Ostatni pasażer autobusu

Ostatni pasażer autobusu

Latarka była malutka, nie większa niż palec wskazujący, na plecionym sznureczku. Zauważyłam ją dopiero później, najpierw wypatrzyłam człowieka.

Marcowa noc, linia numer jedenaście, pętla na Szewskiej i z powrotem. Pusty autobus, lampy na zewnątrz, zapach ropy, gumy i trochę kawy z termosu. Jeżdżę na tej trasie już czwarty rok i od czterech lat wolę noc niż dzień.

W nocy w autobusie praktycznie nikogo nie ma. Po imprezie w klubie przy Świdnickiej zawsze wpadają gromadą, wrzeszczą, upuszczają butelki i wysiadają po dwóch przystankach. Pielęgniarki po drugiej zmianie te siadają cicho, zamykają oczy i przysypiają do swojego przystanku. Ochroniarze. Taksówkarze, którym padło auto. Wszyscy przychodzą, wychodzą i znikają bez śladu.

A tego zapamiętałam.

Facet po sześćdziesiątce. Niskiego wzrostu, krępy, w ciemnej kurtce z kapturem. Prawą stopę stawia o pół kroku dalej niż lewą, jakby był przyzwyczajony do chodzenia po nierównym podłożu. Zawsze siada na tym samym miejscu trzeci rząd po prawej, przy oknie. Płaci gotówką, zawsze odliczone. Jedzie do końca. I z powrotem. Nie wysiada.

Wyłapałam go na początku marca. Marcowe niebo wisiało nisko, miasto za szybami szare nawet w nocy. A on siedział w tej szarości jak żółta plamka i kręcił czymś w dłoniach.

Zaczęłam liczyć. Pięć nocy pod rząd. Dwie nie było go wcale. Znowu pięć. Jakby według planu. Jakby jeżdżenie w nocnym autobusie to była jego obowiązkowa robota.

Nie zasypiał, nie czytał, nie zerkał w telefon. Nie wyciągał słuchawek, nie rozkładał gazety. Po prostu siedział, patrzył przez okno i obracał to coś maleńkiego w dłoniach. Widziałam w lusterku wstecznym lekki żółty blask, pojawiał się i gasł. Raz za razem. Jakby świetlik utknął w autobusie i nie mógł znaleźć wyjścia.

Mam czterdzieści cztery lata. Do czterdziestki pięciu już blisko, ale już się przyzwyczaiłam, że nikt mnie nie pyta o wiek patrzą i sami dochodzą do wniosku. Szerokie dłonie, skóra pod palcami stwardniała od kierownicy, paznokcie ścięte krótko na półokrągło. Plecy lekko przekrzywione w prawo nawyk ciągłego sięgania do drzwi, żeby wcisnąć guzik otwierania. Zawodowe skrzywienie. W domu też łapię się czasem na tym, że prawe ramię mam niżej niż lewe.

Dwanaście lat sama. Syn Bartek dorósł, dwadzieścia dwa lata ma, mieszka z dziewczyną na drugim końcu Wrocławia. Dzwoni w niedziele, chyba że zapomni. Ja nie przypominam. Wcale nie dlatego, że nie chcę kiedy sama zadzwonię, odpowiada: Mamo, coś się stało? i zamiast radości w głosie, słyszę niepokój. To znaczy: telefon od mamy = coś poważnego. Takie to mamy przyzwyczajenie. I tak nam już zostało.

Były mąż odszedł, gdy Bartek miał dziesięć lat. Odszedł do Eli z księgowości, zabrał kurtki z przedpokoju i czajnik nie wiem, czemu akurat czajnik. Mieszkanie podzieliliśmy: jemu dwa pokoje, mi kawalerka na Powstańców Śląskich, trzecie piętro. Wtedy postanowiłam: no cóż, dam radę. I okazało się, że rzeczywiście, bez niego wcale nie jest gorzej. Tylko ciszej. I ta cisza trwa do dzisiaj.

Od tamtej pory miłość kojarzy mi się trochę jak jednorożec. Ładne, ale nierealne. Koleżanki opowiadają o mężach kiwam głową. Filmy o miłości wyłączam w połowie. Nie z żalu z niewiary. Jak w Mikołaja małe dzieci wierzą, a potem widzą tatę w szlafroku z watą na brodzie i wiedzą, jak to działa.

