Ostatnie wezwanie

Ostatni dyżur

Od samego rana Darii nie opuszczało to dziwne przeczucie jakby coś miało się wydarzyć.

I to raczej nic dobrego

Od razu zadzwoniła do mamy, ale pani Marzena uspokoiła ją, że wszystko w najlepszym porządku:

Ciśnienie książkowe, głowa nie boli. A o co ty w ogóle pytasz?

Tak tylko, wiesz… na wszelki wypadek mruknęła Daria. Muszę się zbierać do pracy, ale ty, jakby co, to dzwoń.

Dobrze, córeczko.

Niby powinna była się uspokoić po tej rozmowie, ale wewnętrzny niepokój niestety nie minął. To uczucie siedziało jak zadra pod skórą i nie dawało się zignorować.

Daria nie była w stanie stwierdzić, skąd się to bierze, bo obiektywnie rzecz ujmując nie miała powodu do zmartwień. Chociaż z tą pracą, jaką ma, wszystko może się wydarzyć. Zwłaszcza, że dziś poniedziałek, a jak wiadomo poniedziałki są stworzone do problemów.

Dopiła kawę, zerknęła na zegarek (szósta trzydzieści), szybko się ubrała, wrzuciła sobie coś do jedzenia do torby i ruszyła do pracy.

*****

Na placu pod stacją pogotowia spotkała Nikodema dziś miała z nim jeździć przez całą zmianę po mieście. Gdy ją zobaczył, pomachał jej wesoło, a ona tylko podle pokiwała głową.

Daria, co tak ponuro? uśmiechnął się Nikodem zapalając papierosa. Coś się wydarzyło?

Nie, Kubuś… znaczy Nikodem. Jeszcze się nie wydarzyło Ale czuję, że zaraz się wydarzy westchnęła.

Oj, tylko nie mów! Takie myśli z rana to poważna patologia. Pewnie się nie wyspałaś.

Daria nic nie odpowiedziała.

Spojrzała za to w górę niebo całkowicie zasłonięte chmurami: na pewno zaraz lunie jak z cebra.

Deszczu, odkąd pamięta, nigdy nie lubiła

Może w tym cały problem? Może ja nie mam przeczuć, tylko kiepski nastrój przez pogodę? pomyślała z nutką nadziei i, o dziwo, trochę jej ulżyło.

Ale już po chwili ten paskudny niepokój znów dał o sobie znać.

Powodzenia na zmianie! rzuciła biegnąca obok młodziutka dziewczyna.

Nikodem zadławił się dymem, zakasłał, pokazał jej pięść, a ta aż zamrugała ze strachu.

Ojejku… Przepraszam! Wyleciało mi z głowy pisnęła winowajczyni.

Pracowała tu dopiero od tygodnia jako ratowniczka i zupełnie nie mogła zapamiętać, że życzenie powodzenia ekipie wchodzącej na dyżur, to jak prosić się o kłopoty.

Bo przecież to polski przesąd najwyższego sortu.

No to teraz naprawdę coś się wydarzy szepnęła Daria, czując, jak po plecach przebiega jej lodowaty dreszcz.

Tul ci grdykę mruknął Nikodem, wrzucając peta do metalowego kosza.

*****

Daria nerwowo podgryzała wargę za każdym razem, gdy dyspozytorka wysyłała im kolejne adresy przez służbowy tablet i mówiła przez radio o powodach wezwań.

Mężczyzna, lat trzydzieści pięć, silny ból głowy, bełkocze podejrzenie udaru.

Jeszcze tylko tego mi brakowało jęknęła w myślach Daria. Niby lekarz pogotowia być gotów na wszystko, no ale…

Każdy dyżur przeżywała bardziej przez przypadki śmiertelne niż chciałaby przyznać, a udar to jak rosyjska ruletka. Zwłaszcza dziś…

Na szczęście mężczyzna nie miał wylewu.

Bełkotał, bo świętował do rana urodziny kolegi, a głowa rozsadzała go po suto zakrapianej nocy. Daria dała mu tabletkę, poradziła odpocząć, spać.

