Oksana i jej matka siedziały na starym łóżku, obie ciepło ubrane. Zima, a w chacie dopiero rozpalono piec. – Nic nie szkodzi, mamo. Wszystko się uda, nie zginąśmy. Zaraz dam ci lekarstwo. Oksana, jak mogła, uspokajała matkę, choć nie była jej prawdziwą mamą – teściową, a jeszcze i byłą. Prawie byłą…

Jadwiga ze swoją mamą siedziały na starym łóżku w małym domu pod Krakowem. Obie były ciepło ubrane zima szczypała, a w chacie dopiero co rozpalono piec.

Spokojnie, mamo. Przejdziemy przez to razem. Zaraz dam ci lekarstwa mówiłem, starając się uspokoić matkę, choć nie była już moją własną była teściową, a jeszcze kiedyś była moją byłą żoną. Prawie była moją byłą.

Tak więc mieszkaliśmy we trzech: matka, syn i jego żona Jadwiga.

Jadwiga wyszła za mąż późno, mając trzydzieści lat. Była drugą żoną Jana. Nie rozwalała rodziny, kiedy zaczęliśmy się spotykać Jan już był po rozwodzie.

Teściowa, Maria Arkadiuszowa, od razu jej się spodobała, a samej teściowej też. Była dobrą, serdeczną osobą, zawsze gotową przytulić, pogadać i zrozumieć. Jadwiga straciła rodziców bardzo młodo i została zupełnie sama. W teściowej znalazła osobę, którą mogła nazwać prawdziwą rodziną.

Zostaliśmy razem, jakbyśmy knuli spisek mawiał Jan.

Pięć lat małżeństwa minęło jak jedna chwila. Potem Jan stał się gwałtowny i rozdrażniony. Krzyczał na Jadwigę i na mamę. Powodem była kochanka. Często wracał późno, ledwo trzymając się na nogach.

Pewnego dnia ogłosił, że się rozwodzi. Dał dwa dni na spakowanie się. Jadwiga jeszcze nie zdążyła wyjechać, gdy przyjechała jego kochanka z walizką.

Może chciała po prostu zobaczyć swoją rywalkę i wylać na nią brudy. Nie udało się jej. To była wysoka blondynka z dużymi wargami i ogromnymi rzęsami, które ledwo zamierzały mrugać.

Jadwiga nie wytrzymała i roześmiała się.

Zamieniłeś mnie na to laleczki z rzęsami jakąś krową? Niech ci szczęście dopisze z nią, a mnie to w ogóle nie obchodzi.

Ale przynajmniej jest wesoła. A wy z mamą dwie babcie, dwie kurki.

Dobrze, że mnie obrażasz, a matkę po co?

No i co, matka zostanie z nami? pisknęła jakby nie mogąc zrozumieć, mrugając nadpobudzonymi rzęsami. Niech ją zabierze. Po co nam jej matka?

Tak, mamo, twoja kolej. Dość już tego.

Dokąd mam iść? Dałam ci wszystkie pieniądze ze sprzedaży mieszkania, żebyś ten dom wybudował załapała się mama, trzymając się za serce.

Nie potrzebuję koncertów. Żyj, ale nie wychodź ze swojego pokoju. Teraz w domu będzie pani Zofia.

Kochanie, niech zabiorą je obie.

To moja matka!

Twoja matka? Chcesz, żebym miał taką teściową? Ojej Kochanie

Jadwiga miała dosyć ich obelg.

Mamo, pojedziemy razem na wieś?

Lepiej już do wsi, niż z takim synem i tą

Siądź. Szybko spakuję twoje rzeczy.

Nie zapomnij lekarstw i mojego kufra oraz torebki.

Jadwiga wzięła jeszcze jedną walizkę i w pośpiechu spakowała wszystko: kufr, torebkę, lekarstwa, dokumenty, bieliznę i ubrania.

Zabierajcie wszystko. Nie potrzebujemy cudzych rzeczy odezwała się Zofia, patrząc na Jadwigę. Prawda, mój mały?

Jan milczkiem patrzył, nie mogąc nic zrobić. Rozumiał, że mama mu tego nie wybaczy. Może jednak wybaczy, bo była matką.

Po półgodzinie Jadwiga stała przy samochodzie. Maria Arkadiuszowa już siedziała na tylnym siedzeniu, ocierając łzy. Nie odwróciła się w stronę syna, jedynie ciężko westchnęła.

Ciężko to zaakceptować, kiedy wszystko oddałoś się mu, a on już nie jest potrzebny.

Jak teraz będziemy żyć, dziewczyno?

Wszystko będzie w porządku. Mam oszczędności. Do czasu jak znajdę pracę, starczy nam. Masz emeryturę. Przejdziemy. Na chleb z masłem starczy.

Pojechaliśmy do wsi, gdzie Jadwiga spędziła dzieciństwo. Został jeszcze dzień. W chacie było zimno, więc szybko rozpaliliśmy piec, przynieśliśmy wodę i postawiliśmy czajnik.

U ciebie wszystko pójdzie gładko, jakbyś tu całe życie mieszkała.

Dziadek nauczył mnie wszystkiego. Dobrze, że mamy zapasy jedzenia. Nie musimy iść do sklepu. Nie lubię takich wiejskich plotek.

Stopniowo w domu robiło się cieplej.

Jutro wszystko posprzątam.

Do drzwi zapukała sąsiadka.

Sąsiadka przyjechała? Dawno cię nie było. A twój samochód stoi. Co cię sprowadza zimą? Jakieś kłopoty?

