Ona się nie pomyliła

Ona nie pomyliła się

Maria kończy właśnie sprzątanie, kiedy rozlega się dzwonek do drzwi. Szybko myje ręce i biegnie otworzyć. Na progu stoi jej teściowa, Jadwiga Stanisławowna. Kobieta uśmiecha się ironicznie, przynajmniej tak się Marii wydaje, i wchodzi do mieszkania.

Dzień dobry, cóż za niespodzianka? przypomina sobie Maria, by się przywitać.

Ot, przyszłam w odwiedziny odpowiada Jadwiga, nawet nie siliąc się na powitanie.

Tylko że ja jestem teraz zajęta! Czemu pani nie uprzedziła? Co to za zwyczaj wchodzić tak znienacka?

Jadwiga uśmiecha się z przekąsem:

A przepraszam bardzo, muszę cię pytać o pozwolenie, by zajrzeć do własnego mieszkania? Tak?

Maria poczerwienia na myśl, że mieszkają tu właściwie tylko z łaski Jadwigi. Teściowa, właścicielka dwóch mieszkań, pozwoliła jej synowi i Marii mieszkać tutaj pod pewnymi warunkami i nieraz groziła, że ich wyrzuci.

Tak się złożyło, że Tomek popadł w długi, więc on i Maria ciężko pracują, by je spłacić. Na wynajem ich nie stać, a Jadwiga ulitowała się nad synem. Zamiast wynajmować drugie mieszkanie obcym, pozwoliła im mieszkać bez płacenia czynszu, pokrywają tylko media.

I jak tam? teściowa wchodzi do kuchni, sięgając po kubek ze szafki jak u siebie.

W porządku mruczy Maria, kończąc sprzątanie i przechodząc do salonu, gdzie siedzi kobieta.

Jadwiga rzuca jej niezadowolone spojrzenie. Nie podoba jej się, że Maria jest dziś jakaś blada. Nie pała szczególną sympatią do synowej, lecz zaakceptowała wybór syna, choć nieraz się z niej po cichu wyśmiewa.

Wszystko w porządku? Wyglądasz, jakbyś chorowała!

Nic mi nie jest powtarza Maria.

No ile można słyszeć „w porządku, w porządku”? Nie znasz innych słów?

Dziewczyna tylko wzrusza ramionami. Rzeczywiście nie czuje się najlepiej, ale nie zamierza się przyznawać teściowej.

A co dziś będziesz robiła? Jadwiga nie daje jej spokoju.

Jeszcze nie wiem, może pójdę do sklepu kupić kilka drobiazgów. Potem będę pracować.

Teściowa kiwa głową, wiedząc, że Maria pracuje zdalnie jako księgowa. Cisza się przeciąga, Jadwidze wyraźnie się nudzi.

Może pójdę z tobą do sklepu? Mam samochód, zawiozę cię! I tak nie mam co robić.

Maria najpierw chce odmówić, obawiając się docinek podczas zakupów, ale potem przypomina sobie, jak trudno będzie jej dźwigać siatki i kiwa głową na zgodę.

To byłoby miłe.

No to się ubieraj! Przestań się mazgaić!

Maria zbiera się szybko, ale i tak nierozłącznie słyszy uwagę teściowej:

No, zdążyłam się wyspać, zanim się ogarnęłaś, nasza ciapko.

Nie odpowiada, wiedząc, że Jadwiga tylko sobie z niej kpi. Od rana jest jej niedobrze i nie ma siły na sprzeczki.

To gdzie jedziemy?

Maria podaje nazwy dwóch sklepów i Jadwiga wyjeżdża na ulice Warszawy. Tak naprawdę sama nie potrzebuje iść na zakupy, ale jeszcze mniej jej się chce wracać do pustego mieszkania. Mąż zmarł dawno temu, a Tomek z Marią wnoszą radość do jej życia, choć oni nawet nie są tego świadomi. Jadwiga doskonale ukrywa swoje emocje.

Po co bierzesz takie najtańsze produkty? rzuca Jadwiga, patrząc na zakupy Marii.

Na razie nie stać nas na nic więcej Maria stara się zachować godność. Przecież wie pani, mamy długi.

Jadwiga wzrusza ramionami, zapomniała albo nie przywiązywała do tego wagi.

Maria, to może zatrzymamy się w kawiarni? Ja stawiam.

Kobieta ledwo zdąża złapać synową, która w jednej chwili słabnie i niemal osuwa się na ziemię. Szczęście, że już są przy samochodzie. Jadwiga szybko sadza Marię na siedzeniu.

Co się z tobą dzieje? Maria, słyszysz mnie? Boże…

Teściowa klepie ją lekko po policzkach, chlapie wodą z butelki i Maria powoli odzyskuje przytomność.

Dobrze się czujesz? Co się stało?

Nic. Jestem zmęczona, chyba z nerwów odpowiada słabo Maria.

Jadwiga kręci głową, domyśla się już co się święci, ale na razie zatrzymuje to dla siebie.

Wracamy do domu!

