Olek ożenił się z Nadzieją na złość swojej ukochanej. Chciał jej udowodnić, że wcale nie cierpi po tym, jak go zostawiła.

22 kwietnia

Dzisiaj po raz pierwszy od dawna czuję, że w końcu mogę usiąść z kubkiem kawy i zastanowić się nad własnym życiem. Tyle się wydarzyło w ostatnim roku czasami aż trudno uwierzyć, jak wszystko się zmieniło.

Zacznę od początku. Ożeniłem się z Nadzieją trochę na przekór moim uczuciom do Marii. Chciałem udowodnić Marcie, że jej odejście nie złamało mi serca… Chociaż prawdę mówiąc, przez niemal dwa lata byłem w niej zakochany po uszy. Kochałem ją tak mocno, że byłbym gotów niebo dla niej przychylić i rzeczywiście czułem, że wszystko prowadzi do ślubu. Ale ona miała swoje poglądy i do ślubu jej się specjalnie nie spieszyło:

Po co się teraz żenić? Jeszcze nie skończyłam studiów, ty w interesach też się dopiero rozkręcasz Nie masz własnego mieszkania, samochód taki sobie, a ja nie chcę codziennie spotykać się z twoją siostrą na kuchni. Gdybyś nie sprzedał domu…

Trochę bolały mnie takie teksty, ale nie była pozbawiona racji. Sprawy w rodzinnej firmie dopiero zaczynałem ogarniać nie spodziewałem się, że tak szybko zostanę głową rodziny i będę musiał pomagać siostrze Oldze. Sprzedaż domu była zgodną decyzją ważniejsze było zabezpieczenie firmy i spłata zaległych długów. Po spłaceniu wszystkiego, kupiliśmy jeszcze towar do sklepu budowlanego, a nawet została nam jakaś finansowa poduszka.

Maria żyła chwilą; mogła sobie na to pozwolić, bo wciąż była pod opieką rodziców. Dla mnie liczyła się odpowiedzialność za siostrę, za biznes… Kiedyś wszystko się uda, będą i własny dom, i samochód.

Nie spodziewałem się, że wszystko tak się rozsypie. Umówiliśmy się z Marią pod kinem w centrum Krakowa, mieliśmy iść na nowy film. Powiedziała, żebym po nią nie przyjeżdżał. Myślałem, że jak zwykle nie lubi komunikacji miejskiej. Stałem na przystanku, patrząc na przejeżdżające tramwaje, aż tu nagle podjeżdża pod wypasionym autem.

Przepraszam, nie możemy już być razem. Wychodzę za mąż rzuciła mi książkę w ręce i po prostu wsiadła z powrotem do samochodu.

Wróciłem do mieszkania w szoku. Jak przez te trzy dni jej nieobecności wszystko mogło się aż tak zmienić? Olga od razu wszystko zrozumiała widząc moją minę:

Już wiesz? zapytała, a gdy kiwnąłem głową, dalej powiedziała: Znalazła sobie bogatego Piotrka, ślub dwudziestego piątego. Zapraszała mnie na świadkową, ale nie poszłam. Strasznie podle się zachowała, za plecami cię zdradzała… i rozpłakała się.

Głaskałem ją po głowie jak dziecko.

Spokojnie, Olka. Niech jej się układa, a nam będzie jeszcze lepiej.

Potem zamknąłem się w pokoju na cały dzień. Olga pukała i próbowała mnie zmusić do zjedzenia naleśników, które upiekła. Wieczorem jednak wyszedłem. Miałem w oczach coś, co ją zaniepokoiło.

Ubieraj się powiedziałem twardo.

Co znowu wymyśliłeś? zapytała, niebezpodstawnie przestraszona.

Ożenię się z pierwszą dziewczyną, która się zgodzi rzuciłem.

Zwariowałeś! Olga próbowała mnie jeszcze odwieść, ale byłem nieugięty. Wyszedłem do parku w Krakowie i zacząłem pytać kolejne dziewczyny, czy wyjdą za mnie za mąż. Pierwsza roześmiała się w twarz, druga uciekła, ale trzecia spojrzała mi w oczy i powiedziała tak.

Jak ci na imię? zapytałem.

Nadzieja odpowiedziała.

Zabrałem ją i Olgę do kawiarni na rynku. Nastrój był dziwny, Olga milczała, ja miałem w głowie tylko jedno zrobić ślub na ten sam dzień, co Maria. Nadzieja przełamała ciszę:

Musi być powód, skoro oświadczyłeś się nieznajomej. Jeśli chcesz się wycofać, zrozumiem.

Obiecałaś. Jutro składamy papiery i idziemy do twoich rodziców.

Przypadliśmy sobie do gustu. Spotykaliśmy się codziennie przez miesiąc, poznając się nawzajem. Nadzieja spytała w końcu o motywację, a ja, jak zwykle, wymigałem się od odpowiedzi, mówiąc:

Każdy ma swoje tajemnice.

Ona uśmiechnęła się i rzuciła żart o królewnie, którą król wydaje za pierwszego lepszego napotkanego.

W takich bajkach żyli długo i szczęśliwie powiedziała i spojrzała mi w oczy.

Rzeczywiście, jej życie też nie było bajką. Poprzedni związek skończył się rozczarowaniem i stratą niewielkich oszczędności, ale dzięki temu nauczyła się rozpoznawać ludzi. Dla niej mężczyzna musiał być silny i odpowiedzialny. Ujrzała to we mnie.

