Od dnia, w którym Tośce odebrano to, co miała najcenniejszego, już nie wchodziła do swojej budy. Teraz spała prosto na gołej ziemi. Prawie nic nie jadła. Nie reagowała nawet na swojego ostatniego przyjaciela, Serka…

Od dnia, gdy od Zdziska odebrano to, co miał najcenniejszego, pies już więcej nie wszedł do swojej budy. Spał teraz na gołej, wilgotnej ziemi. Niemal nic nie jadł. Nie reagował nawet na jedynego przyjaciela, jaki mu pozostał Sławka

Nadszedł kolejny listopad. Każdego dnia robiło się coraz zimniej, niebo coraz częściej przykrywały ciężkie, grafitowe chmury, a ludzie szczelnie otulali się wełnianymi płaszczami i szalikami. W powietrzu czuć już było nadchodzącą zimę, a Zdzisek dobrze wiedział, że śnieg pojawi się lada chwila.

Ciekawe, kiedy znów napchają mi budę ciepłą słomą? Sierści mam dość, żeby całkiem nie zmarznąć, ale w nocy już mnie solidnie przewiewa rozmyślał pies, leżąc leniwie na wilgotnej ziemi.

Obserwował z obojętnością magazynierów, którzy uwijali się pomiędzy paletami, pakując towar do ciężarówek pachnących ropą i kurzem. Stary, już niemal zapomniany pies stróżujący nikogo nie obchodził.

Co się tak rozleniwiłeś? rozległ się nagle twardy głos. Do Zdziska podszedł ochroniarz, który wyszedł z wartowni na papierosa. Zatrudnili cię tu do pilnowania magazynu, a nie do wylegiwania się jak jakiś kanapowy kundel. Phi!

Splunął ze złością i odszedł. To był Witek. Nie darzył Zdziska sympatią od samego początku, odkąd ten był jeszcze szczeniakiem bez żadnego konkretnego powodu.

Po chwili pod magazyn podjechało ciemnozielone kombi. Pies od razu poderwał się na łapy.

No cześć, psie-przyjacielu przywitał go mężczyzna w czapce z kilkudniowym zarostem na twarzy. Przyjechałem cię trochę ogrzać.

To był Sławek najbardziej życzliwy i ulubiony przez Zdziska ochroniarz. Zawsze znajdywał dla psa dobre słowo i coś smacznego. Nawet w wolny dzień nie zapomniał o psie przywiózł świeżą słomę do budy, żeby Zdzisek nie marzł.

Sławek starannie wypchał budę ciepłą słomą, potem przyniósł z samochodu miskę z ciepłą kaszą i kiełbasą. Poczekał, aż pies wszystko zje, zabrał pustą miskę do mycia i dopiero wtedy odjechał.

Pies został znowu sam. Pocieszało go tylko to, że za chwilę nadejdzie noc wtedy można odpłynąć w sen i choć na chwilę zapomnieć o samotności, która właściwie była już dla niego codziennością.

Kiedy zapadły ciemności, Zdzisek podszedł do budy. Już miał wejść do środka, gdy nagle znieruchomiał.

Głęboko w słomie zamigotały dwa zielone, szmaragdowe punkty. Dobiegło groźne syczenie.

Zdzisek spojrzał bez gniewu na nieoczekiwanego gościa. Przed nim siedziała wychudzona czarna kotka o wielkich, przerażających oczach. Z jej spojrzenia biło ostrzeżenie:

Nie ruszaj mnie. Ze mną nie ma żartów!

Mimo groźnej miny, pies niespodziewanie się ucieszył.

W budzie jest ciasno, ale dla nas dwojga wystarczy miejsca, pomyślał z nadzieją.

Podszedł krok bliżej i wtedy powietrze przeciął błysk pazurka, ostrzejszego niż brzytwa.

Ssssss! kotka dała jasno do zrozumienia, że nie chce towarzystwa.

W porządku. Prześpię się na zewnątrz, nie ma sprawy stwierdził łagodnie Zdzisek i położył się przy wejściu do własnego domu.

Następnego dnia obudził się wcześnie z nadzieją na śniadanie, na które codziennie czekał niecierpliwie. Spojrzał do budy i zobaczył, że kotka smacznie śpi.

Jaka śliczna! przemknęło mu przez głowę.

Z wartowni wyszedł ponury, rozczochrany Witek. Bez słowa rzucił Zdziskowi jakieś resztki i odszedł.

Zgodnie z regulaminem pies powinien dostawać porządne posiłki, ale Witek nigdy nie zawracał sobie tym głowy. Wyrzucał, co miał pod ręką. Po takich posiłkach Zdziska często bolał żołądek. Ale skarżyć się nie było komu.