Nocny kurs mi pasował. W nocy nie muszę się do nikogo uśmiechać. Nie muszę znosić babć z wózkami i uczniów z plecakami blokujących przejście. Nie muszę słuchać krzyków przez telefon, ani czuć kebaba z tylnego siedzenia. W nocy: tylko droga i cisza. A ta cisza pasowała mi dokładnie. Jak kurtka szyta na zamówienie nie ciśnie, nie wisi.

Ale ten pasażer ciszę przerywał. Nie dźwiękiem. Obecnością. Był jak kamyk w bucie niby drobiazg, ale nie da się o nim zapomnieć.

Dwa tygodnie tylko obserwowałam. Przywykłam do niego, stał się częścią trasy. Parkowa on wchodzi. Szewska siedzi do końca. Wraca do Parkowej wysiada. Kiwamy do siebie głowami, jak starzy znajomi.

I każdej nocy ten żółty blask, przygasający latarka w jego dłoni.

Zoska, a może on jest bezdomny? pytała mnie Irena w dyspozytorni przed zmianą.

Irena pracuje jako dyspozytorka ósmy rok. Rosła, z rudymi włosami związanymi ołówkiem w kok. Wie o nas kierowcach wszystko kto się rozwodzi, kto pije, kto już nie pije, ale za chwilę wróci. Ufamy jej.

Bezdomni nie płacą za bilet, mówię. A ten płaci. Drobniakami. Zawsze odliczone.

Może wariat?

Nie. Siedzi, patrzy w okno, nikomu nie przeszkadza. Nie mamrocze, nie kiwa się. Normalny chłop. Tylko jeździ.

Irena zamyśliła się i nalała mi herbaty z termosu z cytryną i miętą, jak przy każdej zmianie.

Może żona go wyrzuciła? Znasz życie. Kłótnia, krzyk, a on ładuje się w nocny, żeby odczekać.

Każdego dnia? Cały miesiąc? To już nie kłótnia, to rozwód.

Irena parsknęła.

Wiesz, Zoska, miłość to wtedy, kiedy ktoś na ciebie czeka z czajnikiem. Cała reszta bajki. I nocne autobusy.

Uśmiechnęłam się. Na mnie nikt nie czekał z czajnikiem. W domu czekał tylko kot Stefan rudy, gruby, z miną księcia. I też tylko przez wzgląd na puszkę.

Ale coś mi zaczęło chodzić po głowie. Po co on tak jeździ? Do końca i z powrotem, pięć nocy w tygodniu, od miesiąca. Co to za zwyczaj? Po co komu takie wojaże?

Może bezsenność. Może demencja. Może przyzwyczajenie z dawnych lat jeździł na noc do pracy i nie potrafi przestać.

Brzmiało sensownie, ale wydawało się nieprawdą. Patrzyłam w jego oczy w lustrze spokojne, skupione. Człowiek dokładnie wie, dokąd i po co jedzie.

Postanowiłam zapytać.

***

Nie zebrałam się od razu. Trzy noce zbierałam odwagę. Głupota: wożę tego faceta noc w noc i boję się zapytać jedno proste pytanie. Ale tak już się w Polsce żyje blisko, ale osobno. Nie wtrącaj się, nie pytaj, nie przeszkadzaj. Granice. Pracuję tu czwarty rok i jakoś łatwo mi to przychodzi, bo cudze życie mnie nie kręci.

Ten jeden człowiek jednak mnie zaciekawił. I aż sama na siebie byłam zła.

Wszedł jak zwykle na Parkowej, dwadzieścia minut do pierwszej. Odliczone monety na tacę, przechodzi do trzeciego rzędu po prawej, siada przy oknie. Wyjmuje spod kurtki to swoje coś na sznureczku, przyciska w dłoni.

Cisza. Za oknem przewijają się latarnie, ciemne witryny, opustoszałe przystanki. Miasto jak po przedstawieniu. Teatralna dekoracja bez aktorów. Tylko my jeszcze zostaliśmy.

Poczekałam do końca trasy. Na Szewskiej autobus stoi trzy minuty zgodnie z rozkładem. Gasiłam światła w środku, zostawiłam tylko te robocze, przygasały. Wstałam z fotela, wyszłam z kabiny.