A jak piwko wypiję to lepiej będzie? zapytał naiwnie pacjent.

O nie, nie! Kanapka i sen, żadnego alkoholu, jak pan chce żyć długo i szczęśliwie to lepiej szerokim łukiem omijać takie pomysły.

Wyszła z mieszkania i aż odetchnęła przynajmniej dziś obeszło się bez tragedii.

Może Nikodem miał rację i to moje przeczucie to tylko przemęczenie, a nie jakaś czarna przepowiednia? myślała.

A już zaczęła się uspokajać, kiedy nagle odezwała się dyspozytorka:

Ekipa, proszę jechać na cmentarz komunalny

Gdzie? wypsnęło się Nikodemowi.

Na cmentarz odparła Daria grobowym głosem, łapiąc się za tablet.

W mieście chować mieli dziś rzekomo słynnego aktora, rodowitego poznaniaka (Daria o nim nigdy nie słyszała, ale trudno).

Ludzi zatrzęsienie.

Starszych, młodszych, kobiety, mężczyźni. Jedni z goździkami, drudzy płakali, inni wspominali zmarłego ciepłym słowem.

Daria cały czas czuła, że zaraz coś się stanie. Nikodem popalał na potęgę.

Ale na szczęście, nikomu pomoc medyczna nie była potrzebna.

Potem było kilka kolejnych wezwań, ale już zupełnie codziennych.

I tak te prawie dwanaście godzin przeleciało niepostrzeżenie, a zmiana dobiegała końca.

Jeszcze z dziesięć minut i będzie można wracać na ukochaną bazę.

Daria już widziała oczami wyobraźni jak wpada do domu, bierze szybki prysznic i pada na łóżko. A jutro Jutro też jest dzień oby lepszy.

Na wszelki wypadek dziesiąty raz zadzwoniła do mamy.

Wszystko dobrze, Daria. Zaraz zjem kolację, potem idę telewizję oglądać zapewniła ją pani Marzena.

I co u mamy? spytał Nikodem, kiedy schowała telefon.

Wszystko okej.

No właśnie! uśmiechnął się szeroko. Mówiłem, że się nic dziś nie wydarzy. Ty tylko: złe przeczucie, złe przeczucie…

Bo ono, Nikodem, nadal siedzi jęknęła. Sama nie wiem, czemu mnie tłucze ta nerwica.

Wiesz co, lepiej weź sobie jakieś zwierzę, one są najlepsze na stres.

Żartujesz?

W życiu! Ja mam kota, Stefan mu na imię. Wracam do domu kładzie mi się na kolanach, mruczy i cały stres śmiga w siną dal. A ja śpię potem jak niemowlę.

Nikodem, a kto by się opiekował zwierzakiem, jak chodzę na dyżury? Ty chociaż masz rodzinę…

Daria chciała jeszcze coś odpyskować, ale nagle tablet ożył głos dyspozytorki zabrzmiał grobowo:

Daria, no to niestety… Jeszcze jedno zgłoszenie. Ostatnie. Ulica Fredry 23. Mieszkanie jeszcze sprawdzam… Czekaj, momencik…

Przypadkiem nie czterdzieści osiem?

Dokładnie, Daria, czterdzieści osiem. Skąd wiesz? zdziwiła się dyspozytorka.

Tam przecież mieszka pan Tadeusz. To już chyba mój stały klient. Co znowu? Na serce narzeka?

W słuchawce tylko ciężkie westchnienie i Daria zrobiła się nagle lodowata…

Przykro mi Daria On zmarł. Rano chyba. Policja już jest, musicie przyjechać. Sama wiesz, po co…

Wiem powiedziała cicho.

Trzęsącą się ręką odłożyła tablet sobie na kolana. Nikodem wszystko słyszał, więc nic nie mówił. Po chwili tylko dodał:

Szkoda pana Tadeusza… Z tego co mówiłaś, porządny człowiek. Ale Daria, żadnej twojej winy w tym nie ma. Sam nie chciał do szpitala, do przychodni nie chodził… Rozumiesz?

