Ostatnie wezwanie

Ostatni wyjazd

Od samego rana nie opuszczało mnie dziwne przeczucie, że dziś wydarzy się coś złego.

Coś niepokojącego…

Od razu zadzwoniłem do mamy, ale Jadwiga Stanisławowna zapewniła mnie, że u niej wszystko w porządku:

Ciśnienie wzorowe, głowa nie boli. A czemu pytasz?

Tak tylko. W razie czego… odpowiedziałem. Dobra, muszę się szykować do pracy, jakby co dzwoń.

Dobrze.

Teoretycznie po rozmowie z mamą powinienem się uspokoić, ale jednak na duszy nie zrobiło się lżej i uczucie niepokoju nie minęło.

Nie potrafiłem zrozumieć, z czym to przeczucie właściwie się wiąże, bo nie było ku temu oczywistych powodów.
Chociaż z taką pracą jak moja wszystko może się zdarzyć. Zwłaszcza że dziś jest poniedziałek, a poniedziałki od zawsze ciężkie są.

Dopijałem kawę, potem spojrzałem na zegarek, który pokazywał wpół do siódmej, szybko się ubrałem i, biorąc coś na przekąskę, wyszedłem do pracy.

*****

Na terenie stacji pogotowia spotkałem kolegę kierowcę, z którym miałem ten cały dyżur jeździć po mieście. Andrzej pomachał mi na powitanie, a ja tylko zmęczony skinąłem głową.

Słuchaj, Krzysiek, co taki przybity jesteś? uśmiechnął się Andrzej, odpalając papierosa. Coś się stało?

Nic, Andrzej, jeszcze nic się nie stało. Ale mam przeczucie, że coś się wydarzy odpowiedziałem zamyślony.

Nie daj Boże Skąd ci takie rzeczy do głowy przychodzą z samego rana? Nie wyspałeś się?

Nie odpowiedziałem. Zamiast tego spojrzałem w niebo. Całe było zasnute chmurami jeszcze chwila i lunie jak z cebra.

A ja od dziecka nie lubiłem deszczu…

Może o to chodzi? To nie przeczucie, tylko pogoda mi humor psuje? Nawet się uśmiechnąłem, ciesząc się, że w końcu znalazłem powód swojego niepokoju.

Tylko że już po chwili złe przeczucie wróciło jak bumerang.

Powodzenia na dyżurze, koledzy! rzuciła przelotem młoda dziewczyna, która dopiero zaczynała pracę jako ratowniczka.

Andrzej, słysząc to, zakrztusił się dymem, a potem, gdy się odkaszlnął, pokazał jej pięść a ta szybko spuściła wzrok.

O, przepraszam… Zapomniałam się całkiem powiedziała ze skruchą.

Dziewczyna pracowała na stacji od tygodnia i nie mogła zapamiętać, że życzyć powodzenia załodze wychodzącej w teren nie wolno.

To zły omen.

No, teraz to już na pewno coś się zdarzy szepnąłem niemal bezgłośnie i poczułem zimny dreszcz na plecach.

Niech cię… burknął Andrzej, wyrzucając niedopałek do metalowego kubełka.

*****

Nerwowo zagryzałem wargi, ilekroć dyspozytorka wysyłała kolejne adresy na służbowy tablet i informowała przez radio o wezwaniu pogotowia:

Mężczyzna, 35 lat, skarży się na silny ból głowy i niewyraźnie mówi. Podejrzenie udaru.

Tego mi brakowało… myślałem sobie. Oczywiście lekarze pogotowia powinni być gotowi na wszystko, ale…

Każde wezwanie przeżywałem bardzo osobiście, a przypadki śmiertelne mocno we mnie uderzały. Przy udarze śmierć czyha blisko.
Zwłaszcza dziś…

Na szczęście okazało się, że u zgłoszonego mężczyzny nie było żadnego udaru.

Jego język był skołowany, bo do rana świętował urodziny kolegi, a głowa bolała z kaca. Dałem mu tabletkę i poleciłem się wyspać.