Siedział na swoim miejscu, zupełnie nieruchomo, z tą latarką na sznurku w dłoni.

Przepraszam mówię mogę zadać pytanie?

Podniósł głowę. Głos miał niski, taki chropowaty, jakby chlebowa skórka utknęła w gardle.

Słucham.

Jeździ pan każdej nocy. Zauważyłam. Miesiąc już. Zawsze do końca i z powrotem. Dokąd pan tak?

Milczał przez chwilę. Spojrzał mi w twarz, bez strachu, bez złości. Jakby się zastanawiał, czy warto odpowiadać.

W końcu mówi:

Do żony.

Nie załapałam. Popatrzyłam na zegarek pierwsza dwadzieścia.

Do żony? O tej porze?

Renatka ma nocki. Pracuje na Polonii, kontrola jakości. A ja jadę z nią. Tzn. nie z nią obok niej. Autobus przejeżdża obok zakładu migam jej przez okno.

Uniósł rękę. Na dłoni malutka latarka na plecionym sznurku. Żółte światło. Obudowa przetarta, plastik w miejscach biały od codziennego ściskania.

Tym właśnie mówi.

Usiadłam w rzędzie naprzeciw. Nogi miałam jak z waty sześć godzin za kółkiem.

Czyli pan wsiada w autobus, zjeżdża do pętli, miga żonie latarką w okno i jedzie z powrotem?

Właśnie tak.

Każdej nocy?

Pięć razy w tygodniu. U niej grafik: pięć pracuje, dwa wolne. Jak ma wolne ja też w domu. Jak idzie na nocki jestem tu.

Milczałam. On też. Za oknem ceglany kompleks Polonia, pamiętający jeszcze Gierka. Z odpadającym tynkiem, zardzewiałymi rurami. Ale na trzecim piętrze świecą się żółte okna. Nocna zmiana.

Po co? pytam.

Patrzy, jakbym spytała: po co oddychasz?

A pani by nie chciała?

Nie. Nie chciałabym. Mój były nie wstawał z kuchni nawet jak targałam zakupy przez trzy piętra. Raz pamiętam szczególnie: dwa ciężkie wory, trzeci gryzłam zębami, bo nie mogłam wyjąć kluczy. On otworzył drzwi, spojrzał i tylko spytał: Czemu tak długo?. Nie zabrał toreb. Nie ustąpił. Po prostu poszedł z powrotem przed telewizor.

A ten co noc przez całe miasto, tylko po to, by zamigać latarką żonie w okno.

Nazywam się Władysław mówi. Władysław Marian. Ale wszyscy mówią Marianek.

Zofia odpowiadam. Zosia.

Kiwa głową. Spogląda na zakład.

Z Renatką jesteśmy dwadzieścia pięć lat razem. Pobraliśmy się w dwutysięcznym pierwszym; ona miała trzydzieści trzy, ja trzydzieści sześć. Późno. Oboje wcześniej się nie ułożyło. Pracowałem jako ślusarz, w narzędziowni. Ona w dziale kontroli w tym samym zakładzie się poznaliśmy. Ja na emeryturze od czterech lat dostałem wczesną za szkodliwe. Ona została. Trzy lata temu przeszła na nocki czterdzieści procent płacą więcej, zbieramy na działkę. Sześć arów pod Oleśnicą. Dom, płot, jabłonie. Renatka marzy o grządkach truskawek.

Opowiada zupełnie bez patosu, normalnie, jakby mówił o rozkładzie jazdy.

Pierwszy miesiąc jej nocki nie spałem. Leżę, gapię się w sufit i myślę: czy da radę sama, w nocy, zimno, dwieście metrów od przystanku do zakładu. A jak się poślizgnie? Albo ktoś do niej wyskoczy w ciemności? I nie zadzwonisz, bo na zmianie telefony zamknięte w szafce.

Umilkł, potarł kolano.

W końcu pomyślałem: autobus przecież jedzie pod zakład. Jedenastka. Wsiądę i przejadę. Zobaczy, że jestem blisko nie dosłownie, ale blisko.

I zauważyła?

