Ostatnia prośba

Ostatnia prośba

– Nie, nie wrócę już do domu – ciężko wzdycha Łukasz, wijąc się z bólu. – I już nigdy nie zobaczę Kingi. Przecież chciałem jej się oświadczyć. Nie zdążyłem Czemu mnie to wszystko spotkało?

– Proszę się nie martwić tak bardzo uśmiecha się pielęgniarka, widząc jak pobladł chłopak przywieziony karetką. Wszystko będzie dobrze.

– Wątpię z trudem wydusza chłopak.

Później bez słowa, z przerażeniem w oczach, obserwuje jak przygotowują go do operacji.
*****

Łukasz nigdy nie lubił szpitali.

Ta niechęć była z nim od dzieciństwa tam zawsze sprawiali mu ból, a co najgorsze nikt nie uważał, że powinien go za to przeprosić.

No co tak ryczysz, Łukaszku? uśmiecha się pielęgniarka, pobierając mu krew z palca. Przecież jesteś już dużym chłopcem, zaraz pójdziesz do szkoły, a płaczesz jak dziewczynka. Nie wstyd ci?

Patrzy na nią przez łzy, próbując się wyrwać, i dalej płacze, bo uciec z gabinetu nie daje rady. Nie czuje wstydu. Czuje ból i żal.

Wracając z mamą z przychodni do domu, ciągle powtarza, że już nigdy, przenigdy nie pójdzie więcej do szpitala.

Tak jest nigdy i za nic. Powiedział stanowczo: wolę umrzeć, niż tam wrócić!

– Synku, nie mów tak próbuje go uspokoić mama. Lekarze są po to, by ludzie nie chorowali i żyli jak najdłużej. To dobrzy ludzie. Nie wolno ich się bać.

Jasne, dobrzy pociąga nosem Łukasz i patrzy na palec, z którego wysysa się życie. Niech siebie leczą, mnie niech zostawią w spokoju!

Nie ma potrzeby opowiadać, co czuł Łukasz, gdy rodzice zaciągnęli go siłą do dentysty na wyrwanie zęba.

Krzyczał tak, że było go słychać na ulicy. Przez zamknięte okno.

Wspomnienia nie są przyjemne.

Dlatego jako dorosły także nie znosi szpitali, ani lekarzy. Trzyma się od medycyny jak najdalej.

Ale z wielkim szczęściem trafia w końcu do szpitala, tym razem z wyrostkiem.

Tak go skręciło z bólu, że Kindze, z którą Łukasz miał iść do restauracji, nie pozostało nic innego, jak wezwać pogotowie.

– Nie trzeba pogotowia, samo przejdzie błaga ją Łukasz.

– Zwariowałeś? Widzę, jak cierpisz. To wygląda jak wyrostek, miałam to samo.

Tak Łukasz, znów wbrew sobie, trafia do Wojewódzkiego Szpitala nr 6 w Warszawie.

Nie muszę mówić, co tam przeżywa…

Gdy wyobraża sobie, jak chirurdzy będą grzebać w jego wnętrznościach, robi mu się słabo.
A gdy widzi dwóch ponurych sanitariuszy wędrujących korytarzem z noszami, na których ktoś wycierpiał się za wszystkich, ogarnia go fatalistyczny nastrój.

Już do domu nie wrócę – wzdycha z bólu. – Kingi już nie zobaczę. Chciałem się jej oświadczyć Nie zdążyłem. Czemu mnie to spotyka?

– Proszę się tak nie przejmować, – uśmiecha się pielęgniarka. Wszystko będzie dobrze.

– Wątpię

– Niepotrzebnie. To rutynowy zabieg, a trafił Pan tu w ostatniej chwili. Gdyby Pan czekał dłużej, mogłyby być powikłania.

Rzeczywiście operacja przebiega zgodnie z planem, bez komplikacji. Nawet nie boli. Pierwszy raz w życiu Łukasz wychodzi ze szpitala z dobrym wspomnieniem.

Uśpili go na stole operacyjnym, a jak się obudził, najgorsze było już za nim. Tego samego dnia trafił na zwykłą salę.

Do rana spał kamiennym snem. Budził się tylko na moment, gdy pielęgniarka zmieniała kroplówkę, po czym natychmiast znów zapadał w sen.

A rano

rano Łukasz odkrywa, że w sali leży jeszcze jakiś starszy mężczyzna.

