Ostatnia prośba

Ostatnie życzenie

Nie, już nie wrócę do domu… z ciężkim westchnieniem szeptał Janek, wijąc się z bólu. I już nigdy nie zobaczę Łucji. A przecież chciałem jej się oświadczyć. Nie zdążyłem… Za co mnie to wszystko spotkało?

Proszę się tak nie martwić uśmiechnęła się pielęgniarka, patrząc na bladego chłopaka przywiezionego karetką. Wszystko będzie dobrze.

Wątpię… z trudem odpowiedział Janek.

Później już w milczeniu i z przerażeniem w oczach obserwował, jak przygotowują go do zabiegu.

*****

Janek nigdy nie przepadał za szpitalami.

Ta odraza ciągnęła się za nim od dzieciństwa tam zawsze sprawiali mu ból i, co najgorsze nikt nawet nie próbował go za to przeprosić czy pocieszyć.

Czego ty płaczesz, Janek? żartowała pielęgniarka, gdy pobierała mu krew z palca. Przecież jesteś już dużym chłopcem, zaraz pójdziesz do szkoły, a płaczesz jak mała dziewczynka. Nie wstyd ci?

Janek patrzył na nią przez łzy, próbował się wyrwać, ale nie mógł się wydostać z gabinetu zabiegowego. Nie, nie było mu wstyd. Bolało go i było mu przykro.

W drodze powrotnej z mamą z przychodni, całą drogę zarzekał się, że już nigdy więcej nie pójdzie do lekarza.

Tak nigdy więcej. Wolę umrzeć niż znów tam trafić! oświadczył stanowczo.

Synku, co ty opowiadasz? próbowała go pocieszyć mama. Lekarze są po to, żeby leczyć i sprawiać, żeby ludzie żyli jak najdłużej. Oni są dobrzy. Nie powinieneś się ich bać.

Taa, dobrzy… pociągnął nosem Janek i spojrzał na swój palec, z którego czuł, że wyssano mu pół życia. Niech leczą siebie, a mnie zostawią w spokoju!

Nie muszę pewnie mówić, jak to było, gdy rodzice siłą zaprowadzili go do dentysty, by wyrwać ząb?

Krzyczał wtedy tak głośno, że było go słychać na ulicy, nawet przez zamknięte okno.

Do dziś nie wspomina tego dobrze.

Nic więc dziwnego, że już jako dorosły, Janek unikał lekarzy i wszystkiego, co związane z medycyną.

Ale los bywa przewrotny przyszło mu wylądować w szpitalu z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego.

Ból był taki, że Łucja, z którą mieli iść do restauracji, bez wahania wezwała pogotowie.

Nie trzeba, samo przejdzie… błagał ją Janek.

Zwariowałeś? Przecież widzę, jak cierpisz. To pewnie wyrostek miałam podobnie, bardzo podobnie.

I tak, całkowicie wbrew swojej woli, Janek trafił do szpitala miejskiego nr 6 w Krakowie.

Wiadomo, co tam się działo…

Na samą myśl, że chirurdzy będą grzebać mu po wnętrznościach, ogarniał go strach.

A gdy zobaczył, jak dwaj ponurzy sanitariusze wiozą korytarzem ciało poprzedniego pacjenta, poczuł nieodwracalność losu.

Koniec, nie wrócę już do domu… jęczał Janek, wijąc się z bólu. I Łucji już nie zobaczę. Miałem się jej oświadczyć… Za co to wszystko?

Proszę się naprawdę nie martwić uśmiechnęła się pielęgniarka, gdy zobaczyła, jak zbladł. Wszystko będzie dobrze.

Wątpię…

Niepotrzebnie. Zabieg prosty, zdążyliśmy na czas. Gdyby pan zwlekał, mogłyby być powikłania.

Operacja faktycznie przebiegła bez żadnych komplikacji, o których tak się bał. Nawet nie bolało! Po tylu latach wreszcie pozytywne wspomnienie ze szpitalem. Niespodziewane…

Uśpiono go jeszcze na stole, a gdy się obudził, najgorsze było za nim. Przenieśli go na salę ogólną.

Przespał całą noc jak zabity, wybudzając się tylko na moment, kiedy pielęgniarka wymieniała kroplówkę.

Rano…

Rano Janek zauważył, że w sali leży teraz starszy mężczyzna.

Tylko tego brakowało, pomyślał z niechęcią. Jeszcze zacznie wspominać całe życie
Nie miał ochoty na rozmowy. Pragnął tylko spokoju.