Nie od razu. Migam jej przez tydzień, latarką w okno. Pomyślała, że to odbicie albo światło z ulicy. Potem mówię w domu: Renatka, popatrz przez okno, jak przejeżdża jedenastka każdej nocy. Popatrzyła. Zadzwoniła rano: Marianek, to naprawdę ty migasz? Mówię tak. Popłakała się. I prosi: Migaj.

Poczułam dziwne ściśnięcie gardła. Jakby kawałek chleba tam utknął. Głupie porównanie, ale inne nie przychodzi do głowy.

A z powrotem po co jechać?

A gdzie miałbym iść, jak wysiądę na Szewskiej o pierwszej w nocy? Tam przecież tylko przemysłowa strefa płot, asfalt, lampy, które nie zawsze działają. Wsiadam i jadę do domu, śpię trzy godziny, a o szóstej wstaję żeby przywitać żonę śniadaniem.

Z pracy?

Z pracy. Robię owsiankę lubi z rodzynkami. I herbatę. Z miętą mamy na balkonie, zimą suszoną, latem świeżą.

Przypomniał mi się czajnik Ireny. Miłość to jak ktoś na ciebie czeka z czajnikiem. Ale tutaj jest jeszcze coś więcej latarka, autobus i owsianka o szóstej rano. Dwadzieścia pięć lat razem. Działka pod Oleśnicą z truskawkami na grządkach.

Trzy minuty na pętli przeminęły. Wróciłam do kabiny, ruszyłam. Władysław Marianek siedział na swoim miejscu. Latarka znowu przy kolanie.

Jadę pustym miastem i myślę. Przez dwanaście lat nie mam do kogo zamigać latarką. Nikt mi też nie migał. Były zabrał czajnik, a ja zostałam z kotem i nocnym autobusem. Właściwie z kocurem. Stefanem. Którego bardziej cieszy puszka mięsna niż mój widok.

Ale nie było już żalu. Było zadziwienie. Bo takie rzeczy się naprawdę zdarzają. Nie tylko w kinie czy książce w autobusie jedenastce, na trasie Parkowa Szewska. Żywy facet z wysłużoną latarką, który przemierza nocne miasto, żeby żona mogła przez chwilę zobaczyć światełko w oknie.

Na Parkowej wysiadł. Kiwając głową, jak co noc.

Patrzyłam, jak odchodzi w stronę domu powoli, przez mały przechył prawej nogi, w ciemnej kurtce. Zwykły emeryt. I taki niezwykły.

***

Następnej nocy celowo zwolniłam przy zakładzie. Nie na przystanku, tylko kawałek dalej, tam gdzie droga przebiega pod oknami trzeciego piętra. Rozkład przez chwilę do kosza, ale o drugiej nikt nie sprawdzi.

Władysław Marianek wyjął latarkę. Trzy krótkie mignięcia. Trzy długie. Trzy krótkie. Szybko, precyzyjnie, jakby odmierzał rytm. Palce sprawne, wprawa ślusarza od lat.

Patrzyłam przez lusterko, a potem przez szybę. Na trzecim piętrze, na lewym końcu, nagle błysnęło światło. Małe, żółte. Tak samo: trzy krótkie, trzy długie, trzy krótkie.

Odpowiedziała.

Zabrakło mi tchu. Siedziałam za kierownicą i patrzyłam na dwa światełka jedno w autobusie, drugie w oknie zakładu. Sto metrów ciemności pomiędzy nimi. Ceglany mur, szkło, marcowe powietrze. I przez to wszystko dwa małe, żółte promyczki, które się odnalazły.

Zwyczajna latarka. Zwyczajne okno. Dwoje ludzi rozmawia z oddali trzema krótkimi, trzema długimi i znowu trzema krótkimi. I wtedy dotarło do mnie, że patrzę na coś prawdziwego. Takiego, o czym nie opowiadają w telewizji, od czego chce się przełączyć kanał, bo zbyt blisko. Ale to jest właśnie życie.

Na pętli wyszłam z kabiny.

To wasz szyfr? pytam.

Władysław Marianek stoi przy drzwiach autobusu, latarka w kieszeni.

