OSTATNI PROMIEŃ

Ostatni promień słońca

Na oddziale wewnętrznym wszyscy zwracali uwagę na ordynator mężczyźni spoglądali z zaciekawieniem, kobiety nie kryły zazdrości. Dziewczynie o czarnych oczach, smukłej sylwetce i w bieli fartucha, który wyglądał na niej jak szyty na miarę, trudno było nie przyznać uroku. Włosy zawsze upinała z tyłu w elegancki wałek, a śnieżnobiały czepek dodawał jej powagi i pewności siebie. Może to zasługa obcasów, może miękkiego kroku, ale stuk jej butów nie drażnił nikogo. Mogła wyglądać na czterdzieści pięć lat, lecz nikt z personelu nie był pewien, ile naprawdę miała.

Surowa, nieustępliwa Danuta Zawadzka budziła respekt zarówno wśród lekarzy, jak i pacjentów. Co bardziej śmiali panowie czy to z personelu, czy pacjentów próbowali czasem ją zagadywać, zapraszali na kawę, przynosili łakocie i kwiaty. Wszystko jednak rozbijało się o jej chłodne spojrzenie. O Danucie krążyło wiele plotek: jedni szeptali, że przeżyła wielką miłość, inni że mąż zginął na misji albo utonął w Bałtyku, opowiadano nawet, że straciła dziecko. Co tak naprawdę było prawdą, a co urojeniem? Tego żadne ucho w szpitalu nie wiedziało.

Jedno było jasne Danuta mieszkała sama i nie wpuszczała nikogo do swojego życia. Nie była jednak złośliwa ani uszczypliwa. Bardziej cicha, zamknięta.

A ja? Byłem przekonany, że w młodości kochała do szaleństwa pięknego kolegę ze studiów, Jarosława Zawadzkiego. Nie potrafiła bez niego oddychać. On zaś był szkolnym pięknisiem, zbyt długo przyjmującym bezkrytyczną miłość Danuty. W końcu odszedł do innej. I od tej pory kobieta nikogo nie wpuściła do serca czy wciąż kochała Jarosława, czy bała się zdrady? Trudno powiedzieć.

Tego dnia zatrzymała się przy dyżurce pielęgniarek.

Weroniko, poproszę kartę Tomasza Tkacza z piątki. Muszę przygotować wypis na jutro. Z dokumentacją przyciśniętą do piersi wróciła do swojego gabinetu.

Cóż, pacjent dochodzi do siebie. Teraz wszystko zależy od jego chęci, odporności organizmu i czy szybko znów się spotkamy, myślała, uzupełniając na komputerze szpitalne dane.

Do końca dyżuru zostało pół godziny. Danuta zamknęła gabinet, przekręciła klucz i zastygła. Na końcu korytarza stała kobieta, rozmawiała cicho przez telefon, odwrócona twarzą do okna. Usłyszałem jej słowa:

Nie, nie umarł. Żywy jak ryba w wodzie. Nie złość się. Powiedziałam mu… Ano nie wiem… Myślisz, że nie miał pojęcia? Dobrze, wieczorem pogadamy.

Odłożyła telefon i ruszyła do schodów, nie zważając na świat dookoła.

Danuta weszła po cichu do piątej sali. W innej sytuacji, widząc puste łóżka, pewnie wtrąciłaby coś o zgubnych nawykach, ale zauważywszy napięte plecy mężczyzny stojącego przy oknie zamilkła.

Panie Tomaszu, jutro zaczęła, lecz gdy odwrócił się i zobaczyła w jego oczach ból, urwała.

Źle się pan czuje? Co się stało? usiadła na brzegu łóżka obok niego.

Czy nie mógłbym… czy naprawdę muszę wyjść jutro? Nie mam gdzie iść… wydusił wreszcie.

Jego miejsce już zajęte. Żona przyprowadziła nowego jegomościa. Tak powiedziała: Finito, komedia skończona. Będę wierna nowemu mężowi. A Tomka nogą za drzwi, wybaczcie rzucił siwowłosy pacjent z kącika sali.