Jaką jest królewną? spytałem żartem: Śnieżką, Kopciuszkiem, a może Żabką?

Pocałuj, to się przekonasz odpowiedziała.

Szybko przyszła też nasza uroczystość. O wszystko zadbałem sam, nawet suknie i welon wybierałem osobiście, żeby Nadzieja była najpiękniejszą panną młodą w Krakowie.

Podczas składania przysięgi w urzędzie stanu cywilnego natknęliśmy się na Marię i jej wybranka. Przyjąłem pozę z dystansem:

Gratuluję, Maria całując ją w policzek i dodając z przekąsem Bądź szczęśliwa z tym swoim portfelem.

Rozejrzała się oceniająco po Nadziei, wyglądającej elegancko i z poczuciem własnej wartości. Poczuła, że przegrywa. W jej oczach nie było szczęścia.

Po wszystkim Nadzieja delikatnie szepnęła:

Jeszcze nie jest za późno, jeśli chcesz się wycofać.

Nie, gramy dalej odpowiedziałem, choć sam nie wiedziałem już, dlaczego to wszystko robię.

Kiedy spojrzałem na smutne oczy mojej żony podczas ceremonii, dotarło do mnie, jak wielką odpowiedzialność właśnie wziąłem na siebie.

Sprawię, że będziesz szczęśliwa powiedziałem, wierząc w te słowa.

Zaczęły się nasze wspólne dni. Olga i Nadzieja bardzo się zaprzyjaźniły. Olga nauczyła się panować nad emocjami, Nadzieja rewelacyjnie zorganizowała nasze mieszkanie. Jako dobra ekonomistka i specjalistka od księgowości, bardzo sprawnie uporządkowała nasze finanse. Po pół roku otworzyliśmy drugi sklep, a chwilę potem stworzyliśmy ekipę remontową nie tylko handlowaliśmy materiałami, ale i wykańczaliśmy wnętrza. Zyski wzrosły kilkukrotnie.

Była prawdziwą polską Mądrą Głową, bo tak prowadziła rozmowy, żebym to ja czuł się autorem jej pomysłów. Ale brakowało mi tego szalonego zakochania, które miałem przy Marii. Wszystko było spokojne, przewidywalne… Rutyna powtarzałem sobie. Nie kocham jej.

Kiedy dzięki Nadziei zaczęliśmy budować domy pod Krakowem, pierwszy wznosiliśmy dla siebie dom, o jakim zawsze marzyłem. Im lepiej się nam wiodło, tym częściej wspominałem Marię. Zastanawiałem się, co powiedziałaby dziś, widząc mój nowy Mercedes i dom typu willa.

Nadzieja widziała, że jestem niespokojny. Próbowała zostać moją prawdziwą miłością, ale serca, a zwłaszcza cudzego, nie da się zmusić. Sama o tym myślała gorzko, ale przecież miała na imię Nadzieja

Olga także to zauważyła.

Stracisz więcej, niż możesz zyskać powiedziała, łapiąc mnie na przeglądaniu profilu Marii na Facebooku.

Nie wtrącaj się! rzuciłem ostro.

Spojrzała na mnie gniewnie:

Idiota! Nadzieja naprawdę cię kocha, a ty dalej bawisz się w jakieś gierki!

Wściekłem się. Im bardziej Olga miała rację, tym bardziej mnie ciągnęło do Marii. W końcu napisałem do niej. Odpisała, że nie wyszło jej w małżeństwie, mąż ją zostawił z niczym. Studiów nie skończyła, nie ma dobrej pracy, mieszka na wynajmie w Katowicach.

Kilka dni się wahałem, czy jechać. Ale kiedy Nadzieja musiała na tydzień pojechać do chorej babci pod Opole, wszystko stało się łatwiejsze.

Umówiłem się z Marią. Pędziłem do Katowic, byle szybciej spotkać swoje wspomnienia.

Okazało się jednak, że to już nie ta sama kobieta. Miała na sobie tanią, za krótką spódnicę, podejrzane perfumy i zaniedbane włosy. Zachowywała się wulgarnie, piła piwo, a to wszystko kłóciło się z moimi wspomnieniami.

Daj mi trochę pieniędzy, a się odwdzięczę powiedziała, oblizując usta.

Czułem tylko niechęć i obrzydzenie.

Przepraszam, muszę już iść powiedziałem i nawet nie spojrzałem za siebie.

Podszedłem do baru, zostawiłem sporą kwotę dwieście złotych wystarczyło, by mogła tam zostać dłużej i wróciłem do samochodu.

Całą drogę wracałem jak na skrzydłach, sam siebie przeklinając. Ola miała rację. Po co mi to wszystko było? Ale może dobrze, że to się stało.

Zrozumiałem, że NIGDY nie nazwałem żony 'Nadzieją’, a przecież nie mam nikogo bliższego.

Zatrzymałem auto i zastanowiłem się przez kilka minut, ile się wydarzyło od naszego ślubu. Przed oczami miałem twarz, błękitne oczy Nadziei, jej czuły uśmiech, delikatne dłonie.

Obiecałem, że ją uszczęśliwię pomyślałem.

Pojechałem prosto do wsi pod Opolem, gdzie była z babcią.

Tydzień to stanowczo za długo. Bez ciebie nie wytrzymałem nawet dwóch dni powiedziałem, gdy wybiegła mi naprzeciw.

Ty jesteś niemożliwy zaśmiała się przez łzy.

Nadziejko, kocham cię szepnąłem jej na ucho, a szczęście zakręciło nam w głowie.