A jak wypiję piwko, lepiej będzie? zapytał z nadzieją.

Broń Boże! Będzie tylko gorzej. Jak chce pan żyć długo i szczęśliwie najlepiej rzucić alkohol.

Wyszedłem z mieszkania, czując ulgę, że nic poważnego się nie stało.

Może Andrzej ma rację i to moje złe przeczucie to po prostu efekt chronicznego zmęczenia? Już zaczynałem się uspokajać, gdy nagle dyspozytorka skierowała nas z Andrzejem na… cmentarz.

Gdzie?! Andrzej aż się wyprostował.

Na cmentarz odpowiedziałem ponuro, zaciskając palce na tablecie.

Tam, na miejskim cmentarzu, mieli chować jakiegoś znanego artystę, podobno z naszego miasta (dziwne, bo nigdy nie słyszałem o nim).

Ludzi sporo.

Starszych, młodszych, mężczyzn, kobiet. Jedni milczeli z kwiatami w dłoni, inni szlochali. Ktoś wspominał zmarłego dobrym słowem.
Cały czas miałem wrażenie, że coś się zaraz stanie. Andrzej częściej niż zwykle palił.

Nic się jednak nie wydarzyło i pomoc naszego pogotowia szczęśliwie okazała się niepotrzebna.

Potem kolejne wezwania już te codzienne, zwyczajne.

Tak zleciało niemal 12 godzin i dyżur chylił się ku końcowi.

Jeszcze dziesięć minut, i będzie można wracać na własną stację.

Marzyłem już, jak wrócę do domu, wezmę prysznic i padnę do łóżka. Jutro będzie nowy dzień, oby lepszy.

Na wszelki wypadek po raz dziesiąty zadzwoniłem do mamy.

Wszystko dobrze powiedziała Jadwiga Stanisławowna. Idę zjeść kolację i włączę sobie serial.

I co, u mamy w porządku? zapytał Andrzej, gdy schowałem telefon.

Wszystko ok.

Widzisz! Andrzej roześmiał się szeroko. Nic strasznego dziś się nie wydarzy, a ty cały dzień o tym swoim złym przeczuciu…

Ale ono, Andrzej, dalej tam jest… Szczerze, nie wiem, co mnie tak niepokoi.

Może zwierzaka powinieneś sobie sprawić? Pomaga na stres.

Serio?

Pewnie! Ja mam w domu kota Stefka. Wracam, a on na kolana wskakuje i mruczy, mruczy… A mnie od razu lepiej na duszy. Wszystkie złe myśli odchodzą i śpię jak dziecko.

Andrzej, z moimi zmianami? Kto się zaopiekuje kotem, gdy będę na całodobowym dyżurze? Ty masz żonę, dzieci. A ja mieszkam sam.

Chciałem coś jeszcze powiedzieć, gdy nagle odezwał się tablet i usłyszałem głos dyspozytorki:

Krzysiek, sorry, ale dyżur się jeszcze nie skończył, przyjmij ostatnie zgłoszenie. Ulica Słowackiego 23. Mieszkanie… czekaj, już czytam…

Czy to nie 48?

Tak, Krzysiek, 48. Skąd wiesz? zdziwiła się dyspozytorka.

Przecież tam mieszka Pan Franciszek Adamczuk. Bywam u niego częściej niż na wizycie u ciotki. Co tym razem, serce?

Usłyszałem, jak dyspozytorka ciężko westchnęła i poczułem zimno…

Nie żyje, Krzysiek… Chyba jeszcze rano. Policja już jest na miejscu, musicie być obecni. Sam wiesz, po co…

Wiem… odpowiedziałem dziwnym głosem.

Drżącą ręką położyłem tablet na kolanach i spojrzałem na Andrzeja. Ten słyszał wszystko, więc milczał.

Po chwili powiedział:

Szkoda pana Franciszka. Po tym, co o nim mi mówiłeś… dobry człowiek. Ale Ty, Krzysiek, to nie Twoja wina. On sam odmówił szpitala, do przychodni nie chodził… Nie masz na sumieniu tej śmierci, rozumiesz?