Tego mi brakowało myśli niechętnie. Zaraz zacznie trajkotać i wspominać całe życie.

Najmniej mu się marzą pogaduszki. Chce ciszy i spokoju, by nikt go nie zaczepiał.

Nie dzwoni nawet do Kingi.

Wysyła jej tylko SMS-a, że czuje się dobrze, żeby się nie martwiła, odkłada telefon pod poduszkę i zaczyna rozmyślać, jak bardzo nie w porę trafił do szpitala.

Z Kingą mieszka razem od roku i właśnie wczoraj miał się jej oświadczyć. Zamówił stolik w restauracji, dogadał się z muzykami, by zagrali jej ulubioną piosenkę. Kelner miał podać danie z pierścionkiem.

Wszystko miało być idealnie.

Ale nie wyszło Los zdecydował inaczej. Zamiast omawiać z przyszłą żoną ślub, leży w szpitalu z jakimś staruszkiem.

Ku zdziwieniu Łukasza, starszy pan nie narzuca się rozmową.

Przywitał się grzecznie, potem tylko mruczał coś do siebie, gdy nie mógł się dodzwonić. Cały dzień wydzwaniał do kogoś, aż w końcu rozładował mu się telefon.

Ładowarki nie miał. Została w domu. Pielęgniarki też nie miały takiego zabytkowego modelu.

Opadły go łzy, gdy wpatrywał się w wygaszony ekran. Łukasza coś ścisnęło w środku i zrobiło mu się głupio, że źle o nim pomyślał.

Po chwili usiadł ostrożnie na łóżku i zapytał cicho:

– Wszystko w porządku?

– Do syna nie mogę się dodzwonić odpowiedział smutno staruszek.

– Nie wie, że pan jest w szpitalu?

– Wie. Pielęgniarka dzwoniła, jak mnie przywieźli. Ale i tak nie odbiera. Pokłóciliśmy się pół roku temu. Chciał mnie oddać do domu spokojnej starości, żeby sprzedać mój dom, ale nie zgodziłem się. Nie przez dom.

Opowiada Łukaszowi, jak kilka dni temu znalazł się tu po zawale. Lekarze go uratowali, ale od razu uprzedzili, że nie obejdzie się bez operacji.

– Mam ją pojutrze wzdycha. – Ale boję się, że umrę wcześniej, zanim mnie na stół operacyjny zabiorą.

– Bez przesady! pociesza go Łukasz. Lekarze naprawdę ratują ludziom życie. Sam miałem operację, widzi pan żyję.

Staruszek lekko się uśmiecha, ale nie wyjaśnia, że serce to nie wyrostek.

– Został mi tylko pies, – mówi. – Na podwórku. Prosiłem syna, żeby się nim zajął, gdy mnie zabraknie. Albo chociaż oddał w dobre ręce. Sąsiedzi go nie wezmą sami mają zwierząt dość. Syn mógłby spełnić ostatnią prośbę. W końcu dom z działką dostanie, o którym marzy od lat. Wszystko uczciwie. Ale na moje telefony nie odpowiada. Pielęgniarka też go prosiła, odmówił. Taki to syn

– Hm – mruczy Łukasz.

– Martwię się o mojego Pączuśka. Co z nim teraz będzie? Kto się nim zaopiekuje? Jak on wytrzyma sam pod domem?

Dziwak z tego dziadka myśli Łukasz. Ma operację pojutrze, a myśli o psie.

Ale gdy słyszy całą historię, jak pies się pojawił, zupełnie zmienia zdanie. Widzi, jak wiele ten Pączuś dla niego znaczy.

– Znalazłem go w swoje urodziny, pół roku temu, – mówi. Syn nawet nie zadzwonił Żona zmarła pięć lat temu. Ale parę dni przed urodzinami mi się przyśniła. Z psem na smyczy. Machnęła do mnie i się uśmiechnęła. A pies aż się wyrywa do mnie Poszedłem do sklepu i zobaczyłem go pod sklepem, przywiązanego do barierki. Padało, zimno było. Zapytałem ekspedientek, czy wiedzą, czyj to pies. Nikt nie wiedział. Czekałem z nim kilka godzin, aż się ściemniło. Gdy już nie przyszli, zabrałem go do domu.

– I został pan z nim?