Hm

Oparła się o miętowy fotel i na moment jakby sama zapadła się w sobie.

*****

Poznała pana Tadeusza półtora miesiąca temu. To on sam zadzwonił po pogotowie bolała go mocno klatka piersiowa.

Drzwi wejściowe otwarte, proszę wchodzić rzuciła wtedy jej dyspozytorka.

Jasne.

Ledwie przekroczyła próg mieszkania, a tu podpada pod nogi malizna rudzielec wielkości dłoni. Szczeniak pod tytułem Fafik. Najpierw próbował groźnie warczeć na intruza, później piać jak kogut i dopiero wołany przez pana Tadeusza, pognał do pokoju z podkulonym ogonem.

Z ulicy go przyniosłem. Taki wdzięczny, że aż nie schodzi mi z kolan śmiał się emeryt próbując się podnieść.

Proszę leżeć, nie wstawać przerwała Daria. Szczeniak cudny! Sama bym takiego wzięła, gdybym mogła.

A czemu nie możesz?

Są powody. Ale zostawmy zwierzaki, proszę powiedzieć co boli, jak długo? Był pan u lekarza?

Pan Tadeusz odpowiedział na wszystko szczegółowo. Problemy sercowe od roku, odkąd owdowiał, w przychodni leczenie raczej na pokaz, ni ziębi ni grzeje…

Najgorzej mi kiedy muszę czekać w tej poczekalni. A ból taki, jakby przejdzie i zaraz wróci.

Może pan opisać, jaki dokładnie?

Co tu opisywać? Zaboli i już. Raz jak wypiję krople, raz pod język dam tabletkę.

To nie leczenie uśmiechnęła się Daria. Dobrze, zrobimy EKG.

Na wydruku wyniki nie pozostawiały złudzeń. Daria chciała go zabrać do szpitala, ale stanowczo odmówił.

A Fafika komu zostawię? Dajcie mi coś na chwilę, jak wasza koleżanka ostatnio i będzie dobrze.

Daria go nie przekonała ani pierwszy, ani dziesiąty raz.

Potem to już zawsze ona przyjeżdżała do pana Tadeusza, bo on dzwonił systematycznie może raz na tydzień.

Kiedyś tak nie było… Zaboli i przestaje. Teraz ściska i nie puszcza.

Bo to się pogłębia. Bez leczenia coraz gorzej. Może jednak do szpitala?

Daria, nie mogę przytulił Fafika i głaskał po łebku. On jeszcze malutki…

A jak coś się panu stanie, to kto się nim zajmie?

Mang ja umrę, to sąsiadka się nim zajmie. Pokazałem jej nawet, gdzie trzymam pieniądze, żeby miała na karmę. Bo u nas to wie pani jak pies ze schroniska zaraz ląduje na ulicy, bo nikogo nie stać.

Porządny człowiek.

I teraz Daria tu wraca, ale już nie pogada z nim po ludzku. Szkoda

Ostatni dyżur okazał się naprawdę ostatnim.

I szczerze mówiąc, nie do końca wierzyła Nikodemowi, że nie była niczemu winna. Może powinna była go uparcie namówić na szpital?

Daria, jesteśmy.

Słucham? ocknęła się na dotyk Nikodema na ramieniu.

Jesteśmy powtórzył.

Daria ledwo powłócząc nogami wlokła się na trzecie piętro, weszła do mieszkania, gdzie już była pani Krystyna sąsiadka, którą także poznała podczas poprzednich wizyt.

Panu Tadeuszowi zasłabło na ulicy, a ona trzymając szczeniaka na rękach, poprosiła sąsiadkę, by zadzwoniła po pogotowie. Tak się poznały.

Dzień dobry, pani Dario.

Dzień dobry, pani Krystyno bąknęła cicho. To pani wezwała policję?

A kto, jak nie ja. Jego psiak od rana szczekał. Zdziwiłam się, że pan Tadeusz nie wyszedł z nim na spacer tak zawsze robił. Ale mało co mnie już dziwi. Potem pojechałam na działkę, a wróciłam wieczorem. Szczeniak ciągle szczekał, no to zadzwoniłam. Policjant z konserwatorem otworzyli drzwi, a tam… wskazała na sypialnię.

