Ostatnie wezwanie

Ostatni dyżur

Od samego rana Danusię nie opuszczało dziwne przeczucie, że coś się wydarzy.

Coś złego

Od razu zadzwoniła do mamy, ale Halina Ignacowa zapewniła ją, że wszystko u niej w porządku:

Ciśnienie jak u nastolatki, głowa nie boli. A co pytasz?

Tak tylko, na wszelki wypadek odpowiedziała Danusia. Dobra, muszę się zbierać do pracy. Jakby co dzwoń.

Dobrze, córeczko.

Niby po rozmowie z mamą powinna się uspokoić, ale wcale nie zrobiło się jej lżej na duszy, a niepokój pozostał.

Danusia nie mogła zrozumieć, z czym się to wiąże przecież nie było konkretnych powodów do zmartwień.
Chociaż przy takiej pracy, jaką ma, wszystko może się zdarzyć. Zwłaszcza dziś, w poniedziałek a poniedziałki, jak wiadomo, są najcięższe.

Wypiła kawę, spojrzała na zegarek była szósta trzydzieści szybko się ubrała, spakowała kanapki i ruszyła do pracy.

*****

Na terenie stacji pogotowia Danusia spotkała swojego dzisiejszego kierowcę Mikołaja. Całą zmianę mieli jeździć razem po mieście. Kiedy ją zauważył, pomachał jej z uśmiechem, lecz ona tylko skinęła mu głową.

Danusiu, a czemu taka smutna jesteś? uśmiechnął się Mikołaj, zapalając papierosa. Coś się stało?

Nie, Mikołaju. Jeszcze nic się nie stało. Tylko czuję, że coś się wydarzy odpowiedziała zamyślona.

Oby nie Skąd takie myśli od samego rana? Nie wyspałaś się?

Danusia nie odpowiedziała.

Zamiast tego popatrzyła w górę niebo całe pokryte chmurami, zaraz lunie jak z cebra.

A deszczu nie lubiła od dziecka

Może to tylko o pogodę chodzi? Może to nie przeczucie, tylko zły humor przez szarugę?
Nawet uśmiechnęła się do siebie, ciesząc się, że znalazła przyczynę swojego niepokoju.

Ale ledwie minęła chwila, a złe przeczucie powróciło.

Udanego dyżuru, koleżanki i koledzy! zawołała młoda dziewczyna biegnąc obok.

Na te słowa Mikołaj się zakrztusił, a potem, gdy odkaszlnął, postraszył ją pięścią i dziewczyna speszona zamrugała oczami.

Ojejku! Przepraszam Zupełnie wypadło mi z głowy powiedziała z poczuciem winy.

To nowa ratowniczka, która dopiero w zeszłym tygodniu zaczęła pracę na stacji i jeszcze nie wiedziała, że życzyć udanego dyżuru rozpoczynającej zmianę ekipie to zła wróżba.

No teraz na pewno coś się stanie wyszeptała cicho Danusia, a po plecach przeszedł jej dreszcz.

Phi, pleciesz mruknął Mikołaj, wrzucając niedopałek do metalowego kosza.

*****

Danusia nerwowo przygryzała wargę, gdy tylko dyspozytorka wysyłała przez tablet kolejny adres z opisem przypadku przez głośnik:

Mężczyzna, 35 lat, skarży się na silny ból głowy. Według relacji plącze mu się język, możliwy udar.

Tego mi brakowało pomyślała Danusia. Ratownicy muszą być gotowi na wszystko, ale

Każdy przypadek przeżywała osobiście, szczególnie te, które kończyły się tragicznie. Udar to właśnie taki przypadek.
Zwłaszcza dzisiaj

Na szczęście, kiedy dojechali, nie był to udar. Facet miał ciężki poranek po całonocnym świętowaniu urodzin kumpla i stąd bełkot oraz ból głowy. Danusia podała mu tabletkę i zaleciła odpoczynek.

A jakbym piwka wypił, lepiej będzie? zapytał z nadzieją, trzymając się za głowę.

Nie wolno, tylko pogorszysz. Jeśli chcesz długo pożyć najlepiej zrezygnuj z alkoholu w ogóle.

Kiedy wychodziła z mieszkania, odetchnęła z ulgą na szczęście nic poważnego.

