Odeszła Katarzyna… Synowie przyjechali z miasta na stypę do rodzinnej wsi. – Dobrze, że chociaż teraz się pojawili, – szeptali sąsiedzi.

Nie ma już Katarzyny Synowie przyjechali z Warszawy na wieś na stypę. Dobrze, że chociaż teraz się pojawili szeptali sąsiedzi. Chociaż matkę na ostatniej drodze pożegnali. Stypa dobiegła końca, synowie z rodzinami zaczęli się już zbierać do domu. Nagle do izby weszła ciotka Lida, siostra Katarzyny. Ciociu Lido, musimy już jechać zaczął najstarszy syn. Dom trzeba zamknąć. Pani też lepiej już do siebie wracać. Jak to wyjeżdżać?! zdziwiła się siostra zmarłej. Przecież ja jestem u siebie! Mnie się nigdzie nie spieszy. Wszyscy spojrzeli na Lidę z niedowierzaniem.

Rita i Darek pobrali się i zamieszkali z matką Darka.

Ślub był skromny. Pieniędzy uzbieranych postanowili nie inwestować w mieszkanie, tylko odłożyć na przyszłość.

Dotąd mieszkali osobno Darek z matką, a Rita w akademiku. Z domu rodzinnego Rita wyprowadziła się wcześnie, bo jej matka dużo piła

Ojca nie znała wcale.

Matka Darka postanowiła dać im trochę swobody. Wzięła urlop i wyjechała do swojej siostry Katarzyny na wieś.

Często tam odpoczywała. Siostra mieszkała samotnie. Mąż odszedł, dzieci dwóch synów odwiedzali ją rzadko. Telefonowali jeszcze rzadziej.

Zadzwoniliby choć, a może matka będzie potrzebować pomocy. Ale oni zawsze zajęci, zawsze coś ważniejszego

Katarzyna była na nich zła. Najbliższa matka, a nie zadzwonią nawet zapytać jak się czuje?

Nie prosiła ich o nic. Sama sobie radziła, gdzie nie dawała rady prosiła sąsiada, czasami przyjeżdżał siostrzeniec z siostrą.

Darek wszystko potrafił zrobić. Często wcześniej przyjeżdżał z siostrą, teraz już ożenił się. Pewnie i on zapomni ciotkę, jak jej synowie. Ci nawet żon swoich nie przywożą do matki. Tylko na ślubie Katarzyna je widziała. Wnuków się nie doczekała. Mówią, że za wcześnie.

Lidka, przyjechałaś! Moja siostra! ucieszyła się Katarzyna.

Dobrze im razem było. Od dziecka były najbliższe, potem Lida przeniosła się do miasta, tam wyszła za mąż. Katarzyna została na wsi. Obie straciły mężów w jednym roku i już nie wyszły więcej za mąż.

Będziesz teraz panią domu. Ja mam urlop dopiero za tydzień. A czemu Darek nie przyjechał? Przyjechaliby z młodą żoną do ciotki na wieś. A może pojechali w podróż poślubną nad morze?

Nie, oni oszczędzają. Ślub był skromny, tylko cywilny. Rodziny Rita prawie nie ma. Matka jej to już zupełnie się stoczyła. Rita dawno sama mieszkała. Odeszła od matki. Szkoda mi jej Jest bardzo dobrą dziewczyną.

To czemu ich nie zabrałaś ze sobą?

Pojechałam sama. Młodzi niech się do siebie przyzwyczajają. I tak nie będę przeszkadzać. Niech choć miesiąc odpoczną beze mnie. Już myślałam, że on się nie ożeni. Trzydzieści lat! Chwała Bogu, że już po ślubie. Niech żyją jak chcą.

Oni i bez ciebie już są razem dawno. Po co im miesiąc miodowy w mieście spędzać. Niech chociaż żonę ciotce pokaże. Zadzwoń do nich. Stary dom, miejsca dużo. Jak się nie spodoba, szybko wrócą.

Darek z Ritą przyjechali za dwa dni. Ciotka ucieszyła się bardzo. Swoich synów już się nie spodziewała.

Jak ja się cieszę! A moi nawet jak zaproszę, to nie przyjadą Tylko praca, tylko sprawy ważne powiedziała Katarzyna smutno.

Rita bardzo polubiła wieś. Przypomniało jej się dzieciństwo u babci. Po jej śmierci miała piętnaście lat. Musiała sama zarabiać, sama się uczyć

Katarzyna pracowała, Lida gotowała dla wszystkich, a Darek naprawił płot przy stodole i dach na oborze. Rita od rana do wieczora pomagała w ogrodzie.

Daj spokój, Ritko, tym ogrodem się zajmiesz po moim urlopie. Teraz odpocznijcie.

Ale ja lubię, nie jest mi ciężko. U babci zawsze wszystko robiłam. Kocham pracę w ziemi. A pani w urlopie niech tylko odpoczywa.

Urlop Lidii minął szybko. Goście wrócili do miasta, a Katarzyna została sama. Wszystko zrobione, a jej smutno, wieczorami czuła pustkę. Zadzwoniła do starszego syna.