Nasz mówi. Nie żadna morsa, nie jestem radiotelegrafistą. Po prostu wymyśliliśmy. Trzy krótkie jakby serce bije. Trzy długie przytulam. I trzy krótkie puszczam. Renatka się śmiała, jak wymyśliłem. Powiedziała: Marian, ty jesteś romantyk. A ja nie romantyk. Po prostu tęsknię, nawet przez mur. Ona zapamiętała od razu. I co noc ona mnie, ja ją.

I długo tak już?

Rok. Każdej nocy. W śnieg i w deszcz. W styczniu było minus dwadzieścia, pamięta pani? Autobus się spóźniał. Czekałem czterdzieści minut na przystanku, nogi zmarzły na kość. Ale doczekałem. Zamigałem. A rano Renatka mówi: Widziałam. Siedem minut spóźnienia. Liczyłam.

Rok. Pięć nocy w tygodniu. Ponad dwieście pięćdziesiąt przejazdów przez miasto, żeby przez kilka sekund mignąć światłem.

Dawniej bym powiedziała: po prostu świr. Albo facet, który nie ma co robić. Teraz milczałam. Wszystkie moje słowa wydawały się przy tym bladymi cieniami.

Wróciłam za kierownicę. Ruszyłam. W lusterku widziałam Władysława Marianka, spokojnego, nawet trochę zadowolonego. Każdej nocy robi to samo i każdej nocy mu to wystarcza.

Kolejne kilka nocy obserwowałam. Szukałam fałszu, niepewności. Może on się sam oszukuje? Może Renatka nie patrzy? Może to już tylko nawyk, nie miłość. Rytuał bez sensu.

Ale czwartej nocy dostrzegłam przez szybę: gdy autobus mija zakład, na trzecim piętrze ktoś podchodzi do szyby. Kobiecy zarys. Kłosy włosów związane w warkocz. I latarka. Mała żółta. Jak jego.

Czeka. Naprawdę czeka. Każdej nocy podchodzi do okna i wypatruje światła.

Po tygodniu autobus się popsuł. Kompresor albo coś przy hamulcach sama nie sprawdzałam, zadzwoniłam po serwis. Dyspozytorka przydzieliła malutkiego Autosana. Wąski, trzęsie, siedzenia twarde, a ogrzewanie tylko na kierowcę.

Władysław Marianek przyszedł jak zawsze. Zauważył Autosana zamiast normalnego przegubowca, zawahał się sekundę potem wsiadł i usiadł w pierwszym rzędzie, najbliżej mnie.

Jazda była koszmarna silnik wył, wszystko latało. Ale Marianek trzymał latarkę, patrzył tępo przed siebie jakby siedział w limuzynie.

Na pętli wyszliśmy się przewietrzyć. Jeszcze zimno. Nad zakładem dalej żółte światła trzeciego piętra.

Pomigał. Ona odpowiedziała. Jak zwykle.

Panie Marianie mówię. Dwadzieścia pięć lat to całe życie. Renatka się nie zmęczyła?

Nie obraził się, tylko uśmiechnął. Potarł dłonie palce czerwone od mrozu.

Zmęczyła. Jasne, że tak. I ja jestem zmęczony. Młodzi nie jesteśmy. Kolana, plecy, zęby niech pani nie pyta. Ale to już co innego. To nie zmęczona tylko przyzwyczajona.

Przyzwyczajona, czyli znudzona?

Skąd! Przyzwyczajona, czyli nie potrafi bez tego. Palenie też sobie wyrobiłem rzuciłem po trzech miesiącach męczarni. Ale Renatki nie chcę rzucać. Widzi pani różnicę? Są nawyki, które cię niszczą. I takie, które cię trzymają. Renatka mnie trzyma.

A pan ją?

Mam nadzieję. Nie wiem. Nie mówi: Marian, jesteś moją podporą. Tylko: Marian, kup chleb albo Marian, uchyl okno. Ale po głosie znam. Jak jestem blisko oddycha lżej. Jak mnie nie ma napina się, jakby tarczę miała.

Słuchałam w milczeniu. Nad nami buczała lampa jedyna czynna w tej strefie. Inne dawno zdechły.

Miłość to nie skaczące serce mówi. To serce, co samo wie, gdzie iść. Bez udziału rozumu. Nogi niosą. Codziennie wsiadam w ten autobus i nawet nie myślę, po co. Po prostu muszę. Jak oddychanie. Spróbuj nie oddychać nie da się. Ja też nie dam rady przestać jeździć.

