Oksana przyszła na rozmowę kwalifikacyjną i zamarła, gdy zobaczyła, kto siedzi w gabinecie dyrektora

Słuchaj, opowiem ci coś, co jeszcze przed chwilą wydawałoby mi się scenariuszem jakiegoś polskiego serialu! Wyobraź sobie dwadzieścia lat pracujesz w jednym miejscu, zajmujesz się papierologią, odbierasz telefony, z uśmiechem obsługujesz klientów, choć często na ten uśmiech wcale nie zasługują, a do tego parzysz szefostwu tak doskonałą kawę, że nieomal dawali ci już awans na kierowniczkę bufetu a mimo wszystko lądujesz na liście do zwolnienia Życie, no co tu dużo mówić.

No i teraz pierwsza rozmowa kwalifikacyjna od dwudziestu lat. Stoję przed lustrem w przedpokoju i rozmawiam sama ze sobą. Garsonka jest okej. Fryzura do przyjęcia. Twarz no, twarz jak twarz, czterdzieści sześć lat nie da się ukryć, ale jeszcze się trzyma. Najważniejsze: nie panikować. To tylko praca. Nowy biurowiec, nowy blat, nowe telefony. Koniec świata to nie jest.

Tamara pamiętasz Tamkę? podjechała do mnie rano i jeszcze w windzie podpowiada:

Bądź dzielna, wiesz? Dwadzieścia lat doświadczenia nie chodzi piechotą.

No tak. Dwadzieścia lat, a i tak mnie wywalili.

Wiesz, co ci powiem? Ale ile przy tym się nauczyłaś!

Żebyś ty już lepiej jechała do swojej roboty mruknęłam, a Tamka się tylko uśmiechnęła.

Biuro było na spokojnej uliczce w Warszawie, czteropiętrowa kamienica z kolumnami, szklane drzwi, ochroniarz w marynarce. Odetchnęłam głęboko, poprawiłam ramiona i weszłam. Recepcjonistka kiwnęła głową w stronę schodów:

Trzecie piętro. Dyrektor czeka, pokój trzysta dwa.

Idę. Drzwi. Tabliczka. Pukam i wchodzę I zamarłam. Za biurkiem siedzi Paweł.

Paweł Kwiatkowski. Mój były. Ten sam, któremu kiedyś wyciągałam drzazgę z palca, karmiłam drożdżówkami w czasie kolokwiów i wybaczałam rzeczy, których nie powinnam była wybaczać. Po nim przez trzy lata spałam na pół gwizdka.

Patrzy na mnie. Ja na niego. Milczenie takie, po którym się zwykle wychodzi. Albo zostaje. Nic pośrodku.

I sobie myślę: No ładnie, fate z polskim poczuciem humoru ma dziś dobry dzień.

Paweł wygląda dobrze. O to się rozchodzi! Ile razy wyobrażałam sobie naszą przypadkową konfrontację? Zawsze był już lekko zniszczony, może z brzuszkiem, może z zakolami, a tu… siedzi facet wypolerowany, sportowa marynarka, włosy tylko lekko posiwiałe na skroniach. Na biurku laptop, notes, malutki kaktus (oczywiście kaktus, symbole polskiego biurowego zen!). I patrzy, chłopak, bez cienia zażenowania.

Ola mówi. Po prostu Ola, nie Aleksandra Pawłowska, bez formalności, tak jakbyśmy wczoraj jadali razem kolację.

Cześć, Pawle, odpowiadam, a w głowie zastanawiam się, czy nie odwrócić się na pięcie.

Pokazał krzesło, usiadłam, trzymając torebkę na kolanach, chyba po to, żeby mieć się czego złapać. Patrzy w papiery.

Przeczytałem już twoje CV mówi sucho. Porządny staż. Dwadzieścia lat w sekretariacie.

No i zaczęło się to przedstawienie na pół głosu. Rozmawiamy, czysto zawodowo: obowiązki, systemy elektronicznego obiegu dokumentów, ilość ludzi, którymi zarządzałam. A gdzieś w tyle głowy lecą zupełnie inne obrazy… Ten sam człowiek, który powiedział ci kiedyś, że nie jesteście sobie pisani, i odszedł do Iwony z księgowości.

Pyta, jakie programy obsługiwałam, a ja sobie myślę: To przez ciebie przez trzy miesiące żyłam na kanapkach i nie przespałam ani jednej nocy do końca.

Uczestniczyła pani w negocjacjach? pada kolejne pytanie.

Tak, przygotowywałam dokumenty i organizowałam spotkania dla zarządu.

A on się notuje coś w notesie albo udaje, że notuje. Kurde, życie, jesteś niezłą ironistką. Przez okno cicho, liście na chodniku typowy warszawski październik. A we mnie osiem lat rozwodu, sąd o mieszkanie na Mokotowie, jeszcze jeden o działkę w Zalesiu, noce wycia do Tamary przez telefon.

I ten kaktus. Niewzruszony.

Czemu odeszła pani z pracy? pada kolejne pytanie, czysto służbowe.

Redukcja etatów. Zlikwidowali cały dział.

Rozumiem, chwilowy przerywnik. Pracowała pani bezpośrednio z prezesem?