Nawet Łucji nie zadzwonił, tylko napisał SMS-a, że wszystko u niego dobrze, żeby się nie martwiła. I rozmyślał o tym, jak pechowo trafił do szpitala.

Z Łucją mieszkali razem od roku, a wczoraj miał się jej oświadczyć. Zarezerwował stolik w restauracji, umówił muzyków, którzy mieli zagrać jej ulubioną piosenkę. Kelner miał przynieść talerz z pierścionkiem.

Janek chciał, by było wyjątkowo.

Nie wyszło… Los zadecydował inaczej. Zamiast być z ukochaną i planować ślub, leżał teraz w szpitalu z obcym starcem.

Ku jego zdziwieniu, emeryt nie zaczął go zagadywać. Przywitał się i milczał, czasem tylko mrucząc coś pod nosem, gdy nie mógł się dodzwonić do kogoś. Dzwonił pół dnia i potem rozładował mu się telefon.

Ładowarki do takiego starego modelu nikt z personelu nie miał.

Spojrzał więc na czarny ekran, i po twarzy popłynęły mu łzy. Dopiero wtedy Janek poczuł wstyd. Przecież temu człowiekowi naprawdę jest ciężko, a on już miał go za głowę.

W końcu, po chwili, Janek przysiadł na brzegu łóżka i zapytał, czy coś się stało.

Do syna nie mogę się dodzwonić odpowiedział z rezygnacją emeryt.

On nie wie, że pan w szpitalu? zdziwił się Janek.

Wie… Pielęgniarka mu dzwoniła, gdy mnie przywieźli. Ale on nie chce ze mną rozmawiać. Pokłóciliśmy się pół roku temu, tuż przed moimi urodzinami. Chciał mnie oddać do domu opieki, żeby sprzedać dom, a ja nie zgodziłem się. Ale nie o dom mi chodziło.

Emeryt opowiedział Jankowi, jak niedawno zabrano go z zawałem do szpitala.

Lekarze ustabilizowali go, ale od razu zapowiedzieli, że bez operacji się nie obejdzie.

Na pojutrze mam mieć zabieg westchnął. Boję się, że nie doczekam nawet operacji.

Eee, skończ pan! chciał go pocieszyć Janek. Lekarze żyją po to, by ratować życie. Ja tu miałem wycinany wyrostek, a jak widać żyję.

Emeryt przekrzywił usta, ale nie tłumaczył już, jaka jest różnica między wyrostkiem a sercem.

Tylko pies mi został, powiedział smutno. Na ulicy. Chciałem, by syn się nim choćby zajął, jak mnie zabraknie. Albo oddał w dobre ręce. Sąsiedzi go nie przygarną mają własnych zwierzaków pełno. Syn mógłby to moje ostatnie życzenie spełnić. Dom i tak mu przypadnie, a dla niego już od dawna liczy się tylko to, by go sprzedać. Ale na telefony nie odpowiada. Pielęgniarce powiedział, że nie chce ze mną mówić. Taki mój syn…

No nieźle mruknął zamyślony Janek.

Bardzo martwię się o mojego Pączka. Co z nim będzie? Kto się nim zaopiekuje? Jak sobie poradzi samotny na ulicy?

Dziwak, pomyślał Janek. Ma przed sobą poważną operację, a myśli o psie.

Gdy jednak staruszek opowiedział mu wzruszającą historię, jak się spotkali, Janek zmienił zdanie zrozumiał, jak wiele dla emeryta znaczy Pączek.

Znalazłem go w swoje urodziny, pół roku temu opowiadał emeryt. Syn się nawet nie odezwał, a bliskich już nie mam. Żona, niech spoczywa w pokoju, zmarła pięć lat temu. Co ciekawe, śniła mi się przed urodzinami. Stała z psem na smyczy i się uśmiechała, machając do mnie. A pies wyrywał do mnie smycz. Tego samego dnia spotkałem na ulicy psa lało, zimno, a on przywiązany do barierki. Pytałem po sklepach, czyj jest nikt nie wiedział. Stałem przy nim godzinami, ale nikt się nie pojawił. Wreszcie, już po zmroku, zrozumiałem, że został porzucony…

I pan go zabrał?

Tak, wziąłem Pączka do siebie. Bo jakże bym go zostawił? To zabrzmi głupio, ale wierzę, że to żona mi go zesłała w dniu urodzin uśmiechnął się staruszek. Wiedziała, że jestem sam jak palec.