– Tak, zabrałem Pączuśka. No nie mogłem go zostawić. Może to brzmi głupio, ale chyba to żona zrobiła mi ten prezent na urodziny uśmiecha się staruszek. Widzi, że jestem sam, syn nie dzwoni, więc dała mi kogoś do towarzystwa.

– Wszystko w życiu jest możliwe, – przytakuje Łukasz, choć szczerze tak nie sądzi. Ale chce wesprzeć starca, żeby się nie zamartwiał.

– Z Pączuśkiem dogadaliśmy się od razu mówi dalej starszy pan. Ze trzy tygodnie szukałem właściciela, porozwieszałem ogłoszenia po dzielnicy. Nikt się nie zgłosił. Może i dobrze. Pączuś to nie tylko przyjaciel. On dał mi sens życia. Naprawdę.

Tej nocy Łukasz długo myśli o psie na ulicy i o synu, który nie odpowiada ojcu.

Jak można być tak zimnym i obojętnym, wiedząc, że własny ojciec leży w szpitalu?

Gdy zasypia, śni mu się kundelek bardzo podobny do Pączuśka, błąkający się po ulicach z żałosnym spojrzeniem.

A Łukasz chodzi za nim krok w krok. Sam nie wie, czemu. Czuje, że tak trzeba.

Budzi się, gdy staruszek zaczyna charczeć, łapie powietrze ustami i trzyma się za serce.

– Zawołać lekarza? pyta przerażony Łukasz, zrywając się z łóżka i podbiegając do sąsiada.

– Nie trzeba Potem wykrztusza staruszek Lepiej zadzwoń do mojego syna, Piotra. Numer masz na kartce na szafce. Powiedz mu, żeby przyjechał chcę się pożegnać. A jeśli nie może, nie chce niech przynajmniej odda Pączuśka w dobre ręce. Czuję, że go już więcej nie zobaczę Ale chociaż będę spokojny, wiedząc, że będzie mu dobrze.

Łukasz waha się (lekarza wołać czy spełnić najpierw prośbę starca), ale w końcu, drżącymi dłońmi sięga po telefon, bierze z szafki kartkę i wybiera numer zapisany koślawym pismem.

– Halo, czy z Piotrem rozmawiam? Jestem sąsiadem z sali pańskiego taty… chciał podać imię, ale właśnie uświadamia sobie, że się nie przedstawili.

– Stanisław jestem – ledwie słyszalnie mówi staruszek.

– pana Stanisława, – kończy Łukasz. Zrobiło mu się bardzo źle, prosi, by pan przyjechał.

– Umiera? momentalnie ożywia się Piotr. W którym to szpitalu? W szóstym? Bo już nie pamiętam.

– Tak, szósty szpital, trzecie piętro, sala 314.

Na wszelki wypadek podaje mu też adres, rzuca telefon na łóżko i biegnie po dyżurną pielęgniarkę. Siedzi, śpiąc za biurkiem w korytarzu.

Prędko wyjaśnia co się stało, po czym wraca do sali.

– Jak się pan czuje, panie Stanisławie? pyta łagodnie i chwyta go za rękę. Pielęgniarka wzywa lekarza. Proszę nie odchodzić jeszcze Syn obiecał, że przyjedzie. Do rana pewnie będzie. Słyszy mnie pan, panie Stanisławie? Tylko niech pan nie zamyka oczu.

Serce Stanisława przestaje bić, zanim do sali wpadają pielęgniarka i senny lekarz dyżurny.

Lekarz sprawdza puls, dotyka szyi, zagląda w źrenice i mrucząc coś pod nosem wychodzi.

Po dwudziestu minutach pojawiają się znajomi już Łukaszowi sanitariusze, których widział pierwszego dnia.
*****

– Ojciec pana zmarł dosłownie przy mnie mówi Łukasz Piotrowi, gdy ten pojawia się rano następnego dnia.

– No, przynajmniej tak. Dobrze, że się nie męczył długo. I nikogo nie obciążał. Sam wie pan mam rodzinę, pracę, czasu na nic nie starcza. Tak wyszło…

– Pan Stanisław bardzo prosił, by oddał pan jego psa w dobre ręce dodaje Łukasz.