Rozumiem, dziękuję.

Daria weszła do sypialni, spojrzała na pana Tadeusza, łzy w oczach stanęły, ale się powstrzymała i zabrała się za wypisywanie dokumentów. Nagle

Zerwała się i zaczęła się rozglądać po kątach, potem zajrzała do kuchni, łazienki, na balkon.

Przepraszam, pani coś zgubiła? spytał policjant, patrząc na jej szaleństwo.

Szczeniaka tu nigdzie nie widzę. Nie widział pan?

Ten rudy? Był tu, ganiał między nogami, szczekał… policjant się uśmiechnął, po czym spoważniał Ale sąsiadka go zabrała.

Dzięki Bogu! odetchnęła Daria.

Bała się, że psa wyrzucili na ulicę. Pan Tadeusz bardzo go kochał i byłby załamany, gdyby się dowiedział…

Podziękowała i skierowała się do pani Krystyny, która już spieszyła się do swoich spraw.

Pani Krystyno?

Co się stało?

Dziękuję, że zabrała pani Fafika. Mocno przeżywa?

Kto przeżywa!?

No… Fafik. Piesek!

Ach, pies! Zaczęła się śmiać. Ja go wzięłam tylko na moment. Potem wypuściłam na zewnątrz. W domu tylko wył i wył. Myślę sobie na dworze lepiej mu będzie…

Jak to… wypuściła pani szczeniaka na ulicę?

Pani Dario, serio! W domu nie ma już sensu, pan Tadeusz nie wróci. A pies znajdzie drogę. Tak już życie wygląda.

Ale on mówił, że się panią umówił, nawet gdzie pieniądze schowane, na zaopatrzenie dla psa…

Pani Krystyna w sekundę zmieniła wyraz twarzy. Najpierw zbladła, potem się zmarszczyła:

Nic nie wiem. O żadnych pieniądzach też pierwszy raz słyszę, z panem Tadeuszem niczego nie ustalałam.

Ale mówił…

Przepraszam, ja muszę lecieć. A piesek… Poradzi sobie, w Polsce pies zawsze sobie radzi. Może ktoś go przygarnie.

*****

Daria wybiegła z klatki i od razu pożałowała lało już jak z cebra.

Daria, gdzie pod tym deszczem?! krzyknął Nikodem. Chodź do samochodu, bo się rozpuścisz!

Otworzyła auto, wrzuciła apteczkę…

i zamknęła drzwi.

Daria? Nikodem wysiadł i ruszył za nią.

Nikodem, jedź na bazę, zmiana nasza skończona. Ja muszę jeszcze coś załatwić.

Co?

Psa znaleźć.

Jakiego psa, Daria?! Wytłumacz mi wreszcie.

Powiedziała mu w skrócie, o co chodzi. Nikodem tylko sięgnął po papierosa i nie przerywał jej.

Fafik daleko nie uciekł. Musi być gdzieś tutaj, zrozum? Jedź, ja poszukam.

Nikodem zgasił peta o asfalt, spojrzał na Darii.

Nie ma mowy! Nie zostawię cię tutaj samej, za chwilę się ściemnia. Szukamy razem.

Oszalałeś! Nie można zostawiać karetki!

Ciii. Nikt się nie dowie. I tak nikomu nie powiem.

Daria i Nikodem przez dziesięć minut kręcili się pod blokiem Fafika nigdzie. Potem dołączył do nich nawet policjant, który widząc ich, nie mógł się powstrzymać od zadania pytania.

Zaproponował pomoc a Daria była mile zaskoczona.

Mam go! zawołał nagle Nikodem i Daria popędziła, ile sił w nogach.

Policjant też ruszył za nią.

Nie do wiary! Znalazłem, a on na mnie warczy, zamiast podziękować! żartował stojąc pod ławką naprzeciwko domu pana Tadeusza.