Ale ja chciałam jeszcze do drugiego sklepu… protestuje blado Maria.

Ale Jadwiga nie zamierza tego słuchać. Szybko wracają pod blok. Po drodze Maria dochodzi do siebie, niesie siatki, choć próbowała pomóc.

Ty idź, tylko nie przeszkadzaj mruczy teściowa.

W mieszkaniu Marii robi się trochę lepiej, energicznie zabiera się za rozpakowywanie siatek, kończy gotowanie obiadu, siada do pracy.

Maria, często ci się takie rzeczy zdarzają?

Co? Omdlenie w sklepie? Maria unosi brwi. Czasem się zdarza, nic wielkiego.

Jadwiga pogardliwie parska i siada przy stole.

Mi się tak robiło, jak byłam w ciąży z Tomkiem. Niedobrze się robiło, mdlałam.

Co pani mówi! Nie jestem w ciąży! Teraz nie możemy mieć dzieci! Musimy pracować, długi spłacać. Dziecko to kolejne wydatki!

Jadwiga nagle poważnieje:

Dziecko to nie tylko wydatek, to dar.

Dziękuję bardzo, ale teraz nam taki dar niepotrzebny mamrocze Maria. Serio, nieporęczny czas na takie sprawy.

A jeśli już jest, to trudno mówi cicho teściowa.

Maria oddycha nerwowo i gwałtownie odpowiada:

Jadwigo, nie jestem w ciąży! Nie ma co sobie wymyślać!

A nie krzycz na mnie! Jak się martwisz, to zrób test zamiast mieć pretensje!

Po co tu pani przyszła? Tylko po to, żeby mnie denerwować?

Oj, zawiozłam cię na zakupy, pomogłam, gdy cię zemdliło, a ty krzyczysz na mnie! Porozmawiaj lepiej z Tomkiem. Przemyślcie wszystko.

Nadal musimy pracować mruczy Maria.

Jadwiga ciężko wzdycha. Zwykle spokojne odpowiedzi Marii drażnią ją coraz bardziej. W końcu pojawia się w jej głowie pewność, że to hormony Maria na sto procent jest w ciąży. Nie wdaje się już w awanturę, w myślach już widzi siebie z wnukiem.

Dlaczego się pani tak uśmiecha?

Jakbyś nazwała chłopca? A dziewczynkę?

Maria przez chwilę stoi zaskoczona, a potem złości się jeszcze bardziej.

Nie jestem w ciąży! Teraz to ostatnia rzecz, jakiej nam trzeba! Proszę nie zadawać głupich pytań! Jeśli pani się nudzi, proszę wrócić do domu. Proszę!

I pójdę. Jadwiga uśmiecha się. Pamiętaj, Maria, że zawsze pomogę z wnukami, jeśli co.

Maria nic nie odpowiada, tylko prycha z irytacją.

Gdy teściowa wychodzi z mieszkania, Maria idzie w stronę apteczki. Wcale nie chce być w ciąży, ale wie, że wszystko jest możliwe. Nawet nie chce przyznać teściowej racji jest jej też po prostu po ludzku strasznie.

Maria boi się wszystkiego. Porodu, bólu, odpowiedzialności. Nie widzi się w roli matki, boi się, że sobie nie poradzi.

Wyciąga z apteczki test ciążowy, który kupiła kilka miesięcy temu, tak na wszelki wypadek, ale nigdy go nie użyła. Teraz się przydał.

Z trudem doczekuje kilku minut, drżącą ręką podnosi pasek i widzi wyraźnie dwie kreski. Na pracę od razu nie ma już głowy. Choć szef czeka na raport, bardziej interesuje ją życie, które zaczyna się w niej rozwijać.

Wieczorem jeszcze na progu przekazuje mężowi mały, ale tak ważny papierek.

Co to? pyta zaskoczony Tomek.

To Jestem w ciąży szepcze Maria.

Nie byli na to gotowi, ale na twarzy Tomka pojawia się niepewny uśmiech.

Naprawdę? Będziemy mieli dziecko?

Tak! Maria nerwowo kiwa głową. Co teraz?

Tomek przez chwilę się waha, po czym delikatnie kładzie dłoń na jej brzuchu.

Wymyślimy imię dla naszego malucha!

Ale co z pracą? Z długami?

Poradzimy sobie! Mama pomoże z dzieckiem. Uwielbia dzieci!

Tomek właśnie zaczyna sobie uświadamiać sytuację. Sadza Marię na kanapie, a ona nagle się rozkleja:

Tomku, ja się boję! Mówią, że poród boli! Jak mam trzymać takie maleństwo? A co, gdy spadnie mi z rąk, albo źle chwycę?

Cicho obejmuje ją czule Tomek. Jestem z tobą. Razem sobie poradzimy.

Maria uspokaja się w jego ramionach, a wieczorem sama dzwoni do Jadwigi, by osobiście przekazać jej dobrą nowinę. Czuła, że teściowa bardzo się ucieszy. I nie pomyliła się…