– Psa? A, tego z ulicy. Ale po co komu taki kundel? Przez niego nie chciał iść do domu opieki. Przekonywałem, że tam będzie mu lepiej. Zadbają, nie będzie kłopotu. Nie słuchał…

– To była ostatnia prośba pańskiego ojca patrzy na niego z wyrzutem Łukasz. Przecież dom zostaje dla pana.

Piotr spogląda na Łukasza dziwnie, ale nie odpowiada. Zbiera z szafki stary, guzikowy telefon ojca i karteczkę z numerami wszystko, co zostało po Stanisławie. Nawet się nie żegna, trzaśnie tylko drzwiami.

Łukasz kładzie się na łóżko i rozmyśla. Żal mu tego człowieka. Może i miał 77 lat, ale przecież niektórzy dożywają nawet setki.

On mógłby jeszcze żyć. Ale los chciał inaczej.

Cóż za dziwna sprawa, to życie. I pies został samotny, nikomu niepotrzebny.

Pewnie Piotr nie spełni ostatniej prośby ojca Sprzeda dom, a Pączuś zostanie na ulicy. Dobrze, jeśli ktoś z sąsiadów go dokarmi, a jeśli nie

Tej nocy śni się Łukaszowi Stanisław, który chodzi po ulicach i wywołuje swojego psa. Woła i płacze.

Łukasz patrzy na wszystko z boku i też nie potrafi się powstrzymać od łez.

Nie pamięta już, kiedy ostatni raz płakał. Bardzo dawno temu. Od dnia, kiedy obiecał sobie, że nie będzie już płakał jak dziewczynka.

Te sny trwają nawet wtedy, gdy już wraca do domu. Rano budzi się zamyślony Kinga to zauważa.

– Łukasz, wszystko w porządku?

– Tak, po prostu rozmyślam.

– O czym?

– Wiesz, leżał ze mną starszy pan. Miał zawał, nie zdążyli zrobić operacji. Został mu tylko pies.

– Ma ktoś się nim zająć? Rodzina?

– Miał tylko syna, ale nie odzywali się do siebie od miesięcy. Pan Stanisław wydzwaniał do niego z sali, a on nie odebrał ani razu. Jak syn przyjechał, ojciec już nie żył. Powiedziałem mu o psie, ale podejrzewam, że ma go gdzieś. Bardziej go interesuje dom. Przy mnie dzwonił do pośrednika i dopytywał, jak szybko można sprzedać i czy trzeba czekać pół roku na spadek. Martwię się o tego psa, chociaż go nigdy nie widziałem. A żal mi go strasznie.

– To może pojedziemy i poszukamy? proponuje Kinga. Jeśli nadal jest bezdomny, zabierzemy go do siebie.

– Serio? Nie masz nic przeciwko psu?

– Nie, wręcz odwrotnie. Będzie wesoło, wyjścia razem na spacery. Super!

– Tylko skąd znamy adres?

– W szpitalu na pewno mają w papierach. Daj mi to załatwić. Tylko zahaczymy po drodze o sklep wezmę czekoladę i dobrą kawę.

I rzeczywiście: kawa i czekolada potrafią zdziałać cuda. Pani w rejestracji, choć zdziwiona widokiem Łukasza, początkowo odmawia podania takich informacji, ale gdy Kinga wręcza jej słodkości, a Łukasz wyjaśnia, o co chodzi, szybko, rozglądając się wokół, zapisuje adres Stanisława na kartce.

Czterdzieści minut później parkują pod domem staruszka. Zaglądają na posesję, szukają psa, ale nigdzie go nie widać.

Z sąsiedniego domu wychodzi kobieta.

– Dzień dobry, zgubiliście się? zagaduje. Tu już nikt nie mieszka.

– Wiem, byłem z panem Stanisławem w szpitalu. Umarł mi na rękach.

– Boże, jak mi przykro. Był dobrym człowiekiem Takich już nie robią. Syn nawet nie zorganizował normalnego pogrzebu. Po cichu pochował i od razu zabrał się za remont, by potem lepiej sprzedać dom.

– Po Piotrze się tego spodziewałem A widziała pani może jego psa? Bardzo się nim przejmował.

– Pączuś? Jeszcze jak! Przez kilka dni leżał przy bramie i obserwował drogę. Czekał, aż pan Stanisław wróci. W noc po jego śmierci długo wył, potem codziennie spał na ulicy i popiskiwał. Współczułam mu, ale Piotr się wkurzył, wygonił go i gdzieś wywiózł. Od tamtej pory nie pokazał się więcej.