Ta…

Oparłem się o oparcie fotela, zamknąłem oczy i na jakiś czas odpłynąłem myślami.

*****

Z panem Franciszkiem poznałem się półtora miesiąca temu. Sam wezwał karetkę, bo mocno bolała go klatka piersiowa.

Powiedział, że nie zamyka drzwi wejściowych, więc można wchodzić od razu poinformowała wtedy dyspozytorka.

Dobrze.

Przekraczając próg mieszkania, zobaczyłem w korytarzu małego szczeniaka. Naprawdę malutki, ledwo w mojej dłoni by się zmieścił.

Najpierw warczał zabawnie na nieznajomego, potem szczekał, aż pan zawołał go do pokoju, a on pobiegł merdając ogonem.

Na ulicy znalazłem i przygarnąłem. Pilnuje mnie teraz uśmiechnął się właściciel, próbując się podnieść.

Niech pan leży zatrzymałem go. Szczeniaka ma pan super. Też bym takiego chciał, gdybym mógł.

A czemu nie możesz?

Są powody. Ale zostawmy mnie. Jak się pan czuje, co boli, chodzi pan do lekarza?

Odpowiedział wyczerpująco. Problemy z sercem zaczęły się po śmierci żony, rok temu. Leczenie nie przynosiło skutków, więc…

Rozumie pan, gorzej się czuję stojąc długo w kolejce. A ból… bywa raz, potem przechodzi.

Może pan opisać dokładniej?

Nie ma czego. Zaboli trochę i puszcza. Wezmę corhydron albo nitroglicerynę i mija.

To nie jest leczenie uśmiechnąłem się. Najlepiej zróbmy EKG.

Na zapisie widać było kłopoty z sercem. Chciałem go przekonać do szpitala, ale stanowczo odmówił.

A z tym moim Burek co? On jeszcze taki mały. Dajcie mi zastrzyk, tabletkę, a ja zostanę.

To pomoże tylko na chwilę. Naprawdę warto jechać do szpitala.

Pana koleżanki zawsze robiły tak samo co pan. A ja żyję, jak widać. Do szpitala nie jadę. Jeśli trzeba, podpiszę rezygnację.

Nigdy nie udało się go namówić ani za pierwszym razem, ani kolejnym.

Jakoś tak było, że zawsze do niego trafiałem tylko ja. A pan Franciszek Adamczuk wzywał pogotowie średnio raz na tydzień.

Wie pan, kiedyś tylko bolało i mijało. Teraz łapie i nie odpuszcza.

Bo zdrowie coraz gorsze, a pan się nie leczy. Może jednak pojedzie pan do szpitala?

Przepraszam, Krzysiek, ale nie mogę wziął Burek na ręce i długo głaskał. Nie mam z kim go zostawić. Za mały jeszcze.

Ale jeśli coś się stanie, kto go przygarnie? zapytałem.

Nie stanie się! A jak już… to jakoś to będzie. Dogadałem się z sąsiadką, obiecała, że się zajmie. Pokazałem jej nawet, gdzie chowam pieniądze na karmę.

Pieniądze? Po co?

No jak to po co? Żeby nie musiała wykładać na karmę ze swoich. Ludzie nie biorą często psiaków z ulicy właśnie dlatego, że nie mają pieniędzy na utrzymanie.

Dobry był to człowiek.

A teraz znowu jechałem do pana Franciszka, tylko tym razem już nie zamienimy ze sobą słowa. Szkoda…

Ostatni wyjazd naprawdę okazał się ostatni.

I szczerze mówiąc, nie zgadzam się z Andrzejem, który twierdzi, że to nie moja wina. A jest! Powinienem był przekonać go, by pojechał do szpitala…

Krzysiek, jesteśmy.

Co? poczułem ciężką dłoń Andrzeja na ramieniu.

Mówię, że dojechaliśmy.