A jakby pan zachorował? Lub kurs zamknęli?

Zachoruję zamówię taksówkę. Mam odłożone w kopercie za lusterkiem dwa tysiące złotych na taki przypadek. Kurs zawieszą pójdę piechotą. Cztery kilometry, w godzinę dojdę. Raz już próbowałem w listopadzie. Autobus nie dojechał z powodu awarii. Poszedłem. Rano Renatka mówi: Dlaczego kulejesz?. A ja nic nie czułem, byłem tylko zmęczony.

Zaśmiał się cicho, chrapliwie. I pomyślałam sobie: ten człowiek dokładnie wie, po co żyje. Nie w wielkim sensie w małym. Tam, gdzie liczy się latarka, autobus i owsianka z rodzynkami. Gdzie ważne, by kupić chleb i uchylić okno. I trochę mu tej pewności zazdrościłam. Nie żony, nie tej miłości tylko tego, że wszystko jest jasne.

Całe życie myślałam, że miłość to coś wielkiego. Bohaterstwo, ofiara, wzniosłe słowa przy zachodzie słońca. A okazuje się, że wystarczy stara latarka na sznurku i zwykły mężczyzna w miejskim autobusie. I to jest więcej, niż widziałam przez swoje czterdzieści cztery lata.

Wsiadłam z powrotem do kabiny. Odpalam silnik. Piecyk grzeje szybę. Marianek chowa latarkę, przyciska dłoń do piersi widzę to w lusterku.

Jazda w ciszy. Na Parkowej wysiadł, skinął głową, jak zwykle. Patrzyłam, jak idzie do domu prawa stopa szeroko, krok spokojny, ręce w kieszeniach. Zwykły emeryt. I niezwykły.

W domu przebrałam się, nakarmiłam Stefana, położyłam się spać. Wzięłam do ręki telefon. W kontaktach Bartek. Popatrzyłam na ekran. Za pięć czwarta rano. Za wcześnie. Zostawiłam ekran pod poduszką i przespałam pół nocy z telefonem w dłoni.

***

Zadzwoniłam następnego dnia, po drugiej. Bartek się zdziwił.

Mamo, coś się stało?

Nic. Po prostu dzwonię.

Chwila ciszy. Słyszę, jak się zastanawia: po prostu dzwoni? Mama, która nigdy nie dzwoniła pierwsza?

Na pewno wszystko OK?

Jak najbardziej. A u was? Co u Oli?

Dobrze. Pracuje. Ja też pracuję. Wszystko OK. O co chodzi?

Bartuś mówię dawno ci nie powiedziałam, ale jesteś dla mnie bardzo ważny. Tylko tyle chciałam powiedzieć.

Pauza. Długa. Wyobraziłam go sobie w kuchni tam zwykle odbierał telefon i nie wie, gdzie schować wolną rękę.

Ty dla mnie też, mamo.

Krótko. Trochę szorstko. Jak wszyscy faceci w rodzinie tata taki był, dziadek też. Nigdy nie umieli mówić o uczuciach. Ale mi to wystarczyło. Uśmiechnęłam się i odłożyłam telefon.

Potem ubrałam się i poszłam do sklepu Wszystko dla domu za rogiem. Pachniało klejem, proszkiem i plastikiem z nowych wiader. Odnalazłam dział z latarkami. Było ich ze dwadzieścia od masywnych pałek po malutkie breloczki.

Wybrałam najmniejszą. Z żółtym światłem. Nie większą niż palec. Sznurek dorobię z kordonku, jak miał Marianek. Kasjerka, pulchna pani w niebieskim fartuchu, zapytała:

Baterie Pani dodać?

Tak, proszę.

W domu nacisnęłam guzik. Żółty snop światła uderzył w sufit. Stefan zeskoczył z blatu, schował się pod łóżkiem. Wymierzyłam latarkę w ścianę. Mały, ciepły krąg światła. Jak te, które widuję z okna autobusu.

Spróbowałam. Trzy krótkie. Trzy długie. Trzy krótkie. Nie od razu wyszło palce się mieszały, guzik sztywny. Za drugim razem długie za długie. Za trzecim krótkich było cztery. Ale w końcu idealnie. Serce bije. Przytulam. Puszczam.

