Noc, kobieta, kot i lodówka

Noc, kobieta, kot i lodówka

– Nie patrz się na mnie w ten sposób!

Kaśka zmierzyła kota tak surowym wzrokiem, jak tylko potrafiła. Uniosła nawet brew, chociaż jej mama zawsze zabraniała jej tak robić. W dzieciństwie jej gęste, krzaczaste brwi, odziedziczone po tacie, naprawdę potrafiły postraszyć niejednego sąsiada z bloku. A matka miała takie cieniutkie, starannie wyregulowane łuki, że żaden lęk w nich nie mieszkał i tego właśnie zazdrościła mamie Katarzyna. O brwi już dawno się zatroszczyła, a i wiek miała teraz całkiem poważny. Kot, oczywiście, doskonale o tym wiedział i wcale się jej groźby nie przestraszył. Siedział na parapecie w kuchni, z miną wyższości i znudzenia, błyskając czasem jednym, zagadkowo zielonym okiem, kiedy światło nocnej lampki w przedpokoju wpadło do kuchni. Drzwi specjalnie uchylone przez Kaśkę, żeby była iluzja ucieczki do rzeczywistości, stukały od przeciągu. Zupełnie zamknąć się nie chciały jakby specjalnie, żeby nie odciąć Kaśki od lodówki.

Zasunęła się wygodnie (a przynajmniej próbowała) pod ścianą na podłodze, gdzie siedziała już od godziny, i ze śmiertelną powagą wlepiała oczy w zimną białą skrzynię pełną pokus.

Oczywiście, wiedziała, co do ostatniej parówki schowało się na umytych przez nią półkach. To ona przecież robiła zakupy i nie od dziś z tego powodu była bohaterką licznych żartów.

– Katarzyno, po co ci te kapary? Kto w naszym domu je w ogóle zjada? śmiał się jej mąż, obracając malutki słoiczek w palcach. I po co je kupiłaś?

– No bo są smaczne.

– Aha. No to teraz wymyśl, jak je zjeść, żeby się nie przejeść na śmierć.

I Kaśka wymyślała. Zawsze coś dziwnego kombinowała, bo gotować według przepisu to nie jej styl. Efekt? Rodzina początkowo patrzyła na stół z podejrzliwością, ale spróbowała i… zjadała wszystko, domagając się dokładki.

Wszyscy. Oprócz Kaśki.

Ona nie potrafiła jeść tego, co ugotowała. Po prostu nie i kropka! Proces gotowania ją wciągał, była szczęśliwa i natchniona, a potem, kiedy już kuchenne dzieło było gotowe do spożycia… zaczynał się dramat. Wkraczała niewidzialna babcia zupełnie nie ta z rodziny, jakaś anonimowa śląska ciotka w fartuchu, mamrocząca pod nosem i uśmiechająca się złośliwie jednym zębem. Zostawiała za sobą Kaśkę głodną i niezdolną nawet spojrzeć na własne potrawy.

Kaśka rozpaczała i ratowała się czymś słodkim lub szybkim. Jej ulubiona była krakowska sucha, ser z dziurami, bułeczki, czekoladki, wafelki, a nawet herbatniki podkradane czasem ukradkiem własnemu synkowi. Argumentowała sobie, że dziecięce ciastka to na pewno zdrowa przekąska, więc sumienie aż tak nie dręczyło. To przecież troska o własne zdrowie.

Tego zdrowia trochę jej brakowało.

Ale gruba nie była nie przesadzajmy! Wszystko szło w ruch w tej niekończącej się karuzeli życia: troje dzieci, mąż, kot i domowy chaos, który wymagał codziennej troski. No i praca, do której raz czuła sympatię, raz wręcz przeciwnie zależało, czy pozwalała jej zająć się tym, co najważniejsze: rodziną.

Kaśka, generalnie, nie zwykła narzekać na zdrowie. W domu jej rodzinnym panowała uniwersalna zasada: Samo przejdzie!

Kasiu, nie opowiadaj głupot! Nie masz gorączki! Mierzyłaś? No to dobrze. Weź herbatę z maliną i do łóżka! Samo przejdzie.

Te słowa mamy towarzyszyły Kaśce przez całe dzieciństwo, i szczerze wierzyła, że każda dolegliwość w końcu się rozwieje, bez podejmowania dramatycznych kroków.

Może dlatego, kiedy przyszły pierwsze poważne sygnały, machnęła ręką. Że to po porodzie objawy? Pfff, szkoda czasu na zamartwianie się! Wiadomo samo przejdzie!