Wszystko w porządku, wujku Mikołaju. Już się załatwi. Opowiem później. Usiądź przy herbacie.

Przyszedłem cię zaprosić. Nie jesteś sama? zauważył, dopiero dostrzegając kobietę.

To moja mama, Maria Arkadiuszowa. A to wujek Mikołaj przedstawiła ich sobie.

Gdybyś czegoś potrzebował, dawaj znać.

Na razie nic nie potrzebuję. Dziękuję.

Tydzień minął. Dom stał się czysty i przytulny.

Wiesz, Jadwigo, ja też jestem z wsi. Wyjechałam za miasto, mój mąż zginął, kiedy miałem dwadzieścia trzy lata, a ja sprzedałam mieszkanie. Syn obiecał, że zawsze będę z nim. A teraz patrz, jak się to wszystko ułożyło.

Nie płacz. Wiem, że jest ciężko. Ja też czuję się źle. Może u was pojawią się wnuki.

Od tej? Boże, ochrona! A wujek Mikołaj z kim mieszka?

Sam. Jego żona zginęła, mały uratował sąsiad. To dawno. Nie poślubił się już nigdy. Nie ma dzieci. Mieszka sam, choć przyjaźni się z moim dziadkiem, który jest nieco młodszy niż on.

Mijał miesiąc. Nie było wieści od Jana. Nie dzwonił nawet do mamy. Pewnego dnia zadzwonił nieznany numer na telefon Jadwigi.

Jadwigo?

Tak.

Twój mąż zginął.

To pomyłka.

Nie. Jan Był nieprzytomny i rozbił się samochodem. Może to będzie dla was trudne, ale jechał z dziewczyną. Ona przeżyła, wyskoczyła z auta, nie ma zadrapań. Przyjedźcie na identyfikację.

Biedna Maria Arkadiuszowa Co jej powiedzieć? Co zrobić? Wujek Mikołaj przyjdzie z pomocą.

Jadwigo, co się stało? Nie wiesz, co robić!

Mamo, nie martw się, usiądź. Jana już nie ma.

Ojej jęknęła Maria to moja wina! Zostawiłam go!

Mamo, on cię wyrzucił!

Tak, wyrzucił. Ale ja jestem matką. Ojej Teraz muszę iść na identyfikację. Wujek Mikołaj będzie ze mną, dopóki nie dojadę.

Ja z tobą.

Ja z wami odparł wujek Mikołaj. Jedziemy do mnie. Nie ma dyskusji.

Pogrzeb się odbył. Jadwiga i Maria Arkadiuszowa pojechały do domu syna, który miał przejąć spadek. Jan nie zdążył wnieść rozwodu, bo ciągle miał miłości, imprezy i bankiety.

Wujek Mikołaj towarzyszył im wszędzie.

Jestem z wami, panie, kobiety. Może kiedyś przyda się pomoc.

Dom co się zmieniło w miesiąc? Wszędzie leżała brudna odzież, a brudne naczynia stały na podłodze. Pachniało zapachem piwa i czymś gnijącym.

To mój syn zaaranżował! Nigdy nie był taki. Coście tutaj narobili!

Co tu robicie? To mój dom, wynocha! z sypialni wyszła ta sama dziewczyna z wielkimi wargami i rzęsami, ledwie ubrana, z kudłatym mężczyzną prawie w podkoszulce.

Pokaż dokumenty na dom! wtrącił wujek Mikołaj.

Jakie dokumenty? Mój mąż nie żyje. Mieliśmy nawet ślub!

Nie miałeś jeszcze rozwodu!

Ślub zaplanowaliśmy wcześniej. Teraz wszystko moje!

Dość tego piwnego marzenia! Wynocha! Ktoś jeszcze tu jest?

Mężczyzna cicho uciekł. Wujek Mikołaj dopilnował, by dziewczyna nic nie zabrała.

Trzeba sprawdzić dokumenty. Może jakiś testament, a może już nowy właściciel. Trzeba wymienić zamki. Ta blondynka może mieć jeszcze klucze.

Okazało się, że dokumenty są w porządku, zamki wymieniono.

Wiele rzeczy musiało po prostu trafić na śmietnik. Wujek Kolja nieustannie towarzyszył Jadwidze i Marii Arkadiuszowej.

Szkoda, że wracacie. Przyzwyczaiłem się do was.

Będziemy tu przychodzić. Ty też, wujku Mikołaju, przyjeżdżaj.

Przywróciłeś mnie do młodości. Małgosia przypomina mi moją zmarłą żonę.

Zauważyłam, wujku Koljo, jak patrzysz na nią. Ona też na ciebie. Czy to miłość?

Powiesz też, odparł zrezygnowany mężczyzna.

A prawda!

Rok później wujek Mikołaj i Maria pobrali się. Żyją szczęśliwie razem, a Jadwiga jest dla nich jak córka. Ale to nie koniec rodziny Mikołaj i Maria mają wnuki!

Jadwiga w końcu została matką. Nie wyszła ponownie za mąż, lecz wychowuje dwoje dzieci, które przyjęła pod opiekę. Nie można rozdzielać brata od siostry. Chciała jednego, a wyszło dwóch.

Rodziców i bliskich nie zawsze znajdziesz przy narodzinach czy w dzieciństwie. Czasem los sam je przyprowadza

Co o tym myślicie? Dajcie znać w komentarzach i kliknijcie lubię to.

Przyjaciele, jeśli chcecie więcej naszych opowieści zostawcie komentarz i nie zapomnijcie o polubieniach. To daje nam motywację do dalszego pisania.