Nie wiem, komu będę migać. Może synowi. Może sobie. Może po prostu w ciemność. Jak Marianek migał zanim Renatka się domyśliła. Przez tydzień migał w pustkę. Bo nie mógł nie migać.

Latarka wylądowała w kieszeni kurtki. Od razu lepiej. Jakbym miała własny szyfr. Nie cudzy swój.

Wieczorem przyszłam na zajezdnię. Irena nalała herbaty z cytryną i miętą, jak zawsze.

I co, twój pasażer? pyta. Dalej jeździ?

Jeździ.

I? Dowiedziałaś się, po co?

Dowiedziałam się.

No? Nie zagaduj.

Irenka mówię myliłaś się. Miłość to nie jak ktoś czeka z czajnikiem. Miłość to jak ktoś jeździ przez całe miasto z latarką. Każdej nocy. Rok. Nawet przy minus dwudziestu. Bez słowa skargi.

Irena spojrzała na mnie, jak na stukniętą. Rozchyliła usta, zamknęła. W końcu pyta:

Zoska, zakochałaś się w pasażerze?

Nie mówię. Nie zakochałam. Zobaczyłam.

Nie zrozumiała. Nie tłumaczyłam. Są rzeczy, które można zobaczyć tylko przez szybę autobusu o drugiej w nocy, gdy całe miasto śpi, a dwoje ludzi miga do siebie światłami.

Noc. Kurs. Autobus już naprawiony ten stary, znajomy, pachnący ropą, gumą i kawą z termosu. Odpalam silnik. Strzałka obrotomierza drgnęła, motor zagrzmiał.

Na Parkowej dwadzieścia do pierwszej wszedł Marianek. Monety do tacki. Trzeci rząd po prawej, przy oknie. Latarka na sznurku w dłoni. Jak każdej nocy.

Jadę pustym miastem. Światła mrugają na żółto, nocny tryb. Ani jednej osoby na ulicy. Miasto śpi. A my jedziemy.

Na Szewskiej zatrzymałam się trochę dalej niż zwykle. Tam, gdzie okna trzeciego piętra są najbliżej.

Władysław Marianek wyciągnął latarkę. Trzy krótkie, trzy długie, trzy krótkie.

Patrzę w okno. Sekunda. Dwie. Trzy.

Błysnęło. Słabo, ale wyraźnie. Trzy krótkie, trzy długie, trzy krótkie.

Renatka odpowiedziała.

Marianek schował latarkę, opadł na siedzenie. W lusterku widzę uśmiecha się. A mi w piersi przesunęło się coś. Nie z żalu, nie z zazdrości. Z tego, że byłam przez chwilę obok czegoś prawdziwego.

Wsunęłam dłoń do kieszeni kurtki. Latarka grzała się przy ciele. Ścisnęłam ją w pięści.

Potem wyjęłam ją. Spojrzałam na okno zakładu, gdzie już zgasło światło. Renatka wróciła do roboty. Spojrzałam w nocną ulicę przed sobą. Na lampy, na mokry asfalt, na kwietniowe niebo bez gwiazd.

Kliknęłam guzik.

Trzy krótkie. Trzy długie. Trzy krótkie.

Żółty promień odbił się w szybie i opadł na zmokłą drogę. Nikt nie odpowiedział. Ale to nie miało znaczenia. Zamigałam i zrobiło mi się cieplej. Jakby ktoś jednak zobaczył. Gdzieś. Kiedyś.

W lusterku Marianek spojrzał na mnie i skinął lekko głową. Nic nie powiedział. Tylko skinął.

Schowałam latarkę do kieszeni i ruszyłam. Wieźć go z powrotem do domu, do porannej owsianki, do mięty na balkonie, do Renatki, która o szóstej rano powie: Marian, widziałam. Dziś o dwie sekundy szybciej zacząłeś.

W marcu w miłość nie wierzyłam. W kwietniu nosiłam latarkę w kieszeni.

I każdej nocy, na pętli Szewska, migałam w ciemność. Trzy krótkie serce bije. Trzy długie przytulam. Trzy krótkie puszczam.

Zapach ropy, gumy i trochę? Nadziei.