Może coś w tym jest mruknął Janek, choć nie był przekonany.

Ale starał się okazać zrozumienie bo to było teraz komuś bardzo potrzebne.

Od razu się zaprzyjaźniliśmy mówił dalej staruszek. Przez trzy tygodnie jeszcze szukałem właścicieli. Ogłoszenia na mieście rozwiesiłem, ale nikt się nie zgłosił. W końcu się cieszyłem. Bo Pączek to więcej niż pies. On dał mi sens na starość. Ot, tak to ujmę.

Tego wieczora Janek długo myślał o samotnej psinie i o synu, który nie odbiera telefonów.

Jak można być tak zimnym i bezdusznym Wiedzieć, że ojciec w szpitalu i nie zareagować?

A w nocy przyśniła mu się jakaś kundelka smutna, krążyła po obcych ulicach jakby kogoś szukała. Sam Janek też za nią chodził, byle bliżej.

Nie wiedział dlaczego czuł, że po prostu tak trzeba.

Obudził się, gdy starzec łapał głośno powietrze, trzymając się za serce.

Wezwać lekarza? zapytał Janek, zrywając się i podbiegając do sąsiada.

Nie… Jeszcze nie. Zadzwoń do mojego syna, do Marka. Możesz? Numer masz na karteczce na szafce. Poproś, żeby przyjechał, chcę się z nim pożegnać. A jeśli nie może albo nie chce, powiedz, by zajął się Pączkiem. Czuję, że już go nie zobaczę… Ale będę spokojniejszy, wiedząc, że on nie zostanie sam.

Janek na moment zawahał się biec po lekarza czy wypełnić prośbę. Drżącymi dłońmi wziął telefon, karteczkę z numerem i wybrał.

Dzień dobry, mówi Janek, jestem z pańskim ojcem w sali… chciał powiedzieć imię, ale dopiero wtedy uświadomił sobie, że w ogóle się nie poznali.

Feliks… Feliks Stasiak wychrypiał staruszek.

…Feliks Stasiak. Jemu bardzo źle, prosi, żeby pan przyjechał.

Już mu tak źle? ożywił się Marek. A w którym szpitalu? Szósta, tak? Nie pamiętam…

Tak, szósty szpital kliniczny, sala na trzecim piętrze. Numer 314.

Janek na wszelki wypadek podał także adres, po czym rzucił telefon i pobiegł szukać dyżurnej pielęgniarki. Znalazł ją drzemiącą przy biurku.

Zająkliwie wyjaśnił powód pośpiechu i szybko wrócił na salę.

Jak się pan czuje, panie Feliksie? zapytał z troską, ujmując go za rękę. Pielęgniarka lada chwila zawoła lekarza. Proszę się trzymać. Jeszcze za wcześnie, by odchodzić. Syn obiecał przyjechać. Słyszy pan?! Nie, nie zamykać oczu…

Serce Feliksa przestało bić jeszcze przed przybyciem zmęczonego dyżurnego lekarza i pielęgniarki.

Lekarz zbadał puls, dotknął tętnicy, zajrzał w oczy i mrucząc coś pod nosem wyszedł z sali.

Po dwudziestu minutach przyszli ci sami sanitariusze, których Janek widział, gdy wieziono go na blok.

*****

Pana tata odszedł na moich oczach powiedział Janek Markowi, gdy ten w końcu przyjechał następnego dnia.

No chociaż tyle dobrze stwierdził sucho Marek. Dobrze, że się nie męczył. I mnie nikomu nie musiał być ciężarem. Wie pan, jak to z nimi bywa zniedołężnieją i trzeba się nimi zajmować. A czas gdzie na to? Mam rodzinę, pracę… Dobrze, że tak się stało…

Pan Feliks bardzo prosił, by pan zajął się jego psem, żeby trafił w dobre ręce dodał Janek.

Tym psem? A tak, przygarnął kiedyś jakiegoś kundla. Ale co z tego, komu on potrzebny? Przez tego psa nie chciał do domu opieki. Tłumaczyłem, że miałby lepiej, opiekę i spokój. Nie posłuchał…

To było ostatnie życzenie pańskiego ojca rzucił Janek z wyrzutem. Czy naprawdę tak trudno mu tę prośbę spełnić? Szczególnie, że dom po nim jest już pana.