– Nie wie pani, dokąd? Jak wyglądał pies?

– Malutki, taki śmieszny. Mam zdjęcie w telefonie.

Pokazuje im fotkę Pączuśka.

– Przecież to corgi! mówi Kinga. Prześliczny piesek. Pytała pani Piotra, dokąd go zabrał?

– Owszem, powiedział, że znalazł mu nowy dom. Sam nigdy nie lubił zwierząt. Dziwne, by taki syn wyrósł z takiego ojca… Cóż. Na pewno gdzieś go oddał…

Po podziękowaniu za rozmowę Łukasz i Kinga wsiadają do auta i milcząc odjeżdżają.

Oboje mają wyrzuty sumienia, że zabrali się za sprawę za późno. Teraz nie wiadomo, co z psem.

Może Piotr dotrzymał słowa. Ale jeśli nie, Pączuś może być gdzieś sam.

Jadą jeszcze po okolicy, pytają ludzi, pokazują zdjęcie Pączuśka, ale nikt go już nie widział.

Próbując jeszcze zadzwonić do Piotra, Łukasz odkrywa, że został zablokowany telefon milczy, wiadomości nie dochodzą.

– Bądźmy dobrej myśli szepcze Kinga, patrząc na zamyślonego chłopaka.

Rozumie, że nadziei jest niewiele, ale łatwiej wierzyć w dobre zakończenie…

Wtedy wydarza się coś niezwykłego.

Stoją w korku, Kinga skręca na boczną drogę, by przyspieszyć. Po kilku kilometrach nagle zwalnia i pokazuje ręką na pobocze siedzi tam pies, bardzo podobny do tego ze zdjęcia.

– Łukasz, to nie Pączuś? pyta.

– Chyba tak odpowiada. Zaraz zobaczymy.

Zatrzymują się, wysiadają i powoli podchodzą do psa.

Im bliżej, tym bardziej przekonani, że to on.

– Pączuś! woła Łukasz. Pączuśek!

Pies odwraca się, patrzy nieufnie, po czym zaczyna lekko merdać ogonem.

– To musi być on! szepcze Łukasz.

Kuca, wyciąga rękę. Pączuś niepewnie wącha dłoń, aż wreszcie rozpoznaje znajomy zapach ręce pachną Stanisławem.

Szczęśliwy, macha wesoło ogonkiem, potem tuli się do chłopaka, jakby go znał od zawsze. Łukasz głaszcze go delikatnie.

W oczach obu pojawiają się łzy. Kinga też płacze, patrząc na nich.

Wkrótce jadą już razem do domu we troje, szczęśliwi.

Łukasz i Kinga cieszą się, że ominęli korek i dzięki temu odnaleźli Pączuśka, którego Piotr przydzielił komuś, a tak naprawdę po prostu porzucił.

A sam Pączuś? Jest szczęśliwy, że wreszcie znalazł ludzi, którym jest potrzebny i którzy go nie skrzywdzą.

Dla niego nowy dom, nowi przyjaciele i ręce, które pachną ukochanym człowiekiem to pełnia szczęścia.

*****

– Tak to już z rodziną – marszczy brwi Łukasz, gdy wieczorem siedzą w mieszkaniu. Przydzielił psa Aż chciałoby się go kiedyś spotkać i wszystko powiedzieć.

– Daj spokój uśmiecha się Kinga. Najważniejsze, że Pączuś jest z nami, a los kiedyś odda Piotrowi to, co zrobił. Może i on zostanie kiedyś sam, jak jego tata. I wtedy wszystko zrozumie.

– Chyba masz rację Łukasz patrzy na Pączuśka, który wygrzewa się na kanapie. Mruczy przez sen, ciągnie łapki i jakby się uśmiechał.

Łukasz już wie, gdzie goni w śnie i do kogo się przytula.

Przekaż pozdrowienia Stanisławowi myśli, cicho wyciągając z szafy pudełko z pierścionkiem.

Tego samego wieczoru Łukasz w końcu oświadcza się Kindze. Nie w restauracji, nie tak, jak planował, ale…

Zrozumiał, że nie warto czekać na idealny moment, który może nigdy nie nadejść.

Trzeba działać tu i teraz.

I Kinga bez wahania mówi tak.

Taka to historia…