadwidze herbaty.

I jak się trzymasz? zapytała ta, takim tonem, w którym wyczytywała: pocieszę cię tyle, ile trzeba.

W porządku powiedziała Wiktoria.

To była prawda. Przez te trzy tygodnie zapisała się wreszcie na kurs masażu zawsze chciała, zawsze brakowało czasu. Zadzwoniła do Gosi, z którą nie miała kontaktu od trzech lat: spotkały się, wypiły kawę, przegadały pół dnia. Kupiła karnet na basen. Małe rzeczy. Ale z tego właśnie i składa się życie.

Czasami wieczorem, kiedy w mieszkaniu było cicho, myślała o Bartku. Bez żalu, tak po prostu. Pewnego wieczoru złapała się na tym, że dobrze, iż to on otworzył te drzwi. Bo ona pewnie jeszcze długo by ich nie otworzyła.

Kalendarz z kociakami dalej wisiał na ścianie. Styczeń, luty, rude z kokardką wszystko na miejscu. Wiktoria spojrzała i pomyślała: czas przewrócić kartkę na właściwy miesiąc. Ale po chwili uznała że jeszcze zdąży.