Marek spojrzał dziwnie na Janka, ale nic nie odpowiedział. Zabrał tylko stary telefon i karteczkę tyle miał Feliks przy sobie i wyszedł z sali trzaskając drzwiami.

Janek położył się na łóżku i zamyślił. Żal mu było staruszka. Przeżył 77 lat, a niektórzy żyją do setki…

I on mógłby jeszcze pożyć może nie do stu lat, ale chociaż do dziewięćdziesiątki. Los jednak chciał inaczej.

Dziwna jest ta dola ludzka. I pies został zupełnie sam, nikomu niepotrzebny.

Chyba wątpię, żeby Marek spełnił ostatnie życzenie ojca, rozmyślał Janek. Dom sprzeda, a Pączek… trafi na ulicę. Dobrze, jeśli sąsiedzi będą go dokarmiać. A jeśli nie?

Tej nocy przyśnił się Jankowi Feliks Stasiak, błąkający się po ulicach i nawołujący swojego psa. Widział, jak po policzkach starca płyną łzy.

Przyglądał się temu i sam też nie mógł powstrzymać łez.

Chociaż nie pamiętał już, kiedy ostatni raz płakał. To było dawno, gdy obiecał sobie, że już nigdy płakać nie będzie.

Dziwne sny prześladowały go jeszcze długo po powrocie do domu. Ranek zaczynał zawsze zamyślony, co od razu zauważyła Łucja.

Janek, wszystko w porządku?

Tak, po prostu myślę…

Ale o czym?

Bo widzisz, byłem w szpitalu z takim jednym panem… Emerytem. Sprowadzili go z zawałem, miał mieć operację serca, ale nie doczekał. Został mu pies samotny.

Nie ma nikogo z rodziny, kto mógłby się nim zająć?

Tylko syn, ale od miesięcy nie rozmawiali. Pan Feliks dzwonił do niego dziesiątki razy i bez odzewu. Gdy syn w końcu się pojawił, ojca już nie było. Powiedziałem mu o psie, ale czuję, że to dla niego bez znaczenia. Jego tylko dom interesował. Gdy byłem przy tym, dzwonił już do pośrednika nieruchomości, pytał czy musi odczekać pół roku na spadek. I żal mi tej psiny, mimo że na oczy jej nie widziałem.

To może pojedziemy tam, zobaczymy? zaproponowała Łucja. Jeśli pies nadal jest sam, weźmiemy go do siebie.

Naprawdę się zgadzasz na psa?

Pewnie! Będzie wesoło, będziemy chodzić na spacery. Super pomysł.

Może i masz rację uśmiechnął się Janek i sięgnął, by ją pocałować. Ale… nie znam adresu.

W szpitalu z pewnością się znajdzie odparła Łucja. Daj mi to załatwić. Ale najpierw po drodze kupmy czekoladę i dobrą kawę.

Okazało się, że kawa i czekolada mogą czynić cuda rejestratorka, choć poznała Janka, nie chciała zdradzać danych. Ale kiedy Łucja podała prezencik i Janek wyjaśnił powód, kobieta pośpiesznie zapisała adres i podała im kartkę.

Po czterdziestu minutach byli na miejscu. Weszli przed drewniany płot i spojrzeli na podwórze, ale psa nigdzie nie było.

Z sąsiedniego domu wyszła kobieta.

Szukacie kogoś? W tym domu już nikt nie mieszka rzuciła.

Tak, wiem odparł Janek. Leżałem z panem Feliksem na jednej sali. Umarł mi na rękach.

Boże… Jak mi go żal. Był cudownym człowiekiem. Teraz już takich nie robią. Niech spoczywa w pokoju. A syn nawet nie zorganizował mu porządnego pogrzebu! Po cichu go pochował i teraz remontuje dom, by drożej sprzedać.

Niczego innego się po Marku nie spodziewałem Czy widziała pani może psa pana Feliksa? Bardzo się o niego martwił.

Tego Pączka? Owszem, do niedawna nie odstępował furtki. Czekał, wpatrzony w drogę. W nocy, gdy Feliks odszedł, wył do rana. Kolejne noce też. Współczułam mu, ale Marek tylko na niego krzyczał. Potem gdzieś go zawiózł. I od tej pory się tu nie pokazał.

Wie pani, gdzie go zawiózł? Jak wygląda ten pies?

Nieduży, sympatyczny. Zaraz, mam zdjęcie! wyjąła z kieszeni telefon i pokazała im fotkę.