Pies obwąchał rzucaną strawę i wyczuł obcy zapach.

Kotka! Zupełnie się nie bojąc, przysiadła tuż obok i skubała skórkę od kiełbasy, jak gdyby to była całkiem normalna sprawa.

Zdzisek ucieszył się, że mógł ją poczęstować taka chuda

Gdy spojrzał na kotkę, ta spięła się gotowa do starcia. Ale pies tylko gryzł świeżą kromkę i z ciekawością patrzył.

Może też chciałaby trochę chleba? zamyślił się i odłożył swój kawałek, by się nie narzucać.

Przez cały dzień oboje obserwowali się z dystansem. Kotka podejrzliwa i nieufna. Zdzisek z przyjaznym zaciekawieniem.

Wieczorem, kiedy Witek kończył zmianę, znów rzucił psu resztki. Kotka od razu zabrała się za kolację.

O ludzie! wzdrygnął się ochroniarz. Co to za czarna czarownica! Wynocha! Fuuu!

Kotka uciekła za Zdziska. Pies w pierwszej chwili zgłupiał, po czym natychmiast się opamiętał. Wyszczerzył zęby, postawił kłaki na karku, spojrzał groźnie.

Witek prychnął pogardliwie i nie chcąc mieć kłopotów, odjechał. Nowy ochroniarz, który przyjechał na następną zmianę, nawet nie zwrócił uwagi na zwierzęta.

Kotka rzuciła psu krótkie, jakby wdzięczne spojrzenie. Zdzisek myślał:

Zrzędliwy Witek nazwał ją czarownicą To imię? Pewnie tak ją wszyscy wołają

Zdecydował: kotkę będzie nazywać Czarcią.

Wkrótce uderzyły pierwsze mrozy. Czarcia znów ułożyła się w słomie. Zdziskowi nie chciało się jej przeszkadzać, ale zerknął do budy.

Kotka spojrzała mu w oczy, pełne przeprosin. Zdziwiło ją, jak można być takim psem. Sama jednak przesunęła się, robiąc mu miejsce.

Przytuleni do siebie przespali całą noc. Nigdy nie był to tak spokojny sen.

Od tej pory Zdzisek i Czarcia byli nierozłączni. Jedli razem, spali i rozmawiali swoimi zwierzęcymi sposobami.

Gdy Sławek po raz pierwszy zobaczył kotkę u boku Zdziska, nie mógł uwierzyć własnym oczom taka chuda i słaba, a nie boi się dużego psa.

Szybko jednak zrozumiał zwierzaki się pokochały. A jak mówią, miłość nie zna granic.

Sławek postanowił zatroszczyć się też o Czarcię: pojechał z nią do weterynarza, wyczesał futerko, zaczął podkarmiać. Po dwóch tygodniach kotka już wyraźnie wydobrzała.

Tylko Witek nie dawał spokoju. Uroił sobie, że czarna kotka przynosi nieszczęścia i musiał się jej pozbyć.

Raz nawet próbował ją otruć, ale Zdzisek wyczuł podejrzany zapach i powstrzymał Czarcię zawsze był w gotowości.

Pewnej wyjątkowo mroźnej nocy pies i kotka leżeli w budzie. Zdzisek lizał kolejny zadrapanie Czarci nieustannie znikała, łapała przygody.

Nagle ich nosy wyczuły coś podejrzanego. Dziwny zapach

Zdzisek wybiegł i zaczął szczekać na całe podwórze. Pożar! Magazyn się palił!

Witek wybiegł z wartowni przeklinając, latając wokół płonącego budynku. Nerwowo przeszukiwał kieszenie telefonu brak.

Czarcia miauknęła przeciągle. Ochroniarz spojrzał kotka siedziała obok upuszczonej komórki.

Ty czarownico! warknął, brutalnie odpychając kota, chwycił telefon i zadzwonił po straż pożarną.

Zdzisek pognał do kotki. Ta, kulejąc, wycofała się z daleka od dymu. Oboje przeczekali pożar w zaroślach.

Kiedy strażacy opanowali ogień, zmęczony Witek, wychodząc, rzucił kotce nienawistne spojrzenie.

Następnego wieczoru Zdzisek usłyszał rozmowę przy wartowni:

Mówię wam, same nieszczęścia przez tego kota. Widzieliście jej oczy? Prawdziwa czarownica! przekonywał Witek.

I co proponujesz? spytał ktoś obojętnie.

Wywieźć do lasu i po kłopocie.

Zdzisek zamarł. Serce mu zadrżało z bólu. Przytulił się do śpiącej Czarci.

Zwariowałeś? Tam zginie! zaprotestował Sławek.

A co mnie to obchodzi? Mało przez nią pożarów?