Faktycznie, pod ławką czekał Fafik.

I naprawdę warczał na Nikodema, nie dopuszczając go do siebie.

Fafik, maluszku! Daria aż się rozpłakała, a może i nie, bo łzy zlały się z kroplami deszczu na twarzy. Poznałeś mnie?

Szczeniak zdecydowanie ją rozpoznał przecież zawsze coś mu przynosiła do zjedzenia, gdy odwiedzała pana Tadeusza.

Wypełznął spod ławki, spojrzał na nią smutnym wzrokiem i skomlił cichutko.

Wiem, kochany, wiem… Nasz pan Tadeusz odszedł. Już go z nami nie ma.

Nikodem odwrócił się, żeby otrzeć oczy nigdy nie płakał publicznie, ale tym razem się nie powstrzymał. Policjant patrzył na chmury, bo przecież mężczyzna, zwłaszcza w mundurze, łez nie uroni.

Może nie zastąpię ci twojego pana… Ale… mogę spróbować. Pójdziesz ze mną?

I Fafik poszedł.

Bo wiedział, że Daria jest dobrym człowiekiem i nie zrobi mu krzywdy.

A poza tym on też nie znosił deszczu

*****

Daria się martwiła, czy da radę. Ale z pomocą przyszła mama.

Kiedy była w pracy, pani Marzena przychodziła do niej, karmiła i wyprowadzała Fafika na spacer.

W dni wolne cała trójka spędzała czas razem w parku Daria, mama i Fafik.

Nie żałowała ani przez chwilę, że zabrała tego psiaka. Bo dzięki temu życie nabrało sensu, a ona zaczęła rozumieć pana Tadeusza choć jako lekarka nigdy nie zaakceptuje, że ktoś odmawia leczenia.

A po jakimś czasie do ich szczęśliwej rodziny dołączyła jeszcze jedna osoba.

Ten sam policjant, z którym poznała się w mieszkaniu pana Tadeusza, i który aktywnie szukał razem z nimi Fafika. Darii od razu wpadł w oko, tylko okoliczności były, umówmy się, niezręczne.

I kiedy Witek przyszedł w końcu na kawę z bukietem tulipanów, w progu przywitał go Fafik.

Obwąchał, ocenił, a potem dał mu swoje łapki i głośno zaszczekał test przeszedł.

To znaczy, że nic jej już nie grozi. No, chyba że szczęście, o którym marzyła całe życieDaria patrzyła przez okno kuchni, popijając herbatę. Fafik spał zwinięty w kłębek na poduszce, a Witek nucił cicho coś w salonie, szykując kolację. Deszcz już dawno przestał padać, nad parkiem pojawiła się tęcza.

Przez chwilę przeszło jej przez myśl, jak bardzo życie potrafi zaskoczyć czasem tym, co najmniej oczekiwane. Ostatni dyżur okazał się początkiem czegoś nowego, choć przybrał smutny i trudny kształt. Stał się mostem od niepokoju i straty, przez samotność, aż po odnalezienie małego szczęścia na łapkach i kogoś, z kim można je dzielić.

Gdy Fafik przeciągnął się leniwie, Daria przykucnęła przy nim, pogłaskała po łepku. Szczeniak spojrzał na nią ciepłym, ufającym wzrokiem.

Damy radę, maluchu, prawda? szepnęła. Razem już niczego się nie musimy bać.

W tej chwili do kuchni wszedł Witek z talerzem kanapek.

Chodźcie, kolacja gotowa. I nie próbuj, Fafik, znowu zabierać mi sera!

A potem Daria pomyślała, że niekiedy najlepsze, co możemy zrobić, to pozwolić sobie na odrobinę nadziei i podziękować losowi nawet za najtrudniejszy dzień. Bo gdzieś tam, na końcu każdej burzy, czeka na nas czyjś życzliwy gest. Albo uśmiech. Albo mokry psi nos.

Za oknem deszcz ustąpił miejsca słońcu. Daria po raz pierwszy od dawna poczuła spokój. I w końcu nie bała się już poniedziałków.