Nogi miałem jak z waty, ale jakoś wdrapałem się na trzecie piętro, wszedłem do mieszkania, gdzie byli już dzielnicowy i sąsiadka pani Helena, którą znałem z wcześniejszych wizyt.

Panu Franciszkowi kiedyś zasłabło na ulicy, trzymał wtedy Burka na rękach, poprosił ją, by zadzwoniła po pogotowie. To wtedy zapoznaliśmy się.

Dzień dobry, Krzysiek.

Dzień dobry, pani Heleno szepnąłem. To pani zgłaszała na policję?

Ja. Nikogo innego nie było. Szczeniak szczekał od rana. Zdziwiłam się, że pan Franciszek nie poszedł z nim na spacer jak zwykle. Ale pomyślałam: różnie bywa. Może gorszy humor.

A potem?

Potem pojechałam na działkę, wróciłam wieczorem. Pies cały czas szczekał. No to dzwoniłam na policję. Dzielnicowy wszedł ze ślusarzem, otworzyli drzwi, a tam… wskazała na sypialnię.

Rozumiem, dziękuję.

Poszedłem do sypialni, długo patrzyłem na zmarłego, musiałem się powstrzymywać, by nie rozpłakać. Potem wypełniłem dokumentację. I wtedy…

…coś sobie przypomniałem i zacząłem szukać po mieszkaniu, zajrzałem do kuchni, łazienki, nawet na balkon.

Przepraszam, czego pan szuka? zapytał policjant, widząc moje krążenie.

Powinien tu być szczeniak, nie widzę go nigdzie. Widział go pan może?

Czarnawy taki? Tak, był tu. Kręcił się, szczekał na nas, warczał uśmiechnął się dzielnicowy, a po chwili spoważniał. Chyba sąsiadka go zabrała.

Dzięki Bogu… odetchnąłem.

Przestraszyłem się, że psiaka wyrzucili na ulicę. Pan Franciszek bardzo go kochał i strasznie by się przejął, gdyby wiedział…

Pożegnałem się z dzielnicowym i postanowiłem na moment wstąpić do pani Heleny, która już wyszła, tłumacząc się pilnymi sprawami.

Krzysiek? zapytała zdziwiona. Coś się stało?

Chciałem tylko podziękować, że przygarnęła pani Burka. Jak on, bardzo rozżalony?

Kto?

Burek… Przecież jest u pani?

Ach, piesek ten? wreszcie załapała. A nie, nie zabrałam go do siebie. Po co mi on?

Ale dzielnicowy mówił, że pani go zabrała.

Faktycznie, wzięłam, ale potem wypuściłam na podwórko. Tak szczekał i rzucał się na dzielnicowego, że lepiej mu na dworze niż w domu, gdzie i tak nikogo nie ma. A głowa mnie od tego szczekania rozbolała.

Ale… Wyprowadziła pani psa na dwór?

Nie wyprowadziłam, tylko wypuściłam. Przecież nie ma sensu go zatrzymywać w pustym mieszkaniu. Właściciel nie żyje.

Ale pan Franciszek mówił, że się z panią umówił, że nawet pokazał, gdzie są pieniądze na karmę.

Twarz pani Heleny zrobiła się najpierw osowiała, potem zacięta:

Krzysiek, nie wiem, o czym mówisz. Nic nie ustalaliśmy, nie wiem nic o żadnych pieniądzach.

Ale on mi…

Przepraszam, nie mam czasu. Piesek… Jak zechce żyć poradzi sobie. Świat jest pełen dobrych ludzi, może ktoś go przygarnie.

*****

Wyszedłem na zewnątrz. W czasie, gdy byłem w mieszkaniu pana Franciszka, pogoda popsuła się na dobre zaczął padać deszcz.

Na razie drobny, ale z każdą chwilą krople były coraz większe i cięższe.

Krzysiek, po co tam stoisz na deszczu? krzyknął Andrzej. Wsiadaj do auta, bo przemokniesz.

Podszedłem do ambulansu, otworzyłem drzwi, zostawiłem apteczkę…

…i z powrotem zamknąłem drzwi.