Stało się coś, mamo?

Nic się nie stało, tak tylko, chyba się stęskniłam. Może byście wpadli na wieś?

Nie, nie mamy czasu. Zadzwoń do młodszego, może on nie pojedzie nad morze.

U młodszego podobna historia. Jadą nad morze, na wieś do mamy na kilka dni nie chcą. Dobrze. Darek obiecał, że przyjedzie

Minęły lata. Darek z Ritą kupili mieszkanie. Ciotki nie zapomnieli, często ją odwiedzali i pomagali wokół domu. Dzieci swoje tam też przywozili. Nierzadko ich dzieci całe wakacje spędzały u babć. Dwie babcie Katarzyna i Lidia były już na emeryturze.

Swoich wnuków Katarzyna się nie doczekała. Młodszy ma syna, ale nie biologicznego wziął żonę z dzieckiem. Starszy wciąż miał ważniejsze sprawy, karierę teraz już za późno. Takie dzieci Dla matki nigdy nie było czasu, dla własnych dzieci również. Co trzy, cztery lata przyjeżdżają ciesz się, mamo, nie zapomnieliśmy.

Dobrze, że chociaż Darek z Ritą i siostra są zawsze blisko.

Tak żyli, aż Katarzyna rozchorowała się poważnie. Potrzebne były kosztowne leczenia. Zadzwoniła do starszego syna, potem do drugiego. Opisała co się dzieje.

Całe życie nie jeździłaś, mamo, po sanatoriach, nie warto zaczynać teraz. W domu ściany pomagają, wyzdrowiejesz.

Pobyt w sanatorium opłacili Darek z Ritą.

Wysłały tam obie siostry. Niech druga też odpocznie, razem im weselej

Katarzyna odeszła po czterech latach. Synowie przyjechali na wieś na stypę.

Dobrze, że chociaż teraz przyjechali szeptali sąsiedzi. Matkę odprowadzili.

Wyjazd do miasta, rodziny już gotowe, a w domu ciotka Lida z rodziną Darka.

Ciociu Lido, my już No, czas do miasta, trzeba dom zamknąć. Pani także czas wracać.

Jak wracać? zdziwiła się Lida. Przecież ja jestem u siebie! Czyj to dom, jak nie naszej rodziny?

Wszyscy patrzyli na nią zaskoczeni.

To dom naszej matki! powiedział młodszy syn. Teraz należy się nam. Będziemy go sprzedawać. Jeśli coś pani potrzebuje na pamiątkę, niech pani weźmie, wazonik czy serwis. Resztę i tak wyrzucimy.

To wy sobie weźcie pamiątkę po matce, a dom siostra mi przekazała, jeszcze zanim z sanatorium wróciła. Kiedy już była całkiem słaba.

Sanatorium? Przekazała dom? Ale jak to? Przecież jesteśmy synami!

Nagle sobie przypomnieliście? A gdzie wtedy byliście, kiedy matka była chora? Ani razu nie przyjechaliście. Synami jesteście?

Synowie odjechali. Nawet nie próbowali się tłumaczyć. Teraz już nie mają do kogo przyjechać, nie mają do kogo zadzwonić

Lida wprowadziła się do domu siostry. Mieszkanie w mieście wynajmuje. Pomaga synowi. A oni przyjeżdżają do matki, pomagają. Dobra rodzina, tylko Katarzyny brakuje

Ale ona zawsze jest z nimi. W ich pamięciW wiosenne wieczory, kiedy zapach kwitnącego sadu wlewał się przez otwarte okna, Lida siadała na progu z herbatą w ręku. Zastanawiała się, jak różnie los rozdziela ludziom miłość i bliskość, i jak czasem jedno dobre słowo, czyjś ciepły gest potrafią przeważyć całe lata opuszczenia. Darek zaglądał tu z dziećmi częściej niż do własnego mieszkania, a Rita śmiała się, że to wiejski dom stał się ich prawdziwym domem na zawsze.

Któregoś dnia Lida znalazła w szufladzie zeszyt Katarzynyzapisane drobnym pismem listy, których nigdy nie wysłała, i zapiski o codziennych radościach i trudach. Czytając je, Lida czuła, jakby Katarzyna szeptała jej do ucha, jakby wciąż była tuż obok, pilnując, by dom żył, oddychał, żeby nikomu nie zabrakło miejsca przy stole.

W ten sam wieczór, przy wspólnej kolacji, Darek zapytał:

Ciociu, zostaniesz tu z nami na stałe?

Lida uśmiechnęła się, patrząc na rozświetlone twarze wnucząt.

Dom bez ludzi cichnie, jakby chorował Ale dopóki jesteście wy, dom będzie żył. A ja? Jestem tam, gdzie wy to jest mój dom.

Za oknem zawiał ciepły wiatr. W starej kuchni, wśród rozmów i śmiechu dzieci, można było przysiąc, że gdzieś, bardzo blisko, słychać spokojny oddech Katarzyny. Jakby usiadła po drugiej stronie stołu, patrząc z czułym uśmiechem na swoją rodzinęwiedząc już, że naprawdę nigdy nie będzie sama.