Przy drugim synu było trudniej. Spała jak zabita i budziła się tylko na dziecięcy wrzask. Nawet wtedy mężowi nie narzekała.

– Kasiu, ja się zajmę małym! zabierał jej syna mąż Mirek, wyganiał starszego do siebie. Jakoś ogarniemy. A ty śpij, odpocznij, kobieto!

Zapadała wtedy w ciemność i spała godzinami. Tyle że budziła się jeszcze bardziej zmęczona. A w głowie tylko poczucie winy, że komuś nie pomaga, nie jest matką idealną no, dramat.

Może gdyby choć raz przeanalizowała, skąd się to wzięło, życie układałoby się zupełnie inaczej. Ale w jej rodzinie rządziło przekonanie: Jestem trochę inna. Babcia i mama utwierdzały ją w tym, odkąd pamięta.

– Kasiu, usiądź prosto! Co się garbisz jak pytajnik? wołała babcia Lidia, machając zadbanymi dłońmi. Anka! Co się nie odzywasz? Dziecko będzie miało garb przy takich nawykach!

– Mamo, chyba to wiem! Ale Kasi i tak nic nie przetłumaczysz! Ta to zawsze uparciuch! Dobrze, że w lodówce trzymam jedzenie pod kluczem, bo ona i tak wszystko wyje!

Pięcioletnia Kasia (lżejsza od kota) dźwigała prostą postawę, często płacząc po cichu w talerzyk z zupą. Mamy i babki przekonania wbijała jej prosto między krzaczaste brwi.

Odkryła później, skąd ta rodzinna mania szczupłości. Gdy była zakompleksioną nastolatką i buszowała po starych albumach z zamierzchłych lat, zobaczyła zdjęcia mamy… I wtedy zabolało. Przecież mama była taka jak ona! Te same kształty, nawet wypryski się zgadzają. A jednak wciąż słyszała: Musisz się pilnować, Zobacz na siebie, kto cię weźmie za żonę?

Na te pytania odpowiedź przyszła szybko:

Widzisz siebie w lustrze? Kto cię będzie chciał? Ja musiałam być twarda, dla mnie mama nawet gotować nie chciała, żeby nie kusić nas bez potrzeby. Cała rodzina była na diecie. A potem i tak dziadek nas zostawił…

– Mamo, a kiedy dziadek odszedł?

– Kasiu, nie zadaj tak idiotycznych pytań! To zupełnie nie ma związku!

Kaśka już w gimnazjum wiedziała, że jeśli nie zostanie miss Polonia, to przynajmniej może zrobić coś pożytecznego. Ludzie i tak cenią cię za to, co umiesz, a nie jak wyglądasz. Przydałoby się specjalizować w czymś, czego innym brakuje.

– Mamo, będę lekarzem!

– Od kiedy to? Przecież to niełatwa praca, Kasiu, i ty?!

– No przecież się uczę dobrze… A, trudno, i tak będę.

I została. Bardzo dobrą. Czemu? Miała sporo czasu, bo nie rozpraszały jej połowa tych głupot, które zajmowały szkolne koleżanki. Matka nie marudziła zajęta babcią Lidką, która chorowała i wymagała opieki.

Na święty spokój nie mogła jednak długo liczyć.

– Sama męża nie znajdziesz! Musimy się za to zabrać.

No i się zabrali. Nagle w domu pojawiła się swatka mała, rozkrzyczana kobiecina o niewielkiej urodzie, bardzo rozmowna. Załatwiła sprawę szybko i bezboleśnie:

Panna jak marzenie! Słodka, zdolna, piękna! rozdzwaniała się po całej kamienicy.

Kaśka o mało nie spadła z krzesła ze śmiechu. Kto? Ona?! No przecież wiadomo, że żadna z niej Miss Polski. Ale nie wypadało się sprzeczać, skoro rodzinie tak zależy.

Kawaler się znalazł zresztą, dość szybko. Niski, trochę pokraczny, ledwie wiązał zdania, wpatrujący się w buty podczas rozmowy z mamą i swatką. Kaśka jednak była dobrze wychowana mina pokerowa i próbujemy przełknąć spotkanie przy herbacie z ciastkiem.

Na pierwszą randkę i tak przyszła grubo spóźniona. Na miejsce wbiegła jak szalona, sprawdziła stoliki w kawiarni nie ma! Zaczęła już wychodzić, gdy podszedł kelner.

– Przepraszam, to pani Katarzyna? zapytał z uśmiechem, którym z pewnością wygrałby niejedną edycję Mam talent.

– Tak, to ja.

