Obojętna matka i dobry syn

Lucyna była piękną, młodą kobietą, pełną sił i energii. Nie mogła się opędzić od wielbicieli, ale jedynie się z nich śmiała. Zawsze mówiła rodzicom, że nie spotkała jeszcze godnego siebie kandydata. Matka tylko na to kręciła głową, bo wiedziała, że ​​trudny charakter córki może zrujnować jej przyszłość. Ojciec starał się w ogóle w to nie wtrącać, ponieważ wierzył, że los córki to jej osobista sprawa i tylko jej wybór. A co on, człowiek, który przez większość życia pracował w kopalni, może wiedzieć o miłości i uczuciach?

W końcu zdarzyło się tak, że Lucyna zaszła w ciążę z pewnym chłopakiem – Adamem. Dla wszystkich to był wielki szok. Sama dziewczyna na przemian to popadała w rozpacz, to płakała się ze szczęścia. Nie zdawała sobie nawet sprawy z wielkiej odpowiedzialności, z jaką wiąże się założenie rodziny i rola matki. Lucyna nie umiała nic robić w domu, ponieważ matka nigdy jej do tego nie zmuszała. Nigdzie też jeszcze nie pracowała, bo całkowicie utrzymywał ją ojciec. Za mąż wychodziła bez żadnego wykształcenia i bez żadnych specjalnych umiejętności. A Adam był spokojnym i rozsądnym chłopakiem, którego wszyscy w wiosce nazywali „Cichym”. Był jedynym synem w rodzinie, a raczej jedynym synem swojej matki, bo ojca już dawno z nimi nie było.

Wesele było wspaniałe. Ojciec Lucyny starał się, żeby ten dzień był dla dzieci niezapomniany. Adam pracował wtedy jako magazynier, więc nie miał żadnych oszczędności. Jednak przyszły teść znał dobry charakter chłopaka i kazał im się niczym nie przejmować. Jak to się mówi, potem odrobią. Lucyna nawet na weselu zachowywała się wobec pana młodego niegrzecznie, bezczelnie i brzydko, oględnie mówiąc. Wcale nie kochała Adama, po prostu przez jakiś czas z nim chodziła, ale nie można było tego samego powiedzieć o młodym mężu.

Zamieszkali w domu rodziców Lucyny. Jej matka, tak jak wcześniej, we wszystkim dogadzała córce. Zwłaszcza teraz, kiedy była w ciąży i potrzebowała ciszy i spokoju. A Adam często wracał z pracy i razem ze swoją teściową obierał ziemniaki i mył podłogi. Nie umiał i nie lubił siedzieć bez zajęcia, tym bardziej, gdy ktoś starszy pracuje, nie będzie przecież na to bezczynnie patrzył.

Lucyna urodziła pięknego i zdrowego chłopca. Dali mu na imię Kuba. Adam codziennie biegł do domu szczęśliwy, jak na skrzydłach. Wziął nawet miesiąc wolnego z pracy, żeby spędzać jak najwięcej czasu z rodziną. Jednak i tak nikt tego nie docenił. Mały Kuba był bardzo płaczliwy i kapryśny. Adam na zmianę z rodzicami Lucyny nosił go na rękach praktycznie przez całą dobę. A jego żona w międzyczasie spała, bo przecież ona już przez dziewięć miesięcy nosiła go pod sercem!

Lucyna była złą żoną i matką. Nie robiła nic w domu, nie kochała Adama i w ogóle nie zwracała uwagi na syna. A potem powiedziała, że ​​jest już zmęczona takim życiem i wyjeżdża do Włoch. Adam nie odezwał się ani słowem, a jej matka tylko płakała i prosiła córkę, żeby się wreszcie opamiętała.

Lucyny nie było przez wiele lat. Nie dawała żadnego znaku życia. Adam zdążył już dwa razy zostać dziadkiem. Nie ożenił się po raz drugi. Kuba bardzo pomagał tacie, bo ojciec miał już swoje lata i nie czuł się zbyt dobrze.

Pewnego razu zadzwonił telefon:

– Kuba, tu twoja matka… jestem bardzo chora i nie mam pieniędzy. Cóż, tak wyszło. Jak najszybciej muszę wrócić do Polski. Pomożesz?

Mężczyzna milczał. Pieniądze przelał jej na konto już następnego dnia. Jej numer w telefonie jednak zablokował.