Naprawdę tak? zapytała szeptem Danuta.

Już wiedziała, o kim mówiła kobieta przez telefon czekała na śmierć faceta, lecz się nie doczekała, więc zajęła już jego łóżko w domu.

Tomasz, rosły facet po pięćdziesiątce, krótko ostrzyżony, o smutnych oczach, leżał zwrócony do okna, napinając żuchwę.

Spojrzała na drzewa przed szpitalem z końcem kwietnia nabrzmiałe pąki czekały na cieplejszy dzień. Ale niebo znów szare, nie było w słońcu nadziei.

Naprawdę, nie ma pan dokąd? A znajomi, dzieci? spytała miękko Danuta.

Dzieci mają swoje rodziny. Przenocują dzień lub dwa… ale potem? Głupio mi, w tym wieku, tułać się po ludziach. Wiedziałem, że żona ma kogoś… Myślałem, że się jej przejdzie…

Panie Tomaszu, kilka dni nie zmieni niczego, trzeba łóżka dla innych. zawahała się Danuta Ale wie pan co? Mam dom po babci, wioska osiemdziesiąt kilometrów stąd, droga porządna. Dom mocny, ale wymaga pracy. Dawno nikt go nie doglądał. Jutro przyniosę klucze, powiem jak dojechać podjęła decyzję i wyszła, nie dając mu się sprzeciwić.

No nie wierzę! zawołał kolega z łóżka w kącie Surowa, a jednak jakże ludzka… Nie śmiej się zrezygnować, Tomaszu. Żona i jej nowe pazury nie są ci potrzebne.

Z czasem przyszły ciepłe, słoneczne dni bzy kwitły zamiast wiatrów. W niedzielę rano pojechałem odwiedzić Tomasza Hondą. Domek przeszedł metamorfozę: okiennice na niebiesko, na dachu świeża papa, nowe schody przy ganku. Zajechałem pod dom, wysiadłem, zaraz wyszedł boso, opalony Tomasz, w dżinsach i podkoszulku. Znikał ślad po smutnym, bledziutkim mężczyźnie ze szpitala. Ramiona szerokie, na twarzy zdrowa cera, w dłoniach siła. Wyglądał, jakby zaczął nowe życie.

Przepraszam, że bez zaproszenia, chciałem zobaczyć, czy się pan zadomowił odezwałem się.

E, nie mam na kogo się skarżyć. Trzy starsze kobiety sąsiadki cieszą się, że ktoś nowy we wsi. Letnikom nie w głowie plotki.

Widzę, że świeże powietrze dobrze panu służy. Pracy pewnie dużo? zapytałem, nie oddalając się od auta, a on wyraźnie się speszył, nie zapraszał do środka.

Ach, praca Byle co. Po wojsku okazało się, że tylko żołnierzy na zbiórkach umiałem przechadzać. Pracowałem jako ochroniarz. Nie żałuję, emeryturę mam przyzwoitą.

To chętnie zobaczę, co pan tu zmienił wyłączyłem silnik i podszedłem do schodów.

Ależ ja głupi Z wrażenia zapomniałem, nie zaprosiłem pana rozłożył ręce Tomasz i po chwili już wchodziliśmy do odświeżonego wnętrza.

Na podłodze rozpostarte lniane chodniki, przez firanki wzory światła drgały na ścianach. W oknach dwa doniczkowe pelargonie. Zegar z kukułką wybijał przytulny rytm.

Pani Walentyna z końca wsi mi je dała, tak tu przytulniej, nieprawdaż? wyłapał mój wzrok na pelargoniach.

Pachnie tu pysznie… rozejrzałem się.