– Zostawiono dla pani kartkę. Młody pan czekał, bardzo się denerwował, nawet szklankę rozbił i… wyszedł.

Papierowa kartka: Nie szukaj mnie!

Kaśka wybuchła śmiechem.

No i dobrze! Sama bym nie szukała!

Oddechu dostała, jakby zdjęto z niej ogromny ciężar. Wreszcie miała wymówkę, żeby zaprowadzić mamę do pionu rzucił ją chłopak! I to na pierwszej randce! Kaśka była wdzięczna losowi za taki teatrzyk. A co sobie dziewczyna pozwala! to już problem dla ciotek. Nagle poczuła się wolna.

Kelner, który wszystko słyszał i czytał, spojrzał na nią jeszcze raz.

– A co pani robi dziś wieczorem?

Kaśka nie za bardzo wiedziała, co ją podkusiło, ale zamiast riposty, zapytała:

– Jak się pan nazywa?

– Mirek.

– Pan mnie nie żałuje?

– Skąd taki pomysł? odpowiedział Mirek już poważnie.

– To się spotkamy pod Uniwersytetem Medycznym, koło skweru. Rzuciła, jakby dawno już to planowała.

– Znam to miejsce! Dziękuję! uśmiechnął się tym swoim szczerym uśmiechem.

Pierwsze spotkanie zapamiętała do dziś i nawet po latach umiała powtórzyć każde słowo. Poczuła się lekko, zupełnie bez stresu. Okazało się, że lubią jazz i nie znoszą twarogu. Marzą o kocie, nie chcą psa (bo nie ma kiedy z nim chodzić), a dom najlepiej z ogródkiem i pracą, z której ktoś będzie miał pożytek. Wszystko się zgodziło.

Spotykali się ponad rok.

A mama Kaśki łapała się za głowę.

– On nie dla ciebie!

– Czemu?

– No bo… Jest kelnerem!

– Ale tylko dorabia. Studiuje, a wieczorem pracuje w kawiarni. Co w tym złego?

– Ma chorą matkę i siostrzyczkę. Po co ci taki bagaż?!

– Właśnie dlatego, mamo, że się rodziną opiekuje, jest wyjątkowy. A to znaczy, że i o mnie zadba.

– Kasia, co za rozmowy! Czego ty chcesz od życia?!

– Troszeczkę szacunku do samej siebie. Cały czas się tego od ciebie uczę.

Ślub musieli przełożyć.

– Kasia, nie dam rady, jak mama odejdzie…

– A kto wychowa Irkę? pyta Kaśka.

– Myślisz, że dam radę?

– A masz inne wyjście?

Kaśka pomagała mu z chorą matką, a kiedy wszystko już było jasne, wzięli ślub tylko z Irką jako świadkiem.

– To teraz jesteśmy rodziną? poważnie zagadała pięcioletnia Irka.

– Tak, Irenko odpowiedziała Kaśka.

– To dobrze! odpowiedziała równie poważnie.

Te słowa sprawiły, że Kaśka wiedziała to dziecko rozumie więcej, niż mogą przypuszczać.

Teściowa doceniła gest Kaśki.

– Dziękuję ci za Ircię i Mirka… Przepraszam, że zostawiam ci taki ciężar.

– My nie od tego żeby się nad sobą użalać, tylko żeby zdrowieć! Będziemy zdrowieć, dobrze?

– Dobrze, Kasiu…

Miesiąc po ślubie teściowa odeszła. Kaśka zorganizowała pogrzeb i starała się utulić Irkę.

– Mamie już nie boli? pytała Irka, tuląc się do Kaśki.

– Już nie, kochanie. Już nie płacze…

– I nie trzeba jej już dawać zastrzyków?

– Nie, Irciu…

Kaśka sama była bliska łez, bo polubiła teściową, której ciepło i serdeczność zachwyciły ją bardziej niż własne rodzinne wspominki.

Kiedy mama dowiedziała się o ślubie, zrobiła awanturę.

– Po to cię wychowywałam, żebyś TAK mnie urządziła?! Bez wesela, bez zaproszenia, w ukryciu?!

– Mamo, przecież sytuacja była taka, że nie dało się inaczej.

– Nieważne! Moja jedyna córka bierze ślub i NIC mi nie mówi! Reszta mnie nie obchodzi!

Kaśka próbowała wszystko załagodzić, ale mama przez lata odpływała w chłodne, oficjalne relacje.

W końcu Kaśka pękła.

– Mamo, masz jeszcze inne dzieci?

– Skąd ci takie pytania? Oczywiście, że nie!