Może Mikołaj miał rację to może jednak tylko zmęczenie i stres, a nie jakieś złe przeczucia?
Już miała nadzieję, że dzień minie spokojnie, kiedy nagle dyspozytorka skierowała ich na cmentarz.

Gdzie?! zdziwił się Mikołaj.

Na cmentarz odpowiedziała Danusia ponuro, mocniej ściskając tablet w dłoni.

Dziś na miejskim cmentarzu pochówek miał znany aktor, rodak z ich miasta (dziwne, że Danusia o nim nie słyszała).

Ludzi przyszło mnóstwo.

Młodzi, starsi, kobiety i mężczyźni. Jedni stali cicho z goździkami, inni płakali. Niektórzy wspominali go ciepło.
Danusia co chwilę spoglądała wokół, myśląc, że coś się zaraz wydarzy. Mikołaj często wychodził zapalić.

Ale nic się nie stało, ratownicy nie byli nikomu potrzebni.

Potem były inne wezwania, ale codzienne powtarzające się niemal jak w zegarku.

Tak upłynęło jej niemal 12 godzin i dyżur dobiegał końca.

Jeszcze z dziesięć minut i będzie można wracać na rodzinną stację.

Danusia już marzyła o domu, prysznicu, łóżku. Jutro nowy dzień i, miała nadzieję, lepszy nastrój.

Na wszelki wypadek zadzwoniła do mamy po raz dziesiąty, żeby się upewnić, czy wszystko w porządku.

Wszystko dobrze odezwała się Halina Ignacowa. Zaraz kolacja, potem telewizja.

I jak mama? zapytał Mikołaj, gdy chowała telefon do kieszeni.

Dobrze.

No widzisz! uśmiechnął się szeroko Mikołaj Mówiłem ci, że dziś nic się nie wydarzy. A ty tylko powtarzasz złe przeczucie, złe przeczucie

Ale ono, Mikołaju, nadal jest Sama nie wiem czemu.

Powinnaś sobie jakiegoś zwierzaka sprawić! Świetnie pomagają na stres.

Serio?

Pewnie! Mam kota Wacusia jak wracam do domu, wskakuje mi na kolana i mruczy, mruczy Od razu mi lepiej. Wszystkie złe myśli uciekają, śpię, jak dziecko.

A z moim grafikiem zwierzę? parsknęła Danusia. Na dyżur pójdę na dobę kto się zajmie? Ty przynajmniej masz żonę i dzieci. Ja mieszkam sama.

Chciała jeszcze coś powiedzieć, ale nagle tablet wydzielił charakterystyczny dźwięk i usłyszała głos dyspozytorki:

Danusiu, zmiana się jeszcze nie skończyła, przyjmij ostatnie zlecenie. Ulica Słowackiego 23. Mieszkanie Chwileczkę

Nie czterdzieści osiem przypadkiem?

Tak, masz rację mieszkanie 48. Skąd wiesz? zdziwiła się dyspozytorka.

Tam mieszka pan Feliks Aleksandrowicz. Bywam u niego regularnie. Znów skarży się na serce?

Danusia usłyszała ciężkie westchnienie dyspozytorki i od razu poczuła niepokój

Zmarł, Danusiu… Dziś rano prawdopodobnie. Policja już jest na miejscu, musicie być obecni, wiesz przecież po co…

Wiem odpowiedziała dziwnie.

Drżącą ręką położyła tablet na kolanach i spojrzała na Mikołaja. Nic nie mówił, wszystko słyszał.

A potem dodał:

Szkoda pana Feliksa. Z tego, co mi opowiadałaś, to był dobry człowiek. Ale nie obwiniaj się, Danusiu. Sam nie chciał jechać do szpitala, nawet do przychodni nie chodził Nie masz w tym winy, słyszysz?

Mhm

Danusia opadła na siedzenie, zamknęła oczy i na chwilę uciekła w swój świat.

*****

Z panem Feliksem spotkała się pierwszy raz półtora miesiąca temu, kiedy sam wezwał pogotowie przez ból w klatce piersiowej.

Mężczyzna powiedział, że drzwi otwarte, więc możesz wejść powiedziała wtedy dyspozytorka.

Dobrze.