Kapuśniak w piecu, ziemniaki Zje pan? zawołał Tomasz, zaskoczony moim uśmiechem Nie od razu nauczyłem się gotować, bo całe życie w mieście mieszkałem. Sąsiadki pomogły, raz surowe, raz spalone czarne węgle

Atmosfera tego domu przypomniała mi dzieciństwo i babcię. Nie było mnie tu odkąd zmarła mama. Nie mogłem odwiedzać, domu sprzedać też nie umiałem; odziedziczyłem po dziadkach, potem mieszkała mama, na zimę wracała do miasta. Teraz już i jej nie ma.

Przypomniałem sobie, jak pakowaliśmy auto po dach ogórkami, dżemami i grzybami na zimę Teraz to tak dawno

Ocknąłem się, gdy Tomasz zapytał nieśmiało:
Jak długo mogę tutaj zostać? Proszę mówić szczerze.

Nie śpiesz się z wyprowadzką. Od dziesięciu lat tu nie byłem. Przyjadę jeszcze pana odwiedzić, jeśli nie przeszkadza. Teraz tu jak u mamy przytulnie. Ja nie potrafię i nie chcę zajmować się domem i ziemią zawstydziłem się trochę, a Tomasz dyskretnie zamilkł.

A, miałem przecież przywieźć panu zakupy, ledwo pamiętam! poszedłem do auta.

W międzyczasie spojrzał na swoje dłonie pokaleczone od wiejskiej pracy. Wyglądałam na młodą, kilka pasemek uciekło spod wałka, a on wydawał się sobie stary.

Wyjechałem, gdy już szarzało. Zapach moich perfum został w domu dłużej niż ja. Cokolwiek Tomasz dotykał, pachniało mną a to burzyło i niepokoiło jego serce. Dawno nie czuł się tak i sam był tym zaskoczony. Nawet złość na żonę minęła.

Po dwóch miesiącach przyjechałem znów. Przywiozłem zakupy i nową wędkę, a on naprawił ogrodzenie, z dumą opowiadał, że nawet z sąsiedniej wsi samotne kobiety coraz częściej przychodzą do niego z prośbą o pomoc odwdzięczają się mlekiem, śmietaną lub jajkami.

Dom nabrał ducha, był zadbany, „dumnie prężył pierś, jakby mówił patrzcie, mam gospodarza, nie jestem gorszy od innych”.

Zimą ogórków kiszonych będzie dla pana! żartował Tomasz, a ja z przyjemnością stwierdziłem, że wyraźnie wyszczuplał, brzuch zniknął, wyglądał inaczej. Pod moim spojrzeniem onieśmielał się.

Słońce schodziło już ku ścianie lasu, ostatni raz zalewając wszystko Pomarańczem.

Zaraz wrócę rzucił Tomasz i wybiegł na podwórko.

Po chwili, zaniepokojony, wyszedłem na ganek, przeszedłem ścieżką do ogrodu i zobaczyłem go, siedzącego pod płotem.

Tomasz! zawołałem i przykucnąłem obok.

Zmierzylem mu puls, poleciałem po wodę i apteczkę. Biegałem między domem i ogrodem, rzuciłem mu tabletkę, podałem szklankę. Po kwadransie Tomasz usiadł na łóżku w domu, zmęczony ale przytomny.

Za długo byłem dziś na słońcu tłumaczył się. Chciałem ogórków świeżych naszykować Zostań… powiedział, nagle przechodząc na ty.

Stałem naprzeciw niego i zastanawiałem się, co powiedzieć. Przytulił głowę do mojego brzucha i jęknął.

Szczęście to coś osobliwego. Czasem wołamy je, szukamy, obawiając się zdrady i samotności. Przywykłem do życia osobno, bez bólu po stracie. A tu nagle moje drogi przecięły się przypadkiem z jego i od tego momentu szliśmy razem.

A miłość? Ona też bywa różna. Kiedyś była porywająca, nieokiełznana. Z wiekiem jest cicha, spokojna, dająca poczucie bezpieczeństwa jak ostatni promień zachodzącego słońca.

Zrozumiałem jedno nigdy nie jest za późno, by pozwolić sobie na szczęście, choćby miało być krótkie jak ów ostatni promień dnia.