Krzysiek, co się dzieje? Andrzej wysiadł z samochodu i podszedł.

Andrzej, wracaj na stację, dyżur się skończył, a ja muszę coś jeszcze zrobić.

Ale co?

Znaleźć szczeniaka.

Jakiego szczeniaka, Krzysiek? Powiesz w końcu, o co chodzi?

W skrócie opowiedziałem Andrzejowi całą sprawę. Ten, zaciągając się papierosem, słuchał.

Burek daleko nie odszedł. Musi być gdzieś blisko. Ty wracaj na stację, ja tu zostanę i znajdę go sam.

Andrzej zgasił papierosa, spojrzał na mnie:

Nie! Nie zostawię cię tu samego. Za chwilę się ściemni. Będziemy szukać razem.

Oszalałeś? Przecież nie można zostawiać karetki!

A komu powiesz? I nic się złego nie stanie, spokojnie.

Kierowca karetki i lekarz przez dziesięć minut szukali Burka po całym podwórzu, ale piesek jakby zapadł się pod ziemię. Po chwili dołączył dzielnicowy, który zszedł z góry i zaproponował pomoc ku mojemu pozytywnemu zaskoczeniu.

Mam go! usłyszałem radosny okrzyk Andrzeja i pobiegłem w jego stronę.

Dzielnicowy również ruszył za mną.

Patrz na niego! Znalazłem go, a on zamiast się ucieszyć, warczy na mnie! Andrzej stał przy ławce, naprzeciwko bloku pana Franciszka, i żartował z psim nastrojem.

Dobiegłem, odetchnąłem z ulgą. Pod ławką był Burek.

I faktycznie warczał na Andrzeja, nie pozwalając się dotknąć.

Burek, mój kochany! niemal zapłakałem z radości, choć łzy może wymieszały się z deszczem i nie były widoczne. Poznajesz mnie, Burek?

Szczeniak oczywiście rozpoznał mnie osobę, która często bywała u jego pana i dokarmiała obiadem.

Wyszedł spod ławki, spojrzał smutno i zapłakał cichutko.

Wiem, maluchu… Pana Franciszka już z nami nie ma.

Andrzej odwrócił się, ukradkiem otarł oczy. Nigdy nie płakał przy ludziach, dziś nie wytrzymał. Dzielnicowy patrzył w niebo, przecież faceci nie płaczą. Zwłaszcza w mundurze.

Wiem, że nie zastąpię ci twojego pana, ale… rozmawiałem z psiakiem. Ale spróbuję, dobrze? Pójdziesz ze mną?

Poszedł.

Wybrał dobrze czuł, że nie zrobię mu krzywdy.
A do tego na ulicy padał znienawidzony przez niego deszcz…

*****

Na początku bardzo się obawiałem, czy dam radę, ale na pomoc przyszła mama.

Gdy miałem dyżur całą dobę, Jadwiga Stanisławowna przychodziła, karmiła i wyprowadzała Burka na spacer.

W dni wolne chodziliśmy we trójkę do parku ja, mama i nasz pies.

Nigdy nie żałowałem, że przygarnąłem tego bezdomnego psiaka.

Dzięki niemu moje życie nabrało sensu, a ja lepiej zrozumiałem pana Franciszka, choć jako lekarz nie pochwalałem jego niechęci do leczenia.

A po jakimś czasie do naszej małej rodziny dołączył jeszcze ktoś.

Dzielnicowy, z którym poznałem się w mieszkaniu pana Franciszka i który pomagał wytrwale szukać Burka. Od samego początku się polubiliśmy, choć okoliczności były raczej mało romantyczne.
Gdy Wojtek pierwszy raz przyszedł z kwiatami, w drzwiach przywitał go Burek.

Piesek go obwąchał, popatrzył uważnie i szczeknął donośnie, wpuszczając do mieszkania test przeszedł pozytywnie.

A to znaczyło, że mojemu domowi i szczęściu nic nie grozi chyba że nadchodzące szczęście, o którym tak długo marzyłem…