Gdy tylko przekroczyła próg mieszkania, w przedpokoju przywitał ją mały szczeniaczek. Malutki, ledwie mieścił się w dłoni.

Najpierw zabawnie warczał na obcą, potem głośno szczekał, a na wołanie pana popędził do pokoju, merdając ogonkiem.

Znalazłem go na ulicy, przygarnąłem i teraz mnie broni śmiał się pan Feliks, próbując wstać z łóżka.

Proszę leżeć zatrzymała go Danusia. Szczeniak cudny, sama bym takiego wzięła, gdybym mogła.

A czemu nie możesz?

To dłuższa historia. Lepiej skupmy się na panu. Co się dzieje, jak długo, korzysta pan z porad lekarzy?

Starszy pan odpowiedział na wszystkie pytania. Problemy z sercem zaczęły się, kiedy zmarła mu żona. Był u lekarza, ale leczenie nie przynosiło efektów, więc

Wie pani, w tej przychodni w kolejce jeszcze gorzej się czuję. A bóle… Takie przelotne.

Może pan dokładniej opisać?

Raczej nie ma co opisywać. Po prostu boli i przechodzi. Czasem, jak wypiję kropelki, czasem jak pod język coś wsunę.

To nie leczenie uśmiechnęła się Danusia. Zróbmy EKG.

Na wyniku rzeczywiście wyszły nieprawidłowości. Danusia zaproponowała szpital, ale pan Feliks stanowczo odmówił.

A z Bimem co zrobię? Dajcie mi pani tabletkę albo zastrzyk.

To pomoże tylko na chwilę. Radziłabym jednak szpital.

Koledzy pani wcześniej zawsze tak robili. I widzi pani, żyję. Nie jadę do szpitala. Jak trzeba, napiszę odmowę.

Nigdy nie udało jej się go przekonać. Ani za pierwszym, ani za kolejnymi razami.

Zawsze przyjeżdżała do niego ona. A pan Feliks dzwonił po pogotowie niemal co tydzień.

Wie pani, kiedyś mnie to w ogóle nie dotyczyło. Poboliło i przechodziło. A teraz coraz częściej.

Bo się pogorszyło. Bez leczenia jest tylko gorzej. Może jednak pojedziemy do szpitala?

Przykro mi, Danusiu, nie mogę wziął szczeniaka na ręce i długo głaskał. Nie mam komu go zostawić. Jest jeszcze taki mały.

Ale jeśli coś się panu stanie, to też zostawi pan szczeniaka zapytała Danusia.

Nic się nie stanie! A jakby to znajdą się dobrzy ludzie. Umówiłem się z sąsiadką, że, jeśli coś, ona się nim zajmie. Pokazałem nawet, gdzie chowam pieniądze.

Pieniądze? Po co?

Żeby miała za co kupić mu karmę. Przecież rozumiem ludzie nie biorą psiaków z ulicy, bo nie mają pieniędzy.

Naprawdę dobry człowiek.

I teraz Danusia znów musi do niego jechać tylko tym razem już nie porozmawia tak, jak dawniej. Szkoda

Ostatni dyżur rzeczywiście stał się ostatnim.

I szczerze mówiąc, nie zgadza się z Mikołajem, który mówi, że nie była winna. Była! Powinna była go przekonać do szpitala. Powinna

Danusiu, dojechaliśmy.

Słucham? dopiero poczuła na ramieniu ciężką dłoń Mikołaja.

Mówię, jesteśmy.

Nogi jak z waty, ale weszła na trzecie piętro, do mieszkania, gdzie był już dzielnicowy i sąsiadka pani Weronika, którą poznała podczas wcześniejszego wezwania.

Wtedy panu Feliksowi zasłabło na ulicy trzymał Bima na rękach i prosił sąsiadkę o wezwanie pogotowia. Danusia wtedy właśnie ją poznała.

Dzień dobry, Danusiu.

Dzień dobry, pani Weroniko szepnęła Danusia. Rozumiem, że to pani wezwała policję?

Tak, naturalnie. Komu innemu? Szczeniak jego od rana szczekał. Zdziwiłam się, że pan Feliks nie wyszedł jak zawsze. Ale pomyślałam, może nie w humorze.

A później?