– To czemu chcesz stracić i mnie? Kasia zdjęła ciśnieniomierz i spojrzała matce w oczy. Nigdy cię o to nie pytałam, ale czemu mnie nie lubisz?

Mama, zawsze zorganizowana, teraz się rozsypała. Pierwszy raz zobaczyła matkę płaczącą i to nie ze złości czy nerwów, ale z bezradności.

– Kasieńko, ja cię kocham… Tylko babcia powtarzała, że nie wolno dzieciom pokazywać uczuć, bo potem sobie w życiu nie poradzą. Że nie można rozpieszczać… I tak z roku na rok oddalałyśmy się od siebie… Sama wyrosłaś na dobrego człowieka, i można powiedzieć, że to nie moja zasługa… Dlatego jest mi tym bardziej przykro, że tak bardzo się oddaliłyśmy…

Kasię to wzruszyło i przeraziło jednocześnie. Najbardziej bała się powtórzyć ten sam błąd z własnymi dziećmi. Bała się, że nie da im wystarczająco miłości.

Mirek, obserwując jej zamyślenie, próbował rozmawiać, ale Kaśka się upierała, że sama musi sobie z tym bałaganem w głowie poradzić.

Może dlatego tak często nocami siedziała przed lodówką. Analizowała rodzinne relacje, szukała siebie. Towarzystwo kota i lodówki bardzo jej odpowiadało; w końcu lodówka była wyrozumiała i nie miała do niej żadnych wymagań, poza tym, żeby czasem ją domknąć.

Przeglądała swoje życie i myślała, że gdyby tylko nauczyła się wcześniej mówić o tym, co czuje, wszystko potoczyłoby się inaczej. Może byłaby mniej grzeczna dla świata, ale na pewno bardziej dla siebie.

Z jednej strony to ją pocieszało, z drugiej irytowało, ile czasu zmarnowała na zrozumienie czegoś tak oczywistego.

Nagle drzwi kuchni się uchylają. Wchodzi Mirek, otwiera lodówkę, wyciąga ser, pomidora i szczypiorek. Robi kanapkę, siada obok Kaśki, obejmuje ją i podaje gotowy produkt.

– Jedz.

– Mirek, jak będę podjadać w nocy, to nie zmieszczę się w żadną spódnicę!

– No jedz, mówiłem! i mrugnął do kota. Też chcesz?

Kot protestował tylko przez sekundę, po czym zeskoczył z parapetu i przyjął od Mirka kawałek sera, układając się na kolanach Kaśki.

– A ja i tak cię kocham powiedział Mirek, patrząc na żonę. Nawet jeśli cię przybydzie i tonę trudno. Wiesz o tym.

Kaśka dokończyła kanapkę, wtuliła się w dobrze znaną dołeczek na szyi męża i pogłaskała kota.

– Wszystko jest dobrze… wydusiła w końcu, po raz pierwszy tak naprawdę wierząc w te słowa. Ale nie przesadzajmy, Mirek, rozmiar czterdzieści sześć na mój wiek całkiem w porządku!

– Jeszcze jak! Ładniejszej kobiety nie widziałem!

– Opowiadaj mi to częściej, dobrze?

– No to przestaniesz nocami chodzić po kuchni do lodówki?

– Mirek!

– Co ja powiedziałem? Chodźmy już spać, kobieto!

I Kaśka zmiękła, pozwalając się wyciągnąć z podłogi i objąć. Postanowiła przy okazji, że na pewno wszystko w końcu mu opowie.

– Kasia?

– No?

– Czy my przypadkiem nie spodziewamy się kolejnego malucha?

– Skąd wiesz?! wytrzeszczyła oczy.

– Kochanie, nie pierwszy dzień się znamy! I te twoje nocne gadki z lodówką… Który to tydzień?

– Trzeci.

– Hurra! zawołał Mirek, przytulając Kasię, a ona zasłoniła mu usta ręką.

– Cicho bądź! Dzieci śpią!

Kot odprowadził właścicieli do drzwi sypialni, potem wrócił do kuchni, wdrapał się na parapet i zwinął w kulkę, nasłuchując ciszy.

Niedługo cisza stanie się nowym, stałym gościem nocą w kuchni. Bo Kaśka będzie mieć nowe obowiązki, a kot przestanie urzędować w kuchni, chyba że po karmę. Pokocha jeszcze bardziej spanie przy łóżeczku, w którym leży nowy, pachnący mlekiem i dzieciną człowiek. Dla kota to sto razy lepsze niż twardy parapet.

I tak to już w polskim życiu bywa niby zwyczajne, a prawie jak serial.