To prawda, czarne koty przynoszą pecha poparł ktoś.

Nikt jej nigdzie nie wywiezie. Przestańcie gadać głupoty uciął Sławek i odszedł.

Nadeszło świtanie. Zdzisek obudził się, przeciągnął i ziewnął. Z przyzwyczajenia chciał obwąchać śpiącą obok Czarcię.

Jednak jej nie było.

Rozgrzebał słomę pusto. Wyskoczył na podwórze, biegał, szczekał cicho, zachrypniętym głosem.

Przy wartowni mignęła czarna plama. Pies popędził ale to tylko siatka foliowa szeleszcząca na wietrze.

Drzwi otwarły się szeroko.

Czego tu? Szukasz koleżanki? zakpił Witek. Już nie masz, została wywieziona. Teraz rozrabia gdzie indziej.

Zdzisek patrzył mu w oczy, szukając innego znaczenia.

Chociaż Pewnie już nic nie narozrabia. Dwa dni i zdechnie w lesie. O ile już nie padła.

Pies nie wydał z siebie żadnego dźwięku. Nawet skomlenie uwięzło gdzieś w środku.

Padał pierwszy śnieg. Duże płatki powoli opadały na znieruchomiałego psa.

Od tej chwili, gdy odebrano mu najcenniejsze, Zdzisek już nigdy nie wszedł do budy. Spał na gołej ziemi, prawie nie jadł, nie reagował nawet na Sławka.

Zdzisek, ona jest teraz w bardzo dobrym miejscu, uwierz mi. Jest jej ciepło i spokojnie. Wierzysz mi? mówił łagodnie Sławek, siadając przy nim i delikatnie głaszcząc psa.

Też chcę tam być. Tam, gdzie moja Czarcia. Można już? myślał pies.

Dzień wcześniej Zdzisek słyszał urywki rozmowy nieznajomych pod magazynem. Gadali o nim, jakby nie był żywą istotą, tylko rzeczą. Mówili, że się zestarzał, że nie ma już z niego pożytku. Że magazynowi przydałby się świeży, młody pies, a tego czas wypisać ze stanu.

Nie pamiętał, jak skończyła się ta rozmowa. To i tak nie było już ważne.

Śnieg sypał nieprzerwanie. Zimne płaty przykrywały psu grzbiet, łapy i pysk. Wkrótce Zdziska przykryła gruba, biała pierzyna. Powoli zamykał oczy.

Może się uda już ich nie otworzyć? Naprawdę nie chcę już ich otwierać przemknęło mu przez głowę.

Świat robił się coraz cichszy. Prawie przestał czuć swoje ciało, zapachy, powiewy wiatru. I wtedy w ciemności rozbrzmiał znajomy głos:

Wstawaj, przyjacielu. Chodź, jedziemy razem.

Dalsze chwile pamiętał niewyraźnie: ciepłe wnętrze samochodu Sławka, miękkie siedzenie, długą podróż po wyboistej szosie, nowe nieznane zapachy, zaciągające się do wnętrza przez uchylone okno.

Smutek zrobił swoje Zdzisek był ledwo przytomny. Usnął od razu na tylnym siedzeniu pośród delikatnych melodii z radia.

Po kilku godzinach przystanęli. Sławek pomógł mu wysiąść i powolutku podprowadził pod dom.

Zostaniesz ze mną, przyjacielu.

Psowi było już wszystko jedno. Ale nie chciał smucić Sławka, więc próbował zrobić radosną minę. Wyszło niezręcznie, ale Sławek doskonale wszystko rozumiał bez słów.

No, nic się nie martw zaraz zobaczysz, będzie ci lepiej mrugnął do niego, gdy otwierał drzwi.

Ledwo przekroczyli próg, Zdzisek ożywił się. Ten zapach Znał go najlepiej na świecie. Nie mógł się pomylić!

Przeczucie potwierdziło się natychmiast.

Z parapetu lekko zeskoczył czarny obłoczek i szybkim truchtem podbiegł do psa. Zanim kotka doszła bliżej, Zdzisek już wiedział to ona. Jego Czarcia!

Mówiłem, że jest w dobrym miejscu uśmiechnął się Sławek. Myślałeś, że pozwolę jakimś draniom zostawić twoją kotkę w lesie?

Ale pies i kotka nie zwracali już na niego uwagi mieli sobie tyle do powiedzenia!

Gdy w końcu nagadali się po swojemu i zasiedli razem do odpoczynku, Zdzisek pomyślał: a co właściwie znaczy słowo czarcia?

Już chciał zapytać kotkę, ale zrezygnował. Po co mu to? Czarcia to przecież jego przyjaciółka. I to jest najważniejsze na świecie.