Od dnia, gdy Tośce odebrano to, co dla niej najcenniejsze, już nie wchodziła do swojej budy. Teraz spała na gołej ziemi. Prawie nie jadła. Nawet nie reagowała na swojego jedynego, wiernego przyjaciela – pana Sergiusza…

Od dnia, w którym Dymkowi odebrano to, co miał najcenniejszego, przestał wchodzić do swojej budy. Spał na gołej ziemi. Jadł coraz mniej. Nawet na swojego jedynego przyjaciela, Sergiusza, już nie reagował…

Przyszedł kolejny listopad. Dni stawały się coraz zimniejsze, niebo przykrywała gruba warstwa szarych chmur, a ludzie szczelnie otulali się wełnianymi płaszczami i szalami. W powietrzu czuć już było nadchodzącą zimę i Dymek wiedział pierwszy śnieg spadnie lada chwila.

Ciekawe, kiedy ktoś nasypie mi do budy ciepłej słomy? Futra mam wystarczająco, żeby nie zamarznąć, ale w nocy już człowiek do kości przemarza… rozmyślał pies, leżąc na mokrej ziemi.

Z nudów obserwował pracowników magazynu: krzątali się po podwórzu, nosząc kartony i ładując je do ciężarówek pachnących dieslem. Nikt już nie zwracał uwagi na starego stróża.

Leżysz tu jak pan hrabia, zamiast pilnować porządku? usłyszał znajomy głos. To Grzegorz, ochroniarz, wyszedł na papierosa. Ty nie jesteś jakąś kanapową burą łajzą, tylko pies magazynowy, pamiętaj! Phi!

Splunął pod nogi Dymka i wrócił do portierni. Grzegorz nigdy za nim nie przepadał, od kiedy Dymek pojawił się tu maleńkim szczeniakiem ot, bez powodu.

Po chwili podjechał stary ciemnozielony polonez. Pies natychmiast wstał na łapy.

Czołem, przyjacielu! przywitał się wąsaty mężczyzna w czapce z daszkiem. Przywiozłem ci trochę ciepła.

To był Sergiusz, najżyczliwszy człowiek, jakiego Dymek znał. Zawsze miał dla niego dobre słowo i coś pysznego. Nawet w dzień wolny pamiętał o psie tym razem przywiózł słomę, żeby Dymek nie marzł.

Sergiusz dokładnie wysłał budę świeżą słomą, potem wyciągnął miskę z gorącą kaszą i mięsem. Poczekał, aż Dymek zje, zabrał naczynie do mycia i dopiero wtedy odjechał.

Pies został sam. Cieszyło go, że już niedługo noc we śnie łatwiej zapomnieć, że jest się samotnym.

Gdy zapadł zmrok, Dymek podszedł do budy. Prawie wsunął się do środka, ale nagle się zatrzymał.

W głębi legowiska błysnęły dwa zielone, przenikliwe punkty. Dało się słyszeć groźne syczenie.

Dymek z nawykową łagodnością popatrzył na nieproszonego gościa przed nim siedziała chuda, czarna jak węgiel kotka o ogromnych, niepokojących oczach. Jej wzrok mówił jasno:

Nie zadzieraj ze mną, bo pożałujesz!

Zamiast się zirytować, Dymek poczuł radość.

Buda jest wprawdzie mała, ale we dwoje się zmieścimy pomyślał z nadzieją.

Zrobił krok do przodu w tym momencie koło jego nosa śmignęła łapka z ostrymi pazurami.

Sssss! kotka dała jasno do zrozumienia, co myśli o tej propozycji.

Niech będzie. Prześpię się dziś pod drzwiami, pogodził się pies i ułożył na progu domku.

Rano Dymek obudził się wcześniej niż zwykle, czekając na śniadanie, które zawsze sprawiało mu radość. Zerknął do budy: kotka spała smacznie.

Jaka ona śliczna! przemknęło mu przez głowę.

Z portierni wyszedł zaspany Grzegorz. Bez słowa rzucił psu jakieś resztki i wrócił do środka.

Zgodnie z regulaminem Dymek powinien dostawać porządne jedzenie, ale Grzegorz nigdy się nie przejmował rzucał co popadnie. Po takich ucztach często bolał psa brzuch, ale na kogo miał się poskarżyć?

Ostrożnie zabrał się do badania rzucanych resztek i wyczuł obcy zapach. Kotka! Siedziała zupełnie blisko, skubała kawałek skóry od kiełbasy zupełnie, jakby jej wszystko należało.

Cieszył się, że mógł ją poczęstować, zwłaszcza taką wychudzoną. Zauważyła jego spojrzenie i cała się napięła gotowa do ataku. A Dymek tylko żuł chleb i przyglądał się z zaciekawieniem.

Może i ona chciałaby chleba? przemknęło mu przez głowę i odłożył kawałek.

Cały dzień patrzyli na siebie z dystansem; ona podejrzliwie, on z uprzejmą ciekawością.