Potem pojechałam na działkę, wróciłam wieczorem. Szczeniak dalej szczekał, więc zadzwoniłam po policję. Dzielnicowy przyszedł z konserwatorem, otworzyli drzwi, a tam Wskazała na sypialnię.

Rozumiem, dziękuję.

Weszła do sypialni, długo patrzyła na pana Feliksa, z trudem powstrzymując łzy. Wypisała dokumentację.

Nagle coś sobie przypomniała. Rozejrzała się po całym mieszkaniu, szukała na kuchni, w łazience, nawet na balkonie.

Przepraszam, czego pani szuka? spytał dzielnicowy.

W mieszkaniu powinien być szczeniak, nie widzę go nigdzie. Może pan go widział?

Ciemny taki? Kręcił się tu, warczał nawet na nas zaśmiał się dzielnicowy, zaraz jednak spoważniał. Chyba sąsiadka go zabrała.

Na szczęście! westchnęła Danusia.

Bała się, że ktoś wyrzucił pieska na dwór. Pan Feliks bardzo go kochał, bardzo by to przeżył

Pożegnała się z dzielnicowym i postanowiła zajrzeć na chwilę do Weroniki, której nie było, bo wyszła załatwić coś pilnego.

Danusiu? zdziwiła się sąsiadka. Coś się stało?

Chciałam podziękować, że zabrała pani Bima. Jak się czuje?

Kto?

Bim U pani jest, prawda?

Aaa, ten piesek? Tak, no, zabrałam. Ale potem wypuściłam na dwór. Tak szczekał, rzucał się nawet na dzielnicowego, uznałam, że lepiej mu na dworze. Ja mam pracę, a on tylko przeszkadza. I głowa mnie rozbolała od tego hałasu.

To znaczy, wyrzuciła go pani na klatkę?

Nie wyrzuciłam, tylko wypuściłam. Po co ma siedzieć w pustym mieszkaniu? Właściciel nie żyje.

Ale pan Feliks mówił, że się z panią umawiał i pokazał nawet, gdzie schował pieniądze na karmę.

Pani Weronika nagle pobladła, potem się zmarszczyła:

Nic nie wiem o żadnych pieniądzach ani o żadnej umowie! Skąd taki pomysł?!

Sam mi mówił

Danusiu, przepraszam, nie mam czasu na rozmowy. A pies? Chcieć żyć, to przeżyje. Może jacyś dobrzy ludzie go wezmą.

*****

Danusia szybko zbiegła po schodach i wybiegła z klatki. W tym czasie sypnęło deszczem.

Na początku drobny, ale z minuty na minutę coraz większe krople spadały z nieba.

Danusiu, co ty tak pod deszczem stoisz? krzyknął Mikołaj. Wsiadaj do samochodu, bo przemokniesz!

Podszedłszy do karetki, Danusia otworzyła drzwi, zostawiła skrzynkę z lekami na siedzeniu

i zamknęła drzwi.

O co chodzi? zdumiał się Mikołaj, wychodząc z auta.

Mikołaj, wracaj na stację, ja jeszcze muszę coś zrobić.

Co dokładnie?

Znaleźć szczeniaka.

Jakiego szczeniaka?! Możesz mi wyjaśnić, co się dzieje?

Danusia w skrócie opowiedziała, co się wydarzyło. Mikołaj, zapalił papierosa i słuchał.

Bim daleko nie uciekł. Musi być gdzieś niedaleko, rozumiesz? Ty wracaj, ja tu zostanę.

Mikołaj wyrzucił peta, podeptał butem i powiedział:

Nie zostawię cię samej. Zaraz zrobi się ciemno. Szukamy razem.

Przecież nie wolno zostawiać karetki!

Aniu, nikomu nie mów. Nic się nie stanie.

Przez kwadrans szukali pieska po całym podwórku. Po chwili dołączył dzielnicowy zaproponował pomoc, Danusia się zgodziła, choć szczerze była zaskoczona.

Jest! nagle usłyszała radosne okrzyk Mikołaja i pobiegła w jego stronę.

Dzielnicowy także podążył za nią szybkim krokiem.

Widzisz, znalazłem, a on zamiast podziękować, na mnie warczy! śmiał się Mikołaj, kucając przy ławce po drugiej stronie ulicy, naprzeciw bloku pana Feliksa.