Toż to corgi! uśmiechnęła się Łucja. Prześliczny piesek. Marek powiedział, gdzie go oddał?

Mówił, że znalazł mu kogoś, kto się zaopiekuje. Ale raczej nie wziął go dla siebie nigdy nie lubił zwierząt. Zresztą, od dzieciństwa…

Janek i Łucja podziękowali i odjechali. Oboje milczeli, oboje mieli poczucie winy, że nie przyjechali wcześniej.

Pozostała nadzieja, że jednak spełnił wolę ojca i pies znalazł dom, a jeśli nie…

Pytali jeszcze ludzi na pobliskich ulicach, czy nie widzieli corgi wałęsającego się samotnie, ale nikt nie widział.

Gdy Janek próbował zadzwonić do Marka, okazało się, że jest już na czarnej liście telefon nie odbiera, smsy nie dochodzą.

Zostaje nam wierzyć, że Pączkowi się powiodło powiedziała w końcu Łucja, patrząc na zmartwionego Janka.

Rozumiała lepiej myśleć pozytywnie, tak łatwiej żyć…

A los, jak to w życiu, ponownie wkroczył z zaskoczenia.

Na głównej drodze był korek, więc Łucja skręciła objazdem, by zaoszczędzić czas.

Przejechali ledwie parę kilometrów, gdy nagle Łucja zwolniła i wskazała ręką na pobocze siedział tam pies, łudząco podobny do tego ze zdjęcia od sąsiadki.

Janek, to nie Pączek? spytała.

Wygląda jak on potwierdził Janek. Zaraz się przekonamy.

Zatrzymali się, wysiedli i podeszli ostrożnie.

Im bliżej byli, tym bardziej byli pewni to musiał być on.

Pączek! zawołał Janek radośnie. Pączku!

Pies, siedzący tyłem, zadrżał, odwrócił się i niepewnie spojrzał na nich.

To na pewno on! powiedział Janek do Łucji, robiąc krok naprzód. Pączku, nie bój się. Znam pana Feliksa, bardzo mu zależało, by ktoś się tobą zajął. Możemy zabrać cię do siebie?

Janek przykucnął i wyciągnął rękę.

Pączek patrzył nieufnie, węszył, lecz potem

nagle zamarł, poznając znajomy zapach. Ręce tego człowieka pachniały Feliksem Stasiakiem, nawet po tylu dniach! Pies merdnął ogonem, podszedł i położył głowę na jego kolanach. Janek pogłaskał go raz, drugi, trzeci.

I zobaczył łzy w oczach psa niewielkie, ale wyraźne.

Łucja, patrząc na nich, także się rozkleiła.

Później siedzieli już wszyscy razem w samochodzie w drodze do domu szczęśliwi i spokojni.

Janek i Łucja cieszyli się, że wybrali objazd i że znaleźli ukochanego Pączka, którego oddał syn pana Feliksa.

A Pączek? Cieszył się jak nikt, że trafił na ludzi, którym naprawdę na nim zależy, którzy go kochają i nie zawiodą, jak Marek.

Od teraz miał nową rodzinę i dom, i najważniejsze ręce, które pachną Feliksem Stasiakiem. Czego trzeba więcej, by być szczęśliwym?

*****

Taki to właśnie syn mruknął Janek, gdy już byli w domu. Przygarnął psa… Aż chciałoby się mu powiedzieć parę słów prosto w oczy.

Daj spokój przerwała mu Łucja. Liczy się, że odnaleźliśmy Pączka i że jest z nami. Marek prędzej czy później dostanie nauczkę od życia. Sam zostanie, dzieci się od niego odwrócą i wtedy zrozumie. Ale na naprawę będzie już za późno.

Pewnie masz rację… zgodził się Janek i spojrzał na Pączka, który już spał na kanapie. I nawet uśmiechał się przez sen, poruszając łapkami.

Janek wierzył, że pies śni o Feliksie Stasiaku.

Pozdrów od nas pana Feliksa pomyślał, po cichu sięgając do szuflady po pudełeczko z pierścionkiem.

Tego samego wieczoru Janek oświadczył się Łucji.

Nie w restauracji, nie przy muzyce, nie tak, jak planował… Ale zrozumiał, że nie warto czekać na specjalną okazję, która może nigdy nie nadejść.

Lepiej działać tu i teraz. Tak zrobił. Łucja zgodziła się od razu.

Taka to była historia…