Wieczorem Grzegorz, kończąc zmianę, znowu rzucił psu coś na kolację. Kotka natychmiast zabrała się za jedzenie.

A co to za diabeł? warknął ochroniarz. Precz stąd, wiedźmo! Sio!

Kicia schowała się za Dymkiem. Pies przez chwilę był zdezorientowany, ale natychmiast stanął na wysokości zadania zjeżył się, odsłonił zęby i popatrzył groźnie.

Grzegorz prychnął z pogardą i poszedł, nie chcąc zaczynać kłótni. Nowy ochroniarz, który pojawił się potem, zupełnie nie zwracał na zwierzęta uwagi.

Kotka rzuciła Dymkowi krótkie, wdzięczne spojrzenie. A pies pomyślał:

Wiedźmą ją nazwał… Tak się nazywasz? Może tak trzeba cię wołać?

Postanowił: nazwa mojej nowej znajomej Wiedźma.

Zima przyszła na dobre. Wiedźma znów zamieszkała w słomie. Dymek nie chciał przeszkadzać, ale jednak zajrzał do środka. Kotka popatrzyła mu w oczy trochę niepewnie, ale… przesunęła się i pozwoliła położyć obok.

Tej nocy spali przytuleni. Odpoczywali spokojnie jak nigdy.

Od tej pory byli nierozłączni. Jedli razem, spali razem, rozmawiali na swój cichy, zwierzęcy sposób.

Pierwszy raz, gdy Sergiusz zobaczył kotkę obok psa, aż się zdziwił: taka malutka, a nie boi się dużego stróża.

Szybko jednak zrozumiał zwierzęta też kochają. A miłość nie zna granic.

Sergiusz wziął pod opiekę również Wiedźmę: zawiózł do weterynarza, wyczesał futro i zaczął regularnie dokarmiać. W ciągu kilku tygodni kotka wyraźnie nabrała sił.

Jedynym, kto psuł spokój, był Grzegorz. Wmawiał sobie, że czarna kotka przynosi pecha, i postanowił się jej pozbyć.

Raz nawet próbował ją otruć, ale Dymek wyczuł podejrzany zapach i przeszkodził zawsze czuwał.

Pewnej wyjątkowo mroźnej nocy pies i kotka leżeli razem w budzie. Dymek wylizywał kolejną rankę na łapie Wiedźmy ta ciągle gdzieś znikała i wpadała w tarapaty.

Nagle oboje podnieśli głowy coś pachniało podejrzanie…

Dymek wybiegł z budy i zaczął szczekać na całe podwórze. Pożar! Magazyn płonął!

Grzegorz wyleciał z portierni, klął i biegał w panice. Telefonu jak zwykle nie miał przy sobie.

Wiedźma cicho zamiauczała. Ochroniarz odwrócił się kotka siedziała koło upuszczonego telefonu.

Wredna wiedźma! warknął, brutalnie ją odsunął i sięgnął po komórkę, by zadzwonić po strażaków.

Dymek pobiegł za kotką; kulała, ale odsunęła się na bezpieczną odległość od dymu. Zaszyli się w krzakach i przeczekali pożar.

Gdy ogień zgasł, Grzegorz zatrzymał się przy wyjściu i rzucił Dymkowi i kotce nienawistne spojrzenie.

Następnego dnia pies podsłuchał rozmowę przy portierni:

Mówię wam, od tej kotki są same nieszczęścia. Widzieliście jej oczy? Zwykła wiedźma! powtarzał Grzegorz.

I co proponujesz? spytał ktoś obojętnie.

Wywieźć do lasu i po sprawie.

Dymek zamarł. Serce ścisnęło mu się z bólu. Przytulił się do śpiącej Wiedźmy.

Żartujesz? Ona tam nie przeżyje! wtrącił się Sergiusz.

Mi jest wszystko jedno! Mało było pożaru?

Rzeczywiście… czarne koty przynoszą pecha poparł ktoś niepewnie.

Nikt jej nigdzie nie zawiezie. Dajcie spokój, to nie bajka. uciął rozmowę Sergiusz i poszedł.

Przyszło rano. Dymek przeciągnął się, ziewnął, chciał przywitać się z Wiedźmą.

Nie było jej.

Przewracał słomę pusto. Wybiegł na dwór, biegał w kółko, sam nie wiedział, gdzie szukać.

Przy portierni przemknęła czarna plama. Dymek rzucił się tam.

To był tylko worek, który wiatr targał po betonie.

Wtem otworzyły się drzwi.

Czego tu szukasz? Kicię ci zabrali. Już jej tu nie ma. Będzie teraz dokazywać gdzie indziej zaśmiał się szyderczo Grzegorz.

Pies patrzył mu w twarz, próbując zrozumieć inne znaczenie tych słów.

Chociaż… długo nie pociągnie. W lesie zdechnie, jeśli już nie zdycha.

Dymek nie zawył. Nawet ból nie wydobył się z jego gardła.

Spadły pierwsze płatki śniegu. Grube, ciężkie, osiadały na nieruchomym ciele psa.