Pod ławką naprawdę był Bim.

I warczał na ratownika, nie pozwalając się dotknąć.

Bim, mój kochany! Danusia aż się rozpłakała z radości. A może deszcz zmieszał jej łzy na policzkach? Poznajesz mnie, Bim?

Szczeniaczek, oczywiście, poznał kobietę, która zawsze odwiedzała jego pana i czasem zostawiała mu kawałki swojego drugiego śniadania.

Wyszedł spod ławki, popatrzył na nią smutnymi oczami i pisnął cichutko.

Wiem, maleńki, wiem Odszedł pan Feliks. Już go z nami nie ma.

Mikołaj się odwrócił, żeby ukryć łzy. Zresztą dzielnicowy też spojrzał w niebo, by nikt go nie podejrzewał mężczyźni w mundurze przecież nie płaczą.

Nie zastąpię ci pana, Bim, ale spróbuję się tobą zaopiekować. Chciałbyś do mnie?

I Bim poszedł.

Bo czuł, że Danusia to dobry człowiek i nic złego mu nie zrobi.
A zwłaszcza, że bardzo nie lubił deszczu

*****

Na początku Danusia bała się, że sobie nie poradzi. Ale mamusia przyszła jej w sukurs.

Gdy była na nocnym dyżurze, Halina Ignacowa przychodziła, zajmowała się Bimem karmiła, wyprowadzała na spacer.

A kiedy miała dzień wolny, cała trójka chodziła razem do parku Danusia, mama i ukochany piesek.

I nigdy nie żałowała, że zabrała tego biedaka do siebie.

Bo wreszcie jej życie zyskało sens i dopiero teraz rozumiała pana Feliksa, mimo że jako lekarz nie pochwalała jego decyzji o rezygnacji z leczenia.

Po pewnym czasie do ich małej rodziny dołączył jeszcze ktoś.

Ten właśnie dzielnicowy, którego poznała w mieszkaniu pana Feliksa i który pomógł jej szukać Bima. Od razu Danusia mu się spodobała, choć okoliczności pierwszego spotkania nie sprzyjały dalszemu kontaktowi.
Kiedy Włodek przyszedł do niej w gości z naręczem kwiatów, w progu stanął Bim.

Szczeniak powęszył, spojrzał podejrzliwie z dołu w górę i, po chwili, zaszczekał wesoło egzamin był zaliczony.

Czyli jego pani nic nie grozi. No, chyba tylko szczęście, o którym tak długo marzyłaOd tego czasu Danusia miała już rzadziej te dziwne, złe przeczucia. Chyba Bim potrafił wywęszyć smutek z człowieka szybciej niż deszczowy zapach z ulicy. Nieraz, gdy wieczorem zmęczona wracała z kolejnego dyżuru, czekał na nią przy drzwiach, z wesołym merdaniem ogona wierny, cichy towarzysz, którego spojrzenie tylekroć koiło jej duszę lepiej niż niejedno ludzkie słowo.

A w owe wieczory, gdy z mamą i Włodkiem szli razem na spacer po zroszonym deszczem parku, Danusia myślała, że może nie zawsze można kogoś uleczyć, ale zawsze można dać komuś odrobinę dobra. Może na tym właśnie polega cały sens nie tylko ratować życie, ale czasem je po prostu ogrzać. Przytulić, pochylić się nad najmniejszym nawet istnieniem. Jak pan Feliks, który uratował Bima, jak ona wtedy na podwórku w ulewie.

I kto wie, może właśnie to jedno psie serce zaleczyło pęknięcia w jej własnym.

Bim nauczył ją cichości, cierpliwości i radości z rzeczy najprostszych: z ciepłej dłoni, z promienia słońca, z domu, do którego ktoś na ciebie czeka. I kiedy czasem wydawało się, że świat jest zbyt ciężki, a poniedziałki nigdy się nie skończą, wystarczyło poczuć mokry, zimny nos na dłoni i rozumieć już bez słów, że dokładnie w tej chwili jest szczęśliwa.

Nie uratowała pana Feliksa, ale uratowała jego psa. A czasem to wystarczy.

Bo nawet po najgorszym dyżurze przychodzi wreszcie taki ranek, kiedy wszystko zaczyna pachnieć nowym początkiem.