Tak, miałam kontakt z zarządem i prezesem spółki.

Dyskrecja? Potrafi pani zachować tajemnice firmy?

Jak najbardziej.

Patrzył na mnie jeszcze chwilę. Odpowiedziałam wzrokiem bez uśmieszków, bez złości. Tylko konkretnie.

Dobrze ułożył długopis. Chciałbym zaprosić cię na kawę, pogadać poza biurową etykietą. Możemy?

I tu poczułam w środku ukłucie, nie strach, ale coś takiego jakby przewrotność losu miała jeszcze jedno rozdanie.

Jasne odpowiedziałam spokojnie.

Paweł nalewa kawę z ekspresu. Stoję, patrzę na jego plecy i czuję, że zaraz padnie coś ważnego. Coś, dla czego w ogóle tę kawę proponował.

Maszyna buczy, para leci, on stawia przede mną filiżankę.

Dobrze wyglądasz rzuca, nawet się nie odwracając.

Cisza. Nie komentuję. W końcu siada, kawa przede mną.

Serio, Ola.

Patrzę na niego. Potem na kawę.

Dzięki.

Zawiesza głos. Szuka słów.

Chcę powiedzieć coś nie jako dyrektor, tylko… wiesz, jako facet, który cię zna.

A ja tylko się w duchu uśmiechnęłam: Oho, robi się ciekawie.

Cieszę się, że trafiłaś właśnie tutaj mówi.

Przypadek.

Możliwe. Ale się cieszę. Szukam kogoś bardzo dobrego i wiem, że jesteś tą osobą.

Dobrze.

Ale jest jedno ale zawiesza głos. Chciałbym, żebyśmy rozumieli się od początku. Żebyśmy nie wracali do przeszłości. Taki czysty start.

Aha. Czysta karta. Osiem lat wyrzucone w jakieś archiwum uczuć. Wszystko, co przeżyłam, zamknięte w no to zaczynamy od nowa.

Patrzę na niego, spokojnie, bardzo uważnie.

Pawle, dobrze rozumiem, że chcesz, żebym objęła stanowisko pod warunkiem, że będę udawała, że nigdy nic między nami nie było?

Poruszył brwiami.

Chcę, żebyśmy zaczęli od zera. To nie to samo.

To dokładnie to samo.

Znów za oknem cisza, a kaktus, jak kaktus, stoi niewzruszony.

Słuchaj, nie chcę wałkować starego. Nie mam na to siły ani ochoty. Ale nie będę też udawała, że nie było tego wszystkiego. Bo było. I to moja historia, nie strona do przewrócenia.

Upadła powaga. Patrzył na mnie i co niesamowite zobaczyłam w jego oczach szacunek. Pierwszy raz.

Zmieniłaś się powiedział.

Tak. Minęło osiem lat.

Wstał, podszedł do okna, popatrzył na ulicę, po czym się odwrócił.

Olu Ja wiem, że wtedy źle postąpiłem. To nie jest żadna czysta karta. Masz rację to się wydarzyło. I spaprałem sprawę.

Patrzę na niego i aż mnie ściska. W setkach wersji przeżywałam to spotkanie w głowie, ale nigdy nie mówił: zawaliłem.

Dobrze jest to usłyszeć. Nawet jeśli za późno.

Wiem. Za późno.

Zrobiło się cicho, ale tak spokojnie i ciepło, jak po długiej rozmowie, kiedy już wszystkiego nie trzeba komentować.

Odnośnie stanowiska zaczyna. Chciałbym ci zaproponować szefostwo działu administracyjnego. To wyżej niż sekretariat, warunki bardzo dobre. Decyzja należy do ciebie.

Zamilkłam na sekundę.

Przemyślę to, Pawle.

Jasne.

Wstałam, zabrałam torebkę. Pawcio też podniósł się normalnie, po ludzku.

Olu odezwał się, gdy już wychodziłam.

Odwróciłam się.

Dzięki, że nie uciekłaś, jak mnie zobaczyłaś.

Chwilę się zastanowiłam.

Sama jestem zdziwiona, że zostałam uśmiechnęłam się.

Na korytarzu stałam jeszcze moment, zbierając się w sobie.

A przed wejściem Tamara już czekała z kawą z automatu. Spojrzała na mnie, wyczytała coś z twarzy i od razu pyta:

No i?

Zaproponował mi pracę.

Dobrą?

Kierowniczkę działu administracyjnego.

Nieźle Tamara wolno kiwnęła głową. A dyrektor to kto?

Paweł.

Długo na mnie patrzyła.

Paweł?! Twój Paweł?

Były, Tamaro. Były.

I…?

Powiedziałam, że się zastanowię.

Wzięłam od niej kubek z kawą. Ta z automatu, wiadomo, dużo gorsza niż na górze w gabinecie, ale za to jakoś swoja.

I poszłyśmy przez wyłożoną liśćmi uliczkę. Październik w Warszawie, słońce świeci nieśmiało, bardziej dla przyzwoitości niż żeby grzać.

Ale wybór należy do mnie uśmiechnęłam się. Do mnie. I tylko do mnie.