Odkąd zabrało mu się to, co cenne, Dymek już nie wracał do budy. Spał na ziemi, nie jadł, nie odpowiadał nawet serdecznemu Sergiuszowi.

Dymek, wierz mi, ona jest teraz w bardzo dobrym miejscu. Jest jej ciepło i niczego się nie boi. Wierzysz mi? szepnął cicho Sergiusz, siadając obok i głaszcząc psa po grzbiecie.

Chciałbym być tam z nią. Bardzo chciałbym… Czy mogę pójść do swojej Wiedźmy? Bardzo proszę…

Dzień wcześniej Dymek słyszał rozmowę nieznanych ludzi. Stali oschle niedaleko i rozważali jego los, jakby już był tylko rzeczą. Padły słowa, że pies się postarzał, że nikomu się już nie przyda, że potrzeba młodego, a ten stary nadaje się do odstrzału…

Nie pamiętał, czym skończyła się rozmowa. I nie chciał. Przestało go interesować wszystko oprócz jednego.

Śnieg sypał gęsto, pokrywając psa białym kożuchem. Przymknął powieki.

A gdyby tym razem udało się ich już nie otworzyć? Nie chcę ich już otwierać… przemknęło mu przez myśl, gdy zasypiał zziębnięty i pusty.

Wokół robiło się cicho. Czuł, że coraz mniej czuje własne ciało, słabiej odbiera zapachy i powiew wiatru. Wtem, gdzieś w ciemności, usłyszał znajomy głos:

Wstawaj, przyjacielu! No już, ruszaj się. Jedziesz ze mną.

Resztę pamiętał niewyraźnie: ciepłe wnętrze samochodu Sergiusza, miękkie siedzenie, wyboistą podróż na wieś, nowe zapachy zza okna.

Tęsknota go osłabiła, był jakby chory. Szybko zasnął na tylnym siedzeniu, kołysany cichą muzyką z radia.

Po kilku godzinach zatrzymali się. Sergiusz pomógł Dymkowi wygramolić się na zewnątrz i podtrzymał go, gdy pies podążył powoli ku domowi.

Teraz zamieszkasz ze mną, przyjacielu.

Dymkowi było wszystko jedno. Postarał się jednak, żeby Sergiusz nie widział jego smutku. Udawał radość, choć wyszło mu to marnie. Ale Sergiusz i tak rozumiał.

No już, chodź do środka, zaraz zrobi ci się lepiej powiedział z uśmiechem, otwierając drzwi.

Ledwo przekroczyli próg, Dymek poczuł zapach, którego nie pomyliłby nigdy z żadnym innym.

W tej samej chwili z parapetu zeskoczyła czarna kulka, rzuciła się w jego stronę. Jeszcze zanim dobiegła, pies dobrze wiedział to przecież Wiedźma!

Mówiłem przecież, że jest w dobrym miejscu zaśmiał się Sergiusz. Naprawdę sądziłeś, że pozwolę im wyrzucić twoją kotkę do lasu?

Ale pies i kotka nie słuchali już człowieka mieli sobie tyle do opowiedzenia!

Gdy najedli się, naszeptali i nałasili, Dymek zamyślił się: ciekawe, co właściwie znaczy imię Wiedźma?

Już miał ją o to zapytać, ale machnął ogonem. Wiedźma to moja przyjaciółka. I to wszystko, co się liczy.I przez tę jedną krótką chwilę, w ciepłej kuchni pachnącej pieczonym chlebem, z Wiedźmą wtuloną pod bok, Dymek zrozumiał to, czego nigdy wcześniej nie pojął. Że prawdziwy dom nie jest budą, magazynem czy nawet wygodnym legowiskiem. Prawdziwy dom to miejsce, gdzie można spać spokojnie bo ktoś czuwa, nakarmi, przygarnie, nie pozwoli ci zginąć, nawet jeśli wszyscy inni już zwątpili.

Z zewnątrz spadały cicho płatki śniegu, coraz grubsze i bardziej puszyste. A w środku, przy starym psie i jego kotce, rozgościło się wreszcie ciepło. Nie to od słomy, ale to, które grzeje serce.

Dymek spojrzał na Wiedźmę, ta odpowiedziała mu mruczeniem krótkim jak dziękuję.

Przygody się kończą, myśli Dymek, ale miłość zostaje. I nawet jeśli świat za oknem znów spowije mrok, tutaj zawsze znajdzie się dla nich miejsce dla dwóch wygnańców, którzy wreszcie są u siebie.

A na parapecie, w blasku zimowego poranka, kotka przeciągnęła się leniwie i zamruczała coś, co zabrzmiało jak obietnica. Że nawet po najciemniejszej nocy zawsze przychodzi nowy dzień. Że póki się jest razem, nikt i nic nie jest straszne.

Dymek przymknął oczy, czując, że od tej pory jego sny będą już tylko dobre.

I tak znaleźli swoje szczęście ciche, zwyczajne, ale najprawdziwsze na świecie.